การใช้อาวุธสงครามในเมืองหลวงหรือหัวเมืองใหญ่ตามภูมิภาคต่างๆ ไม่ว่าจะเกิดขึ้นในประเทศไหนก็ตาม บ่งบอกให้เห็นว่าประเทศนั้นไม่มีความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน หากการใช้อาวุธสงครามนั้นเป็นฝีมือผู้ก่อการร้ายแยกดินแดน หรือกลุ่มหัวรุนแรงที่ต้องการให้มีการเปลี่ยนในอาณาเขตของรัฐก็จะยิ่งน่ากลัวขึ้น เพราะการปฏิบัติการส่วนใหญ่จะมุ่งเอาชีวิตผู้คนเพื่อสร้างความตื่นตระหนก
กลุ่มกบฎเชเชนที่ต้องการแยกตัวจากรัสเซีย มักใช้วิธีจับพลเรือนเป็นตัวประกัน และมักจบลงด้วยการใช้อาวุธสงครามต่อสู้กับเจ้าหน้าที่ของรัสเซีย ส่งผลตัวประกันตายเป็นเบือ ช่วงหลังกลุ่มกบฎเชเชนเริ่มหันมาใช้ระเบิดพลีชีพซึ่งสร้างความเสียหายได้ไม่แพ้กัน
ในอิรัก อัฟกานิสถาน ฟิลิปปินส์ โคลอมเบีย แม้แต่สเปน ยังคงเผชิญกับการใช้อาวุธสงครามกลางเมืองเพื่อแบ่งแยกดินแดน แต่ประเทศไทยเราโชคดีที่มีปัญหาลักษณะนี้จำกัดวงแคบเฉพาะใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ แม้จะมีบางครั้งที่เกิดระเบิดกลางเมืองหาดใหญ่ แต่ยังไม่ถึงขั้นขึ้นมาปฏิบัติการกันในกรุงเทพฯ
บนความโชคดีกว่าหลายประเทศ แต่เราก็โชคร้ายกว่าหลายๆ ชาติเช่นกัน เรามาถึงยุคที่ฝ่ายการเมืองเล่นเกมกันรุนแรงถึงขั้นใช้อาวุธสงครามเข้าห้ำหั่นกัน โดยมีประชาชนเป็นผู้รับเคราะห์ การเมืองไทยไม่ได้ต่อสู้เชิงอุดมการณ์เหมือนกบฏแยกดินแดนอีกต่อไป แต่เป็นการต่อสู้เพื่อช่วงชิงอำนาจ เพราะอำนาจจะนำมาซึ่งความเป็นผู้ถูกต้องในทุกเรื่อง รวมทั้งอำนาจจะเป็นเครื่องมือในการลบล้างความผิดที่ทำมาแต่อดีต
นักการเมืองโหยหาอำนาจเหมือนขี้ยาดิ้นทุรนทุรายเพราะอยากพี้ยา หน้ามืดตามัวทำได้ทุกอย่างแม้กระทั่งการทำลายแผ่นดินเกิดของตัวเอง เป็นพฤติกรรมที่ชั่วช้ากว่ากบฏแบ่งแยกดินแดนหลายเท่าตัวนัก แต่คนเหล่านี้ยังเชิดหน้าชูตาอยู่ในสังคมไทย แถมยังเตรียมการเพื่อทำลายล้างกันอีกรอบ
มีคำพูดปลุกระดมกลุ่มที่คอยให้การสนับสนุนครั้งแล้วครั้งเล่า และรู้อยู่เต็มอกว่าการเคลื่อนไหวคู่ขนานของกองกำลังติดอาวุธเป็นการส่งสัญญาณอะไร เพราะหากถอยหลังไปก่อนเกิดเหตุการณ์เดือนพฤษภาคมที่นำไปสู่การเผาบ้านเผาเมือง มีการเคลื่อนไหวที่สอดรับและเกื้อหนุนอย่างเต็มอกเต็มใจระหว่างกัน มีการปกป้องคุ้มครองซึ่งกันและกัน
ขณะนี้การย้อนรอยเดิมกำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง ด้วยการใช้ทฤษฎีเดิมคือแต่ละกลุ่มไม่รู้จักกันแต่เคลื่อนไหวภายใต้เจ้านายคนเดียวกัน การบรรลุผลจะไปบรรจบในขั้นตอนสุดท้าย ดังนั้นที่ฝ่ายการเมืองอ้างว่าไม่รู้จักฝ่ายติดอาวุธแล้วโยนว่าเป็นฝีมือฝ่ายตรงข้ามก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะพวกเขาไม่รู้จักกันจริงๆ หรืออาจแค่รู้ว่าใครเป็นใครแต่ไม่อาจรู้ได้ชัดเจน
และหนนี้คงไม่มีหน้าไหนออกมาประกาศด้วยความภาคภูมิใจถึงแก้วสามประการ คือ พรรค มวลชน และกองกำลังติดอาวุธอีกแล้ว เพราะสุดท้ายจะกลายเป็นชนักติดหลังเหมือนเช่นที่แกะไม่ออกดังเช่นทุกวันนี้.
