นักวิจัยพบว่าดาวเนปจูนได้ถูกดาวหางดวงหนึ่งชนเมื่อราว 200 ปีก่อน ข้อค้นพบนี้ได้ตอกย้ำข้อสมมติฐานใหม่ว่าที่ว่า พวกดาวเคราะห์ก๊าซขนาดยักษ์อาจถูกดาวหางชนบ่อยกว่าที่เคยเข้าใจกัน
บนดาวเคราะห์ที่มีมวลเป็นหิน มีบรรยากาศเบาบาง เช่น ดาวพุธ ดาวอังคาร นักวิทยาศาสตร์สามารถนับหลุมอุกกาบาตที่เกิดจากการชนย้อนหลังไปหลายล้านปีได้ จึงช่วยให้ประเมินได้ว่าพวกก้อนหินอวกาศมีการชนกับดาวเคราะห์ต่างๆ ถี่แค่ไหน
แต่สำหรับพวกดาวเคราะห์ที่เป็นก๊าซ เช่น ดาวพฤหัสบดี ดาวเสาร์ ดาวยูเรนัส ดาวเนปจูนนั้น มวลสารส่วนใหญ่เป็นก๊าซ มีแกนกลางเป็นหินขนาดเล็กเท่านั้น จึงหาหลักฐานของการชนได้ยากกว่า
เมื่อปี 2537 ดาวหางชูเมกเกอร์-เลวี 9 ได้แตกเป็นเสี่ยงๆ แล้วเข้าชนดาวพฤหัสฯ กล้องหลายตัว เช่น บนยานวอยเอเจอร์ 2 ยานกาลิเลโอ และกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล สามารถจับภาพที่หาชมได้ยากนี้ไว้ได้
ด้วยการศึกษาสารเคมีที่หลงเหลือในบรรยากาศของดาวพฤหัสฯ หลังถูกดาวหางชน นักวิทยาศาสตร์ของหอดูดาวเลอเซียในฝรั่งเศส และสถาบันมักซ์พลางค์ในเยอรมนี ได้วิเคราะห์องค์ประกอบในบรรยากาศของดาวเนปจูน โดยใช้ข้อมูลจากดาวเทียมวิจัยของยูโรปชื่อเฮอร์เชล
ข้อมูลบ่งบอกว่า ปริมาณคาร์บอนมอนอกไซด์ในบรรยากาศชั้นสูงของดาวเนปจูนมีมากกว่าในบรรยากาศชั้นล่าง เนื่องจากธรรมชาติของก๊าซนั้นจะเบาบางลงเมื่อขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศระดับสูง แสดงว่าก๊าซที่มีมากขึ้นนั้นจะต้องมาจากแห่งกำเนิดภายนอกอย่างแน่นอน
พอล ฮาร์ท็อก แห่งสถาบันมักซ์พลางค์เพื่อการวิจัยระบบสุริยะ บอกว่า ดาวหางซึ่งมีคาร์บอนมอนอกไซด์ในส่วนที่เป็นหาง คือแหล่งที่มาของก๊าซดังกล่าวที่มีในบรรยากาศชั้นสูงของดาวเนปจูน
นักวิจัยคำนวณว่า ดาวหางที่ชนดาวเนปจูนนั้นมีความกว้าง 2 กิโลเมตร ซึ่งทำให้เกิดการชนอย่างรุนแรง ชิ้นส่วนชิ้นแรกของชูเมกเปอร์-เลวี 9 นั้นมีขนาดแค่ครึ่งหนึ่งของดวงที่ชนดาวเนปจูนนี้ ตอนที่ชิ้นส่วนแรกชนดาวพฤหัสฯ ได้เกิดพลังงานเท่ากับระเบิดทีเอ็นที 225,000 เมกะตัน และเกิดพวยควันลอยสูง 1,000 กิโลเมตร
นอกจากนี้ เทคนิคการวิจัยแบบเดียวกันนี้ยังช่วยให้ค้นพบด้วยว่า ดาวเสาร์ก็ได้ถูกดาวหางชนเมื่อ 300 ปีก่อนด้วย ฉะนั้น เมื่อเอาข้อมูลกรณีของดาวเนปจูนมาคำนวณร่วมกับกรณีของดาวเสาร์และดาวพฤหัสฯ แล้ว จึงน่าสงสัยว่าปรากฏการณ์ดาวหางชนดาวเคราะห์ได้เกิดขึ้นบ่อยกว่าที่เคยเข้าใจกัน.
