สวัสดี ท่านสมาชิกสภาประชาชนผู้ทรงเกียรติ
สมาชิก "สมพจน์ สิงห์สุวรรณ" ยกมือขออภิปรายถึงอาชีพขับร้องเพลงไทยสากล
เรียน ท่านประธานท้วมและท่านสมาชิกที่รักยิ่งทุกท่าน
ผมสมพจน์ สิงห์สุวรรณ สมาชิก วันนี้ขออภิปรายเรื่องการร้องเพลงหนึ่งวันครับ เนื่องจาก
ได้มีโอกาสติดตามขบวนครูสอนร้องเพลงของสมาคมนักร้องแห่งประเทศไทย นำโดยนายกสมาคม
สุเทพ วงศ์กำแหง ศิลปินแห่งชาติ เข้าไปในทัณฑสถานบำบัดพิเศษกลาง ในวันเปิดโครงการฝึกวิชาชีพขับร้องเพลงเพลงไทยสากลให้กับผู้ต้องขัง เมื่อวันอังคารที่ 6 กรกฎาคมที่ผ่านมานี้ ทั้งนี้โดยความเอื้อเฟื้อของ หนุ่มกางเกงแพร อ้วน อรชร ที่ชาวไทยโพสต์รู้จักกันดีนั่นเอง
เป็นวันที่ผมมีความสุขในชีวิตอีกวันหนึ่ง เมื่อนั่งมองดูหน้าน้องๆ ในเครื่องแบบผู้ต้องขัง นั่งเรียนร้องเพลงกับครูสอนร้องเพลง ซึ่งเป็นนักร้องหมายเลขหนึ่งของประเทศ เป็นศิลปินแห่งชาติ และเคยเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรด้วย
ผมก็นั่งฟังไปนึกว่าน้องๆ เหล่านี้เขาจะรู้ตัวกันบ้างหรือเปล่าหนอ ว่าเขาช่างเป็นกลุ่มเด็ก
หนุ่มที่แสนโชคดี ยิ่งกว่าเพื่อนรุ่นเดียวกับเขาทั่วประเทศมากมายนัก เพราะมีนักร้องระดับประเทศไปสอนร้องเพลงให้ถึงบ้านเลยทีเดียว
"บ้านก็ไม่ต้องเช่า ข้าวก็ไม่ต้องซื้อ แถมได้เรียนร้องเพลงฟรีจากศิลปินแห่งชาติ และนักร้องยอดนิยมของประเทศอีกตั้งหลายคน"
ทำให้นึกย้อนกลับไปถึงตัวเองเมื่อช่วงอายุเท่าๆ กันนี้ อยากเป็นนักร้องอยากเป็นศิลปินเพลง ตอนนั้นผมได้งานทำอยู่ในต่างจังหวัดแล้ว แต่ก็ได้ขอลาออกจากงานกลับเข้ามากรุงเทพฯ อีกครั้ง เพื่อจะหาความก้าวหน้าในวงการเพลง
เริ่มทำงานเป็นนักจัดรายการเพลงทางวิทยุมาตั้งแต่ปี 2504 แต่พอถึงเดือนมิถุนายนปี 2508 หนังสือพิมพ์รายวันฉบับที่ท่านประธานท้วมเคยทำงานอยู่นั่นแหละ ได้เขียนวิพากษ์วิจารณ์การจัดรายการเพลงตามคำขอทางวิทยุว่าเป็นการจัดรายการที่ไม่มีสาระ และมีการโฆษณาสินค้าแบบโฆษณาชวนเชื่อเกินความจริง
ทำให้รัฐบาลในขณะนั้นโดย จอมพลถนอม กิตติขจร นายกรัฐมนตรี จึงได้ออกประกาศห้าม
มิให้มีการโฆษณาสินค้า ทางสถานีวิทยุทั่วประเทศ
เป็นอันว่านักจัดรายการทางวิทยุตกงานกลางอากาศทั่วประเทศในปีนั้น บังเอิญผมไปได้งานร้องเพลงในไนท์คลับได้เป็นนักร้องสมใจ ได้ร้องเพลงไนท์คลับติดต่อกันอยู่หลายปี จนผ่านเหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516 ไปแล้วจึงได้หยุดไป
แต่ในระหว่างทำงานร้องเพลงอยู่ในไนท์คลับนั้น ผมก็พยายามเก็บเงินไว้บ้างเพื่อจะได้ไป
เรียนร้องเพลง เป็นการเพิ่มเติมความรู้และพัฒนาตัวเอง โรงเรียนของผมในยุคนั้นก็คือ "โลลิต้า" ถนนราชดำเนิน ซึ่งเป็นไนท์คลับที่โด่งดังมากในยุคนั้น
เนื่องจากมี "ดนตรีอาหารกลางวัน" และนักร้องยอดนิยมทั้งหลาย จะรวมกันอยู่ที่นี่เกือบทั้งวงการ รวมทั้งสองนักร้องคู่ขวัญ สุเทพ วงศ์กำแหง และ สวลี ผกาพันธุ์ ศิลปินแห่งชาติ
พอรวบรวมทุนได้ประะมาณสองร้อยสามร้อยบาท ผมก็จะเข้าไปจองที่นั่งตั้งแต่ก่อนเที่ยงวัน
รอฟังพี่เทพ สุเทพ วงศ์กำแหง ร้องเพลงให้ฟัง ดูที่เขาเดินร้องไปตามโต๊ะรินเบียร์ให้แขกไปด้วย แจกลายเซ็นแฟนเพลงสาวๆ ไปด้วย เสียงร้องก็ยังนิ่งคมชัดและพลิ้วหวานไม่มีกระเพื่อมเลย นั่นแหละคือการเรียนร้องเพลงที่ยิ่งใหญ่ในชีวิตของผม และก็ไม่ได้มีโอกาสไปโรงเรียนบ่อยนัก เพราะกว่าจะเก็บเงินได้คราวละสองร้อยสามร้อยบาท ยุคนั้นผมก็ต้องใช้เวลาเป็นเดือน
ขณะที่ผมกำลังคิดถึงบรรยากาศ "ดนตรีอาหารกลางวัน" ที่ "โลลิต้า" ถนนราชดำเนินใน
อดีตมาหลายวันแล้ว ก็มีโอกาสได้พบหน้า คุณปวรวรรณ กุลมงคล นายกสมาคมภัตตาคารไทย วัน
ประชุม "โครงการพัฒนาเครือข่าย ร้านอาหารสู่มาตรฐานสากล" ที่โรงแรมเจ้าพระยาปาร์คเมื่อเดือนที่แล้ว
พอพบหน้ากันท่านนายกสมาคมภัตตาคารไทยก็เสนองานให้ผมทันที
"อาจารย์..เรามาทำดนตรีอาหารกลางวันที่ครัวรัฐสภากันเถอะ จะได้ชวนแฟนเพลงบ้าน
ฝัน ตะวันรัญจวนมาร้องเพลงกัน"
ท่านประธานท้วมโปรดช่วยผมด้วย งานนี้ผมไม่สามารถปฏิเสธ คุณปวรวรรณ กุลมงคล ได้
อย่างแน่นอน เพราะมันช่างเป็นงานที่โดนใจจริงๆ ตกลงเราจะเปิดโครงการ "ดนตรีอาหารกลางวัน" ระยะทดลองที่ "ครัวรัฐสภา" สโมสรรัฐสภา สัปดาห์ละสามวัน คืออังคาร พุธ และพฤหัสบดี ดนตรีจะเริ่มบรรเลงตั้งแต่เวลา 12.00 น. โดยจะเปิดโครงการในวันพุธที่ 21 กรกฎาคมนี้ ขอเชิญท่านประธานท้วม คณะกรรมการ และสมาชิกสภาประชาชนทุกท่านครับ
...........................
วันอังคารนี้กับอังคารหน้า อาจารย์สมพจน์ก็ต้องเข้าไปสอนร้องเพลงในคุกเหมือนกัน.
