ได้อ่านบทความเรื่อง ความในใจของผู้ต้องหาก่อการร้าย ของคุณน้อง สำราญ รอดเพชร ในหนังสือพิมพ์ ผู้จัดการ เมื่อวันวาน ซึ่งได้ระบายออกถึงอารมณ์ ความรู้สึกลึกๆ ของตัวเอง รวมทั้งพลพรรคกลุ่ม พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย บางรายที่มีต่อมาตรฐานความยุติธรรม ตลอดไปจนถึงท่าทีของรัฐบาลภายใต้การนำของพรรคประชาธิปัตย์ในเรื่องราวเหล่านี้...ต้องเรียกว่า อึ้งกิมกี่ ไปพอสมควร...
-----------------------------------------------
ไม่ใช่เป็นเพราะว่าตัวเองเคยใกล้ชิด ผูกพัน กับคุณน้อง สำราญ มาตั้งแต่อดีต ถึงได้เกิดความ เข้าถึง และ เข้าใจ ต่ออารมณ์ความรู้สึกชนิดนี้ แม้นจะไม่เคยได้พบ สัมผัส กับใครๆ ในกลุ่มที่เรียกตนเองว่า พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ก็แล้วแต่ แต่โดยลักษณะเนื้อหาทางการเมืองที่มันมีผลสรุปออกมาในรูปนี้ คือ สรุปที่บรรดาผู้ซึ่งเชื่อว่าตัวเองได้เสียสละ ต่อสู้เพื่อบ้าน เพื่อเมือง เพื่อชาติ ศาสน์ กษัตริย์ ภายใต้ระบอบประชาธิปไตยโดยบริสุทธิ์ใจ แต่ต้องมาเจอกับข้อกล่าวหา ผู้ก่อการร้าย โดยถ้วนหน้า ทั้งๆ ที่ไม่ได้ลงมือเผาบ้าน เผาเมือง ไม่ได้คิดจะจัดตั้งกองกำลังไม่ทราบฝ่ายมายิงใครต่อใคร แต่สุดท้ายกลับต้องตกเป็นผู้ต้องหาตามหมายเรียกของตำรวจชนิดระเนระนาดเช่นนี้ มันก็ออกจะเป็นอะไรที่เจ็บปวด รวดร้าว ทรมาน อยู่ไม่น้อยทีเดียว...
---------------------------------------------------
แม้นว่า ความเสียสล นั้น ย่อมเป็นสิ่งที่ผู้ซึ่งมีอุดมคติ อุดมการณ์ ใดๆ ก็แล้วแต่ มิอาจปฏิเสธได้โดยเด็ดขาด ไม่ต่างไปจาก ผู้ที่อยากจะรัก...ต้องลืมคำว่าเสียใจ อะไรประมาณนั้น แต่อย่างน้อยที่สุด...ความมีน้ำจิตน้ำใจ ความมีหัวจิตหัวใจของผู้ซึ่งมีความ เข้าถึง เข้าใจ ต่ออารมณ์ความรู้สึกทำนองนี้ มันน่าจะพอแสดงออกให้เห็นๆ กันมั่ง!!! โดยเฉพาะผู้ซึ่งประกาศยึดมั่นต่อระบอบการปกครองแบบประชาธิปไตยมาโดยตลอด แสดงเจตนารมณ์ในอันที่จะธำรงไว้ ซึ่งสถาบันชาติ ศาสน์ กษัตริย์ อย่างสุดจิตสุดใจ แถมยังแวบไปแสดงออกถึงความ เข้าถึง และ เข้าใจ ต่ออารมณ์ความรู้สึกของพวก พันธมิตรฯ ขณะกำลังก่อม็อบกดดันรัฐบาลหนึ่ง รัฐบาลใด จนตัวเองสามารถยกระดับขึ้นมาเป็นรัฐบาลกันแทนที่ นั่นก็คือ รัฐบาลประชาธิปัตย์ นั่นแหละ...
-------------------------------------------------------
ภายใต้ ความเป็นรัฐบาล ของพรรคประชาธิปัตย์ ซึ่งแน่นอนว่า...ย่อมหนีไม่พ้นที่จะต้องดำรงรักษาความเป็นกลาง ความถูกต้อง ชอบธรรม ตามตัวบทกฎหมายเอาไว้ให้ได้อย่างมั่นคง ถาวร แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าจะต้องทำให้รัฐบาลไม่จำเป็นจะต้องแสดงออกถึงความมีน้ำจิตน้ำใจ ความเข้าอกเข้าใจ ตลอดไปจนความตระหนักต่อการเสียสละเพื่ออุดมคติ อุดมการณ์ใดๆ ต่อไปอีกแล้ว ความพยายามที่จะแสดงออกถึง ความเป็นกลาง ด้วยการถีบหัวส่งทุกๆ ฝ่าย ปล่อยให้กลไกข้าราชการ หรือ กลไกตำรวจ คิดจะเล่นงานใครต่อใครก็ได้ โดยไม่จำเป็นจะต้องคำนึงถึงความผิด-ถูก ความหนัก-ความเบา ตามเนื้อผ้าเอาเลย...อันนี้ต้องเรียกว่าออกไปทาง แล้งน้ำใจ หรือ ไร้หัวจิตหัวใจ เกินไปหน่อย...
-------------------------------------------------
อย่างไรก็ตาม...ในช่วงอดีตที่ผ่านมา พรรคประชาธิปัตย์นั้น มักจะได้ชื่อว่า แล้งน้ำใจ หรือ ไร้หัวจิตหัวใจ มาโดยตลอดนั่นแหละ ไม่ว่าใครจะต่อสู้ เสียสละ เพื่อบ้าน เพื่อเมืองในแบบไหน? ผิดหรือถูกหรือไม่? ประการใด? แต่สุดท้าย...ทุกสิ่งทุกอย่างก็มักจะ เข้าทาง หรือ เข้าตีน พรรคประชาธิปัตย์เสมอๆ และเมื่อไหร่ก็ตามที่พรรคประชาธิปัตย์ขึ้นมาเป็นรัฐบาล ความถูก-ผิดในเชิงอุดมการณ์ อุดมคติ ก็มักจะกลายเป็นสิ่งไร้ค่า หรือ แทบจะไม่ได้ถูกให้ความสำคัญอีกต่อไป เหลือแต่เพียงความถูก-ผิดในเชิงกฎหมายที่จะต้องวัดตัดสินกันด้วยบรรดาข้าราชการ หรือ ระบบราชการอันเป็นตัวสร้าง เงื่อนไข และ เหตุปัจจัย ให้ต้องเกิดกระบวนการต่อสู้ เพื่อความถูกต้องเป็นธรรมตามอุดมการณ์ อุดมคติ แบบหนึ่งแบบใดมาโดยตลอดนั่นเอง...
-----------------------------------------------------------
อันที่จริงแล้ว...สัมพันธภาพระหว่างพรรคประชาธิปัตย์กับกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ภายใต้สถานการณ์ที่ความไม่ถูกต้อง เป็นธรรม ตลอดไปจนถึงแรงกดดันต่อสถาบันชาติ ศาสน์ กษัตริย์ ปรากฏตัวให้เห็นอย่างชัดเจนนั้น ไม่ว่ามันจะเป็นสัมพันธภาพที่มีผลประโยชน์ทางการเมืองแอบแฝงอยู่หรือไม่? เพียงใด? ก็แล้วแต่ แต่มันได้ทำให้ทั้งสองฝ่ายเกิดความร่วมมือในทางสร้างสรรค์อันก่อให้เกิดประโยชน์ต่อสังคม และประเทศชาติอยู่ไม่น้อย แม้นว่าปัญหาต่างๆ จะค่อยๆ คลี่คลายลงไปบ้างแล้ว หรือ แม้นว่าผู้คนในกลุ่มพันธมิตรฯบางคนบางรายออกจะเป็นผู้ที่ค่อนข้างจะเอาใจยากอยู่ซักหน่อย แต่นั่นก็ไม่น่าจะถึงขั้นต้องทำให้เกิดการ ถีบหัวส่ง เอาง่ายๆ เพียงแค่การรักษาความเป็นกลางให้ดำเนินควบคู่ไปกับความถูกต้อง ยุติธรรม ตามเจตนารมณ์ของกฎหมายได้จริงๆ ก็น่าจะเพียงพอแล้ว...ที่จะทำให้ทั้งสองฝ่ายไม่ต้องหันมาเผชิญหน้ากันและกันในสถานการณ์ภายภาคหน้า อันเป็นสถานการณ์ที่ทั้งพรรคประชาธิปัตย์และกลุ่มพันธมิตรฯ อาจต้องเจอกับ ศัตรู รายเดียวกัน...
---------------------------------------------------------
แต่ก็อย่างว่า...ในอดีตที่ผ่านมา พรรคประชาธิปัตย์นั้น มักจะมีปัญหาในเรื่อง การแยกมิตร-แยกศัตรู มาโดยตลอด อันเนื่องมาจากการนำเอา ผลประโยชน์ทางการเมือง เป็นตัวตั้ง ข้อเท็จจริงทางการเมือง ตามวิถีทางระบบรัฐสภา จึงมักทำให้พรรคประชาธิปัตย์ เกิดอาการแปลกแยกกับ พลังมวลชน หรือ ประชาสังคม กลุ่มต่างๆ มาโดยตลอด ทั้งๆ ที่ การเมืองในระบบรัฐสภา ทุกวันนี้ มันชักแสดงอาการว่าใกล้ๆ จะล่มสลายเต็มที ไม่เช่นนั้นมันคงไม่ทำให้เกิดการนำเอาทฤษฎีแก้ว 3 ประการ หรือกะละมัง 3 ใบมาใช้เป็นยุทธศาสตร์ ยุทธวิธีของฝ่ายตรงกันข้ามกันอย่างแจ่มแจ้ง ชัดเจน เช่นนี้...แต่ก็ด้วยการผูกติดอยู่กับข้อเท็จจริงทางการเมืองตามระบบรัฐสภา และการผูกติดอยู่กับระบบราชการ ซึ่งต่างก็แสดงอาการว่ากำลังใกล้ๆ จะล่มสลายในอีกไม่นานไม่ช้า การแสดงออกถึงความเป็นกลางของรัฐบาลภายใต้การนำของพรรคประชาธิปัตย์จึงเป็นไปในแบบไร้หัวจิตหัวใจ ไร้ความตระหนักถึงความถูกต้อง ยุติธรรม ในเชิงอุดมการณ์ อุดมคติ จนไม่ว่าผู้ที่เคยเป็นมิตร หรือเป็นศัตรู ต่างก็ชักรู้สึกเปรี้ยวมือ เปรี้ยวเท้า ต่อรัฐบาล และต่อความเป็นพรรคประชาธิปัตย์ไปด้วยกันทั้งสิ้น....
-------------------------------------------------------
ปิดท้ายด้วยวาทะวันนี้ จาก สุภาษิตนิรนาม...จงทำดีต่อคนที่ท่านพบปะระหว่างที่ท่านกำลังเดินขึ้นข้างบน เพราะขณะที่ท่านต้องเดินลงมาข้างล่าง ท่านย่อมต้องพบปะกับเขาเหล่านั้นอีกจนได้...
-----------------------------------------------------
