"อัลบั้มชุดลำลอง เป็นผลงานที่ข้าพเจ้าภูมิใจเป็นพิเศษ มันเกิดขึ้นในช่วงหนึ่งของชีวิตการทำงานเพลง... ผ่านวันเวลามาหลาย พ.ศ. ยังมีคนช่วยสนับสนุน ชุดลำลอง ผลิตออกมาวางขายก็ขายได้ ขายนาน นับสิบๆ ปี คนยังถามหา... เป็นผลงานอันน่าปลาบปลื้มใจทั้งคนสร้าง และคนเสพ"
ที่ยกมาคือข้อความบางส่วนที่ศุ บุญเลี้ยง เขียนเอาไว้ในปกอัลบั้ม ชุดลำลอง ที่มีการผลิตออกมาใหม่เมื่อปี 2551 หลังจากที่ตัวอัลบั้มขาดหายไปจากตลาดนานพอสมควร โดยอัลบั้มชุดนี้ จริงๆ แล้วก็คือการรวมเอางานเพลงจากอัลบั้มนักเดินทางและชุดรับแขกมารวมไว้ด้วยกัน แล้วก็แซมด้วยบางเพลงที่มีการบันทึกเสียงใหม่
ถึงจะเป็นการรวมเพลงมาจาก 2 อัลบั้ม แต่ ชุดลำลอง ก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกแปลกแยกในรายละเอียดของงาน ไม่ว่าจะเป็นดนตรีหรือเนื้อหา ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะความแข็งแรงในความเป็น "ศุ บุญเลี้ยง" ที่มุมมองของเรื่องราวทางดนตรีและการใช้ภาษานั้นชัดเจน มีตัวตนให้เห็นกันอยู่
ทั้งเรื่องราวที่ข้องเกี่ยวกับธรรมชาติ ชีวิตแบบบ้านๆ ในอารมณ์ชีวิตพอเพียง ตลอดจนเรื่องแบบชีวิตอุดมคติ ปรัชญาแบบง่ายๆ การให้กำลังใจชีวิตหนุ่ม ชีวิตสาว ที่หลายๆ เพลงอยู่ในคราบของเพลงรัก เพลงโรแมนติก ซึ่งเป็นสิ่งที่ศุ บุญเลี้ยง เอามาบอกเล่าตั้งแต่อัลบั้มชุดแรก และเป็นเสน่ห์ในเนื้องานของผู้ชายคนนี้ ที่สามารถบอกฝากเรื่องราวซีเรียสให้กลายเป็นเรื่องที่ไม่หนักอึ้งเกินฟัง รวมทั้งนำเสนอออกมาแบบไม่ยากเกินซึมซับ
ไม่ว่าจะเป็นภูเขา & ทะเล หรือว่าดอกไม้ ที่ใส่เรื่องราวของธรรมชาติเข้ามาในเพลงรัก ขณะที่บทเพลงใต้แสงดาว หรือมองเท้าบ้าง ก็คืองานที่เป็นบทเพลงของหนุ่มสาว นางนวล และบ้าน ก็บอกถึงวิถีชีวิตที่เรียบง่าย หวังดี ก็ส่งผ่านกำลังใจให้กับหนุ่มสาว ส่วน อนึ่งคิดถึงพอสังเขป กับรักงอมแงม ก็เป็นเเพลงรัก ถ้อยคำซื่อๆ ง่ายๆ ตามแบบฉบับของศุ บุญเลี้ยง
และที่ลืมไม่ได้ก็คงไม่พ้น อิ่มอุ่น ที่กลายเป็นเพลงสำคัญในวันแม่ยุคใหม่ไปแล้ว และน่าจะเป็นแรงส่งหนึ่งที่ทำให้งานชุดนี้มีวันเวลาของตัวเองยาวนานได้อย่างที่เห็น
โดยทั้งหมดถูกบอกเล่าผ่านดนตรีที่เรียบง่าย ในทางของโฟล์กหรือป็อปใสๆ แม้เสียงร้องของศุ บุญเลี้ยง อาจจะไม่ใช่เสียงร้องของนักร้องที่ดี ตามนิยามของนักร้องทั่วๆ ไป แต่กับเรื่องราว ดนตรีในแบบที่ได้ยินใน ชุดลำลอง เสียงของศุ บุญเลี้ยง ก็ไม่ใช่จุดอ่อน ไม่ใช่เรื่องเสียหาย เมื่อเข้ากับความเรียบง่ายของดนตรี ความจริงใจของภาษาได้พอดีตัว
เป็นอารมณ์แบบสบายๆ สไตล์ลำลอง อย่างเช่นที่ชื่ออัลบั้มบอกเอาไว้ แล้วก็ไม่ไร้เรื่องราว มีสารที่จะสื่อ ส่งต่อ ในรูปแบบของความหนักอึ้งที่มีเครื่องทุ่นแรงช่วยให้รู้สึกเบาและเข้าถึงง่าย แล้วก็นำเสนอออกมาได้อย่างลงตัว
ทำให้งานชุดนี้ไม่ใช่แค่อัลบั้มที่ฟังได้นานของศุ บุญเลี้ยง เท่านั้น หากเป็นงานอีกชุดหนึ่งของวงการเพลงไทยยุคใหม่ที่มีลมหายใจยาวนาน แม้อาจจะไม่โด่งดัง โดดเด่น ฟู่ฟ่า แต่ก็มาแบบซึมๆ นิ่งๆ แต่ยืนระยะได้ยาวไกล.
