เรื่องปก

     ผมบอกได้เลยว่ารัฐบาลไม่รู้จะรับมืออย่างไร มันไม่มีอะไรที่จะมารับมือ โครงการระบบที่จะทำขึ้นผลิตขึ้นมันก็ไม่มีอะไรที่จะรับมือ จะมีก็แต่ของที่ชำรุดทรุดโทรมซ่อมบำรุงให้ดีขึ้น

  สิ่งที่เกิดขึ้นมาในธรรมศาสตร์ ซึ่งหลายคนเป็นห่วง หลายคนรู้สึกไม่สบายใจ แต่ผมเห็นว่ามันเป็นเรื่องที่แสดงให้เห็นว่าในธรรมศาสตร์มันยังมีวิถีชีวิตของ

  รัฐธรรมนูญที่ดีและใช้ได้นานนั้นคือรัฐธรรมนูญที่ไม่เยิ่นเย้อ สั้นที่สุด จะใช้ได้นานอยู่ได้นาน อะไรที่ไม่เกี่ยวข้องกับบทบัญญัติรัฐธรรมนูญอย่าไปใส่ สภาหรือกรรมการร่างรัฐธรรมนูญ หรือ ส.ส.ร.

  มันก็มีปัญหาเรื่องอื่นเยอะแยะ ก็ต้องถามว่าทำไมล่ะคุณอยากจะดูหมิ่น หมิ่นประมาทสถาบันพระมหากษัตริย์มากนักหรือ จนถึงบางคนมาบอกว่าให้เลิกไปเสีย บางคนก็บอกให้ลดโทษลงมา แล้วอะไรล่ะคือเหตุผล

  มันก็เป็นภาระของประเทศ รัฐบาลมีหน้าที่รับภาระทุกภาระของประเทศ ตอนนี้น้ำท่วมอ้างว่าต้องกู้เงินมากมายเพื่อฟื้นฟู อนาคตจะโอนไปให้กรมชลประทานรับผิดชอบหรือเปล่าเพราะว่าเป็นภาระที่รัฐบาลรับมาจากกรมชลประทาน ก็ไม่ใช่

   การที่เราจะให้สิ่งร้ายในอดีตหายไป ต้องสร้างสิ่งดีขึ้นมามากๆ  สิ่งร้ายหนึ่งสิ่งอาจต้องสร้างสิ่งดีร้อยสิ่ง มันถึงจะไปบดบังสิ่งร้าย เพราะฉะนั้นเราจะต้องทำความดีไปเรื่อยๆ อย่าบอกเฮ้ยทำดีแล้ว คุณทำดีแค่ 6  เดือน 1 ปีมันไม่พอหรอก คุณต้องทำไปอีก เชื่อได้ว่าปัญหาภาคใต้ไม่ใช่ว่าจะจบลงได้ในชีวิตผม จะยาวนานแค่ไหนไม่รู้ แต่ว่าทุกคนต้องทำดีอย่างนี้ต่อไปอาจจะ 100 ปีไฟใต้ก็ได้ แล้วมันอาจจะมีเงื่อนไขอะไรขึ้นมาใหม่ในไฟใต้อีก

     ปีที่ผ่านมาคนไทยต้องพบกับมหาอุทกภัยครั้งร้ายแรงที่สุดอย่างน้อยก็ในรอบครึ่งศตวรรษ จนเกินขีดความสามารถที่รัฐบาลและกลไกราชการจะสามารถรับมือได้ไหว ผู้ที่จะยื่นมือเข้ามาสนับสนุนและเป็นหลักพิงให้ผู้ประสบภัยก็คือ “อาสาสมัคร”(volunteer)

บิณฑ์ บรรลือฤทธิ์

 ปัญหาคือในบางพื้นที่มีการแบ่งแยกระหว่างสี ไม่มีความสามัคคีกันเลย เราก็รู้สึกทำงานลำบาก มาแจกของที่นี่อีกที่หนึ่งก็ด่า แล้วเราเป็นคนกลาง เวลาแจกของเราไม่ได้ดูว่าสีอะไร แต่เราดูความเดือดร้อน

    เมื่อก่อนจะรู้สึกว่ามูลนิธิหรือเครือข่ายที่ชื่อยาวๆ มันดูยุ่งยาก อยู่ดีๆ เราเดินเข้าไปเขาจะให้เราช่วยไหม เรารู้สึกว่ามันห่างไกลจากเรา แต่พอวิกฤติมาเป็นเรื่องใกล้ตัวเราจริงๆ เราได้เห็นภาพอะไรหลายๆ อย่าง ที่จริงแล้วการที่เราจะมีบทบาทหรือช่วยเหลือคนอื่นช่วยเหลือสังคมมันไม่ใช่เรื่องยาก

  ดนัย จันทร์เจ้าฉาย

  กระบวนการของการช่วยน้ำท่วม ผมจะไม่ช่วยในลักษณะเอาอาหารไปแจก แต่ภารกิจหลักคือต้องเปลี่ยนผู้ประสบภัยให้เป็นผู้กอบกู้วิกฤติให้ได้ เราต้องเปลี่ยน ต้องบอกว่ามนุษย์เกิดมาพร้อมกับสิทธิเสรีภาพในการเลือก มนุษย์มี freedom of choice ขณะที่สัตว์จะทำตามสัญชาตญาณ