สวัสดี ท่านสมาชิกสภาประชาชนผู้ทรงเกียรติ
สมาชิก "หนุ่ม รพช." ยกมือขออภิปรายถึงงานพระราชเพลิงศพครูพยงค์ มุกดา
เรียน ท่านประธานท้วมและสมาชิกสภาประชาชนที่นับถือ
วันอาทิตย์ที่ 6 มิถุนายน 2553 เป็นวันที่มีความหมายยิ่ง สำหรับผู้ที่เคารพและนับถือครูเพลงผู้ยิ่งใหญ่ของเมืองไทย ที่มีตำนานการต่อสู้มายาวนาน "พยงค์ มุกดา" พญาอินทรีผู้ยิ่งใหญ่แห่งวงการเพลง ผู้ลาลับโลกเมื่อเวลา 10.35 น. ของวันศุกร์ที่ 12 กุมภาพันธ์ 2553 ณ โรงพยาบาลรามาธิบดี โดยมี "พี่ตุ้ม" คุณสุเนตรา เอื้อสุวรรณ ลูกศิษย์ที่ครูพยงค์รักพร้อมด้วยผม ซึ่งอยู่ใกล้ชิดจนวาระสุดท้ายแห่งชีวิตมาถึงในวัยใกล้ 84 ปี
ระยะเวลากว่า 8 เดือน ที่ครูพยงค์ มุกดา อยู่ในการดูแลของแพทย์มาโดยตลอด ณ โรงพยาบาลรามาธิบดีนั้น ผมมีโอกาสได้ไปเยี่ยมไปเฝ้าหลายครั้ง ได้คุยและบันทึกเสียงครูเพลงที่ต่อสู้มาตั้งแต่เด็กจนกระทั่งเติบใหญ่ สร้างผลงานเพลงต่างๆ มากมาย สร้างนักร้องให้โด่งดังไม่น้อย แม้สภาพร่างกายของครูพยงค์ มุกดา ที่มาพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลครั้งนี้จะซูบและอ่อนแรง แต่กำลังใจก็อยู่ในขั้นที่ดี บางครั้งยังมี "มุก" ให้ได้ฮากันแบบเล็กๆ
เรียกว่าวิญญาณนักแสดงเก่ายังฝังแน่นอยู่ไม่ห่างหาย!!
คืนหนึ่ง ครูพยงค์ เคยเล่าให้ฟังถึงเรื่องการแต่งตัวแบบ "มิสซีเซ็กฉ่าย" ซึ่งถือเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญในชีวิตให้ผมฟังว่า "ในสมัยนั้นมีนักร้องดังๆ อยู่ก่อนแล้วหลายคน ไม่ว่าจะเป็นเสน่ห์ โกมารชุน สมยศ ทัศนพันธ์ คำรณ สัมบุญณานนท์ หรือเบญจมินทร์ เป็นต้น ซึ่งนักร้องพวกนี้เขาเก่งอยู่แล้ว ได้รับความนิยมจากคนดูในยุคนั้นมาก อย่างเสน่ห์เขาร้องเพลงเก่ง สมยศก็ร้องเพลงหวาน คำรณนั่นเขาไปทางแนวเพลงชีวิต เพลงชนบท ซึ่งเป็นที่นิยมของนักฟังเพลงมาก
ดังนั้นการที่เราจะออกไปสู้กับเค้าได้ จำเป็นต้องออกไปให้เก่งเท่าๆ กับเค้า ซึ่งเป็นเรื่องที่ลำบากนะ เพราะครูเองก็เป็นรุ่นน้องพวกเขาหลายปี ครูก็เลยใช้วิธีแต่งตัวผู้หญิงออกไป แล้วเต้นระบำพร้อมร้องเพลงด้วย โดยมีเพลงหัวเราะเป็นสัญลักษณ์ ซึ่งเป็นที่ชอบใจของคนดูมาก เสียงปรบมือดังสนั่นโรงทุกครั้ง ครูสามารถแทรกอยู่ในระดับแถวหน้ากับเค้าได้ มีชื่อเสียงโด่งดังขึ้นมาอย่างรวดเร็ว.."
ครูพยงค์ เล่าให้ฟังด้วยความสนุก แม้ว่าจะต้องนอนอยู่บนเตียงคนไข้ก็ตาม "การที่ครูมีความมั่นใจในการแต่งตัวเป็นผู้หญิงนั้น เนื่องจากขณะที่ครูอยู่บริษัทละครนิยมไทย ของคุณประสาน ตันสกุล แถวเวิ้งนาครเขษมนั้น ตัวแสดงทุกคนในคณะละครนั้นเป็นชายไม่จริงหญิงแท้ คือนักแสดงเป็นผู้หญิงล้วน ในยุคนั้นก็มีแม่ศรีนวล แก้วบัวสาย เป็นพระเอก
สมัยนั้นเล่นละครอาทิตย์ละเรื่อง แล้วผมต้องแต่งเพลงประกอบละครด้วย ทำให้เกิดความพอใจ เกิดประสบการณ์ที่ดี เพราะว่าผมต้องค่อยๆ เข้าไปคลุกคลีกับดนตรีมากขึ้น มีความช่ำชองดีขึ้น และที่โรงละครนี้เองครูก็มีโอกาสแต่งเพลง "นกขมิ้น" ที่ในเวลาต่อมา เพลงนี้ได้รับแผ่นเสียงทองคำพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ซึ่งต่อมาได้รับการคัดเลือกให้เป็นเพลงเอเชียอีกด้วย.."
พูดถึงเรื่อง "มิสซีเซ็กฉ่าย" แล้ว ทำให้ผมนึกถึงคุณอาของผมคือ น.ส.พรเพ็ญ สุขธงไชยกุล แฟนเพลงเก่าแก่ของครูพยงค์ ที่ติดตามดูวงดนตรีพยงค์ มุกดา ในยุคโน้นมานานหลายปี บางครั้งก็พ่วงเอาผมที่ยังเด็กมากไปดูด้วย ได้พูดถึงเรื่องนี้ว่า "เคยดูอาพยงค์ มุกดา ใส่ชุดมิสซีเซ็กฉ่ายหลายครั้ง ทุกครั้งจะเห็นคุณอาร้องและเต้นด้วยความสนุก คุณอาเต้นได้เร้าใจทีเดียวแหละ พื้นกระดานเวทีสั่นไปตามแรงเต้น คิดถึงบรรยากาศเก่าๆ ในช่วงนั้นแล้วมีความสุขมาก คุณอาพยงค์ทั้งร้องทั้งเต้นได้เยี่ยมยอดจริงๆ"
ครูพยงค์ มุกดา ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (เพลงลูกทุ่ง เพลงไทยสากล) ประจำปี 2534 ถือได้ว่าเป็นศิลปินที่มีความสามารถหลากหลาย นอกจากนี้ยังสร้างคุณประโยชน์แก่สังคมมากมาย จนครั้งหนึ่งต้องประสบเหตุการณ์ไม่คาดฝันจากลูกโป่งระเบิด จากการเป็นประธานเปิดงานวัดงดสูบบุหรี่โลก เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม 2542 ต้องเข้านอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลรามาธิบดีนานนับเดือน
วันอาทิตย์ที่ 6 มิถุนายน 2553 เวลา 17.00 น. สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จฯ ทรงเป็นองค์ประธานในพิธี พระราชทานเพลิงศพครูพยงค์ มุกดา ณ เมรุวัดพระศรีมหาธาตุฯ บางเขน กทม. จึงขอเรียนเชิญสมาชิกร่วมเฝ้าฯ รับเสด็จและร่วมในพิธีนี้โดยทั่วกัน
แม้ร่างจะสูญสลายไป แต่เชื่อได้ว่าผลงานของ "ครูพยงค์ มุกดา" จะสถิตอยู่ในวงการเพลงตราบ "ชั่วนิรันดร" แน่นอน!!!
........................
เพื่อนสมาชิกสภาประชาชนพบกันที่วัดพระศรีมหาธาตุฯ บางเขน เวลา 16.00 น.
