อาทิตย์นี้เข้าสู่โหมดปกติ ในภาวะสถานการณ์บ้านเมืองปกติแบบสะเทินน้ำ-สะเทินบกด้วยฝีมือและน้ำใจคนไทยกันเอง แต่หมู่นี้ฝนฟ้าไม่ค่อยปกติ แดดก็...เดี๋ยวออก-เดี๋ยวดำมืดตึ๊ดตื๋อ ผมล่ะเดาใจท่านไม่ถูกว่าจะมาในอารมณ์ไหน ยิ่งเป็นเจ้าชายน้ำตาลอยู่ด้วย ด้อมๆ หาซื้อหมวกงอบเอาที่กันสาดกว้างๆ ซักใบมาหลายสัปดาห์ก็ไม่เจอซักที ไม่รู้เดี๋ยวนี้ยังมีคนทำขายอยู่หรือเปล่า ใครรู้แหล่งช่วยเอิ้นมาทางผมหน่อย ก็จะขอบพระคุณ
เข้าเรื่องดีกว่านะ วันนี้ผมคัดจดหมายมาแบ่งกันอ่านตามสถานการณ์อันควร ๒ ฉบับ ส่วนจะเป็นเรื่องอะไรบ้างก็ค่อยๆ พิจารณาอ่านหรือไม่อ่านกันไปตามอัธยาศัยก็แล้วกัน ส่วนของหวานประจำอาทิตย์นี้ คุณ HOLLLAND คัดอะไรมาเสิร์ฟท่าน ควรตรวจทานให้ถ้วนถี่ก่อนซด เพราะบางทีก็ทานไม่ได้ หัวร่องอหายลูกเดียว...ฮ่ะ..ฮ่ะ..เอิ๊กกก!!!
เรียน คุณเปลว สีเงิน
ได้อ่านคอลัมน์เรื่อง 3 จังหวัดภาคใต้แล้วรู้สึกชาชินกับเหตุการณ์ ดิฉันเกิดที่นั่น อยู่จนต้องเข้ามาศึกษาในกรุงเทพฯ ตั้งแต่จำความได้ จ.นราธิวาสไม่เคยมีความสงบ จะมีการเรียกค่าไถ่ตลอด ตกค่ำ 6 โมงเย็นก็ต้องรีบปิดประตูหน้าต่าง พ่อแม่ (เราลูกคนจีน) ก็เป็นกังวลว่าจะมีคนมาแปะเอกสารเรียกค่าไถ่ตลอด จนเหตุการณ์ที่คนใต้ส่วนใหญ่ต้องทำใจ มีตำรวจก็เหมือนไม่มี ต้องช่วยตัวเอง ตัวใครตัวมัน จนพอโตมาแก่ป่านนี้แล้ว เรื่องมันยิ่งหนักขึ้น กลายเป็นสนามประลองกำลังอาวุธ ทดสอบความหนังเหนียวของประชาชน จนเพื่อนๆ ที่ทำงานอยู่ที่นั่น ต้องปลอบใจตนเองว่า เฮ้ย ถ้าเราไม่ถึงที่มันไม่ตาย จะกลัวทำไม ทำให้เป็นกำลังใจให้เราสามารถกลับไปเยี่ยมบ้านบ้าง เมื่อกลับไป ร้านรวงที่เคยขายของบ้างก็ขายบ้านทิ้งไป
นี่ขนาดอยู่ในตัวจังหวัดนะ แต่พอได้ทราบข่าวจากเพื่อนครูว่า ยา..ชุม คนขายไม่ต้องบอกนะว่าเป็นใคร บ้างก็พูดว่า จังหวัดเราเป็นแหล่งฟอกเงินซะแล้วหรือ ไปดูร้านเปิดใหม่สิ ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้เลยว่า จังหวัดนี้ ขายสินค้านี้ แล้วจะมีคนใช้มากถึงขนาดนี้ บางร้านเคยขายผ้า วันๆ แทบจะไม่มีคนเข้าร้านเลย พอเราเข้าไปดูในร้าน ผ้าที่ขายเหมือนผ้าเก่าๆ ที่ขายไม่ออก แต่พอมายืนที่หน้าบ้าน เปลี่ยนรถเป็นว่าเล่น และเป็นรถป้ายกรุงเทพฯ ที่ราคาแพงด้วยในบางครั้ง ซึ่งเพื่อนก็บอกว่า นี่แหละเขาร่วมกับคนมีสี จึงคิดว่า เหตุการณ์ไม่สงบ ทำให้อีกพวกร่ำรวย และอยู่เป็นสุข เงินหลวงนี้ไหลสะพัดไปไม่รู้เรื่อง ใครอยากสร้างเนื้อสร้างตัวที่รู้จักหลบหลีกแล้วจะสบาย ทำให้คิดได้ว่า ที่ไหนที่มันมีวิกฤติ ที่นั่นมันเป็นโอกาส แต่มองว่าโอกาสที่คน..ทำนั้น มันขายชาติ และมันเห็นแก่ตัวเองและครอบครัวทั้งนั้น จิตสำนึกของความเป็นชาติมันหาได้ยากมากขึ้นทุกขณะจิต
ขอจบเพียงแค่อยากเล่าและอัดอั้นมานาน
คนนราธิวาสคนหนึ่ง
ตอบ คนนราธิวาส
อืมมมม...เป็นความรู้ใหม่ ด้วย "ข้อมูลใหม่" จากคนใต้ที่ถิ่นฐานอยู่ใน "สถานการณ์จริง" แต่เป็นความรู้ที่สร้างความขมขื่นระคนละอายแทนให้เกิดไม่เพียงกับผม แต่คงกับคนไทยทุกคนด้วย โจรก่อการร้าย "ในป่า" ไม่น่ากลัวเท่าโจรก่อการร้ายที่ซ่อนอยู่ "ในสี" สมมุติเป็นจริงดังที่ว่ามา ถ้าระดับรัฐบาลใช้แต่นโยบายปราบซ้ำๆ ซากๆ แต่ผลที่ได้ก็อย่างที่เห็น มีแต่ทรุดลงทุกวัน ผมเกรงว่า ซักวัน...คน ๓ จังหวัดใต้ เขาจะรวมตัวกันแล้วตะโกน....
โจรตัวจริงคือ...ข้าราชการ?!
XXXXX XXXXX XXXXX
เรียน พี่เปลว ที่เคารพ
อ่านที่พี่บ่นเรื่องภัยแล้ง-น้ำท่วมเมื่อวันเสาร์แล้ว ผมอยากฝากเรื่องนี้ให้พี่อ่านด้วยครับ ผมเขียนเรียกร้องให้รัฐบาลแก้ภัยแล้งและน้ำท่วมพร้อมๆ กัน ด้วยการตั้งงบประมาณขุดลอกแม่น้ำลำคลอง ตลอดจนห้วยหนองบึงต่างๆ มานานมาก แต่ไม่เคยมีรัฐบาลไหนให้ความสนใจที่จะทำ ทั้งๆ ที่ผมเข้าใจว่ามันไม่น่าจะยากเย็นอะไรเลย ให้ทุกจังหวัดสำรวจแม่น้ำ ลำคลอง ห้วย หนอง ลำลางสาธารณะ แล้วรายงานขึ้นมา แล้วระดมสมองนักวิชาการมาวางแผนว่าจะทำอย่างไร ฝ่ายรัฐก็จัดงบประมาณลงไป จะจ้างเรือขุด หรือให้ชาวบ้านช่วยกันขุดในหน้าแล้งพร้อมกันทั้งประเทศก็ว่าไป
แต่มันก็ไม่ยอมทำ สิ่งที่พวกมันทำคือ พอเกิดภัยแล้งมันก็จัดงบประมาณไปช่วยเกษตรกรที่ประสบภัยแล้ง พอภัยแล้งหายไปเพราะฝนตก แล้วเกิดน้ำท่วม พวกมันก็ตั้งงบประมาณเพื่อช่วยเหลือน้ำท่วมวนเวียนเป็น 10 ปีแล้วมังครับพี่เปลว มันโกงกินกันไม่หยุดหย่อน ถุงทรายชาวบ้านซื้อลูกละ 2.50 บาท พวกมันล่อลูกละ 4-5 บาท ใช้ทำทำนบกันน้ำไม่ให้ท่วม พอน้ำลดพวกมันก็ถีบถุงทรายลงตลิ่งทำให้แม่น้ำตื้นเขินขึ้นมาอีก
ปิง วัง ยม น่าน เจ้าพระยา ท่าจีน แม่น้ำกาญจน์ ฯลฯ ทุกสายเกิดมาเป็น 100 ปี ถูกต้นไม้ข้างตลิ่งโค่นขวางทางน้ำบ้าง ถูกขยะถมใส่บ้าง อิฐหินถูกน้ำพัดพามาจากเชิงเขาบ้าง ฯลฯ ทุกแห่งจึงตื้นขึ้นมา เมื่อร่องน้ำมีระดับใกล้เคียงผืนดินเสียแล้ว กระแสน้ำจะไปไหนได้หากไม่ท่วมเข้าเรือกส่วนไร่นาและเมือง
พี่เปลวครับ ช่วยเรียกร้องรัฐบาลให้หันมาจัดงบขุดลอกคูคลองด้วยนะครับ ผมเรียกร้องจนเสียงหลงเหมือนหมาหอนมานานมากแล้ว จนเริ่มเครียดและแค้นอยากฆ่านักการเมืองเห้ๆ แล้วครับ ผมเขียนเรื่องที่กำลังจะให้พี่เปลวอ่าน ลงใน OKNATION ครับ พี่ลองพิจารณาดูนะครับ http://www.oknation.net/blog/netmom/2010/08/14/entry-2
ด้วยความเคารพยิ่ง
ภาณุมาศ ทักษณา
เจ้าพระยานิวส์.คอม
ตอบ คุณภาณุมาศ
ผมมีความเสียใจที่จะเรียนให้คุณภาณุมาศทราบว่า ขณะนี้มี ๒ ทางให้เลือกเท่านั้น ๑ ร้องเสียงหลงเหมือนหมาหอนต่อไปเรื่อยๆ หรือ ๒ ลงมือฆ่าตัวเห้...ได้เลย !!!
XXXXX XXXXX XXXXX
ผู้ชายผิดสัญญา
วันหนึ่ง สมชายเกิดปวดท้องขนาดหนัก จึงรีบวิ่งตรงเข้าห้องน้ำสาธารณะ แต่...โชคไม่เข้าข้าง เพราะทุกห้องเต็มเหยียด แถมไม่มีทีท่าว่าใครจะออกมา หลังจากที่เขาเดินกระวนกระวายอยู่หลายนาที เผอิญมีหญิงสาวคนหนึ่งสังเกตเห็นเข้า และเดาได้ว่าสมชายกำลังกลัดกลุ้มทุกข์หนักเช่นใด หญิงสาวจึงตรงเข้ามาหาและพูดด้วยความเห็นใจว่า
“คุณคะๆ ห้องน้ำหญิงว่างอยู่ค่ะ”
“แต่ว่า…อ่า…” สมชายยังมีอาการลังเล
“เถอะค่ะ...ฉันเห็นใจ ฉันยินดีจะเฝ้าหน้าห้องน้ำให้ ถ้าคุณยอมสัญญากับฉัน 3 ข้อ” หญิงสาวยื่นเงื่อนไข
“ครับๆๆๆ…ผมตกลง สัญญาอะไรบ้างครับ”
สมชายรับปากด้วยความเต็มใจยิ่ง เนื่องจากอะไรต่อมิอะไรในลำไส้ ใกล้ระเบิดออกมาให้ขายขี้หน้าอยู่รอมร่อ
“ข้อแรก คุณต้องรีบใช้ห้องน้ำให้เร็วที่สุด เพราะฉันอยู่เฝ้าได้ไม่นาน เดี๋ยวอาจจะมีสุภาพสตรีที่ต้องการใช้ห้องน้ำมาที่นี่ แล้วเธออาจจะตกใจได้ถ้าเจอคุณอยู่ในนั้น” หญิงสาวเอ่ยขอคำสัญญาข้อแรก
“อูยยย…เร็วๆ ครับ รีบบอกข้อ 2 ข้อ 3 มาด่วนเลย”
“ข้อ 2 คุณต้องรักษาความสะอาด ห้ามทำให้เลอะเทอะสกปรกเด็ดขาด พวกผู้ชายน่ะชอบทำห้องน้ำสกปรก”
“ข้อ 3 ต่อเลยครับ เร็วๆๆๆ”
“ข้อสุดท้ายสำคัญที่สุด...คุณต้องสัญญาว่า ห้ามกดปุ่มใดๆ ทั้งสิ้นในห้องน้ำหญิง นอกเหนือจากปุ่มชักโครก”
คำสัญญาข้อสุดท้าย...แม้จะทำสมชายค่อนข้างงง ไม่เข้าใจว่าจะมีปุ่มอะไรในห้องน้ำหญิงนักหนา แต่เขาก็รับคำ เนื่องจากปวดท้องจนทนไม่ไหว ว่าแล้วสมชายก็วิ่งพรวดเข้าไปในห้องน้ำ หลังปลดทุกข์ อันหนักหน่วง เฮ้อ...สบายตัวแล้ว เขาจึงมีโอกาสได้พิจารณาห้องเล็กๆ โดยรอบ ซึ่งพบว่าไม่มีอะไรต่างจากห้องน้ำชายสักเท่าไร เว้นแต่...ปุ่มแปลกประหลาดจำนวน 3 ปุ่ม
สีเขียว สีฟ้า และสีแดง อยู่ที่ผนังห้องน้ำ แถมปรากฏอักษรย่อ
“น.อ.” ที่ปุ่มสีเขียว
“พ.ล.” ที่ปุ่มสีฟ้า และ
“ด.ผ.อ.น.ม.” ที่ปุ่มสีแดง
สมชายเริ่มเกิดความอยากรู้อยากเห็น เพราะห้องน้ำชายไม่ยักมีปุ่มพวกนี้ เขาจึงอดไม่ได้ที่จะละเมิดคำสัญญา ลองกดปุ่มแรกที่เขียนว่า “น.อ.” ทันใด...สิ่งน่าประหลาดใจก็เกิดขึ้น เมื่อปรากฏมีสายน้ำอุ่นพุ่งขึ้นฉีดล้างทำความสะอาดบั้นท้ายของเขาอย่างนุ่มนวล แผ่วเบาและอุ่นสบาย
สมชายจึงรู้ว่า ที่แท้ “น.อ.” ย่อมาจากน้ำอุ่น!
ขณะนึกอิจฉาอุปกรณ์อำนวยความสะดวกในห้องน้ำหญิง เขาก็อดใจไม่ไหว ต้องลองกดปุ่มที่ 2 ที่เขียนว่า “พ.ล.” ทันใดนั้น...ก็มีสายลมพัดพุ่งตรงใส่บั้นท้ายเขาเป่าให้แห้งอย่างนุ่มนวล แผ่วเบาและอุ่นสบายเช่นเคย
ทีนี้สมชายจึงเข้าใจกระจ่างว่า “พ.ล.” แปลว่าพัดลม!
เมื่อสมชายเห็นความอัศจรรย์สุดยอดของบริการทันสมัยไป 2 ปุ่มแล้ว เขาอดไม่ได้ที่จะลองกดปุ่มสุดท้ายที่กำกับด้วยอักษรย่อยาวที่สุดว่า “ด.ผ.อ.น.ม.” พลางนึกว่าปุ่มนี้น่าจะเป็นทีเด็ดสุดยอด
เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วราวสายฟ้าแลบ กว่าสมชายจะรู้ตัวอีกที ก็ตอนได้สติที่โรงพยาบาล ทันทีที่ลืมตาขึ้น เขารีบถามพยาบาลที่อยู่ตรงหน้าทันทีว่า…
“นี่มันที่ไหนกัน ผมอยู่ที่ไหนเนี่ย เกิดอะไรขึ้น ผมจำได้ว่าผมใช้บริการห้องน้ำหญิง แล้วผมมาอยู่นี่ได้ไง”
“ตอนนี้คุณอยู่ที่โรงพยาบาลค่ะ ที่คุณต้องมาอยู่นี่ก็เพราะคุณไปกดปุ่มสีแดงเข้าน่ะค่ะ” เมื่อเห็นสมชายทำหน้างง พยาบาลสาวนางนั้นจึงเฉลยว่า
“ปุ่มสีแดงที่มีอักษรย่อว่า ‘ด.ผ.อ.น.ม.’ หมายถึง ‘ดึงผ้าอนามัย’ ไงคะ…ฉันต้องแสดงความเสียใจด้วย เพราะคุณหมอต่อให้คุณไม่สำเร็จค่ะ เครื่องมันดึงของคุณแล้วยัดลงท่อชักโครกไปแล้วล่ะ ทำใจนะคะ"
HOLLLAND
