เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา ดิฉันได้มีโอกาสเดินทางไปยังประเทศฮ่องกง และถือเป็นครั้งแรกที่ได้ทดลองนั่งรถไฟฟ้าแอร์พอร์ตลิงค์ ซึ่งก็ยอมรับว่าสะดวกและรวดเร็วจริงๆ เพราะเมื่อเดินทางไปถึงสนามบินสุวรรณภูมิ รถไฟก็ไปจอดเทียบชั้นใต้ดินของอาคารผู้โดยสาร
แต่ที่ไม่เข้าใจอย่างมากของการก่อสร้างไฟฟ้าแอร์พอร์ตลิงค์ตรงสถานีราชปรารภ ซึ่งเชื่อมต่อสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส สถานีพญาไท ว่าทำไมไม่สร้างให้มันเชื่อมเดินถึงกันได้ เหลือไว้ทำไมแค่นิดเดียว อีกไม่กี่เมตรถ้าสร้างต่อก็สามารถเดินเชื่อมถึงกันได้แล้ว ไม่รู้ว่าจะเว้นให้ใครมาสร้างต่อ
สงสัยงบประมาณจะหมด เลยเหลือให้เห็นเป็นอนุสรณ์ว่าถ้าให้งบมาไม่พอ ผลงานที่ออกมามันก็จะขาดๆ เกินๆ แบบนี้แหละ ไอ้กรณีแบบเกินเนี่ยไม่ค่อยมีให้เห็น เพราะส่วนใหญ่จะมีแต่ขาดที่มีให้เห็นกันเกลื่อน
กรณีนี้ก็เป็นอีกกรณีหนึ่งที่ขาด แต่ไม่รู้ว่าขาดแบบไหน เมื่อมันเชื่อมต่อกันไม่ได้ประชาชนที่เดินทางมาใช้บริการก็ต้องทนลำบากกันหน่อย โดยเฉพาะคนที่แบกกระเป๋าใบใหญ่ เพราะถ้าหากเดินทางมาจากรถไฟฟ้าบีเอสลงสถานีพญาไท เพื่อต่อแอร์พอร์ตลิงค์สถานีราชปรารภก็อดทนลากกระเป๋าเดินขึ้นเดินลงกันนิดหน่อย ถือซะว่าเป็นการออกกำลังกาย สร้างความตื่นเต้นให้กับตัวเอง
เพราะนอกจากทางเชื่อมจะไม่ต่อกันแล้ว บันไดเลื่อนยังเป็นแบบขั้น ไม่ใช่แบบทางลาด เห็นได้ชัดก็สถานีรามคำแหงที่ดิฉันทดลองไปใช้บริการ ถ้าเอากระเป๋าใบใหญ่มานี่คิดหนักเลย ตอนขึ้นยังพอว่า เพราะมีบันไดเลื่อนพาขึ้นไป แม้ว่าจะไม่ใช่ทางลาดก็ยังโอเค
แต่ตอนขาลงจากสถานีนี่นะซี มีแต่บันไดที่ไม่สามารถเลื่อนได้อย่างเดียว คิดไม่ออกเลยว่าจะเดินลงอย่างไร ควรเอากระเป๋าลงก่อนหรือเอาตัวคนลงก่อน หรือว่าจะลงพร้อมกันทั้งตัวและกระเป๋าดี แบบว่ากลิ้งลงมาพร้อมๆ กันเพื่อความรวดเร็ว
เมื่อเดินทางไปถึงประเทศฮ่องกงก็เกิดอาการต้องเปรียบเทียบระบบเส้นทางการคมนาคมและสาธารณูปโภคกันอีกรอบ เพราะทุกอย่างมันช่างต่างกับประเทศไทย รัฐบาลของเขาให้ความสำคัญกับประชาชนในประเทศจริงๆ โดยเฉพาะคนเดินเท้า ถือเป็นสิ่งที่ดิฉันประทับใจอย่างมากอีกประเทศหนึ่ง เพราะฟุตบาตประเทศฮ่องกงกว้างกว่าถนนที่ให้รถยนต์วิ่งเสียอีก
นอกจากนี้ เมื่อสังเกตไปตามแยกของถนนแต่ละเส้น ยังมีทางม้าลายให้คนข้าม ซึ่งมีการบังคับอย่างชัดเจนด้วยสัญญาณไฟ เพื่อให้คนเดินเท้าและคนขับรถเห็นว่าเวลาคนเดินเท้าควรเดินข้ามถนน เวลาไหนคนขับรถควรออกรถได้ ดูทุกอย่างเป็นระบบไปหมด
ยังไม่หมดแค่นี้ ในเรื่องของห้องน้ำดูง่ายๆ อย่างสนามบินสุวรรณภูมิที่ประเทศไทยพยายามผลักดันให้ติดระดับโลก ถ้าเอาไปเปรียบเทียบกับสนามบินเช็กแล็บก็อกของฮ่องกงแล้วต่างกับสนามบินสุวรรณภูมิอย่างมาก นอกจากระบบการกดน้ำจะเป็นออโตเมติกแล้ว ความสะอาดยังดีกว่าบ้านเรา แถมวัสดุที่นำมาใช้ในการก่อสร้างก็ต่างกัน ไม่รู้ว่างบประมาณที่นำมาก่อสร้างสนามบินสุวรรณภูมิกว่า 1 แสนล้านบาท ทำได้แค่นี้เองหรอ
หลังจากกลับมาถึงกรุงเทพฯ วันรุ่งขึ้น คือ วันอาทิตย์ที่ 28 สิงหาคม ก็มีการเลือกตั้งสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร (ส.ก.) และสมาชิกสภาเขตกรุงเทพมหานคร (ส.ข.) แม้ว่าบรรดาพรรคการเมืองจะออกมาหาเสียงกันอย่างเข้มข้นก่อนวันเลือกตั้ง และมีการรณรงค์ให้คนกรุงออกมาใช้สิทธิ แต่พอปิดหีบ ผลออกมามีคนกรุงออกมาใช้สิทธิเลือก ส.ข.เพียงร้อยละ 42.07 ขณะที่ ส.ก.มีผู้มาใช้สิทธิอยู่ที่ร้อยละ 41.14
พื้นที่เขตที่มีผู้ไปใช้สิทธิเลือกตั้ง ส.ข.มากที่สุด ได้แก่ เขตทวีวัฒนา คิดเป็นร้อยละ 48.28 ส่วนเขตที่มีผู้ไปใช้สิทธิเลือกตั้ง ส.ข.น้อยที่สุด ได้แก่ เขตวัฒนา คิดเป็นร้อยละ 35.91
ขณะที่เขตที่มีผู้ไปใช้สิทธิเลือกตั้ง ส.ก.มากที่สุด อยู่ที่เขตภาษีเจริญ คิดเป็นร้อยละ 45.21 และเขตที่มีผู้ไปใช้สิทธิเลือกตั้ง ส.ก. น้อยที่สุด คือ เขตวัฒนา คิดเป็นร้อยละ 35.03
ส่วนผลการเลือกตั้งที่ออกมาปรากฏว่า พรรคประชาธิปัตย์กวาดไปได้มากสุด โดยในส่วนของ ส.ข. พรรคประชาธิปัตย์กวาดไปได้ถึง 210 ที่นั่ง เพื่อไทย 39 ที่นั่ง ผู้สมัครอิสระ 7 ที่นั่ง ขณะที่พรรคการเมืองใหม่ยังไม่ได้แม้แต่ที่นั่ง
ด้านผลการเลือกตั้ง ส.ก. พรรคประชาธิปัตย์ ได้ 45 คน เพื่อไทย 15 คน ผู้สมัครอิสระ 1 คน จากผลการเลือกตั้งที่ออกมาแม้ว่าจะวัดผลอะไรไม่ได้ทั้งหมด แต่ก็พอแสดงให้เห็นว่าคนกรุงต้องการอะไร
แต่สิ่งที่น่าจับตามองหลังจากนี้คือ หลังจากรับตำแหน่ง กลุ่มคนเหล่านี้จะช่วยพัฒนากรุงเทพฯ ได้อย่างไรบ้าง และจะพัฒนาให้มันดีขึ้นได้มากน้อยแค่ไหน เพราะปัญหาทุกอย่างล้วนรอการแก้ไข
ปัญหาเบสิกๆ เลยคือ การติดตั้งไฟฟ้าในซอย เพิ่มแสงสว่างให้คนเดิน ฝนตกน้ำท่วม ขยะบนท้องถนน ปัญหาที่กล่าวไปล้วนแต่เป็นปัญหาที่คนกรุงประสบพบเจอกันอยู่เสมอๆ เหมือนจะง่าย แต่ก็ทำยาก
ทุกอย่างล้วนเป็นเรื่องที่ต้องคิด และต้องทำทั้งนั้น.
