วันแรกของการชุมนุมของกลุ่มเสื้อแดงดูเหมือนว่ามีผู้เข้าร่วมกิจกรรมไม่มากตามที่คาด ซึ่งหากมองจากการวิเคราะห์ของแกนนำแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ ที่ระบุว่า เป็นการโหมโรงก่อนการเคลื่อนขบวนจริงในวันที่ 14 มีนาคมนี้ ก็อาจจะเป็นไปได้ แต่ในทางกลับกัน ถ้ามองในแง่การโหมกระแสสร้างความฮึกเหิมให้กับคนเสื้อแดงในต่างจังหวัดที่เริ่มเดินทาง ตั้งขบวนเข้าสู่เมืองกรุงแล้ว ภาพที่ออกมาผ่านสื่อจะยิ่งทำให้ชนชาวเสื้อแดงเกิดอาการฝ่อที่จะชักธงรบในสงครามครั้งสำคัญ ที่มี พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร มาบัญชาการเองถึงประเทศเพื่อนบ้าน
หากมองในแง่บวก อาจเป็นเพราะว่ามาตรการของภาครัฐเอง เลยไปถึงปัญหาในขบวนการต่อสู้ของเสื้อแดง น่าจะเป็นปัจจัยสำคัญในการทำให้การชุมนุมในวันแรกออกอาการกร่อย และไม่ได้สร้างแรงฮึกเหิมให้กับพลพรรคในการต่อสู้เพื่อล้มอำมาตย์ และการเรียกร้องให้ได้มาซึ่งความยุติธรรมที่ไร้สองมาตรฐาน ให้น้ำหนัก หรือเกิดความน่ากลัวขึ้นมาได้ เพราะการกำหนดกิจกรรมที่เป็นการเคลื่อนทัพของกลุ่มผู้ชุมนุมกลางแสงแดดที่แผดเผาในช่วงค่ำเป็นต้นไป ทำให้สภาพร่างกายของผู้ชุมนุมอ่อนล้า และยากที่จะยืดระยะในการร่วมม็อบได้จนปิดเกม
อาจเป็นไปได้ว่า แกนนำเสื้อแดงต้องการใช้วันแรกเป็นวาระแห่งการประเมินมวลชนว่า แกนจัดตั้งทั้งหลายมีความสามารถในการระดมพลคนเสื้อแดงให้ออกมาบนท้องถนนได้มากน้อยแค่ไหน ซึ่งเป็นการทดสอบข้อมูลที่เข้ามาจากทุกสารทิศว่า แม่น้ำทุกสายพร้อมที่จะมากรำศึกใจกลางกรุงเทพมหานครได้จริงหรือไม่ หรือเป็นแค่ราคาคุย หรือเป็นแค่การเรียกเงินค่าน้ำเพื่อผลประโยชน์เฉพาะตัวของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร หัวคะแนน รวมไปถึงกลุ่มพลังประชาชนต่างๆ แต่ไม่ได้ส่งผล มีมวลชนออกมาได้จริงตามที่หลายคนเสนอผลงานไป
กระนั้น การเตรียมการของรัฐเองที่ใช้ฐานข่าวข้อมูลจากสารพัดหน่วยเพื่อประกาศใช้พระราชบัญญัติความมั่นคงในราชอาณาจักร ในพื้นที่ 8 จังหวัด อาจจะดูมากเกินความจำเป็น เพราะเสื้อแดงไม้ได้แรงฤทธิ์อย่างที่คิด แต่ในแง่การป้องปราม การสร้างความรู้สึกเชิงจิตวิทยา โดยเฉพาะในส่วนของแกนนำเสื้อแดงเอง ที่เกรงว่าการนำประชาชนซึ่งเป็นฐานของตัวเองมาเสี่ยงท่ามกลางสถานการณ์ล่อแหลม อาจไม่คุ้ม เพราะนอกจากในเรื่องของความรับผิดชอบ หากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ยังอาจถูกโจมตีจากพรรคการเมืองฝ่ายตรงข้ามที่อาจโจมตีว่ามีส่วนพาคนไปเจ็บหรือตาย
ในส่วนของรัฐบาลและกองทัพ ดูเหมือนว่าจะเรียนรู้และมีประสบการณ์ความผิดพลาดจากเหตุการณ์เดือนเมษายนเดือดมาเป็นอย่างดี จึงได้วางมาตรการรอบด้านไว้อย่างรัดกุม ไม่ว่าจะเป็นมาตรการทางด้านกฎหมาย มาตรการทางด้านการรักษาความสงบเรียบร้อย การประชาสัมพันธ์ ทำความเข้าใจและใช้พื้นที่สื่อในการอธิบายความเรื่องราวต่างๆ ได้อย่างกระจ่างและทันท่วงที ผิดกับตอนเหตุการณ์เมษาเดือด ที่ภาครัฐกลับดูเหมือนว่าจะออกตัวช้า ไม่ทันกินปฏิบัติการแพร่กระจายข่าวที่เร็วราวกับไฟลามทุ่ง
เพราะยุทธศาสตร์และยุทธวิธีของเสื้อแดง ดำรงความมุ่งหมายที่จะให้เกิดภาพความสูญเสียอันเกิดจากฝีมือเจ้าหน้าที่รัฐ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การพยายามเสาะแสวงหาหลักฐานที่เกิดจากน้ำมือทหาร ที่กระทำต่อคนเสื้อแดงเพื่อให้เข้าเรื่องราว ทหารเข่นฆ่าประชาชนตามปัญหาประวัติศาสตร์ที่กลายเป็นภาพที่ตอกย้ำความเชื่อเรื่อง ขั้ว เผด็จการ และประชาธิปไตย ซึ่งจะง่ายต่อการนำไปเคลื่อนไหวเพื่อปลุกระดมให้คนเสื้อแดงเกิดการคั่งแค้น ส่งผลให้เกิดความเสียหายต่อชีวิตและทรัพย์สิน
ยิ่งไปกว่านั้น ยังนำไปแสวงหาประโยชน์ในการเคลื่อนไหว เพื่อรณรงค์ต่อเวทีประชาคมโลก ที่ให้ความเคารพเรื่องหลักการ เสรีประชาธิปไตย และหลักสิทธิมนุษยชน ที่แน่นอนว่า คนที่ต้องการและได้ประโยชน์จากผลพวงเหล่านี้ คือ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ที่เพิ่งถูกศาลฎีกาแผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง พิพากษายึดทรัพย์ไปเมื่อไม่นานมานี้ ที่แน่นอนว่า คำสั่งศาลดังกล่าวส่งผลต่อเครดิตของอดีตนายกรัฐมนตรีและนักธุรกิจที่มีชื่อเสียงไปทั่วโลก แต่เมื่อศาลพิพากษามาเช่นนั้น เส้นทางในชีวิตเขาผู้นี้ในต่างประเทศในการทำธุรกิจจึงไม่ได้ราบรื่น
กระนั้น โจทย์ของผู้ที่เกือบจะถึงทางตัน คือ การทำให้เป้าหมายในการต่อสู้ในเวทีโลกเป็นผล ซึ่งต้องพลิกบทเรียนจากเหตุการณ์เดือดเมื่อเดือนเมษายน เกิดเงื่อนไขที่ต้องการให้ได้ ไม่ว่าวิธีการนั้นจะเป็นอย่างไรก็ตาม ซึ่งคนที่จะได้รับผลกระทบ คือประชาชน คนเสื้อแดง ที่มาด้วยจิตใจบริสุทธิ์ ยิ่งเมื่อคนเสื้อแดงที่มาร่วมแสดงพลังวันแรกน้อย ก็ยิ่งทำให้เป้าหมายของคนที่บงการ ประกอบกับมาตรการรัฐที่เตรียมรับมือไว้ทุกทาง ก็ยากที่จะเป็นไปได้ตามเป้าหมาย ซึ่งน่ากลัวว่าเมื่อเครื่องมือ โดยเฉพาะมวลชน คนเสื้อแดง ไม่ได้ทรงพลังเมื่อมีการทดสอบแล้ว การโหมใช้วิธีที่ผิดธรรมชาติจะเกิดขึ้นเร็วและแรงกว่าเดิมเท่านั้นเอง.
