สวัสดี ท่านสมาชิกสภาประชาชนผู้ทรงเกียรติ
สมาชิก "พยอม กมลวาทิน" ยกมือขออภิปรายย้อนกลับไปถึงยุคโก๋หลังวัง
เรียน ท่านประธานท้วมที่เคารพ
ดิฉันอ่านสภาประชาชน "ย้อนยุคโก๋หลังวัง" ของสมาชิกซินตึ๊ง เมื่อวันที่ 20 ส.ค.นี้ ก็ต้องว่าเป็นจริงตามนั้น แต่ดิฉันยังมีข้อมูลจากนิยายเรื่อง "อย่าเบื่อบางกอก" ของ "ตุ๊ยตุ่ย" ซึ่งดิฉันได้ถ่ายสำเนาหน้าปกหนังสือแนบมาพร้อม จม.นี้ด้วย
นิยายเรื่อง "อย่าเบื่อบางกอก" ได้เก็บรายละเอียดของกรุงเทพฯ ไว้มากมาย เป็นต้นว่า เสาไฟฟ้าในกรุงเทพฯ ก็เปลี่ยนจากเสาไฟฟ้า 110 โวลต์ เป็นเสาไฟฟ้า 220 โวลต์ในยุคนั้นด้วย โรงละครเฉลิมไทยเลิกเล่นละคร เปลี่ยนโรงหนังฉายประเดิมเรื่องแรกด้วยเรื่อง เดอะโรป หรือพากย์ไทยใช้ชื่อเรื่อง "อภินิหารเสื้อคลุม"
นอกจากนี้ใน "อย่าเบื่อบางกอก" ก็ยังมีการอธิบายและวิพากษ์แฟชั่นของวัยรุ่นหรือจิ๊กโก๋จิ๊กกี๋ไว้อย่างละเอียด ตั้งแต่รองเท้า ถุงเท้า กระโปรง ทรงผมกับเครื่องประดับ ทรงผมและเครื่องเฟอร์นิเจอร์ประดับเครื่องแต่งกาย และอื่นๆ
เช่นในตอนหนึ่งว่า "ความสงบเงียบของวังบูรพาในกาลก่อนได้ถูกรื้อถอนไปหมดแล้ว ต้นหมากต้นไม้ที่เคยเขียวสดถูกโค่นล้มลงอย่างไม่เหลือรอย ตึกแถวตระหง่านง้ำชะโงกอย่างหรูหราได้เนรมิตขึ้นมาแทน วัฒนธรรมตะวันตกกำลังปกคลุมย่านนี้อยู่อย่างเต็มที่เต็มสตรีม
วังบูรพาได้ถูกจัดเข้าอันดับเป็นดินแดนของความสวยไปแล้วอย่างสมบูรณ์ที่สุด และสิ่งที่สุดสวยนั้นก็คือแฟชั่นของอิตถีเพศนี่เอง ไม่ว่าจะเป็นนางละเวง สีดา กากี หรือพระนางอัชฌาเทวี หากได้ย่างกรายมาในถิ่นแถบนี้ก็ต้องอายกันถ้วนหน้า ที่นี่ไม่มีผ้าจีบ ผ้ายกหรือสไบแพร จะมีแต่กระโปรงทวิตส์ทรงทะลักใจ หรือเสื้อชายลุ่ยดามด้วยริบบิ้นถวิลรัก
ทรงผู้ชายที่นี่ก็ไม่เลว วีรบุรุษมากหน้าหลายตาที่ถนัดนุ่งกางเกงรั้งเป้า ข้อเท้าโผล่โชว์ถุงเท้าลายตุ๊กแก ป้ายหนังยี่ห้อกางเกงแผ่นใหญ่โตปะก้นอยู่ดูหรูกว่าแผ่นโปสเตอร์หนัง เสื้อเชิ้ตผู้ชายยี่ห้อหรูประดับด้วยกระดุมเม็ดจิ๋วเป็นคิ้วน่าแสยงอีก..."
และอีกตอนหนึ่ง "เดี๋ยวนี้ย่านเฉลิมไทยเจริญได้ทัดเทียมกับย่านเจริญทุกย่านในบางกอกแล้ว ข้าพเจ้าเคยเป็นแฟนละครของศาลาเฉลิมไทยมาตั้งแต่ในสมัยนั้น ละครทุกเรื่องไม่เคยพลาด ไม่
ว่าจะเป็นละครคณะใด เทพศิลป์, ผกาวลี, ลูกไทยหรือศิวารมณ์ ข้าพเจ้าติดตามดูหมด
สมัยนั้นคนที่ร้องเพลงฆ่าฉันๆ ยังเป็นนางเอกละครที่มีชื่อเสียงโด่งดังขึ้นมาไล่ๆ กับสุพรรณ, พรรณี และจอก ดอกจันทร์, อบ, สุรสิทธิ์, ทัต, สมควร, ทักษิณ แจ่มผล (รายหลังนี่ดิฉันต้องบอกนามสกุล เดี๋ยวจะนึกว่าไอ้บ๊องนั่นเป็นดาราเก่า)
อีกตอนที่เกี่ยวกับบาร์ไอศกรีมที่หน้าโรงหนังเฉลิมไทย "พอออกจากบาร์ไอศกรีมได้ข้าพเจ้า
ก็เร่งฝีเท้าตัวเอง มุ่งลัดตัดทางขึ้นไปตามขั้นบันไดสู่ชั้นบน ยังเบียดเสียดกับพวกคลั่งแม่เทย์เลอร์อยู่ตรงประตูเข้าชั้นยี่สิบห้าบาท ซึ่งมันคือประตูเดียวกับชั้นสิบสองบาทห้าสิบสตางค์นั่นเอง เรื่องขึ้นราคาค่าดูหนังจึงเป็นแฟชั่นอย่างหนึ่งของโรงฉายภาพยนตร์ในบางกอกทุกโรง...
หนังเรื่องคลีโอพัตรารอบนั้น เอนดิ้งเมื่อใกล้ๆ กับบ่าย 2 โมง พร้อมกับที่ข้าพเจ้าเอนดิ้งความอยากดูหนังเรื่องนี้ลงด้วย นับเป็นเวลาเกือบ 2 ปีที่ข้าพเจ้าได้ยินกิตติศัพท์ของมันจากนิตยสารทั้งของไทยและเทศ มันได้สร้างความรู้สึกให้ข้าพเจ้าตื่นเต้นเร้าใจ และบังเกิดความใคร่อยากจะดูหนังเรื่องนี้เป็นหนักหนา แต่เมื่อได้ดูแล้ว เมื่อได้เห็นแล้ว มันก็แค่นั้นเอง หิว เหนื่อย เมื่อยและเพลีย ซ้ำยังงัวเงียที่ผิดหวังในบทบาทของนายริชาร์ด เบอร์ตัน เสียอีก ที่ดูชุ่ยและยุ่ยเกินไป เอาพระเอกหนังไทยไปแสดงแทนน่าจะดีกว่ามั้ย?
จากนี้ใน "อย่าเบื่อบางกอก" ก็ยังมีภาคบรรยายรายละเอียดของเครื่องสำอางสตรีไว้อย่างน่าพิศวงยิ่ง เช่น "ข้าพเจ้าก็ยังอดคิดถึงหล่อนไม่ได้อยู่นั่นเอง แต่ไม่ได้คิดถึงชุดแซ็กเนื้อออกฟอร์ดสีสกาเร็ต แจ่มจำรัสที่รัดรูปหล่อนอยู่ในคืนนั้น ไม่ได้คิดถึงทรงผมแบบเชอรี่ลูสซ์ของหล่อน ไม่ได้คิดถึงลิปสติกสีพิ้งก์จูเลป ไม่คิดถึงมาสคาร่า อายแชโดว์ และน้ำหอมกลิ่นซัมแวร์ ที่ส่งกลิ่นรัญจวนใจจากกายของหล่อนนั่นด้วย..."
และอีกสำนวนหนึ่ง "หล่อนเป็นผู้หญิงที่มีสัดส่วนไม่เลวนัก น่องของหล่อนเรียวงามเหมือนดาราน่องทองของฮอลลีวู้ด เบตตี้ เกเบิล อดีตดาราดัง เดี๋ยวนี้จากโลกไปแล้ว หล่อนวิไลลักขณาอยู่
ในชุดทรงแซ็กสีทะเลสว่างใจ ไลซ์ทบลูด้วยแฟชั่นผ้าฝ้ายอันเก๋ไก๋ไม่หยอก ตรงคอเสื้อคว้านออกจน
กว้างเห็นฐานทรงใน มองแล้วชวนใจให้หวาบหวาม รับกับทรงผมจาการ์ตาโรส ผมด้านหน้าไม่แสก แต่ก็ดูแปลก ที่หวีปาดปกปิดใบหูไว้ข้างหนึ่ง อีกข้างหนึ่งเปิดแล้วเล่นจอนโกแบล็กคิสมีควิกไว้ข้าง
เดียว ตรงข้างหูที่ไม่มีผมปิด และประดับด้วยดอกกุหลาบกำมะหยี่สีดำตำใจ"
...........................
ยังไม่จบครับ...เชิญบรรดาท่านโก๋และกี๋หลังวังติดตามตอนจบในวันพรุ่งนี้.
