'บ้านเกิดเมืองนอน' เดียวกัน

ผมเชื่อใน "ธาตุดี" ของนักศึกษา.....

ด้วย "ไฟบริสุทธิ์" ของคนรุ่นใหม่ ที่อยากให้สังคมบ้านเมืองเป็นอย่างใจฉับพลัน

ก็หลงเพริดไปชั่วขณะ

กับครูบาอาจารย์อสัตย์เมืองที่หลอกใช้ศิษย์ไปตายหรือไปติดคุกแทน กับแผน "ล่มชาติ-ล้มสถาบัน" ที่ขบวนการนอกชาติ ใช้มหา'ลัยในสหรัฐฯ แห่งหนึ่ง เป็นฐานบัญชาการ

แล้วขบวนการจานมหา'ลัยในไทย ก็ประสาน

รับแผนล่มชาติมาปฏิบัติการต่อ!

ผลประโยชน์จากล่มชาติ-ล้มสถาบัน ที่เขาจ่าย "อสัตย์เมือง" ได้ไปเป็นกอบ-เป็นกำ

เศษเดนเป็นของนักศึกษา อย่างดีก็แค่ชีสเค้กและคำป้อยอ เชิดเป็นวีรชนคนรุ่นใหม่บ้าง จะให้ไปศึกษาต่อบ้าง จะให้เป็น "อเมริกัน ซิติเซน" บ้าง

แต่ไม่ทันได้ไป ไม่ตายก่อนก็เสียอนาคตก่อน  คือต้องคดี ถึงขั้น ติดคุก-ติดตะราง

ในขณะที่พวกจานหลอกใช้....

ทั้งไม่ช่วยและช่วยอะไรไม่ได้แล้ว ยังเสพสุขกันสบาย ทิ้งเก่า หลอกคนใหม่มาเชิดใช้แทน

ไม่ใช่เป็นแค่ยุคนี้-สมัยนี้ มันทุกยุค-ทุกสมัย นิสิต-นักศึกษา ส่วนหนึ่งไม่เข้าป่าก็เข้าคุก

ร้อยจะมีซักหนึ่ง'จาน ที่เข้าป่าหรือเข้าคุกพร้อมกับนักศึกษา!

ที่ปรารภเรื่องนี้ เหตุจาก "รุ้ง-ปนัสยา" วานซืน

ผมดีใจกับเธอ ที่ศาลเมตตา เห็นแก่อนาคต อนุญาตปล่อยตัวชั่วคราว "แบบจำกัด" ให้ไปสอบเป็นบัณฑิตธรรมศาสตร์

โดยศาลท่านพิจารณาคำร้องแล้ว มีคำสั่งว่า.....

การที่จำเลยที่ ๕ (รุ้ง-ปนัสยา) มีภาระในเรื่องการเรียนที่จะต้องเสียหายจากการคุมขัง จึงเป็นเหตุที่สามารถได้รับการพิจารณา

เมื่อคำนึงถึงความเสียหายที่จำเลยที่ ๕ อาจก่อขึ้นอีกนั้น อาจจำกัด หรือควบคุมได้

โดยการที่จำเลยที่ ๕ ยินยอม และตั้งใจปฏิบัติตามเงื่อนไขต่างๆ ของศาลที่เข้มงวดยิ่งขึ้น

และด้วยการกำหนดเงื่อนไขเงื่อนเวลาและมาตรการกำกับดูแลที่เหมาะสม

ที่ประชุมผู้บริหารศาลอาญาพิจารณาแล้ว จึงเห็นควรอนุญาตให้ ปล่อยชั่วคราว จำเลยที่ ๕ อย่างจำกัด

โดยให้มีผล เฉพาะตั้งแต่วันนี้ (๓๐ พ.ย.) จนถึงวันที่ ๑๒ ม.ค.๖๕

กำหนดเงื่อนไข....

-ห้ามทำกิจกรรมหรือก่อเหตุที่กระทบกระเทือนต่อสถาบันพระมหากษัตริย์

-ห้ามเข้าร่วมชุมนุมที่ก่อให้เกิดความวุ่นวายในบ้านเมือง

-ห้ามออกนอกเคหสถานตลอดเวลา เว้นแต่มีเหตุจำเป็นเพื่อการรักษาพยาบาล ไปเรียนและสอบ ไปติดต่อราชการที่ศาลอื่นหรือเหตุอื่น โดยได้รับอนุญาตจากศาล

-ห้ามออกนอกราชอาณาจักร

โดยให้ ผศ.ดร.บุญเลิศ วิเศษปรีชา เป็นผู้กํากับดูแลให้จําเลยที่ ๕  ปฏิบัติตามคําสั่งศาล

-ให้ติดอุปกรณ์ติดตามตัวอิเล็กทรอนิกส์

หากผิดสัญญา ให้ปรับผู้ประกันเป็นเงิน ๙ หมื่นบาท โดยไม่เรียกหลักประกัน

ถึงแม้เงื่อนไขอนุญาตประกันดูจะเข้มงวด แต่ถึงอย่างไร รุ้งซึ่งอยู่ในคุกมาแล้ว ย่อมเกิดประสบการณ์ทางเปรียบเทียบได้ว่า

เข้มงวดขนาดไหน การได้หายใจนอกคุก มีค่าน่าถวิลหาและทะนุถนอม มากกว่าการเข้าไปหายใจอยู่ในคุกเป็นร้อยเท่า-พันทวี

เป็นผม จะใช้ช่วงเวลา ๑ เดือนกับ ๑๒ วัน อย่างมีสติ นอกจากการสอบแล้ว ที่สำคัญ จะทบทวนบทบาทชีวิตตัวเองที่ผ่านมา

มันใช่หรือไม่ใช่ มันผิดหรือมันถูก?

อยากบอกรุ้งว่า "ยังไม่สายเกินไปที่จะสร้างสำนึกดีให้กับตัวเอง"

รุ้งจะเป็นบัณฑิตแล้ว

บัณฑิต คือผู้มีปัญญา ผู้มีความรู้ ผู้เป็นนักปราชญ์ ถ้ารุ้งยังคิดเหมือนเดิม ทำเหมือนเดิม การได้ออกมาสอบเป็นบัณฑิต ก็ไร้ค่า

บัณฑิตในแผ่นกระดาษ ทุกวันนี้ มันเกลื่อนล้นออกมาจากมหา'ลัย ระกะ-ระกาตามถนน ไปหมกเป็นขยะรกเมือง

รุ้งต้องไม่เป็น "บัณฑิตขยะ" นะ

เธอต้องไม่เป็นผลไม้พิษ แม้จะผลิดอก-ออกผลมาจากต้นพิษ ม.ธรรมศาสตร์ ยุคนี้ก็เถอะ!

ไม่เพียงรุ้ง นิสิต-นักศึกษา ที่ถูกเขาหลอกใช้เป็นเครื่องมือล้มเจ้าทุกคน วันนี้ ยังไม่สายที่จะใช้สติของว่าที่บัณฑิตทบทวน

ก็ดูซิ...ปี-สองปี ที่ยำเยิงเมืองเรื่องล่มชาติ-ล้มสถาบันมา มีจาน'มหาลัยซักคนมั้ย ร่วมเป็น-ร่วมตายในถนน?

และมีซักคนมั้ย ถูกหมาย-ถูกคดี?

ปิยบุตร เป็นไง ก็เห็นลอยชาย "หน้านวล" ละเลียดไวน์ บินไปเยี่ยมภรรเมียเพลียสุข ออกสูตร "ปฏิรูปแบบปฏิวัติ" ให้ลูกศิษย์ปฏิบัติ  แต่ตัวเอง..เปล่า

ลูกศิษย์ขัดเบาอยู่ในคุก ตัวเองเป็นจรวดพุ่งจู๊ดอยู่นอกคุก....สบาย!

เพนกวินล่ะ นิราศร้างห่างแก๊งไปแอ้งแม้งอยู่ในคุกเป็นร้อยวัน มีซักกี่'จานไปเกาะลูกกรงโรยแป้งซับผดที่ง่ามขาให้?

และ'จานปิยบุตรที่เคยตามไปกระซิบ "ติวเข้ม" ถึงซอกรูหูกลางม็อบขณะรุ่ง แล้วขณะริ่งอยู่ในคุกตอนนี้ จานยังเป็นแมลงหวี่ไปตอมหูเหมือนเดิมมั้ย?

"วีรบุรุษ-วีรสตรี" ที่พวกจานเป่าตูดน่ะ...มีเกลื่อนไป

แต่มักอยู่ในสภาพ ไม่ตาย ก็พิการ, ไม่พิการ ก็ป่วย, ไม่ป่วย ก็วิกลจริต

ไม่วิกลจริต ก็เป็นไพร่-เป็นทาส ประเภท "เต่าถุย" ตกกลางคืนต้องไปคอยหอนประจบสัมภเวสีตามคลับเฮาส์!

อะไรๆ ที่ว่าด้วย "ความผิด" นั้น........

องค์ประกอบอยู่ที่ เจตนา ๑ ไม่หลาบจำ ๑ อภัยแล้วกลับทำซ้ำซาก  ๑ ไม่สำนึกในทางกลับตัว-กลับใจ ๑ เป็นโจรโดยสันดาน อีก ๑

"คนรุ่นใหม่" โดยเฉพาะ "นักเรียน-นิสิต-นักศึกษา" ล้วนอยู่ในกรอบโอกาส "แน่วแน่แก้ไขในสิ่งผิด"

คือ "ถลำยังไม่ลึก" เกินถอนตัว!

พิจารณาให้ดี จะเห็นว่า กฎหมายทั้งหลาย เจตนารมณ์ผู้ร่าง เขา "เปิดทาง-เปิดโอกาส" ให้คนกลับตัว มากกว่าต้องการ "เข่นโทษ-เข่นทัณฑ์" ตะบึงไป

กระบวนการทางศาลก็เช่นนั้น ท่านใช้ดุลยธรรม เมตตาธรรมประกอบการพิจารณาตัดสินเป็นที่เห็นชัด

จนหลายครั้งและบ่อยครั้ง สังคมก่นตำหนิว่า "ศาลใจดี" มากไปด้วยซ้ำ

ก็อยากให้ผู้ปกครอง พี่ๆ เพื่อนๆ ตลอดถึงครูบาอาจารย์ผู้มีความเป็นคนเหลืออยู่ ช่วยกันพูดให้สตินักศึกษา ให้มองทางยาว

อย่าเอาแต่เคียดแค้น อาฆาต ก่นหาแต่แสงดาว-แสงเดือน หลับหู-หลับตาอยู่กับ "ประชาธิปไตย/เผด็จการ" ที่เป็นมายาหลอกตาคนโง่เขลา

เผด็จการ-ประชาธิปไตย เปรียบก็เหมือนการขับรถ

ในทางตรง ก็เกาะพวงมาลัยไปเรื่อยๆ

ถึงทางเลี้ยว-ทางเคี้ยวคด ก็ปรับพวงมาลัยให้รถไปตามทางเลี้ยว ทางเคี้่ยวคดนั้น

นี่เรียกว่า บริหารเส้นทางไปตามเหตุปัจจัย ตรงก็ตรงไป เลี้ยวก็เลี้ยวไป ในเส้นทางหนึ่งๆ ไม่มีเส้นทางไหนตรงตลอดอย่างเดียว และคดเคี้่ยวอย่างเดียว

จะไปตรงอย่างเดียว คดอย่างเดี๋ยว มันก็ได้

แต่นั่นคือ การขืน "เหตุปัจจัย"

ผลของการขืน นอกจากไปไม่ถึงปลายทางแล้ว ยังจะไถลคว่ำลงข้างทาง ปางเจ็บ-ปางตาย

ทุกวันนี้ ที่สังเกต เราอยู่กันด้วยความอาฆาตแค้น "แตกแยก-แบ่งฝ่าย" กันมากไป

มันไม่เป็นผลดีกับ "ทุกคน-ทุกฝ่าย" และเราจะปล่อยไปแบบนี้่ไม่ได้ เพราะมันอันตรายกับประเทศชาติ

และฝ่ายต้องรับผลร้ายนั้น คือ "พวกเราทุกคน"

ไม่ว่าสีไหน รุ่นไหน "ใหม่-เก่า" จะเป็น "ไก่ร่วมเข่ง" ถูกเขาจับเชือดตายหมดเหมือนๆ กัน!

รุ่นใหม่ ก็ขอให้คิดว่า รุ่นเก่า คือ พ่อ/แม่/ปู่/ย่า/ตา/ยาย/ป้า/น้า/อาเรา

รุ่นเก่า ก็ขอให้มองรุ่นใหม่ว่า นี่คือ ลูกๆ/หลานๆ/น้องนุ่งเรา พวกเขายังเยาว์วัย อย่าตวัดสายเบ็ดทันที

ต้องค่อยๆ ผ่อน ค่อยๆ ดึง อย่าตึงด้วยใช้แรงจนเกินไป อย่าหย่อนแบบปล่อยให้เขาลากตามใจตะพึดไป

เพราะนี่คือ "หน่อพันธุ์" ของชาติ จากรุ่น-สู่รุ่น ที่ตัดไม่ตาย-ขายไม่ขาด!

ผมเห็นการใช้โซเชียล "แยกเขา-แยกเรา" แล้วบูลลี ถากถาง หยามหยัน ด้วยอาฆาตแค้นต่อกัน เหมือนศัตรูอยู่ร่วมชาติกันไม่ได้แล้ว ไม่สบายใจ บอกตรงๆ

ถามว่า "จะแก้ยังไง แล้วใครจะแก้?"

ตอบว่า ทุกคน "ต้องแก้จากตัวเรา" แต่ละคน ใช้ "เมตตา-อภัย" ตอบรับการ "โกรธ-เคียดแค้น-ชิงชัง" ต่อกัน จากอีกฝ่าย

เขาตบมือมา เราไม่ยื่นมือไปตบตอบ ก็จะค่อยๆ เลิกราไปเอง  เหมือนเอาน้ำดีไปไล่น้ำครำบ่อยๆ

สุดท้าย "น้ำดี-น้ำครำ"

คืนสภาพ "ใส" เป็น "น้ำเดียวกัน"! 

คนปลายซอย

ข่าวที่เกี่ยวข้อง

ขอฟ้าเมตตา 'น้องอุ้ม'

"สมบัติล้ำค่า" ที่คนทั้งโลกอิจฉา เพราะหาจากที่ไหนไม่ได้ นอกจากที่ "บ้านเมืองไทย" แห่งเดียวในโลก