บรรยากาศบ้านเมืองในยามนี้...จะถือว่าสงบเรียบร้อย เข้ารูปเข้ารอย หรือ จะยังคงร้อนเร่า อึมครึม อันเนื่องมาจากไฟใต้น้ำ หรือไฟสุมขอน ก็แล้วแต่จะคิด แต่ที่แน่ๆ ก็คือ ภายใต้บรรยากาศดังกล่าว ดูจะมีส่วนไม่น้อยที่ทำให้แทบคิดไม่ออกว่าจะหาเรื่องอะไรมาขีดๆ เขียนๆ ในคอลัมน์ ท่านขุนน้อย ในแต่ละช่วง แต่ละวัน...
------------------------------------------
อย่างว่านั่นแหละท่าน...ถ้าหากมัวแต่วนไป-วนมาอยู่กับเรื่องเก่าๆ ที่หนักไปทางโกรธ เกลียด เคียดแค้น อาฆาต พยาบาท ชนิดแทบไม่คิดจะอยู่ร่วมแผ่นดินเดียวกันเอาซะเลย นอกจากจะไม่นำมาซึ่งบรรยากาศแห่งการปรองดอง สมานฉันท์แล้ว ยังออกจะเป็นอะไรที่ ไม่สร้างสรรค์ อีกด้วย ด้วยเหตุนี้...การที่ต้องเตลิดเปิดเปิงไปพูดถึงเรื่องดิน-ฟ้า-อากาศ เรื่องโลก เรื่องต่างประเทศกันมั่ง ก็ถือเป็นความจำเป็นอีกชนิดหนึ่ง อย่างน้อย...เพื่อไม่ให้ต้องเสียเวลาไปเบียดเบียน ทำลาย ผู้ที่อยู่ร่วมวัฏสงสารเดียวกันจนเกินไปนัก...
------------------------------------------
ช่วงบ่ายวันวานที่ผ่านมา...เผอิญเปิดคอมพิวเตอร์ไปเจอรายการ สภากาแฟ-สภาประชาชน ของเอเอสทีวีจากเว็บไซต์ ผู้จัดการ ดำเนินรายการโดยคุณน้อง ยุทธยง ลิ้มเลิศวาที เจ้าเก่า ที่เคยเห็นหน้าเห็นตามาตั้งแต่อยู่ช่อง 3 ในฐานะ แฟนพันธุ์แท้ รายหนึ่ง จึงอดไม่ได้ที่จะติดตามเรื่องราวที่พิธีกรรายนี้นำมาเสนออย่างใจจดใจจ่อ แม้นว่ารายการของเอเอสทีวีบางรายการนั้น อาจจะออกไปทาง ยิ่งฟัง-ยิ่งร้อน แต่สำหรับรายการ สภากาแฟ ของคุณน้อง ยุทธยง ครั้งนี้ ต้องเรียกว่า ยิ่งฟัง-ยิ่งเย็น ก่อให้เกิดความรู้สึกในทางสร้างสรรค์ ยิ่งกว่าการเสียเวลาไปด่าทอใครต่อใครไม่รู้กี่ร้อยกี่พันเท่า...
-------------------------------------------
ที่น่าสนใจและก่อให้เกิดความซาบซึ้งอยู่ไม่น้อย ก็คือ...ช่วงหนึ่งของรายการระหว่างที่พิธีกรและแขกรับเชิญได้นำเอาความรู้เรื่องการเกษตรที่ลุ่มลึกและมีประโยชน์เอามากๆ มานำเสนอได้อย่างมีเนื้อหา สาระ และน่าติดตาม ยังได้นำเอาภาพชีวิตจริงของสัตว์เล็กๆ ตัวหนึ่ง นั่นก็คือ คางคก ที่กำลังดิ้นรนไปตามสัญชาตญาณเพื่อหาทางช่วยเหลือลูกๆ หรือ บรรดา ลูกอ๊อด จำนวนนับสิบ นับร้อย ที่แหวกว่ายตะเกียกตะกายอยู่ภายในแอ่งน้ำซึ่งกำลังค่อยๆ แห้งลงๆ ไปตามสภาพความแล้ง ความกันดาร ในช่วงระยะนี้...
----------------------------------------------
เสียดายที่ไม่ได้รู้ที่มา-ที่ไปของภาพถ่ายสารคดีชีวิตสัตว์ชิ้นนี้ เนื่องจากเปิดมาพบในช่วงที่รายการ สภากาแฟ ดำเนินไปแล้วซักพักใหญ่ๆ แต่ภาพของ แม่คางคก ที่โผล่หัวขึ้นมาจากหนองน้ำเล็กๆ มองดูลูกๆ ที่ติดอยู่ในแอ่งน้ำแห้งๆ ซึ่งอยู่ไม่ไกลไปจากหนองน้ำที่ว่าซักเท่าไหร่ จากนั้นก็ค่อยๆ หันหลัง ใช้สองเท้าถีบดินเลนเปียกๆ บริเวณริมหนอง จนกลายเป็นร่องน้ำเล็กๆ ซึมไปยังดินแห้งๆ ที่อยู่ระหว่างแอ่งน้ำกับหนองน้ำทีละนิดๆ จนผืนดินแข็งๆ ที่ถูกขุด ถูกถีบ โดยตีนเล็กๆ ของ แม่คางคก ค่อยๆ กลายสภาพไปเป็นทางน้ำเชื่อมต่อระหว่างแอ่งน้ำกับหนองน้ำ หรือ กลายเป็นช่องทางที่ทำให้บรรดาลูกคางคกทั้งหลายซึ่งกำลังเจียนอยู่ เจียนตาย มองเห็นทางรอด สามารถว่ายตามแม่คางคกลงไปยังหนองน้ำได้เป็นสายๆ...
------------------------------------------------
สารคดีชีวิตจริงสั้นๆ ของ แม่คางคก รายนี้...เรียกว่าเล่นเอา น้ำตาซึม ไปเลยทีเดียว แทบไม่น่าเชื่อว่า สัญชาตญาณแห่งความเป็นแม่ ไม่ว่าจะอยู่ซุกซ่อนอยู่ในตัวมนุษย์ หรือ ในตัวสัตว์ชนิดใดๆ ก็แล้วแต่ อะไรมันจะยิ่งใหญ่ ลึกซึ้ง น่าทึ่ง น่าประทับใจ เท่านี้ย่อมไม่มีอีกแล้ว แม้นว่าหน้าตาของคางคกนั้นจะดูน่าเกลียด น่าชัง ซักเพียงไหน แถมลูกอ๊อดแต่ละตัวก็ไม่ได้น่ารัก น่าใคร่ แบบลูกหมา ลูกแมว เอาซะเลย แต่สิ่งที่ปรากฏอยู่ระหว่างหนองน้ำกับแอ่งน้ำเล็กๆ ระหว่างแม่คางคกกับลูกคางคกที่กำลังดิ้นรนชนิดใกล้อยู่ใกล้ตาย ช่างเป็นอะไรที่ละเอียดอ่อน ประณีต งดงาม น่ารัก น่าชื่นชม ยิ่งกว่าการเสียเวลาไปดูรายการเรียลลิตี้ถ่ายทอดสดชีวิตสัตว์น่ารักๆ อย่าง หลินปิง ไม่รู้กี่ร้อยกี่พันเท่า...
-------------------------------------------------
เมื่อดูรายการ สภากาแฟ จบ...ก็เลยพอได้ข้อสรุปในแบบนิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า การนำเสนอสิ่งที่สร้างสรรค์ สิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อผู้คน ต่อสังคม หรือ ต่อชาติบ้านเมือง โดยไม่จำเป็นจะต้องเสียเวลาวนไป-วนมา อยู่กับเรื่องความเกลียด ความโกรธ ความอาฆาต พยาบาทนั้น...ใช่ว่าจะเป็นสิ่งที่มิอาจกระทำได้เอาซะเลย อีกประการหนึ่งก็คือว่า นิทานเรื่องนี้ยังสอนให้รู้ว่า นับจากนี้...อย่าได้ไปนำเอาใครบางคนไปเปรียบเทียบกับ คางคก ให้ต้องเสียเกียรติ เสียคุณงาม ความดี ของสัตว์เดียรัจฉานตัวเล็กๆ ต่อไปอีกเลย เพราะคุณค่าของ แม่คางคก เท่าที่ปรากฏให้เห็นในสารคดีเรื่องนี้ มันยิ่งใหญ่มหาศาลยิ่งกว่ามนุษย์บางคน ชนิดไม่อาจนำเอามาเปรียบเทียบได้เลยแม้แต่น้อย...
------------------------------------------
นี่...ขนาดพยายามคิดที่จะไม่เบียดเบียนใครแล้ว แต่ไปๆ-มาๆ ก็ยังอดไม่ได้!!! อาจเป็นเพราะหลังดูรายการ สภากาแฟ จบ ก็จำเป็นจะต้องไปติดตามข่าวสาร ความเคลื่อนไหวของเหตุการณ์บ้านเมืองอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ เผอิญว่าไปเจอข่าวการให้สัมภาษณ์แสดงความคิด ความเห็นของคุณ จตุพร หัวขวด ในเรื่องการให้ประกันตัว ไม่ให้ประกันตัว ผู้ต้องหาคดีก่อการร้ายที่เกี่ยวโยงไปถึงดุลพินิจของศาลสถิตยุติธรรมเข้าเต็มๆ...เฮ้ออ์อ์อ์ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะมีใครไปขุดหนองน้ำเพื่อให้เกิดเส้นทางเชื่อมต่อระหว่างบ้านดอนสร้อยทอง ตำบลน้ำพุ อำเภอบ้านนาสาร จังหวัดสุราษฎร์ธานี กับที่ทำการพรรคไทยรักไทย จังหวัดกรุงเทพมหานครซะที...อย่างน้อยอาจมีส่วนทำให้ความยิ่งใหญ่แห่งความเป็นแม่และคุณค่าแห่งความเป็นแม่ที่ถูกทอดทิ้ง หรือ ถูกหลงลืมมานานพอ ได้ช่วยละลายความทะเยอทะยาน ความลุ่มหลง มัวเมาในลาภ ยศ สรรเสริญ เกียรติยศ อำนาจ ซึ่งล้วนแต่เป็น มายาภาพ ไม่ได้จริงแท้แน่นอนเหมือนดั่งเช่น ความรักของแม่ เอาเลยแม้แต่น้อย...
----------------------------------------------
ปิดท้ายด้วยวาทะวันนี้ จาก คัลเลน ไฮเทาเออร์ (อีกครั้ง)...ความรัก คือ สิ่งที่เหลืออยู่ในความสัมพันธ์ หลังจากที่ความเห็นแก่ตัวได้ถูกขจัดออกไปหมดแล้ว...
----------------------------------------------
