เคยพาลูกไปเมืองนอก
กว่าจะเก็บเงินได้หืดขึ้นคอ แต่ตั้งใจว่าลูกจะได้รู้ ได้เห็นสิ่งต่างๆ ในโลกกว้าง
ทุกอย่างยุ่งเหยิง อีรุงตุงนัง เพราะเด็กก็คือเด็ก เหมือนจับปูใส่กระด้ง กว่าจะเตรียมตัวไปไหนกันได้แต่ละวันต้องเคี่ยวเข็ญตั้งแต่เรื่องอาบน้ำ แต่งตัว พร้อมกำชับกำชาความมีระเบียบวินัยกันอย่างละเอียด
พอดีมีครอบครัวเพื่อนที่พาลูกๆ ไปเที่ยวพร้อมๆ กันเลยอลวนกันใหญ่
เพราะตื่นเช้าขึ้นมา เด็กๆ ก็จะรวมกลุ่มเล่นอะไรต่ออะไรกันอย่างมีความสุข ไม่ค่อยจะขยับเขยื้อนไปทีไหน
พอคุณลุงฝรั่งที่เป็นไกด์นำทางพาไปเที่ยวโบสถ์สำคัญประจำเมือง เด็กๆ ก็ร้องว่าเข้าโบสถ์อีกแล้วหรือ เข้าทำไมทุกวันเลยบางทีก็พูดตรงๆ ว่า เบื่อจังเข้าแต่โบสถ์ เล่นเอาพ่อแม่ทั้งหลายที่ร่วมกรุ๊ปหาพลาสเตอร์แปะป้องกันหน้าแตกกันแทบไม่ทัน
แต่ครั้นวันไหนมีพาไปเดินจตุรัสกลางเมือง ซึ่งจะเป็นที่รวมการละเล่นแสนสนุก ไม่ว่าจะเป็นคนเล่นดนตรีข้างถนน คนที่มายืนนิ่งไม่ขยับเหมือนหุ่น ถ้าโชคดีจะมีคล้ายๆ งานวัด มีบ้านผีสิง ปาเป้า ขึ้นเครื่องเล่นแนวโลดโผนนิดหนึ่ง
นั่นแหละเป็นวันที่เด็กๆ ถูกใจมาก เล่นกันเท่าไหร่ก็ไม่ยอมเลิกรา ส่วนผู้ใหญ่ก็ยืนหน้าแห้ง เพราะอยากไปช็อปปิ้ง อยากไปถ่ายรูป หรือไปเที่ยวที่อื่นๆ
ที่เด็ดที่สุดและสร้างความติดอกติดใจให้เด็กมากๆ ชนิดพูดถึงและเฝ้าพยายามมองหากันไม่รู้จบนั้น ไม่ใช่ปราสาทแสนสวย หรือร้านแบรนด์เนมมีข้าวของมากมายให้เลือกซื้อเลือกหาแต่อย่างใด
หากเป็นลูกเป็ดที่ว่ายน้ำตามแม่เป็นในทะเลสาบเล็กๆ ต่างหาก
ทุกคนช่วยกันนับ
หยิบขนมปังโยนแล้วหลอกล่อ
นั่งพิจารณา นั่งตื่นเต้น ตัวนั้นว่ายมาแล้ว ใกล้เข้ามา ตัวนี้ออกไป
ให้กันจนขนมปังหมดแล้วเลยเริ่มลามมาถึงขนมที่เตรียมไว้ให้คน
ภาพแม่เป็นที่ว่ายน้ำนำหน้า มีลูกว่ายตามหลัง ในน้ำใสเขียวนิ่งนั้น ดูเป็นเรื่องธรรมดาเหลือเกินสำหรับผู้ใหญ่
คือไม่ได้วิเศษจนต้องเสียค่าเครื่องบิน ค่าที่พักเดินทางกันมาดูเป็ดว่ายน้ำถึงต่างประเทศ และเป็นภาพที่เห็นกันได้ทั่วไปในห้วยหนองคลองบึง และแม่น้ำในประเทศไทยก็คงพอมีดูกันได้
แต่ในความคิดของเด็ก สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งน่าสนุกสนาน สร้างความเบิกบานอย่างบอกไม่ถูก พวกเขานั่งสังเกตกันว่าเป็ดตัวไหนหน้าตาเหมือนแม่ ตัวไหนไม่มีเหมือน ตัวไหนสีเพี้ยน ตัวไหนแตกต่าง
เรื่องธรรมดาของผู้ใหญ่กลับกลายเป็นความสุขของเด็ก
เป็นความสุขที่ง่ายดายจนบางทีเรามองข้ามและคิดไม่ถึง
เราเลยพยายามหาสิ่งยากๆ หมดเปลืองเงินทอง ทุ่มเท โดยคิดว่านั่นจะสร้างความสุข สร้างความรู้ ความแปลกใหม่ให้ลูก
บางทีก็เหมือนเส้นผมบังภูเขา ความสุขง่ายๆ อยู่แค่เอื้อมกลับมองข้ามไปเสียไกล
เพราะเคยแต่ยุ่งยาก เยิ่นเย้อเสียจนเคยตัว
กลับมาทริปนั้น นอกจากลูกจะไม่ได้ประทับใจอย่างที่คาดหวังไว้อลังการ
ยังหน้าซีดหน้าเซียว อดมื้อกินมื้อ หาเงินกันตัวเป็นเกลียวหัวเป็นนอตอีกต่างหาก เพราะหมดไปหลายสตางค์
แต่ก็ยังสร้างความสุขเท่ากับพาลูกไปดูเป็ดว่ายน้ำตามแม่ไม่ได้.
