การเลือกตั้งสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร (ส.ก.) 50 เขต และสมาชิกสภาเขตกรุงเทพมหานคร (ส.ข.) 36 เขต ผ่านพ้นไปเรียบร้อย เมื่อวันอาทิตย์ที่ 29 ส.ค.2553 พร้อมกับเสียงวิเคราะห์วิจารณ์ผลลัพธ์การเลือกตั้งที่ผ่านมาต่างๆ นานา ขึ้นอยู่กับมุมมองของแต่ละฝ่าย รวมทั้งการวิพากษ์วิจารณ์ถึงจำนวนผู้ไปใช้สิทธิเลือกตั้งประมาณ 40 กว่าเปอร์เซ็นต์ ซึ่งถือว่าน้อยจนน่าผิดหวัง
มองจากมุมของผู้ได้ที่นั่งมากที่สุดอย่างพรรคประชาธิปัตย์ ย่อมตีความหมายผลการเลือกตั้งครั้งนี้ว่า พรรคการเมืองเก่าแก่ของตนเองยังคงครองใจคนกรุงเทพฯ แนวทางการบริหารงานบ้านเมืองของตนทั้งในระดับท้องถิ่นและระดับประเทศได้รับการยอมรับมากกว่าฝ่ายตรงกันข้าม สามารถถือเป็นความสำเร็จอันน่ายินดี และจะใช้เป็นเครื่องชี้ชะตากรรมการเลือกตั้งครั้งใหญ่ในอนาคตอันใกล้นี้
หากแต่มองจากมุมของพรรคเพื่อไทยที่เป็นคู่แข่งประเภทไม้เบื่อไม้เมาแล้ว คงหนีไม่พ้นการตั้งข้อสงสัยถึงความบริสุทธิ์ยุติธรรมในการจัดการเลือกตั้งและเล่ห์เพทุบายทางการเมืองต่างๆ ของฝ่ายผู้มีอำนาจรัฐในมือซึ่งเป็นคู่แข่งตลอดกาล จนเลือกที่จะลืมพิจารณาข้อเท็จจริงบางประการ โดยเฉพาะปัญหาความเกี่ยวโยงของพรรคเพื่อไทยกับกลุ่มคนเสื้อแดงที่สร้างความสูญเสียให้กับกรุงเทพมหานครมากมายมหาศาลเมื่อกลางปีที่ผ่านมา
ขณะเดียวกัน ผลการเลือกตั้ง ส.ก.และ .สข.ดังกล่าว ก็ไม่อาจมองข้ามความสำคัญของพรรคการเมืองใหม่ ภายใต้การสนับสนุนของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยที่อาสาเข้ามาเป็นพรรคทางเลือกใหม่ให้กับประชาชน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อปรากฏผลการเลือกตั้งอย่างไม่เป็นทางการว่า คนกรุงเทพฯ ไม่ได้ให้ความสนใจเลือกตัวแทนของพรรคการเมืองใหม่เท่าที่มีการคาดหวังสักเท่าไร
อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าพิจารณาจากมุมมองไหนคงปฏิเสธไม่ได้ว่า จำนวนผู้ไปใช้สิทธิเลือกตั้ง ส.ก.-ส.ข.ที่กล่าวกันว่า เป็นการเลือกตั้งท้องถิ่นครั้งสำคัญมีจำนวนที่นั่ง ส.ก.61 ที่นั่ง และ ส.ข.256 ที่นั่งเพื่อทำหน้าที่ดูแลรับผิดชอบบริหารงบประมาณก้อนโตเกือบ 5 หมื่นล้านบาทในแต่ละปีนั้น มีนัยสำคัญสะท้อนบอกกับเราว่าการเมืองไทยจะไม่มีทางพัฒนาสู่เส้นทางประชาธิปไตยอันพึงปรารถนาของประชาชนคนไทยอย่างแน่นอน เพราะพลเมืองไทยยังไม่ตระหนักถึงหน้าที่ของตัวเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นพลเมืองในเขตกรุงเทพมหานครซึ่งได้ชื่อว่ามีความรู้และมีโอกาสได้รับการศึกษามากกว่าพื้นที่ในภูมิภาาคส่วนอื่นๆ ของประเทศ
ผลการเลือกตั้ง ส.ก.-ส.ข.ครั้งนี้ จึงมิใช่แค่สะท้อนบอกว่า ประชาชนคนกรุงเทพฯ ยังคงเลือกการเมืองเก่า สังคมคนเมืองหลวงพึงพอใจที่จะนอนหลับทับสิทธิ์และใช้สิทธิ์ตามอำเภอใจโดยไม่ตระหนักถึงบทบาทหน้าที่ของความเป็นพลเมืองดี หรืออาจจะถูกวิเคราะห์วิจารณ์ว่า "เงินไม่มา กาไม่เป็น" เท่านั้น แต่สามารถกล่าวได้ว่า พฤติกรรมการใช้สิทธิ์ของคนกรุงเทพฯ นั้น ตอกย้ำอีกครั้งว่า หากเราไม่รีบปฏิรูปประเทศไทย สร้างจิตสำนึกใหม่แก่ทุกคนในสังคมไทย วิกฤติบ้านเมืองรอบใหม่จะต้องกลับมาเยือน สร้างความบอบช้ำและทำลายเกียรติยศศักดิ์ศรีของความเป็นชนชาติไทยในเวลาไม่ช้าไม่นานอย่างหลีกหนีไม่พ้น.
