115111 31/08/2021 08:50 31/08/2021 08:50 'สวะสังคม'ฉายาที่นายปรีดีเคยเรียก ส. ศิวรักษ์ 31 ส.ค.64- เพจ Sulak Sivaraksa ของ นายสุลักษณ์ ศิวรักษ์ หรือ ส.ศิวรักษ์  โพสต์ข้อความว่า คำว่า “สวะสังคม” (Social Scum) นายปรีดีให้ความหมายไว้ว่า “เศษโสมม (Rottenmass) ซึ่งสังคมเก่าได้โยนทิ้งไป แต่ตกค้างอยู่ในสังคมใหม่ … เป็นชนชั้นอันตราย (Dangerous Class) … เห็นแก่ตัว (Egoist) เป็นสำคัญ ซึ่งแสดงด้วยอาการอวดดี ยกตัวว่าวิเศษกว่าคนอื่น” . นายปรีดีอธิบายความหมายของคำนี้ผ่านการยกตัวอย่างในหลายประเด็น แต่มุ่งหมายถึง ส. ศิวรักษ์ โดยเฉพาะ ในที่นี้จึงขอยกมาเพียงข้อเดียว คือ “(ซ) “สวะสังคม” บางคนอ้างตนเองเป็นตัวแทนของชนรุ่นใหม่ชี้ขาดเอาว่าเอาคนนั้นไม่เอาคนนี้ โดยสายตาคับแคบตามลักษณะอวดดี และเห็นแก่ตัว  ตนเองมองชนรุ่นใหม่จำนวนมหาศาลว่าเหมือนตนเองไปทั้งหมด ซึ่งเป็นการดูหมิ่นเหยียดหยามชนรุ่นใหม่ทั้งหมด นอกจากตัวเขากับเพื่อนสวะสังคมจำนวนหยิบมือเดียว  ชนรุ่นใหม่จำนวนมหาศาลมิใช่สวะของสังคม แต่เป็นคนไทยที่เป็นพลังใหม่ที่กำลังพัฒนาก้าวหน้าทั้งทางกายและทางจิตใจ ปราศจากวิญญาณปฏิกิริยาและวิญญาณแห่งสวะของสังคม” . กล่าวคือ นายสุลักษณ์เคยเขียนตอนท้ายของบทวิจารณ์หนังสือ The Devil’s Discus เมื่อ พ.ศ. 2507 ว่า  . “ในตอนท้าย ผู้เขียน [Rayne Kruger] สรุปว่า ‘ในบรรดาคนหนุ่มในเมืองไทยปัจจุบันนี้ โดยเฉพาะผู้ที่สำเร็จจากมหาวิทยาลัย ต่างก็พากันรู้สึกอัดอั้นตันใจที่ขาดโอกาสทางประชาธิปไตย  สำหรับบุคคลเหล่านี้ ชื่อนายปรีดียังคงเป็นประดุจเสียงกังวาน อันเรียกร้องเสรีภาพและความยุติธรรมทางสังคม แม้เขาผู้นั้นจะถูกหาว่าเป็นคอมมูนิสต์ก็ตาม’  ข้าพเจ้าถือตัวว่าเป็นบุคคลในกลุ่มนี้ และก็ยอมรับว่าต้องการ ‘เสรีภาพและความยุติธรรมทางสังคม’ แต่หาต้องการนายปรีดีไม่  ในกรณีนี้ข้าพเจ้ากล่าวได้ว่า ข้าพเจ้าพูดแทนคนรุ่นข้าพเจ้าเกือบทั้งหมด” . และถ้าใครได้อ่านในข้อ (ก)-(ช) ของบทความ “บางเรื่องเกี่ยวกับการก่อตั้งคณะราษฎรและระบบประชาธิปไตย” ฉบับพิมพ์ครั้งแรก พ.ศ.2515 ก็คงจะเดาจากคุณสมบัติได้ไม่ยากว่า นายปรีดีมุ่งจะ ‘ด่า’ ส.ศิวรักษ์ นั่นเอง.   https://www.thaipost.net/main/detail/115111 Sulak Sivaraksa, ส.ศิวรักษ์, สวะสังคม TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20210831/image_big_612d785986d94.jpg 114234 23/08/2021 13:50 23/08/2021 13:45 พระอนุชา ผู้ปราศจากมลทินจากคำให้ร้ายทั้งปวง   พระอนุชา ผู้ปราศจากมลทินจากคำให้ร้ายทั้งปวง    เมือคืนก่อนขณะนอนดูเฟสบุคไปเรื่อยๆ  ผมได้พบพระบรมฉายาลักษณ์พระเจ้าอยู่หัวภูมิพลฯภาพหนึ่ง โดดเด่นสะดุดตาจากที่เคยพบเห็นมาทั้งหมด ในภาพเห็นพระองค์ทรงมีร่องรอยแห่งความสุขตามธรรมชาติของคนหนุ่มในวัยกำลังจะ ๒๐  ชัดเจนทั้งบนพระพักตร์และแววพระเนตร นี่อาจจะเป็นภาพสุดท้ายของพระองค์เพราะหลังจากนั้นจะทรงยิ้มยาก โปรดดูพระบรมฉายาลักษณ์ไม่กี่วันให้หลัง จะเห็นบุคลิกของพระองค์ที่ทรงเปลี่ยนไปอย่างถาวร จนฝรั่งเอาไปตั้งชื่อหนังสือว่า “ The King Never Smile” ตอนเช้าดึงภาพที่โหลดไว้มาดูอีกที  พอสังเกตเห็นว่าพระยศของพระองค์มีดาวประดับบนพระอินทนูเพียงข้างละ ๒ ดวง  เรื่องราวก็เรียงร้อยเข้ามาสู่ความทรงจำทันที  พระบรมฉายาลักษณ์นี้ จะต้องทรงฉายในวันที่ ๘ มิถุนายน ๒๔๘๙  ซึ่งช่วงค่ำนั้นกองทัพบกจะจัดงานฉลองพระอิสริยยศสมเด็จพระราชอนุชา เนื่องในวโรกาสที่ได้รับพระราชทานยศร้อยโททหารบกมหาดเล็กรักษาพระองค์ ณ ร.พัน ๑  ทว่าสองสามวันมาแล้วที่สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดลทรงไม่ค่อยสบายพระวรกาย มีพระอาการประชวรพระนาภี (ปวดท้องจากอาหารผิดสำแดง) อยู่เป็นระยะๆ  ก่อนหน้าวันงาน ๑ วัน จึงรับสั่งให้พลโท พระศิลปศัตราคม สมุหราชองครักษ์ไปแจ้งผู้จัดงานว่าอย่าให้ดึกนัก แต่สุดท้ายก็ตัดสินพระทัยที่จะไม่เสด็จไปร่วมงานตามกำหนดการ  สมเด็จพระราชอนุชาแม้จะเสด็จโดยลำพัง แต่ก็สำราญพระทัยดีดังที่เห็นในภาพ ไม่ทรงสังหรณ์ว่าจะมีเรื่องใหญ่เรื่องโตกำลังจะเกิดขึ้น คืนนั้นกว่าจะเสด็จกลับก็ร่วม ๒๓ น. เช้าวันรุ่งขึ้นคือวันที่ ๙ มิถุนายน ๒๔๘๙  ถือเป็นวันมหาวิปโยคในรัชกาลที่ ๘พระราชอนุชาเสด็จมาเสวยพระกระยาหารเช้าเพียงพระองค์เดียวเมื่อเวลา ๘.๓๐ น. จากนั้น ได้เสด็จไปยังส่วนที่ประทับของสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ถึงประตูห้องแต่งพระองค์อันเป็นทวารสู่ห้องบรรทมในเวลา ๙.๐๕  พบนายชิตและนายบุศย์ มหาดเล็กหน้าห้องนั่งเฝ้าเวรอยู่  จึงรับสั่งถามถึงพระอาการในหลวง  นายบุศย์ทูลว่าสบายขึ้นแล้ว เข้าห้องสรงแล้ว แต่เข้าบรรทมอีกโดยไม่เสวยน้ำส้มตามปกติ  พระราชอนุชาจึงเสด็จกลับทางระเบียงหลังไปยังห้องที่ประทับของพระองค์ซึ่งอยู่คนละสุดปลายของพระที่นั่งบรมพิมาน ห่างจากห้องพระเจ้าอยู่หัวถึงสี่สิบเมตร เป็นห้องชุดที่อยู่ติดต่อกับห้องบรรทมของพระราชชนนี จึงเสด็จเลยไปเฝ้าตามปกติวิสัยที่ทรงเคยปฏิบัติเสมอมา  สักพักก็เสด็จกลับออกมาที่ห้องของพระองค์แล้วเลยไปยังห้องเครื่องเล่น (ประเภทเครื่องเสียงและเครื่องฉายหนัง เพราะสมัยนั้นไม่มีทีวี) ที่อยู่ติดกัน ขอให้ตามเข้าไปดูภาพด้วยนะครับ ผมทำแผนผังและคำบรรยายจากเอกสารอ้างอิงไว้ด้วยให้อ่านง่าย เข้าใจง่าย  เวลา ๙.๓๐ น. เสียงปืนดังขึ้น ๑ นัด พระราชอนุชาซึ่งประทับอยู่ในห้องเครื่องเล่นไม่ทรงได้ยินเสียงปืน พระราชชนนีก็เช่นกัน จนกระทั่งนายชิตก็วิ่งไปทูลว่าในหลวงยิงพระองค์ จึงทรงร้องกรี๊ด อุทานว่านันท์จ๋าแล้วออกวิ่งไปยังห้องบรรทมของพระเจ้าอยู่หัว  นางสาวจรูญข้าหลวงได้ยินเสียงปืน จึงออกจากห้องของตนมาดูเหตุการณ์ เห็นพระราชชนนีทรงวิ่งก็ขยับจะวิ่งตามไปบ้าง  พอดีจังหวะที่พระราชอนุชาเห็นคนวิ่งแว่บๆอยู่ภายนอกประตูและได้ยินเสียงพระราชชนนีทรงกันแสงไปวิ่งไป จึงเสด็จออกมาจากห้องเครื่องเล่น พบนางสาวจรูญๆทูลให้ทรงทราบตามที่นายชิตพูด  จึงรีบเสด็จตามไปยังห้องบรรทมของพระเจ้าอยู่หัว  เอาเท่านี้ก่อน จะเห็นว่าในเวลาเช้าระหว่าง ๘.๓๐ ถึง ๙.๓๐ วันนั้น พระราชอนุชามีบทบาทอยู่เพียงเท่านี้  และทุกนาทีมีประจักษ์พยานหมดว่าทรงอยู่ที่ไหน ทำอะไร ซึ่งนอกจากพระราชชนนีแล้ว ยังมีผู้อื่นดังนี้คือ ๑ นายฉลาด เทียมงามสัจ มหาดเล็กประจำห้องเสวยมุขหน้าของพระที่นั่ง ขณะที่เสวยพระกระยาหารเช้า ๒ นายบุศย์ ปัทมศริน มหาดเล็กหน้าห้องพระบรรทมของพระเจ้าอยู่หัว ๓ นายชิต สิงหเสนี มหาดเล็กรับใช้ที่มานั่งอยู่หน้าห้องพระบรรทมร่วมกับนายบุศย์ ๔ นายเวศน์ สุนทรรัตน์ มหาดเล็กห้องบรรทมพระราชอนุชา ๕ นางสาวเนื่อง จิตตดุลย์  พระพี่เลี้ยงผู้ออกมาจากห้องพระราชชนนีมาเก็บของในห้องบรรทมของพระราชอนุชาอยู่ ระหว่างที่ทรงอยู่ในห้องเครื่องเล่น ขณะเสียงปืนดังขึ้น ๖ นางสาวจรูญ ตาละภัฏ อยู่ในห้องข้าหลวงซึ่งอยู่หน้าห้องเครื่องเล่น  เป็นคนแรกผู้ทูลพระราชอนุชาตามคำที่นายชิตทูลพระราชชนนี ๗ นายมณี บูรณสุต มหาดเล็กในห้องพักเครื่อง(อาหาร)ชั้นล่าง หลังจากเสียงปืนดังขึ้นแล้ว ก็รีบวิ่งขึ้นมาชั้นบนเพื่อดูว่ามีเหตุอะไรเกิดขึ้น ๘ นายมังกร ภมรบุตร มหาดเล็กในห้องพักเครื่องชั้นล่าง ผู้วิ่งขึ้นมาชั้นบนกับนายมณี และได้เข้าไปดูว่าอะไรเกิดขึ้นถึงในห้องบรรทม ในห้องบรรทมของพระเจ้าอยู่หัว พระราชอนุชาทรงเห็นพระราชชนนีคร่ำครวญไม่มีพระสติอยู่ก็รับสั่งให้นายชิตรีบไปตามหมอนิตย์ แพทย์ประจำพระองค์ นายชิตวิ่งลงไปพบจมื่นทิพย์เสนา ปลัดกรมพระตำรวจ จึงแจ้งให้จมื่นทิพย์เสนาช่วยจัดการ จมื่นทิพย์เสนาจึงสั่งจ่าแผลงฤทธิรอนหัวหน้าเวรตำรวจวังประจำพระที่นั่ง ให้ตำรวจวังให้เอาจักรยานยนต์ไปตามหมอนิตย์  แล้วจ่าแผลงฤทธิรอนได้โทรไปรายงานพระยาเทวาธิราช หัวหน้ากองวังและพระราชพิธี แล้วจัดรถยนต์ให้รีบไปรับ พระยาเทวาธิราชได้ให้บุตรชายนั่งรถมาด้วย  เมื่อผ่านทำเนียบท่าช้างก็ให้รีบลงไปแจ้งนายปรีดี พนมยงค์นายกรัฐมนตรีทราบ นายปรีดีได้ฟังก็มีท่าทางตกใจ ร้องว่า ห๊ะ อะไรกัน ขณะนั้นรัฐมนตรีมหาดไทยและอธิบดีกรมตำรวจกำลังมารอเพื่อจะประชุมในเรื่องเร่งด่วนที่กรรมกรรถไฟสไตรค์  นายปรีดีจึงสั่งให้รถไปรับ ม.จ. นิกรเทวัญ เทวกุล ราชเลขาธิการมาเพื่อจะเข้าวังด้วยกัน   ส่วนพระยาเทวาธิราชไปถึงพระที่นั่งบรมพิมานแล้วก็ย้อนกลับมารายงานนายปรีดีด้วยตนเอง เวลา ๑๐ นาฬิกาเศษ เมื่อม.จ. นิกรเทวัญ มาถึงแล้วทุกคนจึงออกเดินทางมาถึงพระที่นั่งบรมพิมานในเวลาประมาณ ๑๑ นาฬิกา (ความจริงจากท่าช้างวังหน้ามาพระบรมมหาราชวังด้วยรถยนต์ ถนนโล่งๆสมัยนั้นไม่น่าจะเกิน ๕ นาที) ส่วนหมอนิตย์ซึ่งมาแล้วตั้งแต่ก่อน ๑๐ นาฬิกา และกำลังชำระพระบรมศพอยู่ ทุกคนจึงต้องรอกระทั่งพร้อม กว่าจะขึ้นไปถวายบังคมพระบรมศพได้ก็เกือบเที่ยง ระหว่างนั้นก็เรียกผู้ที่ใกล้ชิดเหตุการณ์มาให้พระรามอินทรา อธิบดีตำรวจเป็นผู้ซักถามไปพลางๆ  เวลานั้นพระราชชนนียังทรงกรรแสงอยู่ในห้องทรงพระสำราญติดกับห้องบรรทมพระเจ้าอยู่หัว โดยมีพระราชอนุขาทรงดูแลอยู่ ความย่อหน้าข้างบนนี้ผมเรียบเรียงขึ้นเพื่อให้กระชับสั้นจากหนังสือ “กรณีสวรรคต” โดยนพ.สรรใจ แสงวิเชียร เล่มหนึ่ง “คำเห็นแย้งคำพิพากษากรณีสวรรคต โดย นเรศ นโรปกรณ์” เล่มหนึ่ง และ “ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับกรณีสวรรคต” โดย สุพจน์ ด่านตระกูล อีกเล่มหนึ่ง ซึ่งทุกเล่มอ้างอิงเอกสารชั้นต้นอีกที การศึกษาหาความจริงในกรณีสวรรคตนั้น จะต้องอ่านหนังสือของทุกฝ่าย จะอ่านแต่ฝ่ายหนึ่งฝ่ายเดียวไม่ได้  โดยเฉพาะต้องอ่านเอกสารชั้นต้น ตั้งแต่ บันทึกการสอบสวน คำฟ้อง คำแถลงการณ์ของอัยการผู้เป็นโจทก์ คำแถลงการณ์ปิดคดีของจำเลย คำแถลงติงของอัยการโจทก์รวมทั้งคำพิพากษาทั้ง ๓ ศาล  รวมทั้งต้องอ่านหนังสือยุคหลังของผู้ศึกษาโดยใช้หลักวิชานิติวิทยาศาสตร์ปัจจุบัน และหนังสือเชิงวิเคราะห์หลักฐานเอกสารที่ออกเผยแพร่ภายหลังด้วย หนังสือเหล่านี้แต่ก่อนหาอ่านยากมาก  คนส่วนใหญ่ก็จะเชื่อแต่เล่มที่ตนเองเคยอ่าน  ผมเองมีหนังสือชุดนี้อยู่ร่วมสิบเล่มตั้งแต่สมัยอยู่มหาวิทยาลัยแล้ว ยิ่งอ่านยิ่งสับสน แต่หูตาสว่างขึ้นอีกมากหลังจากสามารถโหลดเอกสารชั้นต้นจากอินเทอเน็ตได้  แต่หลายคนที่ไม่ยอมเรียนรู้เทคโนโลยีนี้แต่ยังทำตัวเสมือนถ้วยที่มีน้ำเต็ม ไม่ยอมแสวงหาความรู้เพิ่มเติม ความรู้เก่าๆมีแค่ในถ้วยแต่ยังชอบสาธยายด้วยอคติตามความจำได้หมายมั่น ปลูกฝังเมล็ดพันธุ์ผลไม้พิษออกไปเรื่อยโดยไม่รู้สึกละอายต่อบาป ศิษย์ของผู้เฒ่าสมัยโน้นเติบโตขึ้นเป็นครูบาอาจารย์สมัยนี้ ก็ขยายพันธุ์ผลไม้พิษต่อๆกันไป ผู้ที่คล้อยตามคำให้ร้ายป้ายสีที่ว่า พระราชอนุชาเป็นผู้ลงมือปลงพระชมม์พระเจ้าอยู่หัวผู้ทรงเป็นพระเชษฐา เพราะต้องการชิงราชสมบัติ ก็ขอให้เปิดดูพระบรมฉายาลักษณ์ในเพจนี้ พินิจให้ซึ้งทั้งสีหน้าและแววตา จะบรรลุสัจธรรมได้เองว่าผู้ที่กำลังมีแผนการณ์อันชั่วร้ายอยู่ในสมอง จะแสดงอารมณ์ที่บ่งบอกถึงจิตใจอันบริสุทธิ์เช่นนั้นไม่ได้เป็นอันขาด   ส่วนคำให้ร้ายป้ายสีที่ว่า พระเจ้าอยู่หัวสิ้นพระชมม์ด้วยอุบัติเหตุปืนลั่นโดยไม่ได้ตั้งพระทัยของพระราชอนุชา หรือพระราชชนนีก็ตาม แต่คนใกล้ชิดช่วยกันปกปิดไว้ ก็ขอให้พิจารณาจากลำดับเหตุการณ์ ซึ่งประมวลจากคำให้การของทั้งสองพระองค์ต่ออธิบดีกรมตำรวจและคณะ,  คณะกรรมการสอบสวนพฤติการณ์ในการที่สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดลเสด็จสวรรคต,  และคำให้การต่อศาลอาญา ซึ่งกี่ครั้งๆก็สอดคล้องต้องกันเป็นทำนองเดียวของพยานทุกปากที่กล่าวนามมาแล้ว  โปรดใช้จินตาการตามไปด้วยว่าหลังจากเสียงปืนดังขึ้น จนถึงนาทีที่นายปรีดี พนมยงค์นายกรัฐมนตรีและบุคคลอื่นไปถึงสถานที่เกิดเหตุ ใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วโมง พระราชชนนียังอยู่ในพระอาการโศกเศร้ากันแสงไม่จบไม่สิ้นและพระราชอนุชาต้องอยู่เคียงข้างพระองค์  ใครที่จะเป็นผู้เตี๊ยมทุกคนก่อนที่จะถูกผู้ใหญ่ซักถาม  จะเรียกมาประชุมกันที่ไหนเวลาใด ให้พ้นหูพ้นตาพนักงานอื่นๆที่มากันเต็มพระที่นั่งแล้ว ใครหรือที่จะเป็นเจ้าความคิดให้คนนี้พูดอย่างนั้น คนโน้นพูดอย่างนี้ แบบบทละครให้ทุกคนท่องจำให้ได้ในระยะเวลาที่คับขันและจำกัด ขอให้คิดถึงความเป็นจริงเหล่านี้บ้าง  อย่ารีบเชื่อว่าคนบนพระที่นั่งบรมพิมานช่วยกันปิดบังความจริง ขนาดผู้ที่โดนศาลพิพากษาโทษถึงประหารชีวิต ร่วม ๙ ปีกว่าคดีจะถึงที่สุดก็ยังไม่ยอมเปิดปากให้ร้ายผู้ใดแม้จนนาทีสุดท้ายก่อนชีพจะดับ  ไอ้ที่ว่าเผ่ามีเทปลับที่ไปอัดเสียงไว้ก่อนเข้าหลักประหารนั้น หากเป็นความจริง คนๆนี้ก็คงเปิดเผยออกมาเพื่อผลทางการเมืองตั้งแต่สมัยโน้นแล้ว ผมยอมรับว่ากรณีสวรรคตเป็นเรื่องลึกลับซับซ้อน เพราะถูกเหตุผลทางการเมืองเข้ามาแทรกตั้งแต่เที่ยงของวันแรก  การคลี่คลายประเด็นต่างๆเพื่อค้นหาความจริงจึงไปถึงสุดทางได้ยาก แต่ผมจะพยายามไล่เรียงไปทีละเรื่อง  เอาเฉพาะประเด็นที่ชัดเจนจากง่ายไปหายาก  เช่นประเด็นของพระราชอนุชาดังเหตุผลที่กล่าวมาทั้งหมดนี้.   ------------- ม.ล. ชัยนิมิตร นวรัตน https://www.thaipost.net/main/detail/114234 คดีสวรรคต, พระอนุชา, พระอนุชา ผู้ปราศจากมลทินจากคำให้ร้ายทั้งปวง, ร.8, ร.9* TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20210823/image_big_612343650345b.jpg 113584 17/08/2021 13:00 17/08/2021 12:45 อาจารย์สุลักษณ์ กำลังให้ร้ายป้ายสีใครหรือครับ ? 'ในหลวงรัชกาลที่ ๘ เป็นผู้ที่มีความคิดรอบคอบสุขุม พระองค์ตรัสน้อย ไม่แสดงอาการโกรธเคืองให้ปรากฎเลย พระองค์ท่านอยู่ในเกณฑ์ฉลาดเฉียบแหลม ถ้าพระองค์ท่านยังทรงราชสมบัติอยู่แล้ว ก็จะเป็นการขัดชวางรัฐบาลได้ เช่นรัฐบาลมีความเห็นอย่างหนึ่งพระองค์ท่านอาจจะไม่มีความเห็นด้วย' “ทฤษฎีมีเยอะแหละครับ ต้องเอาเอกสารต่างๆมาดู แล้วก็พิจารณาว่าจะเชื่ออันไหน เพราะในอดีตเราไม่ได้ไปอยู่ตรงนั้นนี่ จะรู้ได้ยังไง เชื่อมากน้อยเพียงใดอยู่ที่เรามีใจเป็นกลางขนาดไหน นี่ผมอยากจะแนะนำให้อ่านนะครับ หนังสือของสุพจน์ ด่านตระกูล เขียนดีมาก เพราะว่าที่มันน่าเชื่อก็คือว่า เวลานั้นน่ะ เยอรมันเค้าคิดยาได้ แล้วยานี้ฉีดเข้าไปคนก็จะหลับ หลับแล้วจะพูดชัด เอาจิตใต้สำนึกออกมา ทางรัฐบาลไทยก็ซื้อยานี้มา ฉีด ตอนนั้นหมอใช้ ยูนิพันธุ์ เป็นหมอมีชื่อเสียงมากนะ ผมรู้จักหมอใช้ด้วย ปรากฏว่าให้การในศาล จำเลยซักหมอใช้ที่อ่านถ้อยคำที่จำเลยทั้งสามคนให้การน่ะ หมอใช้บอกจำไม่ได้ แล้วไม่ยอมเอามาขึ้นศาล คุณสุพจน์แกเชื่อเลยว่า นายชิตกับนายบุศย์น่ะ คงจะให้การว่า…เสียงซ่าโดยเจตนาลบ…แต่ที่ให้การไว้ทั้งหมดว่าไม่ได้เข้าไป สุพจน์แกเชื่อเลยว่าเข้าไป เพราะถ้าเผื่อว่าไม่ได้เข้าไป ทำไมฝ่ายโจทย์ไม่เอาคำพูดที่อัดเสียงมาให้ ทนายเค้าถามหมอใช้ หมอใช้ฟังหรือเปล่า หมอใช้บอกจำไม่ได้แล้ว ไม่สำคัญหรอก นี่แสดงว่าตอแหล นี่คดีสวรรคต ฟังแล้วไม่สำคัญได้อย่างไร ต้องจำได้สิ”  https://youtu.be/Snomyjt1mds?t=709 . คราวนี้มาดูกันบ้างว่าที่อาจารย์สุลักษณ์พูดออกอากาศนั้น จริงแล้วคุณสุพจน์เขียนไว้ว่าอย่างไร นายชิต สิงหเสนี ได้ให้การต่อศาลถึงวิธีการสอบสวนของพระพินิจชนคดี ว่าดังนี้ "ระหว่างที่ถูกคุมขังอยู่บางขวางนี้ ตำรวจได้รับตัวช้าพเจ้าไปสอบสวนหลายครั้ง แต่ไม่มีการสอบสวนในเรือนจำนั้นเลย! มีหมอเข้าไปตรวจรักษาข้าพเจ้าในราววันที่ ๑๔ กุมภาพันธ์ เพื่อดูว่าข้าพเจ้าเป็นโรคมาเลเรียหรือเปล่า ในชั้นแรกมีหมอใช้ หมอเล็ก และหมอที่ประจำเรือนจำบางขวางก็ไปด้วย ก่อนที่จะเข้าตรวจ เจ้าหน้าที่เรือนจำบอกข้าพเจ้าว่า เจ้าหน้าที่ตำรวจจะมาสอบสวน พอบอกแล้วหัวหน้าแผนกเรือนจำก็นำบุคคลผู้มีนามดังกล่าวเข้ามา เมื่อเข้ามาแล้วหมอไล่เจ้าหน้าที่ที่ควบคุมข้าพเจ้าทั้งหมดออกไปนอกห้อง แล้วหัวหน้าแผนกควบคุมพูดว่าหมอเขาจะตรวจให้เขาตรวจเถอะ และหมอใช้ก็ได้ตรวจร่างกายข้าพเจ้าทั้งตัว และพูดว่าข้าพเจ้าคงเป็นมาเลเรียมาก่อนแล้ว ข้าพเจ้าตอบว่าข้าพเจ้ารู้สึกว่าไม่เคยเป็น หมอใช้ยืนยันว่าข้าพเจ้าเคยเป็นมาเลเรียมาก่อน เพราะม้ามข้าพเจ้าโต แล้วก็เอายาเม็ดขาว ๆ ละลายน้ำให้ข้าพเจ้ากินหนึ่งเม็ด แล้วสั่งให้ข้าพเจ้านอนพักผ่อน อยู่สักครู่หนึ่งแล้วออกไป ต่อมาสัก ๑๐ นาที หมอใช้ก็กลับเข้ามาอีก และถามข้าพเจ้าว่าเป็นอย่างไรบ้าง ข้าพเจ้าตอบว่าไม่รู้สึกว่าจะเป็นอย่างไร หมอใช้พูดว่า ถ้าอย่างนั้นให้ลองยาฉีดดูสักหน่อย ตัวเขาจะรักษาให้ แล้วก็เอาเข็มฉีดยาเข้าเส้นเลือดที่แขนข้ายข้าพเจ้า พอดึงเข็มออกแล้วหมอใช้พูดว่า เข้ามาได้แล้ว แล้วพวกนั้นก็กลับเข้ามาอีก ระหว่างที่เดินยานั้นช้าพเจ้ารู้สึกมึนตึง คอหอยแห้งผาก พอหมอชักเข็มออกข้าพเจ้าก็หมดความรู้สึก ที่เข้ามานั้น คือพระพินิจฯและหลวงแผ้วฯ มานั่งอยู่ข้างๆ  ก่อนที่ข้าพเจ้าจะหมดความรู้สึกพระพินิจฯได้มาจับขาข้าพเจ้าเขย่าและพูดถามข้าพเจ้าอยู่เรื่อย ๆ แต่จะถามว่ากระไรข้าพเจ้าจำไม่ได้ นายบุศย์ ปัทมศริน ก็เช่นเดียวกับนายชิตที่ถูกพระพินิจชนคดีสอบสวนโดยวิธีการนอกกฎหมายเช่นเดียวกัน นายบุศย์ได้ให้การต่อศาลว่าดังนี้ ในเดือนมีนาคม วันที่เท่าไหร่จำไม่ได้ เวลาประมาณ ๑๑ นาฬิกา ขณะที่ถูกคุมขังอยู่ชั้นบน (เรือนจำลหุโทษ อยู่ข้างวัดสุทัคน์) ข้าพเจ้าถูกบอกให้ลงไปข้างล่าง แล้วก็ถูกหมอจากข้างนอกตรวจร่างกาย โดยหมอบอกว่าถูกขังอยู่นานแล้ว จะเจ็บไข้เป็นอะไรบ้าง ตรวจดูเสียที และถามข้าพเจ้าว่ารู้สึกเป็นอะไรบ้าง ข้าพเจ้าตอบว่าไม่เป็นอะไร หมอคนนั้นมาทราบภายหลังตอนที่มาเบิกความที่ศาลนี้ว่าคือหมอใช้ หมอใช้ตรวจร่างกายข้าพเจ้าแล้วก็กลับออกไป แล้วกลับเข้ามาอีกบอกว่าจะต้องฉีดยา แล้วก็ฉีดยาที่แขนข้าพเจ้า ยังไม่ทันหมดเข็มข้าพเจ้ารู้สึกง่วง มองดูเห็นมีตำรวจเข้ามาคนหนึ่งคือหลวงแผ้วฯ ข้าพเจ้ารู้สึกง่วงแล้วก็หลับไปคาเข็ม ข้าพเจ้ารู้สึกตัวในตอนเช้าของวันรุ่งขึ้นเวลาสักหนึ่งโมง ปรากฏว่าข้าพเจ้าขึ้นมานอนอยู่ข้างบนแล้ว โดยพัศดีให้ช่วยกันจับยกขึ้นมาตั้งแต่ก่อนรู้สึกตัว เมื่อข้าพเจ้ารู้สึกตัวแล้ว ต่อมาเจ้าหน้าที่ในนั้นบอกแก่ข้าพเจ้าว่ามีเจ้าหน้าที่มาคอยอัดเสียงข้าพเจ้า แต่จะอัดไปได้หรือไม่เขาไม่ได้เล่าให้ฟัง และข้าพเจ้าก็ไม่ได้ซักถามเขา หลังจากถูกฉีดยาแล้วและรู้สึกตัวแล้ว ข้าพเจ้ารู้สึกมึนสมอง เหนื่อยและมักจะเป็นลมหน้ามืดบ่อย ๆ หัวใจเต้นแรง ๆ คล้ายตกใจอะไร อาการเหล่านี้ยังคงเป็นอยู่จนกระทั่งบัดนี้ การสอบสวนโดยวิธีนอกกฎหมายดังกล่าวนี้ ต่อมานายแพทย์ใช้ยูนิพันธ์ พยานโจทก์  ซึ่งเป็นผู้ฉีดยานายชิตและนายบุศย์ ได้ให้การยอมรับกับศาลว่าได้ไปฉีดยาให้นายชิตนายบุศย์จริง นายแพทย์ใช้ ยูนิพันธ์ ได้ให้การตอนหนึ่งว่าดังนี้ "ตำรวจได้เรียกข้าพเจ้าไปปรึกษาถึงยาฉีดที่จะฉีดระงับประสาทเพื่อให้ผู้นั้นพูดไปด้วยความไม่ปิดบังมีบ้างไหม ข้าพเจ้าตอบว่ามีและข้าพเจ้ารู้จักอยู่และทำการใช้ได้ดี แต่ผลอาจจะไม่ได้ตามความมุ่งหมายก็ได้ เพื่อให้ได้ข้อเท็จจริง ข้าพเจ้ายินดีจะทำให้ ยานี้เป็นยามีมานานแล้ว เป็นยารักษาโรคทั่ว ๆ ไป แต่ต้องใช้ให้ถูกวิธีและไม่มีอันตราย ข้าพเจ้าจึงได้ทำการฉีดยานี้แก่นายชิต นายบุศย์ จำเลยทั้งสองคนละคราว ข้าพเจ้าฉีดยาแล้วคงเดินเข้าเดินออกเพื่อดูอาการผู้ที่ถูกฉีดยา ตำรวจก็ทำการสอบสวนไป ทราบว่าทางตำรวจได้ทำการอัดเสียงครั้งหนึ่งแต่ช้าพเจ้าไม่ได้สนใจฟัง จึงไม่ได้ทราบผลของการสอบสวน และตำรวจก็ไม่ได้เล่าให้ฟัง คนที่ถูกฉีดยาจะมีอาการง่วงเพราะเป็นยาระงับประสาท จากคำเบิกความของนายแพทย์ใช้ ยูนิพันธ์ ในประเด็นที่ว่าไม่สนใจฟังการสอบสวนและบันทึกเสียงนั้นจะเชื่อได้แค่ไหนเพราะนายแพทย์ใช้ ยูนิพันธ์ ใช้วิธีการแพทย์ช่วยเจ้าหน้าที่ตำรวจสอบสวนคดีสวรรคตเพื่อหามือปืนปลงพระชนม์ที่คนทั้งประเทศและแม้แต่ต่างประเทศก็สนใจอยากรู้ แต่นายแทพย์ใช้ ยูนิพันธ์ กลับบอกว่า ข้าพเจ้าไม่สนใจฟัง  ไม่สนใจฟัง หรือกลัวมะพร้าวห้าวยัดปากจึงพูดไม่ออกบอกไม่ได้ เพราะว่านายชิต นายบุศย์ อาจพูดไปตามที่เห็นว่าในเช้าวันนั้นมีใครล่วงล้ำเข้าไปในห้องพระบรรทมบ้าง แต่ที่แน่ ๆ ถ้ามีใครล่วงล้ำเข้าไป ใครคนนั้นไม่ใช่ เรือเอก วัชรชัย ชัยสิทธิเวช ตามสมมุติฐานของพนักงานสอบสวน อัยการจึงไม่ได้ส่งเทปม้วนนั้นไปสู่ศาล ทั้ง ๆ ที่ฝ่ายจำเลยเรียกร้องท้าพิสูจน์ ก็ขอฝากให้ท่านผู้อ่านใช้วิจารณญาณพิจารณาเอาเองก็แล้วกัน นายสุพจน์มิได้ระบุชื่อ แต่อาจารย์สุลักษณ์กลับพูดออกไปขนาดที่ผู้รับผิดชอบต้องเซนเซอร์   ส่วนที่นายสุพจน์เขียนว่าหมอใช้บอกไม่ได้สนใจฟัง อาจารย์สุลักษณ์เอาไปพูดดัดแปลงเป็น หมอใช้บอกจำไม่ได้  ส่วนประเด็นใหญ่โต ปรากฏชัดเจนในคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ที่ผมเอามาให้ดูข้างล่าง   ทั้งสองคนกลับไม่เขียน ไม่พูด  เมื่อนายชิต สิงหเสนีจำเลย และนายบุศย์ ปัทมศริน จำเลยถูกจับแล้ว โจทก์ได้นำสืบว่าจำเลยคู่นี้ได้ให้การไว้ในชั้นสอบสวนด้วยความสมัครใจโดยมีได้มีการบังคับขู่เข็ญ ทั้งรู้ตัวดีว่าจะใช้เป็นพยานหลักฐานยันได้ในการพิจารณาคดีขึ้นศาล นายบุศย์ ปัทมศริน จำเลยให้การไว้เมื่อวันที่ ๒๖ ธันวาคม ๒๔๙๐ มีข้อความว่า "ข้าฯ เชื่อว่ามีคนร้ายลอบปลงพระชนม์โดยใช้อาวุธปืนยิง ข้าฯ เห็นว่าไม่เป็นอุบัติเหตุ เพราะขณะเกิดเหตุนั้นในหลวงรัชกาลที่ ๘ ทรงพระประชวรร่างกายอ่อนเพลียและอยู่ในระหว่างเสวยน้ำมันละหุ่ง จึงไม่มีเหตุผลอันใดที่จะคิดว่าในหลวงรัชกาลที่ ๘ เล่นปืนจนปืนลั่นถูกพระองค์  อีกประการหนึ่งรอยกระสุนเข้าและรอยกระสุนออกก็แสดงให้เห็นว่าไม่ใช่กรณีอุบัติเหตุ  กรณีปลงพระชนม์เองนั้น ก็เป็นไปไม่ได้ เพราะพระองค์ท่านไม่มีเรื่องขุ่นมัวพระทัยแต่อย่างใดเลย นอกจากนี้ในระหว่างพระราชชนนีและสมเด็จพระอนุชากลมเกลียวสนิทสนมรักใคร่กันมาก ไม่ปรากฏการทะเลาะวิวาทหรือผิดพ้องหมองใจแต่อย่างใด อีกประการหนึ่งพระองค์ท่านตั้งพระทัยอย่างแน่วแน่ที่จะเสด็จไปต่างประเทศ ได้ตระเตรียมพระองค์และจัดเข้าของไว้เกือบพร้อมบริบูรณ์แล้ว นอกจากนี้รอยกระสุนเข้าที่พระนลาตและรอยกระสุนออกที่ท้ายทอยก็แสดงให้เห็นว่าไม่ใช่เป็นการปลงพระชนม์เอง ด้วยเหตุผลดังกล่าวข้างต้นนี้ ข้าฯ จึงเชื่อว่าในหลวงรัชกาลที่ ๘ ถูกคนร้ายลอบปลงพระชนม์ เหตุผลที่ถูกลอบปลงพระชนม์นั้นได้แก่ ๑ เพื่อจะเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองไม่ให้มีพระเจ้าแผ่นดิน ๒ (มีข้อความยืดยาวเกี่ยวกับการที่โปรดเกล้าฯให้ย้ายข้าราชการซึ่งอยู่ใกล้ชิดพระองค์) ๓ เมื่อปรากฏเหตุการณ์สวรรคตแล้ว ไม่ปรากฎว่ารัฐบาลได้ทำการจับกุมผู้ต้องหาสอบสวนตามกฎหมาย ๔ ในหลวงรัชกาลที่ ๘ เป็นผู้ที่มีความคิดรอบคอบสุขุม พระองค์ตรัสน้อย ไม่แสดงอาการโกรธเคืองให้ปรากฎเลย พระองค์ท่านอยู่ในเกณฑ์ฉลาดเฉียบแหลม ถ้าพระองค์ท่านยังทรงราชสมบัติอยู่แล้ว ก็จะเป็นการขัดชวางรัฐบาลได้ เช่นรัฐบาลมีความเห็นอย่างหนึ่งพระองค์ท่านอาจจะไม่มีความเห็นด้วย  ด้วยเหตุผลดังกล่าวนี้จึงเป็นเหตุให้พระราชชนนีรับสั่งกับในหลวงรัชกาลที่ ๙ ในวันที่ ๑ มิ.ย.๘๙ ที่พระแท่นบรรทมว่า " เล็กอย่ารับเป็นพระเจ้าแผ่นดิน"  ข้อความดังกล่าวนี้ ข้าได้ยินและยังมีนายชิต สิงหเสนี ส่วนพระพี่เลี้ยงเนื่องจะได้ยินหรือไม่ ไม่ทราบ ในการลอบปลงพระชนม์ในหลวงรัชกาลที่ ๘ ดังกล่าวแล้ว บุคคลภายนอกจะทำได้โดยยาก ถ้าคนภายนอกจะทำแล้ว จะต้องร่วมมือกับคนภายในซึ่งอยู่ใกล้ชิด จึงจะทำได้สะดวก ถ้าเป็นคนภายในลอบปลงพระชนม์แล้ว ย่อมทำได้สะดวกกว่าคนภายนอก คนภายในที่ใกล้ชิดในขณะเกิดเหตุก็มีแต่ข้าฯ กับนายชิตเพียง ๒ คนเท่านั้น ในการปลงพระชนม์ในหลวงรัชกาลที่ ๘  ข้าฯสงสัยว่านายชิต จะเป็นผู้นำคนภายนอกเข้ามาลอบปลงพระชนม์ ฯลฯ นายชิต สิงหเสนีจำเลยได้ให้การไว้เมื่อวันที่  ๒๕ ธันวาคม ๒๔๙๐ มีข้อความว่า  " ฯลฯ ในกรณีที่ในหลวงรัชกาลที่ ๘ สวรรคตนี้ ข้าฯ สงสัยว่านายบุศย์จะเป็นสายให้แก่บุคคลอื่นลอบปลงพระชนม์ในหลวงรัชกาลที่ ๘ โดยมีเหตุผลดังนี้ คือ ฯลฯ  ด้วยเหตุผลทั้ง ๔ ประการดังกล่าวข้างต้น นี้ ข้าฯจึงลงความเห็นว่า ในหลวงรัชกาลที่ ๘ ถูกลอบปลงพระชนม์ ไม่ใช่เป็นการปลงพระชนม์เองหรืออุบัติเหตุ ในการลอบปลงพระชนม์ในหลวงรัชกาลที่ ๘ นี้ ถ้าเป็นบุคคลภายนอกเข้ามาลอบปลงพระชนม์ จะต้องมีมหาดเล็ก หรือบุคคลภายใน เป็นสายชักจูงนำเข้ามาจึงจะทำการได้สำเร็จ ถ้าเป็นคนภายในลอบปลงพระชนม์แล้ว ย่อมทำได้สะดวกกว่าบุคคลภายนอก สำหรับบุคคลภายในที่ใกล้ชิดกับเหตุการณ์ดังกล่าวข้างต้นนี้ก็มีแต่ข้าฯ กับนายบุศย์สองคนเท่านั้นที่จะต้องรับผิดอยู่ด้วย บุคคลที่คิดจะลอบปลงพระชนม์ในหลวงรัชกาลที่ ๘ นั้น จะต้องมีการวางแผนการณ์ แล้วจะต้องมีสมัครพรรคพวกหลายคน  ผู้ที่ต้นคิดทำจะต้องเป็นผู้ที่มีอำนาจ ผู้ที่เป็นต้นคิดลอบปลงพระชนม์ในหลวงรัชกาลที่ ๘ นี้จะเป็นใครข้าฯ บอกไม่ถูก ฯลฯ " อาศัยเหตุผลทั้งหลายดังได้บรรยายมานี้ ศาลอุทธรณ์จึงพิพากษา แก้คำพิพากษาศาลอาญาว่า นายบุศย์ ปัทมศริน จำเลยมีความผิดตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๙๗ ตอนสอง ให้ลงโทษประหารชีวิต นายบุศย์ ปัทมศริน จำเลยนอกจากที่แก้ไขนี้คงยืนตาม. (หมายเหตุ คดีนี้  ศาลอาญาชั้นต้นพิพากษาประหารชีวิตนายชิตคนเดียว  นายบุศย์และนายเฉลียวให้ปล่อยไป ศาลอุทธรณ์(ตามคำพิพากษาข้างต้น) พิพากษาประหารชีวิตนายชิตและนายบุศย์ ส่วนนายเฉลียวให้ปล่อยไป  สุดท้ายคือศาลฎีกา พิพากษาประหารชีวิตจำเลยทั้งสาม คือ นายชิต นายบุศย์ และนายเฉลียว)  ------------- ม.ล. ชัยนิมิตร นวรัตน   https://www.thaipost.net/main/detail/113584 ชิต สิงหเสนี, บุศย์ ปัทมศริน, ม.ล. ชัยนิมิตร นวรัตน, ร.8, ลอบปลงพระชนม์, ส.ศิวรักษ์ TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20210817/image_big_611b3ccf9a80e.jpg 113053 16/08/2021 15:27 12/08/2021 10:45 'รักแรกพบ'ระหว่างพ่อและแม่ของแผ่นดิน “…เห็นแล้ว น่ารักมาก…” วันหนึ่งในปีพ.ศ. ๒๔๘๙ วันที่ทรงแรกพบ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวซึ่งประทับอยู่เมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เสด็จฯ ไปยังประเทศฝรั่งเศส เพื่อทอดพระเนตรรถยนต์พระที่นั่งแทนคันเดิมซึ่งทรงใช้มานาน โปรดเกล้าฯ ให้ม.จ.นักขัตรมงคล กิติยากร เอกอัครราชทูตไทยประจำกรุงปารีสพร้อมครอบครัวเข้าเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาท วันนี้เองที่ทรงพบกับ ม.ร.ว.สิริกิติ์ กิติยากร ธิดาของ ม.จ.นักขัตรมงคล และ ม.ล.บัว กิติยากร ที่มารับเสด็จ โดยวันนั้น ม.ร.ว.สิริกิติ์แต่งตัว เรียบร้อย สวมสูทสีเนื้อ ไว้หางเปียยาวถึงหลัง พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเสด็จฯ มาถึงช้ากว่ากำหนด ทราบสาเหตุภายหลังว่าเนื่องจากรถยนต์พระที่นั่งเกิดเสียและน้ำมันหมด ตรัสว่าทรงจำได้ดีถึงสีหน้าของ ม.ร.ว.สิริกิติ์ที่ทั้งหิวและรอนาน เมื่อเสด็จฯ มาถึงราชเลขาฯ ได้เชิญแต่ผู้ใหญ่ร่วมโต๊ะเสวย แล้วให้เด็กไปรับประทานอาหารจีนอีกที่ จึงทำให้ ม.ร.ว.สิริกิติ์เคืองอยู่นิดๆ เมื่อตรัสถึงเรื่องนี้ทั้งสองพระองค์จะทรงพระสรวล โดยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงล้อสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ว่า “…เดินตุปัดตุเป๋ หน้างอ คอยถอนสายบัว…” สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถทรงกราบบังคมทูลตอบว่า… “…ที่หน้างอ เพราะให้แต่ผู้ใหญ่ร่วมโต๊ะเสวย เด็กกลับไล่ไปกินที่อื่น…” ก่อนทรงได้พบกับม.ร.ว.สิริกิติ์ ทรงทราบถึงความน่ารักจากสมเด็จพระราชชนนีมาก่อนแล้ว ในการเสด็จเยือนปารีสครั้งแรก สมเด็จพระราชชนนีรับสั่งเป็นพิเศษว่าให้ไปทอดพระเนตรลูกสาว ของม.จ.นักขัตรมงคลว่าจะสวย น่ารักไหม ทรงกำชับว่าเมื่อถึงปารีสแล้วให้โทร.บอกแม่ด้วย เมื่อพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเสด็จฯ ถึงก็ทรงโทรศัพท์หาและตรัสว่า “…เห็นแล้ว น่ารักมาก…” ............................................................................ เนื่องจากเวลาเสด็จฯ ยังกรุงปารีส พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวประทับที่สถานทูตไทย ทำให้ครอบครัวม.จ.นักขัตรมงคลซึ่งรวมถึงม.ร.ว.สิริกิติ์เป็นที่คุ้นเคยเบื้องพระยุคลบาท  ความที่ได้พบพระพักตร์บ่อยครั้ง ทั้งยังมีความชอบในสิ่งเดียวกันโดยเฉพาะการดนตรี ประกอบกับนิสัยร่าเริง สุภาพอ่อนน้อม และขี้อายในบางครั้ง ทำให้ยิ่งประทับพระราชหฤทัย โดยมีความสวยงามของเมืองโลซานเป็นฉากหลังที่โรแมนติกและมีความหมายยิ่งต่อทั้งสองพระองค์ ............................................................................ ข่าวใหญ่ที่ทำให้ประชาชนชาวไทยตกใจเป็นอย่างมากในเดือนตุลาคม พ.ศ. ๒๔๙๑ คือข่าวพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์นอกเมืองโลซาน ระหว่างที่ประทับรักษาพระองค์ที่โรงพยาบาลในตำบลเมอร์เซสนั้น รับสั่งให้ราชองครักษ์ ติดต่อไปยังม.จ.นักขัตรมงคล ให้ม.ล.บัว กิติยากร พาธิดาทั้งสองคือม.ร.ว.สิริกิติ์และม.ร.ว.บุษบาเข้าเฝ้าฯ เยี่ยมพระอาการที่ โรงพยาบาลเป็นประจำทุกวัน มีพระราชกระแสรับสั่งว่า เมื่อทรงฟื้นคืนพระสติครั้งแรก ทรงระลึกถึงบุคคลเพียง ๒ คน คือสมเด็จพระราชชนนีและม.ร.ว.สิริกิติ์ เรื่องนี้ ท่านผู้หญิงเกนหลง สนิทวงศ์ ณ อยุธยา ได้กล่าวว่าสิ่งแรกเมื่อรู้สึกพระองค์คือทรงหยิบรูป ม.ร.ว.สิริกิติ์ออกจากพระกระเป๋า ส่งถวายสมเด็จพระราชชนนี พร้อมกับรับสั่งว่า … “…แม่ เรียกสิริมาที…” ............................................................................ ท่านผู้หญิงเกนหลงกล่าวว่ารูปม.ร.ว.สิริกิติ์รูปนั้นเป็นรูปแรกที่ทรงถ่าย เป็นรูปหมู่ที่ถ่ายตอนบุคคลเข้าเฝ้าฯ ณ สถานทูต ม.ร.ว.สิริกิติ์อยู่เป็นคนสุดท้าย เห็นหน้าไม่ชัด พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรับสั่งว่า “…ยู้ฮู คนข้างหลังโผล่หน้ามาหน่อยสิ..” รูปนั้นทรงตัดเฉพาะหน้าม.ร.ว.สิริกิติ์ไว้ในพระกระเป๋า ............................................................................ ในปีพุทธศักราช ๒๕๒๑ สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ พระราชทานสัมภาษณ์ ในภาพยนตร์สารคดี เรื่อง “ขวัญของชาติ” ออกเผยแพร่ ทางสถานีโทรทัศน์ บีบีซี กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ พระราชทานสัมภาษณ์ถึง รักแรกพบ มีความตอนหนึ่งว่า …. พุทธศักราช 2521 สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระราชทานสัมภาษณ์ ในภาพยนตร์สารคดี เรื่อง "ขวัญของชาติ" ออกเผยแพร่ ทางสถานีโทรทัศน์ บีบีซี กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ถึง รักแรกพบ มีความตอนหนึ่งว่า... "สำหรับข้าพเจ้า เป็นการเกลียดแรกพบ มากกว่า รักแรกพบ เนื่องเพราะพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รับสั่งว่าจะเสด็จถึงเวลาบ่าย 4 โมง แต่จริงแล้ว เสด็จมาถึง 1 ทุ่ม ช้ากว่านัดหมาย ตั้ง 3 ชั่วโมง ทรงทำให้ข้าพเจ้าต้องซ้อมถอนสายบัวอยู่จนแล้วจนเล่า จึงเป็นการเกลียด เมื่อแรกพบ มากกว่ารักเมื่อแรกพบ ข้าพเจ้าไม่ทราบมาก่อนว่า พระองค์ท่านทรงรักข้าพเจ้า เพราะเวลานั้นอายุเพิ่งย่าง 15 ปี ตั้งใจไว้ว่า จะเป็นนักเปียโน เป็นนักเปียโนที่แสดงในงานคอนเสิร์ต ตอนพระองค์ท่าน ประทับที่โรงพยาบาล หลังประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ มีพระอาการหนักมาก ตำรวจเขาโทรศัพท์ ไปกราบบังคมทูลสมเด็จพระราชชนนี พระองค์ท่าน รีบเสด็จไปทันทีแต่แทนที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว จะมีพระราชปฏิสันถารกับพระองค์ ท่านกลับทรงหยิบรูปข้าพเจ้า ออกมาจากกระเป๋า โดยที่ข้าพเจ้า ไม่เคยทราบ มาก่อนเลยว่าพระองค์ทรงมีรูปของข้าพเจ้าอยู่แล้ว พระองค์ก็ตรัสให้นำตัวข้าพเจ้าเข้าเฝ้า พระองค์ทรงรักข้าพเจ้า ตอนนั้นข้าพเจ้าคิดถึงแต่เรื่องที่จะอยู่กับคนที่ ข้าพเจ้ารักเท่านั้น ไม่ได้นึกไปไกลถึงหน้าที่และภารกิจของพระราชินีเลย". ............................................................................ ๑๒ สิงหาคม วันเฉลิมพระชนมพรรษา ขอถวายพระพร ขอจงทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ นายอัษฎางค์ ยมนาค   https://www.thaipost.net/main/detail/113053 'รักแรกพบ'ระหว่างพ่อและแม่ของแผ่นดิน, 12สิงหาคม, วันแม่, อัษฎางค์ ยมนาค TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20210812/image_big_61148b19e778c.jpg 106973 20/06/2021 14:52 20/06/2021 14:52 ถ้าจะจับฉันบังคับให้เซ็นอะไรที่หลอกลวงราษฎรแล้ว - เป็นยิงตัวตาย! พระเจ้าอยู่หัวตั้งแต่รัชกาลที่ 5 รัชกาลที่ 6 และ รัชกาลที่ 7 ก็ทรงมีความคิดริเริ่มจะให้มีการปกครองในระบอบประชาธิไตยในประเทศไทยแล้ว แต่ทรงวินิจฉัยว่า ประชาชนยังไม่พร้อมกับการปกครองที่ประชาชนจะมีอำนาจในการปกครอง เพราะประชาชนยังขาดการศึกษา ยังขาดความรู้ความเข้าใจในเรื่องการปกครองในระบอบประชาธิปไตย การที่มีกลุ่มคนเพียงไม่กี่คน ที่เข้าใจและจะขึ้นมามีอำนาจปกครองประเทศจะเป็นอันตรายมากกว่าจะเป็นประโยชน์ต่อชาติและประชาชน  พระมหากษัตริย์จึงทรงกระทำการแบบค่อยเป็นค่อยไป เช่น ให้การศึกษาโดยส่งคนไปเรียนต่อต่างประเทศ รัชกาลที่ 6 สร้างดุสิตธานีเป็นเมืองจำลองเพื่อฝึกข้าราชการให้เรียนรู้การปกครองระบอบประชาธิปไตย และพอถึงสมัยรัชกาลที่ 7 ก็ทรงเตรียมล่างรัฐธรรมนูญ ในขณะเดียว ข้าราชการที่ได้รับทุนจากพระมหากษัตริย์ให้ไปเรียนต่อในต่างประเทศจำนวนหนึ่งได้เริ่มก่อตั้งกลุ่ม ตั้งคณะเพื่อจะปฎิวัติยึดอำนาจเปลี่ยนแปลงการปกครอง โดยมิได้คำนึงความไม่พร้อมของประชาชนตามข้อวินิจฉัยของพระมหากษัตริย์ และมากระทำการสำเร็จในสมัยรัชกาลที่ 7 ซึ่งนับถึงปัจจุบันข้อวินิจฉัยขององค์พระมหากษัตริย์ก็ยังคงถูกต้อง  เพราะการชิงสุกก่อนห่ามทำให้ประชาชนยังคงไม่เข้าใจประชาธิปไตยที่ถูกต้อง ยังคงมีคนเพียงบ้างกลุ่มที่ได้รับผลประโยชน์จากการปกครองประเทศ ก่อนวันที่คณะราษฎร์จะประกาศปฎิวัติยึดอำนาจจากพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 7 นั้น พระองค์ได้ทรงร่างรัฐธรรมนูญประชาธิปไตยที่พระองค์ได้เตรียมการที่จะมอบรัฐธรรมนูญการปกครองในระบอบประชาธิไปไตยให้ประชาชนเรียบร้อบแล้ว  และในวันที่เสด็จแปรพระราชฐานไปวังไกลกังวลที่หัวหิน ได้ทราบนำรัฐธรรมนูญฉบับร่างนั้นไปด้วย เพื่อทบทวน ตรวจสอบเป็นครั้งสุดท้าย แต่คณะราษฎร์ได้ใช้โอกาสที่พระเจ้าอยู่หัวแปรพระราชฐานนั้นทำการปฎิวัติ คณะราษฎร์ได้ให้เหตุผลส่วนหนึ่งของการปฎิวัติที่ให้ร้ายต่อพระมหากษัตริย์และพระบรมวงศานุวงศ์หลายประการ  และหลังจากปฎิวัติสำเร็จ พระบรมวงศานุวงศ์ทั้งหมดที่เคยรับราชการบริหารงานแผ่นดินกับรัชกาลที่ 7 ต้องตกระกำลำบาก เช่นกรมพระยาดำรงราชานุภาพต้องย้ายไปอยู่ที่ปีนัง ไม่มีเงินแม้กระทั่งจะซื้อหนังสือซึ่งเป็นสิ่งที่พระองค์รักได้ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ เป็นข้าราชการตำแหน่งใหญ่ที่สุด โดนยึดบ้าน (ปัจจุบันคือแบงค์ชาติ) ต้องย้ายไปอยู่ที่อินโดนีเซีย และหลังจากพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 7 ได้ยอมลงพระนามกับคณะราษฎร์แล้ว ได้เกิดข้อพิพาทหลายครั้งระหว่างคณะราษฎร์และพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 7 ในเรื่องที่ไม่องค์ไม่เห็นด้วยกับกฎหมายและรัฐธรรมนูญในหลายๆ ข้อ จนนำมาสู่การเสด็จไปอยู่ที่อังกฤษ ตามมาด้วยการสละราชสมบัติและสวรรคตที่อังกฤษในที่สุด ...................................................................... จากบันทึกไว้ในหนังสือ "สิ่งที่ข้าพเจ้าพบเห็น" ของหม่อมเจ้าหญิงพูนพิศมัย ดิศกุล พระธิดาสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ตอนหนึ่งเล่าว่า ไม่ช้าก็มีเสียงติติงว่าในหลวงขี้ขลาด จะเสด็จไปไหนก็พกเอาปืนเล็กไปด้วยติดพระองค์ พวกเจ้าบางคนหัวเราะเยาะว่าปืนเล็กเท่านั้นจะไปทำอะไรใครได้ แต่ข้าพเจ้าได้ยินในหลวงตรัสว่า "ปืนนี้มีลูกอยู่ 2 ลูก ลูกหนึ่งสำหรับหัวหญิง (สมเด็จพระราชินี) ก่อนลูกหนึ่ง แล้วฉันเองหนึ่งลูกเป็นเสร็จ เพราะถ้าจะจับฉันบังคับให้เซ็นอะไรที่หลอกลวงราษฎรแล้ว - เป็นยิงตัวตาย!" พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวตรัส หลังเปลี่ยนแปลงการปกครอง 2475 ....................................................................... หลังพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จสวรรคต พระชนมพรรษา 47 พรรษา ที่ประเทศอังกฤษ วันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2484 (ค.ศ. 1941) หม่อมเจ้าหญิงพูนพิศมัย บันทึกไว้ว่า “เสด็จพ่อ (กรมพรยาดำรงราชานุภาพ)ทรงรับหนังสือพิมพ์ไปทอดพระเนตรแล้วก็ปล่อยโฮออกมาพักใหญ่. เราซึมเซาไปหลายวัน, เพราะความหวังที่จะรวมคนไทยได้มาหมดไปอย่างไม่นึกคิด. เราหวังอย่างสนิทว่าโชคร้ายต่างๆ ที่ผ่านมาแล้ว, จะถวายความรู้และความสำเร็จแก่พระปกเกล้าฯ ได้ดีกว่าแต่ก่อน.” ....................................................................... อัษฎางค์ ยมนาค   https://www.thaipost.net/main/detail/106973 การปกครองระบอบประชาธิปไตย, พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว, อัษฎางค์ ยมนาค TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20210620/image_big_60cef39a275db.jpg 106006 11/06/2021 10:41 11/06/2021 10:39 หนึ่งในคำตอบว่า ประเทศไทยมีพระมหากษัตริย์ไว้ทำไม หลังสงครามมหาเอเชียบูรพา (สงครามโลกครั้งที่ 2) กองกำลังทหารอังกฤษและทหารในเครือจักรภพ โดยเฉพาะจากอินเดียเกือบสองหมื่นนายเข้ามาปลดอาวุธทหารญี่ปุ่นในประเทศไทย  จนกระทั่งวันที่ 19 มกราคม หลังจากเสร็จภารกิจในปีถัดมา กองกำลังทหารอังกฤษและอินเดีย จะทำพิธีสวนสนามที่กรุงเทพฯ เพื่ออำลาประเทศไทยโดยมีลอร์หลุยส์เมาท์แบทเทน ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของฝ่ายสัมพันธมิตรในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ขึ้นแท่นรับความเคารพ แต่…ประเทศไทยเปลี่ยนสถานการณ์จากประเทศแพ้สงคราม (เนื่องจากรัฐบาลคณะราษฎร์ของจอมพล ป. เข้าร่วมเป็นพันธมิตรกับญี่ปุ่นซึ่งแพ้สงคราม จึงทำให้ไทยควรต้องอยู่ในฝ่ายพ่ายแพ้ด้วย) เป็นผู้ชนะสงคราม เพราะคนไทยมิได้ยินยอมพร้อมใจไปกับการตัดสินใจของรัฐบาลคณะราษฎร์ จึงมีคณะทำงานใต้ดินที่ทำงานร่วมกับกลุ่มประเทศสัมพันธมิตร เช่นสหรัฐอเมริกา ซึ่งรู้จักกันในนาม”เสรีไทย” เป็นผลให้ไทยกลับเป็นประเทศชนะสงครามอย่างเต็มภาคภูมิ ……………………………………………………………………. ".... ม.ร.ว.เสนีย์  ปราโมช หัวหน้าเสรีไทยในสหรัฐอเมริกา เล่าไว้ใน “ชีวลิขิต” ว่า  เมื่อญี่ปุ่นประกาศยอมสงบศึกในสงครามโลกครั้งที่ ๒ แล้ว อังกฤษแจ้งมาว่าจะส่งทหารเข้ามาปลดอาวุธทหารญี่ปุ่นประเทศไทย รัฐบาลไทยได้ตอบไปว่า ไม่ต้องมาเพราะญี่ปุ่นวางอาวุธแล้ว  แต่อังกฤษก็ยังแข็งขืนส่งทหารเข้ามา โดยลอร์หลุยส์เมาท์แบทเทน (ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของฝ่ายสัมพันธมิตรในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้) จะจัดสวนสนามทหารสหประชาชาติที่ถนนราชดำเนิน โดยตัวลอร์ดหลุยส์ฯ จะขึ้นแท่นรับความเคารพ เมื่อความทราบฝ่าละอองธุลีพระบาท พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว สมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล ได้มีพระราชกระแสรับสั่งกับนายกเสนีย์ว่าจะยอมให้รับลอร์ดหลุยส์ทำเช่นนั้นไม่ได้ เพราะจะเท่ากับว่าประเทศไทยถูกอังกฤษยึดครองแล้ว พระองค์จะเสด็จฯ ไปในงานนั้น และจะทรงขึ้นแท่นรับความเคารพด้วยพระองค์เอง   ท่านนายกเสนีย์เล่าว่า ตัวลอร์ดหลุยส์นั้นดูจะไม่ค่อยพอใจเท่าใดนัก แต่ก็ยินยอม และให้ขบวนการเสรีไทยเข้าร่วมสวนสนามต่อท้ายแถวทหารอังกฤษด้วย  ..."  ……………………………………………………………………. พระบรมฉายาลักษณ์ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว สมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล ทรงเครื่องแบบชุดทหาร เสด็จพระราชดำเนินตรวจพลสวนสนามสหประชาชาติ พร้อมด้วยลอร์ดหลุยเมานต์ แบตเตอร์น ที่ปรัมพิธีถนนราชดำเนิน ในวันที่ ๑๙ มกราคม พ.ศ. ๒๔๘๙ เป็นการประกาศให้โลกรู้ว่า ประเทศไทย มิใช่ผู้แพ้สงคราม และไม่ได้อยู่ภายใต้ในอาณัติของมหาอำนาจชาติใด ด้วยเพราะความร่วมแรงร่วมใจของคณะเสรีไทย ประกอบกับพระปรีชาญาณและไหวพริบปฏิภาณของมหากษัตริย์ไทย ถึงแม้ว่ารัฐบาลคณะราษฎร์ ภายใต้อำนาจของนักการเมืองจะตัดสินเข้าข้างประเทศที่แพ้สงคราม แต่คนไทยก็ไม่ได้เห็นด้วยกับการตัดสินใจของรัฐบาล คณะเสรีไทยภายใต้พระปรมาภิไธยของพระมหากษัตริย์ ซึ่งเป็นองค์พระประมุขของไทย ได้เข้าร่วมปฏิบัติการกับกลุ่มประเทศสัมพันธมิตร อเมริกาและอังกฤษ จึงทำให้ประเทศไทยรอดพ้นจากการเป็นประเทศฝ่ายที่แพ้สงครามในที่สุด เป็นการแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า นานาอารยะประเทศยึดถือว่าองค์พระมหากษัตริย์ของไทยเป็นเสาหลักของประเทศไทย หนึ่งในคำตอบว่า ประเทศไทยมีพระมหากษัตริย์ไว้ทำไม ……………………………………………………………………. อัษฎางค์ ยมนาค https://www.thaipost.net/main/detail/106006 มีพระมหากษัตริย์ไว้ทำไม, สงครามโลกครั้งที่ 2, อัษฎางค์ ยมนาค TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20210611/image_big_60c2d9fd2b872.jpg 100410 23/04/2021 10:10 23/04/2021 10:10 'ขุนช้างขุนแผน'ไม่ใช่เรื่องราวของคนไทยกรุงศรีอยุธยา แต่เป็น'มอญ-ไทย'ในสมัยสุพรรณภูมิ วรรณกรรมเรื่องขุนช้างขุนแผนที่เราคนไทยทั่วไปรับรู้ว่ามีมาตั้งแต่ราวสมัยอยุธยาตอนกลาง (ราว พ.ศ. 2143) โดยสันนิษฐานว่าเป็นการแต่งขึ้น และเล่าเรื่องแบบมุขปาฐะ (ปากต่อปาก) เพื่อความบันเทิง ในลักษณะเดียวกับมหากาพย์ของยุโรป อย่างเช่นของโฮเมอร์ โดยมีการตัดทอนและเพิ่มเติมเรื่อยมา แต่ไม่ได้ถูกบันทึกลงไว้เป็นกิจลักษณะ จนถึงเมื่อกรุงศรีอยุธยาแตกในปี พ.ศ. 2310 ก็ไม่มีต้นฉบับเรื่องขุนช้างขุนแผนเหลืออยู่เลย ............................................................................ แต่ความจริงที่คนไทยทั้งหลายอาจไม่เคยรู้เลยคือ ขุนช้างขุนแผนมีมาตั้งแต่สมัยสุพรรณภูมิ สุพรรณภูมิคืออะไร สุพรรณภูมิ คือแคว้นหรือราชอาณาจักรไทยสมัยโบราณที่มีมาก่อนอยุธยา ในประวัติศาสตร์ของจีนมีบันทึกไว้ว่า จีนเรียกอาณาจักรสยามว่า “เสียมหลอก๊ก”  เสียม คือ สยาม หรือ สุพรรณภูมิ หลอ คือ ละโว้ หรือ ลพบุรี ก๊ก คือ ประเทศ หรืออาณาจักร ซึ่งราชวงศ์สุพรรณภูมิและละโว้ มีความสัมพันธ์ฉันเครือญาติผ่านการแต่งงานกันไปมา แล้วขอมละโว้ที่เป็นมีสายเลือดสุพรรณภูมิ ก็เป็นผู้ก่อสร้างอโยธยา เมืองที่อยู่ตรงข้ามเกาะอยุธยาในปัจจุบัน ก่อนจะย้ายฝั่งข้ามแม่น้ำไปสร้างกรุงศรีอยุธยา ก่อตั้งราชวงศอู่ทอง  พระราชวังและตัวเมืองอโยธยาก็คือวัดพุทไธศวรรย์ในปัจจุบัน อธิบายให้เห็นภาพง่ายๆ ได้ว่า อโยธยาก็เหมือนกันธนบุรี และอยุธยาก็เหมือนกรุงเทพ นึกภาพออกไหม ............................................................................ อู่ทองคือชื่อเมืองโบราณของสุพรรณภูมิ แต่ราชวงศ์อู่ทองเป็นผู้มาจากฝั่งละโว้ ที่ให้กำเนิดอยุธยา แต่ปกครองอยุธยาได้ไม่นานนักก็ถูกราชวงศ์สุพรรณภูมิยึดอำนาจปกครองอยุธยาต่อมา จีนจึงเรียกกรุงศรีอยุธยาว่า “เสียมหลอก๊ก”  ซึ่งก็คืออาณาจักรของ สุพรรณภูมิ(สยาม)และละโว้ ประวัติศาสตร์ชาติไทยถูกสอนว่า สุโขทัยคืออาณาจักรแรกของไทย ทั้งที่ความจริงคนไทยในปัจจุบันมีจุดกำเนิดมาจากเสียมหลอก๊กหรือสุพรรณภูมิและละโว้  สุพรรณภูมิและละโว้ มีอายุเก่าแก่ขนาดไหน? คำตอบคือเก่าแก่กว่าสุโขทัย แล้วหลังจากราชวงศ์สุพรรณภูมิหมดอำนาจ ราชวงศ์จากสุโขทัย ซึ่งเป็นประเทศราชของอยุธยาก็เข้ามาปกครองอยุธยาต่อตั้งแต่ สมเด็จพระมหาธรรมราชา พระราชบิดาของสมเด็จพระนเรศวร คงจำกันได้สมัยเด็กๆ ที่เราเรียนหนังสือกันมาว่า สมเด็จพระมหาธรรมราชา ทรยศหักหลังชาติไทยไปเข้ากับพม่า ทั้งที่ความจริงคือ สมเด็จพระมหาธรรมราชา เป็นเจ้าของราชวงศ์สุโขทัย ประเทศราชของอยุธยา ไม่ใช่คนในราชสำนักอยุธยา พออยุธยาโดนบุเรงนองตีแตก ก็ยกสมเด็จพระมหาธรรมราชา มาครองอยุธยา ราชวงศ์สุโขทัยจึงมาเป็นใหญ่ในอยุธยา ............................................................................ สรุปให้อีกทีว่า กรุงศรีอยุธยาในช่วงต้น ถูกปกครองโดยราชวงศ์ที่มาจากอาณาจักรละโว้ ตามมาด้วยอาณาจักรสุพรรณภูมิ และอาณาจักรสุโขทัย 3 อาณาจักรของคนไทยในสมัยโบราณ และมีประวัติความเชื่อมโยงที่เป็นไปได้ว่าราชวงค์จักรีสืบเชื้อสายมาจากราชวงศ์สุโขทัย สุโขทัยเป็นประเทศราชของอยุธยาในตอนต้น แล้วถูกควบรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของกรุงศรีอยุธยา ซึ่งเหมือนกันเชียงใหม่ล้านนาที่เป็นประเทศราชของกรุงรัตนโกสินทธ์ในตอนต้น และถูกควบรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของกรุงรัตนโกสินทธ์ในที่สุด ............................................................................ ในสมัยโบราณในดินแดนแถบภาคกลางนี้มีมอญและขอมเจริญรุ่งเรืองรุ่งเรืองมาก่อน โดยอิทธิพลของขอมมีอยู่ตั้งแต่ละโว้ไปตลอดฝั่งตะวันออก และอิทธิพลของมอญมีอยู่ตั้งแต่สุพรรณภูมิไปตลอดฝั่งตะวันตก วันนี้ผมจะไม่เล่าถึงละโว้ แต่จะเล่าถึงสุพรรณภูมิ ต้นกำเนิดขุนช้างขุนแผน ว่ากันว่าคนอยุธยาส่วนใหญ่เป็นพวกมอญอู่ทอง-สุพรรณภูมิ ที่พูดไท ซึ่งเป็นที่มาของการพูดเหน่อสำเนียงสุพรรณ  เหน่อสุพรรณนี่มีจุดกำเนิดมาจากคนมอญที่อาศัยอยู่ในบริเวณนี้ รวมทั้งมอญกับไทยที่แต่งงานเป็นเครือญาต จึงพูดไทยสำเนียงเหน่อ เป็นเหน่อจากคนมอญที่พูดไทย เหน่อสุพรรณแท้จริงก็คือเหน่อมอญนั้นเอง กลุ่มคนที่พูดเหน่อสุพรรณนึ้มีคนพูดกันทั่วบริเวณตั้งแต่เพชรบุรี กาญจนบุรี ราชบุรี นครปฐม สุพรรณบุรี อุทัยธานี ซึ่งเป็นถิ่นเดิมของมอญทวารวดี  หลายท่านอาจไม่รู้ว่าในราชสำนักอยุธยาพูดหน่อสุพรรณ ดังนั้นเมื่อราชวงศ์สุพรรณภูมิได้เข้ามาเป็นใหญ่ในอยุธยา ภาษา ศิลปวัฒนธรรมต่าง ๆ จึงมีการปะสมปนเปทั้งขอมละโว้และมอญทวารวดี เช่น เครื่องดนตรีหรือการพากย์จะออกสำเนียงมอญ (สำเนียงสุพรรณ) ............................................................................ “ขุนช้างขุนแผน” ก็เป็นเรื่องราวของมอญปนไทย ปรากฎเป็นชื่อที่มอญเรียกขานว่า"โกนเพนโกนเชี่ยง" โดยเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ในสุพรรณบุรีและกาญจนบุรี ซึ่งอาจจะมีเค้าโครงมาจากเรื่องที่เกิดขึ้นจริงแล้วมาต่อเติมกันจนเป็นนิยายตลอดเวลานับพันปีถึงปัจจุบัน ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช ระบุว่า "ขุนไกร" บิดา "ขุนแผน" เป็นมอญ มีภรรยาชื่อนางทองประศรี เป็นคนเมืองกาญจนบุรีด้วยกันทั้งสองคน เมื่อขุนไกรแต่งงานกับนางทองประศรีแล้ว ก็พากันไปตั้งครอบครัวขึ้นใหม่ที่เมืองสุพรรณ คำว่า”พลาย”นั้น เป็นภาษามอญ แปลว่า หนุ่ม หรือแปลว่าผู้ชายที่แข็งแรง ว่ากันว่า ตระกูลของขุนแผน ที่ขึ้นชื่อว่า “พลาย” นี่เป็นตระกูลมอญโดยตรง เช่น ขุนแผนชื่อ “พลายแก้ว” ลูกชื่อ “พลายงาม” คือพระไวย และพลายชุมพล จนถึงพลายเพชร พลายบัว นอกจากนี้ยังมีชื่อบ้านเมืองใกล้กับเมืองเย ใต้เมืองเมาะลำเลิงลงมา มีเนินดินเรียบโล่งที่คนมอญเรียกบริเวณดังกล่าวว่า "ลานขุนแผน" ซึ่งว่ากันว่าเป็นลานฝึกม้าของขุนแผน ............................................................................ สรุปว่า ขุนช้างขุนแผน มีต้นกำเนิดมาตั้งแต่ยุคสุพรรณภูมิ อายุเป็นพันปี จนเมื่อราชวงศ์สุพรรณภูมิมาครองกรุงศรีอยุธยาก็นำเรื่องขุนช้างขุนแผนมาสู่อยุธยา แล้วก็เล่าต่อๆกันมา จนกรุงศรีอยุธยาแตก ก็ไม่มีต้นฉบับเรื่องขุนช้างขุนแผนเหลืออยู่เลย ส่วนเนื้อหาของขุนช้างขุนแผนที่เห็นกันอยู่ในปัจจุบัน พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยรัชกาลที่ 2 ได้ทรงพระราชนิพนธ์ร่วมกับกวีในรัชสมัยของพระองค์ จากเค้าโครงเรื่องเดิมที่คนรุ่นเก่ายังจดจำกันได้ ออกมาเป็นวรรณคดีประเภทกลอนเสภาที่มีความไพเราะ ต่อมาพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 6 ได้ทรงยกย่องให้เป็นยอดของหนังสือประเภทกลอนเสภา และได้รับประทับราชลัญจกรรูปพระคเณศร์ไว้เป็นเครื่องหมายของการยกย่อง ............................................................................ อัษฎางค์ ยมนาค รวบรวม เรียบเรียง   https://www.thaipost.net/main/detail/100410 ขุนช้างขุนแผน, อัษฎางค์ ยมนาค TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20210423/image_big_60823a4695451.jpg 99959 19/04/2021 14:04 19/04/2021 14:04 สมกับเป็นรถยนต์พระที่นั่งคันสุดท้าย 19 เม.ย.64- อรรถวิชช์ สุวรรณภักดี เลขาธิการ พรรคกล้า โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊กว่า จากมุมคนรักรถ รักสถาบันกษัตริย์ ผมมีเกร็ดเล่าเล็กๆ เมื่อได้ดูการถ่ายทอดขบวนพระศพของเจ้าชายฟิลิป ดยุคแห่งเอดินบะระ มาสะดุดตากับรถ Land Rover รุ่น Defender TD5 130 กระบะช่วงยาว รถเคลื่อนพระศพที่ดูเรียบง่ายคันนี้ ถูกผลิตโดยโรงงาน Land rover ถูกสั่งทำพิเศษตามสเปคของเจ้าชายฟิลิปเองตั้งแต่ปี 2003 ขณะมีพระชนมายุ 82 พรรษา เพื่อเตรียมไว้บรรทุกพระศพของพระองค์เอง สีดั้งเดิมของรถคันนี้คือ  Belize Green แต่นำมาเปลี่ยนเป็นสี Dark Bronze Green ซึ่งเป็นสีที่ Land Rover ใช้สำหรับกองทัพบกหลายแห่ง และตลอดพระชนม์ชีพ เจ้าชายฟิลิป ก็ทรงใช้ Land rover มาตลอด สะท้อนเรื่องราวชีวิตที่ทรงงานรับราชการทหาร เข้าร่วมรบสงครามโลกครั้งที่ 2 และพระราชกรณียกิจด้านการทหารที่มีมาโดยตลอด เรื่องรถแนวทหารแบบนี้ ทำให้ผมคิดถึงรถตู้เก่าอายุราว 20 ปี คันหนึ่ง ยี่ห้อ "Volkswagen Caravelle T4” เครื่องยนต์เบนซิน 6 สูบ กำลัง 204 แรงม้า ผลิตปี 2001 สีเทา คาดแถบฟ้า ทะเบียน 1ด-0929 ที่มีชื่อเรียกขานว่า “เจมส์ บอนด์” รถตู้อเนกประสงค์ที่เหมาะสมต่อการใช้งาน เป็นรถยนต์พระที่นั่งที่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชใช้ทรงงาน ตกแต่งภายอย่างเรียบง่าย มีโต๊ะเล็กๆไว้ทรงงาน ซึ่งพระองค์ท่านก็ประทับรถยนต์พระที่นั่งองค์นี้มาตลอด และให้ช่างคอยซ่อมแซมอยู่เสมอ ไม่ได้ซื้อรถยนต์พระที่นั่งคันใหม่ สะท้อนถึงสิ่งที่พระองค์ท่านทรงปฏิบัติไว้ให้เห็นถึงปรัชญาความพอเพียง สมกับเป็นรถยนต์พระที่นั่งคันสุดท้าย ที่ได้อัญเชิญพระบรมศพ ส่งเสด็จจากโรงพยาบาลศิริราช สู่พระบรมมหาราชวัง รถขนพระศพ หรือพระบรมศพ เจ้าฟ้า เจ้าแผ่นดินทั้ง 2 คันนี้ หาใช่ว่าต้องเป็นรถหรู แต่สื่อถึงความผูกพันกับประชาชนและความเป็นตัวตนของทั้ง 2 พระองค์ พระองค์หนึ่งในฐานะทหาร และอีกพระองค์หนึ่งในฐานะนักพัฒนา.   https://www.thaipost.net/main/detail/99959 Defender TD5 130, Volkswagen Caravelle T4, ขบวนพระศพ, อรรถวิชช์ สุวรรณภักดี TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20210419/image_big_607d2a316738c.jpg 95100 05/03/2021 15:25 05/03/2021 15:25 อีแหบ : ฆาตกรโหดแห่งชุมทางบ้านดารา ในสมัยรัชกาลที่ ๕ มีการตัดทางรถไฟมาถึงชุมทางบ้านดารา ซึ่งเป็นชุมทางรถไฟแห่งแรกในภาคเหนือที่เชื่อมไปยังอำเภอสวรรคโลก  จังหวัดสุโขทัย มีขบวนรถสินค้าอยู่ขบวนหนึ่ง ใช้หัวรถจักรไอน้ำ ลากจูง  สัญญาณหวูดรถไฟของคันนี้ ดังไม่ค่อยชัดเจน เหมือนหัวรถจักรไอน้ำคันอื่น ๆ ชาวบ้านและชาวรถไฟ เลยตั้งชื่อให้ว่า “อีแหบ”    เมื่อครั้งหัวรถจักรไอน้ำคันนี้ยังใช้ลากรถสินค้าอยู่  มักจะแล่นทับคนตายอยู่บ่อย ๆ ต่อมา เมื่อเลิกใช้หัวรถจักรไอน้ำสำหรับลากจูงแล้ว ก็นำเข้าไปเก็บไว้ในโรงเก็บรถจักร เรื่องราวของอีแหบไม่ได้จบลงที่ในโรงเก็บรถจักร เพราะ ตอนดึก ๆ ของวันร้ายคืนร้าย  "อีแหบ" ก็มักจะออกมาจากโรงเก็บรถจักรได้เอง โดยไม่มีคนขับ และก็มักจะไปทับคนตายได้เสียทุกครั้งไป   จนชาวบ้านเกิดศรัทธา ว่า จะต้องมีอะไรบางสิ่งบางอย่างสิงอยู่ที่หัวรถจักรนั้น ถึงกับเอาแผ่นทองไปปิดที่หัว"อีแหบ"จนเหลืองอร่ามไปหมด "อีแหบ" เมื่อมีคนมาปิดทองมาก ๆ เข้า ก็หลงระเริง แล่นออกมาอาละวาดอยู่เนือง ๆ จนทำให้ทางราชการ กรมรถไฟทนไม่ได้ที่จะเห็น หัวรถไฟปิดทองมีพฤติกรรมเช่นนั้นต่อไปอีก จึงต้องมีคำสั่งให้รื้อหัวรถจักรไอน้ำนั้นทิ้งเสีย  เรื่องราวของอีแหบจึงจบตำนานลงเพียงเท่านั้น อามหาจีรเดช (ขุนเดช) เล่าให้ฟัง เมื่อวันอังคารที่ ๒๔ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๑๔ https://www.thaipost.net/main/detail/95100 ชุมทางบ้านดารา, รถไฟ, อีแหบ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20210305/image_big_6041eaded221c.jpg 90311 19/01/2021 13:21 19/01/2021 13:21 คดีคนขับรถคนสนิทรับจ้างคนไม่รู้จักกันวางยาพิษ'จอมพลป.-เผ่า ศรียานนท์' คดีนี้อัยการศาลพิเศษเป็นโจทก์  ร้อยโทณเณร ตาละลักษมณ์  นายละมัย แจ่มสมบูรณ์ และนายมณี มติวัตร์ เป็นจำเลยที่ ๑ ๒ และ ๓ ตามลำดับ คำฟ้องตามสรุปของศาลมีว่า “ในระหว่างเดือนเมษายน พ.ศ. ๒๔๘๐ ถึงวันที่ ๒๙ มกราคม พ.ศ. ๒๔๘๑ นายร้อยโทณเณร ตาละลักษมณ์ นายละมัย แจ่มสมบูรณ์ และนายมณี มติวัตร์ จำเลย มีหน้าที่ตระเตรียมการสะสมกำลังเพื่อใช้กำลังบังคับรัฐบาล และได้แสดงความปรากฏแก่คนทั้งหลายให้เกิดการดูหมิ่นเกลียดชังหรือกระด้างกระเดื่องต่อรัฐบาลในตำบล และอำเภอต่างๆ ในจังหวัดพระนคร  และในวันที่ ๙ ธันวาคม พ.ศ. ๒๔๘๑ เวลากลางวัน นายร้อยโทณเณร นายละมัย และนายมณี ได้ใช้ให้พันจ่าตรีทองดี จันทนะโลหิต นำยาพิษใส่ในอาหารให้นายพลตรี หลวงพิบูลสงคราม รับประทาน หลวงพิบูลสงคราม กับนางพิบูลสงคราม นายนาวาโท หลวงยุทธศาสตร์โกศล นายนาวาอากาศตรี ขุนรณนภากาศ นายพันโท หลวงเดชเสนา นายพันตรี หลวงประหารริปูราบ และนายร้อยเอกเผ่า ศรียานนท์ ซึ่งร่วมรับประทานอาหารอยู่ด้วยนั้น ได้รับประทานยาพิษนั้นเข้าไป มีอาการเจ็บป่วยเนื่องจากยาพิษซึ่งอาจเป็นอันตรายได้ หากแต่แพทย์ได้ทำการแก้ไขไว้ทัน นายพลตรี พลวงพิบูลสงครามกับพวกที่รับประทานอาหารอยู่ด้วยนั้นจึงไม่ถึงแก่ความตาย เหตุเกิดขึ้นที่บ้านพักกรมทหารบางซื่อ อำเภอดุสิต จังหวัดพระนคร  . ณเณร ตาละลักษมณ์  เป็นบุตรชายคนเล็กสุดของพระยาปริยัติธรรมธาดา (แพ ตาละลักษมณ์) ผู้เชี่ยวชาญทางภาษาบาลีและสันสกฤตระดับสุดยอดคนหนึ่งของเมืองไทย มีผลงานเรียบเรียงพจนานุกรมบาลี-ไทย ที่เรียกว่า พระบาฬีลิปิกรมขึ้นเป็นผลสำเร็จเป็นคนแรก  ทั้งยังเป็นผู้สนใจในทางอักษรศาสตร์  ประวัติศาสตร์และโบราณคดี อย่างกว้างขวาง ผลงานชิ้นสำคัญอีกชิ้นหนึ่งตั้งแต่ยังเป็นหลวงประเสริฐอักษรนิติ  คือท่านไปพบต้นฉบับพงศาวดารไทยสมัยกรุงศรีอยุธยาที่ไม่มีผู้ใดเคยพบเห็นมาก่อน แล้วนำมามอบให้แก่หอสมุดวชิรญาณ กลายเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ทรงคุณค่าต่อประเทศชาติ ได้รับการตั้งชื่อว่า พระราชพงศาวดารฉบับหลวงประเสริฐ เพื่อเป็นเกียรติแก่ท่านผู้นี้ สมัยผมเรียนอยู่มัธยม จำได้ว่าเคยอ่านหนังสือสารคดีประวัติศาสตร์การเมือง เขียนโดยไทยน้อย เล่าเรื่องของณเณรและได้ลงรูปถ่ายในเครื่องแบบทหารยศร้อยโทไว้ด้วย ผมพยายามตามหารูปนั้นมาลงให้ดูกันอยู่นานหลายปี กว่าจะเจอ ณเณรมีเค้าหน้าคล้ายท่านบิดาและพี่ชายต่างมารดาที่ชื่อ พลโท ปาระณี ตาละลักษมณ์มาก ในบรรดาผู้ต้องหาคดีกบฏพระยาทรงนี้ ณเณรเป็นผู้ที่มีสีสรรที่สุด แค่ชื่อก็ไม่มีใครเหมือนแล้ว แถมยังหน้าตาดีรูปร่างสมาร์ต อารมณ์แจ่มใสอยู่เป็นนิตย์ กล่าวกันว่าชายชาติทหารผู้นี้พูดจาติดตลกได้เสมอแม้ว่าจะกำลังเผชิญเรื่องร้ายแรงที่สุดในชีวิตอยู่ก็ตาม   . ก่อนหน้าในปี ๒๔๗๙ รัฐบาลได้ผ่านพระราชบัญญัติจัดซื้ออาวุธสงครามครั้งมโหฬารที่สุดในประวัติศาสตร์ เพื่อเสริมเขี้ยวเล็บให้ทุกกองทัพ โดยให้เหตุผลว่าเพื่อเตรียมตัวรับสถานการณ์อันอาจนำไปสู่มหาสงครามโลกครั้งที่ ๒ ได้ ณเณรยังเป็นนายทหารประจำการอยู่  แต่ได้เขียนบทความลงหนังสือพิมพ์วิพากษ์วิจารณ์แสดงความไม่เห็นด้วยอย่างรุนแรง เป็นเหตุให้ถูกหอกปลายปืนจี้หลังให้ไปปรับทัศนคติกับหลวงพิบูล รองผู้บัญชาการทหารบก แต่ยุคนั้นไม่ได้ใช้วาจาพาทีแต่ใช้ท๊อปบู๊ตอธิบาย มีข่าวว่าณเณรโดนศาลเตี้ยยำใหญ่ ก่อนจะถูกนำไปกักขังไว้ในคุกกระทรวงกลาโหม ๒๕ วัน ในข้อหาว่าประพฤติตนเป็นปฏิปักษ์กับการปกครองตามรัฐธรรมนูญ   . เมื่อถูกปล่อยตัวออกมาแล้วณเณรลาป่วย กองทัพบกจึงถือโอกาสสั่งปลดออกจากราชการไปเลย ณเณรจึงได้หันเข็มไปลงทุนทำหนังสือพิมพ์ ตั้งตนเองเป็นบรรณาธิการ ใช้ชื่อว่า “ชุมชน” ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนังสือพิมพ์ที่มีอุดมคติ มุ่งมั่นจะให้บ้านเมืองเป็นประชาธิปไตยฉบับหนึ่ง  ณเณรใช้หนังสือพิมพ์นี้เป็นฐานเสียงของตนลงสมัคร ส.ส. กรุงเทพเขต ๒ ในการเลือกตั้งปี ๒๔๘๑ ชนะคู่แข่งซึ่งเป็นคนของพระยาเทพหัสดินแบบไม่ต้องลุ้น ทำให้ทั้งสองไม่ถูกกันในสภา แล้วก็ต้องมาอยู่ในคุกทั้งคู่ด้วยข้อหาเดียวกัน แต่ในเวลาที่จะต้องจากตาย ขณะที่ถูกนำตัวออกจากรงขัง ผ่านห้องของท่านเจ้าคุณ ณเณรได้คุกเข่าลงกราบขอขมาลาโทษ และอโหสิกรรมซึ่งกันและกันไปโดยสิ้นมลทินคาใจ การที่ณ เณรได้คะแนนแบบถล่มทลาย จึงเดินยืดอกเข้าสภาในฐานะฝ่ายค้านฝีปากกล้า ไม่เกรงที่จะชนกับฝ่ายรัฐบาลในทุกเรื่องที่ตนไม่เห็นด้วย คราวหนึ่ง ฝ่ายค้านออกมาเปิดเผยว่า รัฐบาลงุบงิบกับคนที่คณะราษฎร์ส่งตัวเข้าไปเป็นราชเลขาฯ เอาที่ดินของพระคลังข้างที่ผืนงามๆในกรุงเทพหลายแปลง อ้างว่าพระราชทานให้มาจัดสรรขายให้แก่สมัครพรรคพวกในราคาถูกแสนถูก แถมยังให้ผ่อนส่งอีกต่างหาก แต่ตัวนายก ซึ่งตอนนั้นคือพระยาพหลกลับไม่ทราบเรื่องเลย  เมื่อเปิดอภิปรายไม่ไว้วางใจ ณ เณรได้โจมตีพระยาพหลอย่างรุนแรงในสภาโดยกล่าวว่าท่านโง่ เท่านั้นยังไม่พอ ยังจูงควายเอาไปผูกไว้หน้าวังปารุสก์ อันเป็นที่พำนักของนายกรัฐมนตรีอีกต่างหาก  สร้างความเจ็บช้ำน้ำใจให้กับท่านเจ้าคุณเป็นอย่างยิ่ง และยังจุดความแค้นให้แก่หลวงพิบูลมากเพราะว่าที่นายกคนต่อไปต้องรีบคายแปลงที่จองเอาไว้ ก่อนที่จะถูกลากไปมัวหมองด้วย แต่หลายคนที่ซื้อสดโอนโฉนดกันไปแล้วก็เลยตามเลย บ้านใหญ่ๆบนถนนราชวิถีฝั่งตรงข้ามกับพระราชวังสวนจิตรลดานั้น บางหลังยังติดป้ายชื่อเจ้าของอวดนามสกุลที่สืบจากอดีตผู้ก่อการคณะราษฎรอยู่อย่างภาคภูมิใจ เรื่องนี้แม้รัฐบาลจะได้รับคะแนนความไว้วางใจผ่านแต่ก็สร้างแผลในใจพระยาพหล จนต้องประกาศลาออกเพราะอับอาย เมื่อเก้าอี้จะว่างลง สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรประเภท ๑ ที่มาจากการเลือกตั้งจึงได้จัดให้มีการประชุมลับเพื่อหยั่งเสียงว่าจะเลือกใครเป็นนายกรัฐมนตรีแทน วันรุ่งขึ้นหนังสือพิมพ์ชุมชนของณเณร ได้ตีภาพพระยาทรงกับหลวงพิบูลขึ้นหน้าหนึ่งคู่กันโดยบรรยายภาพว่า สภาลงคะแนนลับให้พระยาทรง ๓๗ คะแนน หลวงพิบูล ๕ แต้ม  จึงไม่ต้องสงสัยว่าหลวงพิบูลจะโกรธแค้นณเณรแค่ไหน เมื่อผลการหยั่งเสียงออกมาเช่นนั้น วิปรัฐบาลก็ต้องรีบออกแรงกำชับสมาชิกในมุ้งไม่ให้แตกแถว เมื่อการประชุมผู้แทนราษฎรทั้งสภาเพื่อเลือกนายกรัฐมนตรีได้มีขึ้นถัดมา ผลการออกเสียงสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรประเภท ๒ ซึ่งรัฐบาลเป็นผู้แต่งตั้ง รวมกับเสียงสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรประเภท ๑ แล้ว ปรากฏว่าหลวงพิบูลสงครามผู้ได้รับคะแนนเห็นใจว่าถูกลอบสังหารแต่รอดตายอย่างหวุดหวิดมาแล้วถึง ๓ ครั้ง จึงได้รับเลือกให้เป็นนายกรัฐมนตรีคนต่อไปด้วยเสียงสนับสนุนท่วมท้น ไม่นานเกินรอก็ถึงคิวฆ่าณเณร ตาละลักษมณ์ .  สันติบาลจัดเตรียมไว้แล้วในเรื่องหลวงพิบูลโดนยาพิษว่า จะยกให้ณเณรเป็นผู้รับบทดาวร้ายในฐานะจำเลยที่ ๑ จึงไปค้นบ้านณเณรขณะที่เจ้าของไปต่างจังหวัด เพื่อหาอะไรสักอย่างหนึ่งที่จะเป็นยาพิษให้ได้ แล้วยึดเอาน้ำยาสีเทาสำหรับเช็ดหมึกไป ๑ กระป๋อง ผงสีขาวสำหรับทาลูกกลิ้งพิมพ์ดีด ๑ ห่อ หมึกแดง ๓ ขวด ยาทากระดาษไข ๑ ขวด ทั้งหมดนี้เป็นของที่ต้องใช้ในการพิมพ์ใบปลิวหาเสียง แต่ถูกเก็บไปตรวจสอบหมด แล้วก็สั่งฟ้องร้อยโทณเณร ตาละลักษมณ์ เจ้าของบ้าน  ส่วนนายละมัย แจ่มสมบูรณ์ และนายมณี มติวัตร์ ผู้ติดร่างแหเป็นจำเลยที่ ๒ และ ๓ นั้น เป็นทีมงานหาเสียงของณเณรสมัยเลือกตั้ง อัยการนำผู้เชี่ยวชาญมาเป็นพยานเบิกความในศาล ว่าผลการตรวจสอบพบว่าผงสีขาวเป็นสารหนู อย่างอื่นไม่พบสารพิษอะไร  ณ เณรซึ่งยอมรับแต่ต้นว่าห่อกระดาษที่เห็นน่ะใช่ของตน ถูกตำรวจนำไปจากบ้านจริง แต่ยืนยันหัวเด็ดตีนขาดว่าสารสีขาวที่อัยการนำมาเป็นวัตถุพยานนั้นไม่ใช่  ตำรวจได้เปลี่ยนของกลาง ทว่าเรื่องนี้ ในคำพิพากษาศาลกล่าวว่าตำรวจจะทำเช่นนั้นไปทำไม วันหนึ่งที่เรือนจำลหุโทษ ขณะที่ผู้คุมนำนักโทษการเมืองมาออกกำลังกายตอนเช้า  ปรากฎคนสองสามคนมาแอบดูอยู่ข้างหน้าต่างบ้านพัศดี หนึ่งในนั้นเป็น หญิงสาวที่ทำท่าเล่นหูเล่นตากับ ณ เณร จนกระทั่งเพื่อนนักโทษด้วยกันสังเกตุเห็นแล้วอดล้อพ่อณ เณรรูปหล่อไม่ได้ วันหนึ่งขึ้นศาลถึงกับตกตะลึงหงายหลัง แม่สาวนางนั้นให้การว่าชื่อนางเสงี่ยม ปลุกใจเสือ มาให้การเป็นพยานโจทก์ว่าตนเป็นผู้ช่วยทำครัวบ้านหลวงพิบูล อยู่มาได้ ๓ เดือนแล้วจึงเกิดเรื่อง แล้วชี้ตัว ณ เณรว่าเป็นคนมอบยาพิษแก่พันจ่าตรีทองดี จันทนะโลหิตแฟนของตน ซึ่งเอามามอบให้ตนอีกทีหนึ่ง บอกว่าเป็นยาเสน่ห์สำหรับใส่ในอาหารของหลวงพิบูล ถ้าเสพย์เข้าไปแล้วจะได้เกิดความเมตตามหานิยม  พันจ่าตรีทองดี จันทนะโลหิต ทหารคนขับรถประจำตัวของหลวงพิบูล ผู้นำปืนของหลวงพิบูลไปวางไว้บนเบาะรถ ให้นายลีเอาไปยิงนายบนบ้าน มาอีกแล้วครับ ครั้งนี้จ่าคนดีมาเบิกความในฐานะพยานโจทก์  เพื่อให้เรื่องนี้ดูมีน้ำหนักและผู้อ่านงงในความสลับซับซ้อน สันติบาลจึงเขียนบทให้นำชื่อหลวงราญรณกาจมาใส่ปากจ่าอีกครั้งหนึ่งว่า ขณะหลวงราญเป็นผู้จัดการโรงหนัง เคยให้จ่าดูหนังฟรีหลายครั้ง ในคำให้การบางครั้งจ่าก็ระบุว่าโรงหนังเฉลิมเมืองบ้าง โรงหนังเฉลิมนครบ้าง เสมียนศาลก็อุตส่าห์จดตามที่ได้ยินจากปากของจ่า จนปรากฏในหนังสือคำพิพากษาศาลพิเศษทั้งอย่างนั้นโดยมิได้ตรวจบรู๊ฟแก้ไข ทำให้ชวนสงสัยว่า ตกลงแล้วหมอนี่เป็นแฟนประจำโรงหนังนี้จริงหรือเปล่า เพราะชื่อก็ยังจำผิดจำถูก และก็ไม่ได้แค่ให้ดูหนังฟรีอย่างเดียวนะครับ จ่าให้การว่าวันหนึ่งหลวงราญชวนตนไปกินข้าวที่บางลำพูเพื่อแนะนำให้รู้จักณเณร แล้วนั่งร่วมอยู่ในวงสนทนาที่นินทาหลวงพิบูลกัน ได้ยินณเณรตำหนินายของตนอย่างนั้นอย่างนี้ คราวที่ณเณรถูกจับไปขังที่กระทรวงกลาโหม จ่าทองดีบอกว่าหลวงราญเคยให้จ่านำจดหมายไปมอบให้ณเณรถึงสี่ห้าครั้ง ทั้งสองจึงสนิทสนมกัน  หลังจากนั้นราวต้นปี ๒๔๘๑ พันจ่าตรีทองดีกล่าวว่า ณเณรได้นัดตนไปกินเบียร แล้วคุยกันเรื่องพระยาทรงสุรเดชกับแผนการลับต่างๆ  ศาลก็มิได้สงสัยสักนิดว่า นายทหารที่กำลังคิดทำการใหญ่ระดับนั้น ไฉนจะเที่ยวพูดพล่อยๆกับทหารชั้นประทวน ผู้เป็นคนขับรถคนสนิทของบุคคลที่ต้องการขจัด   พันจ่าตรีทองดียังระบุความอันสำคัญอีกว่า ในวันที่ ๓ พฤศจิกายน ๒๔๘๑ ณ เณรได้นัดตนไปกินเบียรอีกที่ร้านอาหารเชิงสะพานผ่านฟ้า แล้วบอกว่าพระยาทรงจะจ้างคนให้ยิงหลวงพิบูล ให้จ่าคอยดูก็แล้วกัน   ครั้นวันที่ ๙ ก็เกิดเหตุการณ์นายลี บุญตายิงหลวงพิบูลจริงๆ พันจ่าตรีทองดีอยู่ ณ ที่นั้นยังได้ร่วมจับนายลีกับเขาด้วยด้วย แต่จ่าไม่ยักให้การให้ปรากฏในสำนวนนี้ว่า ปืนที่นายลีเอาขึ้นไปยิงหลวงพิบูลนั้น ไม่ใช่ปืนของนายลี หรือมีฝ่ายตรงข้ามไปมอบให้นายลี แต่เป็นปืนของหลวงพิบูลเองที่จ่าบรรจงวางไว้บนเบาะรถ ถ้าปราศจากปืนกระบอกนี้ นายลีจะเอาปืนที่ไหนไปยิงนาย พันจ่าตรีทองดีให้การท่อนที่คอขาดบาดตายว่า ได้ไปพบณเณรอีกครั้งที่ร้านอาหาร ตรงข้ามห้าง ต.เง็กชวน ตลาดยอด ตามที่มีจดหมายมานัดล่วงหน้า ให้ไปเจอกันในวันที่ ๗ ธันวาคม ๒๔๘๑ เวลา ๑๘ น. เพียงเดือนเดียวหลังจากหลวงพิบูลถูกนายลียิง ซึ่งครั้งนี้ ณเณรได้มอบเงิน ๑๕ บาทพร้อมห่อกระดาษ ข้างในมีผงขาวให้ตน บอกว่าให้ไปโรยใส่อาหารให้หลวงพิบูลกิน ตนจึงนำไปฝากนางเสงี่ยมผู้เป็นแฟนกันให้รับงานต่อ แต่นางเสงี่ยมชักช้าอยู่ ตนเองจึงแบ่งผงขาวมาครึ่งหนึ่ง และหาโอกาสโรยใส่อาหารให้นายกินเสียเอง แต่เพราะยาคงน้อยไปหน่อย จึงไม่มีใครเป็นอะไรสาหัสสากรรจ์ ครั้นเกิดเรื่องขึ้นมาแล้ว ตำรวจจับตน พร้อมนายปุ่นคนในบ้านอีกคนหนึ่งไปเป็นผู้ต้องหา  ทีเด็ดทั้งหมดอยู่ตรงนี้ครับ พันจ่าตรีทองดีกล่าวในศาลว่า สัปดาห์หนึ่งต่อมาหลวงอดุลจึงเรียกตนออกจากตะรางไปซักถาม ตนจึงได้ซัดทอดนางเสงี่ยม แต่นางเสงียมปฏิเสธ อีกราวสี่ห้าวัน ขุนศรีศรากรได้เรียกจ่าไปสอบสวน คราวนี้จ่าจึงยอมสารภาพความจริงตามที่ให้การมานี้ ขุนศรีศรากรจึงกันตัวพันจ่าตรีทองดี กับนางเสงี่ยมไว้ให้เป็นพยาน  ผมวนเวียนอ่านสำนวนของศาลหลายเที่ยว ไม่พบเลยว่าตามท้องเรื่องนี้ นางเสงี่ยมจะได้ไปพบปะเห็นหน้าค่าตาณเณรที่ไหนเมื่อไหร่ จึงจำเป็นที่นางจะต้องไปชี้ตัวณเณรในศาลด้วย  และก็เพราะนางเสงี่ยมไม่รู้จัก ณเณรนี้เอง สันติบาลจึงต้องจัดให้นางไปแอบดู ณเณรในคุกเสียก่อน จึงจะได้ชี้ไม่ผิดคน  ทั้งพันจ่าตรีทองดีและนางเสงี่ยมพยานสองคนนี้ ณเณรปฏิเสธว่าเคยไม่รู้จักกันเลย แต่ศาลไม่จดให้  เมื่อตอนไปค้นบ้านณเณรนั้น สันติบาลพบจดหมายของนายประดิษฐ์ วรสูตรเขียนไปถึงณเณร จึงเอาตัวไปสอบสวน ไปๆมาๆนายประดิษฐ์ได้กลายเป็นพยานโจทก์ปากเอก ขึ้นให้การว่าตนเป็นหัวคะแนนช่วยณเณรหาเสียง ระหว่างนั้นเคยได้ยินณเณรด่ารัฐบาลว่ามีเล่ห์เหลี่ยม เอาเด็กๆไม่เดียงสามาตั้งเป็นพระเจ้าแผ่นดินบังหน้า แล้วใช้อำนาจปกครองอย่างเผด็จการ จึงได้มีผู้หลักผู้ใหญ่เช่นพระยาทรงสุรเดช พระยาเทพหัสดินทร์คิดจะเปลี่ยนแปลง โดยให้พรรคพวกลงสมัครรับเลือกตั้งให้ได้มากๆ เข้าสภาไปแล้วจะได้ช่วยกันโต้แย้ง ไม่ให้รัฐบาลชุดนี้ทำงานได้สะดวก เมื่อเกิดปั่นป่วนแล้ว จะใช้พวกที่อยู่ภายนอกจับคนสำคัญๆฆ่าเสีย แล้วจะตั้งรัฐบาลใหม่ให้พระยาทรงเป็นนายก เชิญพระปกเกล้าขึ้นเป็นกษัตริย์ บลา บลา บลา บลา ๓ หน้ากระดาษด้วยข้อความที่คอขาดบาดตายทั้งนั้น .  เฉพาะข้อกล่าวหานี้ อัยการได้เบิกพยานร่วมสิบปาก มาเบิกความเท็จถึงการกระทำของหลวงราญรณกาจกับ ณเณร ว่าระหว่างการหาเสียงสมัครผู้แทน ได้ชวนพยานคนโน้นคนนี้ไปกินข้าวที่โน่นที่นี เวลานั้นเวลานี้ แล้วด่ารัฐบาลด้วยถ้อยความเช่นเดียวกับที่นายประดิษฐ์ได้เบิกความไว้ ณเณรยืนยันว่าจดหมายของนายประดิษฐ์เป็นเพียงแต่ต้องการขอยืมเงิน ๕๐ บาท ซึ่งตนไม่ได้ให้ ต่อเรื่องนี้ ศาลมีความเห็นว่า นายประดิษฐ์ผู้เขียนจดหมาย ยืนยันว่าเป็นเรื่องเกี่ยวข้องในการร่วมมือจะล้มล้างรัฐบาลจริง ดังนั้นเพื่อความชัดเจน ผมจึงขอนำความในเอกสาร จ.๔ มาลงให้อ่านกันชัดๆ ผมไม่ทราบว่าศาลอ่านภาษาไทยไม่แตกหรือไม่ยอมอ่านให้เสียเวลา ดังนี้ “เขียนที่บ้านบางโคล่ วันที่ ๑๙ มกราคม พ.ศ. ๘๑     คุณเณร ที่นับถือ ผมต้องขอความกรุณาอย่างที่สุดที่ได้มีจดหมายไปรบกวนคุณเณรครั้งนี้ หวังว่าคงให้อภัย  เพราะความจำเป็นบังคับอย่างที่สุด ผมต้องขอรบกวนและขอความช่วยเหลือครั้งนี้คือขอให้คุณเณรช่วยหาเงินให้ผมสัก ๕๐ บาท นึกว่าช่วยให้ผมพ้นจากห้วงทุกข์ หรือการถูกเนรเทศออกจากบ้าน ผมจะไม่ลืมพระเดชพระคุณเลย จะจดจำไว้จนกว่าชีวิตจะหาไม่ ผมเวลานี้พูดไม่อายจะเปรียบก็ประดุจ (สุนัขไม่มีเจ้าของ) จะหันหน้าไปพึ่งใครญาติพี่น้องเขาก็ไม่เล่นกับผม ตลอดจนเพื่อนฝูงก็ไม่มีใครให้  ผมคิดๆ แล้วเสียใจเหลือเกิน ยามเรามีผู้คนนับหน้าถือตา เพื่อฝูงเยอะแยะ ยามพ่อแม่ตัดเช่นนี้ เพื่อนฝูงจะหาที่จริงสักคนก็ไม่มี จึงทำให้ผมกลุ้มใจมาก ผมจึงหวังความกรุณาอย่างใหญ่หลวงจากคุณเณรคนเดียวเป็นที่พึ่งที่สุดของผมแล้วในโลกนี้ คงช่วยปลดความทุกข์ให้แก่ผมได้อย่างแน่ๆ หวังว่าคบผมไว้ดูเล่นสักคนเถิดครับ เพื่อคุณแล้วผมยอมทุกสิ่งทุกอย่าง หวังว่าคุณคงสงสารและเห็นใจผมๆ ผมไม่มีจริงๆ และได้พยายามวิ่งเต้นมาหลายวันแล้ว ก็หมดหวัง  ทีแรกตั้งใจจะไปหาคุณที่บ้านแต่โชคเข้าข้างผมเลย บังเอิญเท้าขวาของผมถูกขวานแผลสาหัส จึงทำให้ขาของผมพิการไปข้างหนึ่ง จึงทำให้ผมจนใจไม่สามารถจะไปไหนได้ ได้แน่นอนอยู่เรื่อยๆ ขอให้คุณคิดดูให้มากสักหน่อยนะครับ โรคทางใจยังไม่หาย ก็มาเกิดโรคสาหัสขึ้นอีก ถ้าไมไม่ได้รับความช่วยเหลือจากคุณแล้ว ถ้าเรื่องสำคัญรู้ถึงบิดาผมเข้าและผมเท้ากำลังเจ็บอยู่ เช่นนี้แล้วถูกเนรเทศ ผมจะต้องพิการแน่ๆ และไม่มีอิสสระในตัวเยี่ยงคนทั้งหลาย ทางบ้านผมเขามีแต่พูดว่า (ลูกคนเดียวตัดเสียก็ไม่เห็นจะแปลกอะไร ตามเรื่องของมันๆ  โตแล้ว มันช่วยใครก็ให้เขาช่วยกันบ้างซี ที่แท้ก็เหลวทั้งนั้นให้ไปเสียให้พ้นหูพ้นตาก็ไป อยู่กับใครได้ก็ตามใจ  ผมจึงหวังอยู่ที่คุณคนเดียวเท่านั้น ว่าคุณคงไม่ลืมผม (น้องชายผู้ที่ยากจนของคุณ) ส่วนผมนั้นลืมคุณไม่ได้แน่ๆ มิตรภาพของผมนับถือคุณประดุ๗พี่ชายร่วมสายโลหิตก็ว่าได้ นึกว่าช่วยให้ชีวิตของผมเป็นอิสสระสักทีนะครั้ง ในชีวิตของผมยังไม่เคยมีทุกข์เหมือนคราวนี้เลย และประกอบกับมาเจ็บโดยกะทันหันเช่นนี้ และไม่เห็นหน้าเพื่อนฝูงเลย เพราะผมเป็นคนรักใครแล้วรักมาก จึงเป็นภัยอันร้ายแรงแก่ผมเช่นนี้ และหวังความสำเร็จจงมีแก่ผมบ้างนะครั้ง ยามยากเช่นนี้ผมไม่เห็นใครเลย นอกจากคุณคนเดียวที่จะช่วยปลดความทุกข์ให้แก่ผม และทำให้ชีวิตของผมรุ่งเรืองต่อไปภายหน้า กรุณาเร็วๆ หน่อยนะครับ เพราะเวลานี้ผมเจ็บมาก กลัวเรื่องจะรู้ถึงบิดาผมเข้าละก็เป็นฉิบหายแน่ๆ  เพราะฉะนั้นถ้าคุณจะกรุณามาบ้านผมด้วยตนเองละก็จะเป็นพระคุณแก่ผมอย่างยิ่งและแสดงให้เห็นถึงน้ำใจอันดีงามของคุณว่ายังไม่ลืมคนจนๆ เช่นผมและจะเป็นหนทางอันดีของคุณต่อไปภายหน้าด้วย ขอให้คุณคิดเสียว่าที่พึ่งของผมคือคุณคนเดียว และยอมเสียสละเงินเพียง ๕๐ บาท เพื่อช่วยชีวิตมนุษย์ไว้คนหนึ่งก็แล้วกัน ถ้าคุณมาไม่ได้ ขอให้คุณทิ้งจดหมายมาหรือจะให้คนที่ไว้ใจคนหนึ่งคนใดมาให้ผมก็ได้ หนทางที่ดีที่สุดและสะดวก คุณเณรครับ ผมขอความกรุณาอีกหนเถิด ถือว่าขอให้คุณโปรดสละเวลามาด้วยตนเองจะดีกว่า เพราะสมัยนี้ไว้ใจกันไม่ค่อยได้ และผมเจ็บมาก  อยากเห็นหน้าคุณเหลือเกิน การครั้งนี้หวังว่าคุณเณรคงไม่ลืมความทุกข์ของผม เงิน ๕๐ บาทเท่านั้นสำหรับคุณคงหาได้ไม่ยาก หวังว่าคงกรุณาแก่ผมมาเยี่ยมผมพร้อมกับนำความสำเร็จมาให้ผมด้วย ถ้าผมไม่ได้รับความช่วยเหลือจากคุณอีกคนเดียวเท่านั้น ชีวิตของผมยอมสละแล้วเพื่อเพื่อน (เมื่อคุณทราบ จ.ม. แล้วโปรดเร็วหน่อยผมจะนอนสวดมนต์ภาวนนาขอให้คุณนำความสำเร็จมาหาผมภายใน ๒-๓ วันนี้)  ผู้ที่ยากจน ประดิษฐ์ วรศุตร์” เจอไหมครับ มีประโยคไหนที่กล่าวถึงเรื่องการเมืองดังที่ศาลมั่วนิ่ม ณเณรยอมรับว่ารู้จักพยานบางคน แต่ปฏิเสธไม่รู้จักอีกนับสิบที่โจทก์นำมาให้การปรักปรำตน ร้านโน้นร้านนี้ที่พยานให้การว่าได้พบและพูดจากับตนนั้น ณเณรกล่าวว่ารู้จักทุกร้าน เคยไปทุกแห่งนั่นแหละ แต่จำไม่ได้ว่าไปกับใครเมื่อไหร่บ้าง ทว่าการซักค้านที่ไม่มีทนายให้ความช่วยเหลือนั้น บางครั้งที่ณเณรกระทำผิดวิธีในการถามไปบ้าง ศาลก็คอยแต่จะดุ จนกระทั่งลืมประเด็นคำถามที่เตรียมไว้  ณเณรจะยกมือไหว้ประลกๆทุกครั้งที่ถูกศาลซัก หรือเมื่ออัยการถาม  การกระทำแบบทีเล่นทีจริงนี้ ครั้งหนึ่งเขากล่าวในศาลว่า ตนเองเปรียบเหมือนคนไม่เป็นมวย แต่ต้องถูกบังคับให้มาชกกับแจ๊ก เดมเซย์ ถ้าเป็นสมัยนี้ต้องบอกว่าให้ขึ้นไปแลกเตะกับบัวขาวบนเวทีมวย คำพูดติดตลกของณเณรแทนที่จะได้รับความเมตตา กลับได้รับเสียงหัวเราะจากคนทั้งห้อง ส่วนจำเลยอีกสองคน นายมณี มติวัตร์ หัวคะแนนของณเณร อ้างตนเองเป็นพยานเบิกความปฏิเสธคล้ายกัน ส่วนนายละมัย แจ่มสมบูรณ์นั้น สับสนจนพูดอะไรไม่ออก ไม่รู้จะแก้ตัวว่าอย่างไร จึงนิ่งเป็นใบ้ไม่ได้เบิกความอะไรเลย จำเลยทุกคนไม่คิดเลยว่า เรื่องที่ไปร่วมโต๊ะอาหารเพื่อคุยกัน แล้วตำหนิติเตียนรัฐบาลบ้างในระหว่างการหาเสียงนั้น หากจะเอาผิดถึงกับจะต้องติดคุกติดตะรางแล้วละก็ คุกคงไม่พอที่จะขังผู้ที่นึกว่าประเทศของตนเป็นประชาธิปไตย ที่สุดของคดีนี้ ศาลพิพากษาให้ประหารชีวิต ร้อยโทณเณร ตาละลักษมณ์ จำเลยที่๑ ในความผิดฐานะผู้จ้างวานให้ คนขับรถของหลวงพิบูล ไปวางยาพิษฆ่าหลวงพิบูล ผู้เป็นบุคคลสำคัญของบ้านเมืองด้วยเงินเพียง ๑๕ บาท  นายละมัย แจ่มสมบูรณ์ จำเลยที่ ๒ และนายมณี มติวัตร์ จำเลยที่ ๓ มีความผิดในฐานร่วมมือกันจะล้มล้างรัฐบาล ให้ลงโทษจำคุกตลอดชีวิต ส่วนพันจ่าตรีทองดี จันทนะโลหิต ผู้ที่ยอมรับกับตำรวจว่าเป็นผู้ร่วมมือตั้งแต่ต้น รับเงินค่าจ้างเขามาแล้ว และลงมือกระทำการวางยาพิษหวังฆ่านายด้วยมือของตนเอง จนต้องไปล้างท้องที่โรงพยาบาลกันทั้งบ้านนั้น ขึ้นศาลในฐานะพยานครับ พยานไม่ต้องรับโทษอะไรเลยนอกจากได้รับรางวัลจากผู้ว่าจ้างอย่างเดียว. ---------------- ข้อมูลจาก เฟซบุ๊ก ม.ล. ชัยนิมิตร นวรัตน   https://www.thaipost.net/main/detail/90311 คดีวางยาพิษ, จอมพลป., ม.ล. ชัยนิมิตร นวรัตน, เผ่า ศรียานนท์ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20210119/image_big_60067a11d5aef.jpg