52417 13/12/2019 20:25 14/12/2019 00:01 “ดรัมเซอร์เคิล”...จังหวะตีกลอง ตัวช่วยเด็กรับมือความเครียด         คงไม่มีอะไรที่ดีไปกว่าการที่เรารู้เท่าทันอารมณ์ตัวเอง เพราะเมื่อไรที่เรารู้เท่าทันความรู้สึกและความต้องการของตัวเองนั้น ย่อมทำให้เราสามารถหาทางออกในชีวิตได้ ไม่ว่ากำลังจะประสบปัญหาหรือทางตันในชีวิตด้านไหนก็ตามแต่ โดยการตีกลองเพื่อสะท้อนระดับอารมณ์อย่าง “ดรัมเซอร์เคิล (Drum Circle)...จังหวะแห่งความเข้าใจ”                 อ.เบิ้ม-นริศ มณีขาว วิทยากรผู้ให้คำปรึกษา Certificate Drum Circle & Drum Healing เป็นผู้ถ่ายทอดความองค์ความรู้เกี่ยวกับรู้เท่าทันอารมณ์ตัวเอง เพื่อนำไปสู่แรงบันดาลใจในการรับมือกับปัญหาหรือสิ่งที่เกิดขึ้น จากจังหวะเสียงตีกลองของแต่ละคน ที่สำคัญหลักการในผู้ใหญ่ดังกล่าวสามารถนำไปปรับใช้กับเด็กและเยาวชน ที่ปัจจุบันมีประสบปัญหาความเครียด ทั้งเรื่องของการเรียน การทำกิจกรรมที่อัดแน่นจนเทียบไม่มีเวลากระดิกตัว ที่สำคัญกิจกรรมนี้ไม่เพียงทำให้ผู้ฝึกเข้าใจตัวเอง แต่ยังทำให้เข้าใจคนรอบข้างได้เป็นอย่างดีเช่นกัน                 กิจกรรม “ดรัมเซอร์เคิล” เริ่มจากการที่ อ.นริศ ให้ผู้ฝึกเริ่มต้นสำรวจสัญญาณเตือนจากร่างกาย โดยการยืนเป็นวงกลม พร้อมกับก้าวเท้าออกมาด้านหน้า 2 ก้าว ตามด้วยการสำรวจเรื่องที่ทำให้คุณรู้สึกไม่ดี หรือเป็นสิ่งที่กระทบจิตใจของคุณ (คิดในใจ) จากนั้นให้ฝึกลองสำรวจตัวเองว่า เวลาที่เราคิดถึงเรื่องที่ไม่สบายใจนั้น ผู้ฝึกรู้สึกอย่าง เช่น ใจเต้นแรง, อึดอัด, ตึงเครียด, ไม่สบายใจ, ขนลุก, ร้อนเย็น จากนั้นให้ผู้ฝึกก้าวเท้ากลับไปยืนในจุดเดิม ทั้งนี้หากผู้ฝึกมีอาการที่กล่าวมาข้างต้นนั้น นับถือเป็นความเครียดอย่างหนึ่ง และนั่นจะทำให้ร่างกายบอกกับตัวเราเองว่า ร่างกายของเราไม่ปลอดภัยจากภาวะตึงเครียด จากเรื่องราวต่างๆ ที่เราได้รับ อีกทั้งภาวะหดเกร็ง เครียด ที่กล่าวมาข้างต้น ถือได้ว่าเป็นสิ่งที่ร่างกายของเราทำขึ้นเพื่อป้องกันตัวเอง และเมื่อบรรยากาศเข้าสู่ความปลอดภัย ร่างกายก็จะกลับเข้าสู่ภาวะปกติ หลังจากที่ฝึกการเรียนรู้สัญญาณเตือนของร่างกายแบบอัตโนมัติเกี่ยวกับความเครียดที่มนุษย์ได้รับแล้ว เข้าสู่ขั้นตอนของการตีกลองสะท้อนอารมณ์ “ดรัมเซอร์เคิล” เพื่อนำไปสู่การรู้เท่าทันตัวเอง และเป็นไอเดียในการแก้ไขสาเหตุของปัญหาหรือความเครียดได้ในที่สุด                 อ.นริศ บอกว่า “สำหรับหลักของการตีกลอง ดังกล่าวนั้น ประกอบด้วย 5 ข้อ 1.ให้จังหวะกลองที่ตีเป็นผู้นำตัวคุณ 2.แสดงความรู้สึกของตัวเองออกมาในขณะที่ตีกลอง ซึ่งไม่มีสิ่งถูกผิด 3.ตีกลองออกมาในเชิงของความสร้างสรรค์ 4.เสียงกลองของแต่ละคนนั้นจะแตกต่างกัน หรือหนักเบาต่างกัน ตามปัญหาหรือผลกระทบที่ได้รับ 5.ความรู้สึกปล่อยวางหลังตีกลองสะท้อนอารมณ์                 ส่วน “วิธีของการตีกลอง เริ่มจาก 1.ผู้ฝึกนำกลองมากอดไว้ที่หัวใจ พร้อมกับใช้มืออีกอย่างตีกลอง โดยคิดถึงเรื่องที่ทำให้รู้สึกเครียดและไม่สบายใจ หรืองานมีปัญหา (ความรู้สึกภายในใจจะสะท้อนออกมาผ่านเสียงกลอง ที่รัวหนักเบาแตกต่างกันในแต่ละคน) 2.ให้ผู้ฝึกหามุมตีกลองที่ตัวเองถนัด (แยกกันตีในมุมของตัวเอง) เพื่อสะท้อนอารมณ์หรือทำให้ฝึกได้ระบาย 3.ให้ผู้ฝึกเดินเข้าไปหากระดาษ 2 สี ตามคำบอกของครูผู้ฝึก ทั้งนี้ “กระดาษสีแดง” สะท้อน เช่น ประทับใจ, รำคาญ, สนุกสนาน, ร้อน, หนาว, เครียด, ปวดร้าว เป็นต้น ส่วน “กระดาษสีเหลือง” สะท้อนความต้องการ เช่น ต้องการความเข้าใจ, ต้องการการยอมรับ, ต้องการความสุข, ต้องการความสุข 4.ให้ผู้ฝึกเดินตีกลองไปหยิบกระดาษสีแดงก่อน เพื่อให้ผู้ฝึกรู้ความต้องการหรือรู้อารมณ์ของตัวเอง และตามด้วยกระดาษสีเหลือง ซึ่งถือเป็นจุดไคลแม็กซ์ที่จะทำให้ผู้ฝึกตีกลองนั้นมองเห็นทางออกของปัญหาที่เกิดขึ้นในชีวิต ว่าอันที่จริงแล้วเราต้องการอะไรกันแน่ เพื่อกลับไปแก้ไขสิ่งที่เป็นให้ดียิ่งขึ้น ทำให้ปัญหาเกิดการคลี่คลายไปในทางที่ดี                 “ประโยชน์ของการ “ดรัมเซอร์เคิล” มีอยู่ค่อนข้างหลากหลาย เพราะเสียงดนตรีนั้นเป็นสิ่งที่ช่วยบำบัดความเครียดได้ เพราะในร่างกายของมนุษย์ล้วนเต็มไปด้วยจังหวะ ตั้งแต่การหายใจ การเต้นของหัวใจ หรือแม้แต่การทำงานของสมองที่ต้องทำอย่างเป็นจังหวะ ที่สำคัญยังมีการงานวิจัยในอังกฤษที่ออกมาระบุว่า การตีกลองสัปดาห์ละ 90 นาที รวม 10 สัปดาห์ จะช่วยลดความเศร้าลงได้ นอกจากนี้หากผู้ฝึกอยู่ในวัยทำงาน ก็จะช่วยลดอาการหมดไฟในการทำงานลงได้ ส่วนการฝึกในเด็กและวัยรุ่นนั้น ก็จะช่วยลดความโกรธและเครียดจากการเรียนการใช้ชีวิตได้ โดยสรุปแล้วหลักการของการตีกลอง หรือ “ดรัมเซอร์เคิล” คือการค้นหาความรู้สึก และความต้องการของเรา ว่าแท้จริงแล้วปัญหาที่เกิดขึ้นในชีวิตของมนุษย์เรานั้นคืออะไร และจะแก้ไขอย่างไร โดยการอ่านข้อความที่อยู่ในกระดาษทั้ง 2 สีประกอบ เพื่อเป็นไกด์ไลน์ของการหาทางออกร่วมกันนั่นเอง”. --------------------------------------                     เด็กและเยาวชนเรียนรู้ดรัมเซอร์เคิล...ได้อะไร??                   อ.นริศ บอกว่า “คำถามที่ว่าการตีกลองสามารถนำไปใช้กับเด็กได้อย่างไร สำหรับเด็กข้อดีคือว่ามันตอบโจทย์คือความสนุกสนาน ดังนั้นการตีกลองดรัมเซอร์เคิลก็เท่ากับเป็นการให้เด็กมีโอกาสเล่นกลอง ซึ่งเด็กก็จะทำให้สนุกสนานและเฮฮา แต่โดยรวมแล้วดรัมเซอร์เคิลตอบโจทย์เด็กและเยาวชนได้อย่างไรนั้น มันจะช่วยให้เขาลดความตึงเครียด เพราะเด็กยุคใหม่เรียนหนัก และมีกิจกรรมต่างๆ เช่น ว่ายน้ำ ตีเทนนิส แตะฟุตบอล และต้องไปเรียนพิเศษอีก โดยเฉพาะเด็กที่อาศัยอยู่ในเมือง ดังนั้นนอกจากการเล่นกีฬาแล้ว การตีกลองก็เป็นอีกการสร้างความผ่อนคลายให้กับเด็กได้อีกวิธีหนึ่ง                 “สำหรับตัวอย่างกิจกรรมในวันนี้ เราดีไซน์ขึ้นมาสำหรับผู้ใหญ่ แต่จากประสบการณ์ที่เคยเห็นนั้น มีการใช้ในเด็กและเยาวชน เช่น กรณีที่เด็กรู้สึกไม่สบายใจ อึดอัด และต้องการเวลาพักผ่อน แต่เราอาจจะต้องหาเครื่องไม้เครื่องมือสำหรับเด็กให้มากขึ้น หรือดีไซน์ให้เหมาะสมกับเด็ก เช่น ทำการ์ดรูปภาพ เพื่อสื่อถึงอารมณ์และความต้องการของเด็ก เพื่อให้เด็กดูแล้วสื่อความหมาย เป็นต้น เพราะถ้าเด็กดูรูปภาพการ์ดที่ผู้ใหญ่ทำขึ้น เด็กก็จะเข้าใจและสื่อสารอารมณ์ของตัวเองออกมาได้อย่างชัดเจน เนื่องจากเด็กบางคนจะสื่อสารโดยไม่ใช้คำพูด แต่จะสะท้อนผ่านการหยิบการ์ดรูปภาพขึ้นมา (เปลี่ยนจากตัวอักษรบนกระดาษ เป็นวาดภาพรูปการ์ตูน เพื่อสื่ออารมณ์และความต้องการของเด็ก) สำหรับประโยชน์ที่เด็กจะได้รับ คือการที่เขาจะรู้อารมณ์ และความรู้สึกของตัวเองได้ เพราะถ้าเขารู้ว่าถ้าเขารู้สึกแบบนี้ มันจะทำให้เด็กรู้ว่าคำพูดหรือความต้องการที่แท้จริงมันคืออะไร เขาก็จะดูแลอารมณ์และความต้องการของตัวเองได้มากยิ่งขึ้น                 เช่น เวลาที่เด็กไปซื้อของกับพ่อแม่ ถ้าเด็กรู้ความต้องการของเขาเอง คือหมายความว่าเด็กชอบอะไรที่สวยๆ มีสีสัน ฉะนั้นการเลือกซื้อของก็จะตรงจุด หรือได้ของเล่นที่ถูกใจเด็ก ส่วนการเรียนก็เช่นกัน แต่อย่างน้อยที่สุด คือครอบครัวสามารถใช้กิจกรรม “ดรัมเซอร์เคิล” เพื่อให้ได้ทำกิจกรรมร่วมกัน ผมคิดว่าพ่อแม่ควรให้ทางเลือกเด็ก และให้เด็กเลือกทำ แทนที่พ่อแม่จะเพิ่มทางเลือกใหม่ให้กับเขา เนื่องจากบางครั้งพ่อแม่สนใจเรื่องดรัมเซอร์เคิลก็จะบังคับให้ลูกทำ ประกอบกับเด็กมีกิจกรรมมากมาย มันจะกลายเป็นว่าทำให้เด็กไม่ได้มีทางเลือกด้วยตัวเขาเอง เพราะการให้เขามีทางเลือก ในการที่ผู้ใหญ่เสนอทางเลือกนี้ไป และลูกๆ ตอบรับ นั่นแปลว่าเขาอยากเรียนรู้เรื่องของ “ดรัมเซอร์เคิล” ก็จะทำให้การฝึกฝนนั้นเป็นไปแบบมีความสุข แต่ถ้าเป็นการให้ที่เป็นคำสั่งของพ่อแม่ เด็กก็จะไม่มีความสุข ตรงกันข้ามถ้าเด็กได้เลือกทำอะไรที่เขาชอบ ก็จะทำให้เด็กมีความสุขทางใจมากกว่า พูดง่ายๆ ว่าถามลูกก่อนว่าชอบวิธีนี้หรือไม่ หรือให้เด็กลองดู ถ้าลูกไม่ชอบก็ไม่ต้องบังคับ แต่ถ้าชอบก็สนับสนุนเขาต่อไป”                 อ.นริศ กล่าวเสริมว่า “สำหรับประโยชน์ที่เราเจอในผู้ใหญ่ คือทำให้ผู้ใหญ่รู้ว่าเขาต้องการอะไร และจะแก้ไขปัญหาต่างๆ ได้อย่างไร ส่วนในเด็กเล็กและเยาวชนนั้น ก็ทำให้เขารู้ว่าเขาต้องการอะไรเช่นกัน เพราะด้วยวัยที่ยังเด็กมากเกินไป จึงทำให้ไม่รู้ความต้องการของตัวเอง รวมถึงยังทำให้เด็กมองเห็นอาชีพที่อิสระ มั่นคง เมื่อเด็กเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ดังนั้นถ้าเขาได้ฝึกจากความสนใจจริงๆ ก็จะทำให้เขาได้เรียนรู้คีย์เวิร์ดตรงนี้ และทำให้เขาสามารถไปค้นหาอาชีพที่เขารักได้เมื่อโตขึ้น                 สำหรับระยะเวลาในการฝึก กรณีที่ถ้าเด็กสนใจ ต้องบอกว่าเนื่องการเล่นดนตรีใช้เวลาเท่าไร มันก็ขึ้นอยู่กับความต้องการของเด็ก พูดง่ายๆ ระยะเวลาการฝึกที่เห็นผลนั้นขึ้นอยู่กับตัวเด็กแต่ละคน เพราะสิ่งสำคัญคือเมื่อทำแล้ว เด็กรู้สึกแฮปปี้และสบายใจ อีกทั้งมีทัศนคติที่ดีกับเด็กอื่นๆ แต่ถ้าเขาสนใจจริงๆ เขาก็จะนำไปต่อยอดในเรื่องต่างๆ เอง หากว่าเขาเลือกแล้ว เด็กก็จะทำให้ด้วยความมุ่งมั่น และหันมาสนใจจริง ส่วนกิจกรรม “ดรัมเซอร์เคิล” นั้น ไม่จำเป็นเข้าคอร์สเรียน เพราะถ้าสนใจจริงๆ ในยูทูบก็จะมีการสอน หรือการโชว์ให้ดูในสื่อออนไลน์ ผู้ปกครองสามารถนำมาพลิกแพลงใช้ เพื่อให้เด็กรู้เท่าทันอารมณ์ของตัวเองได้เช่นกันครับ”.    https://www.thaipost.net/main/detail/52417 excitekids, excitethaipost, X-CITE, ดรัมเซอร์เคิล, “ดรัมเซอร์เคิล”...จังหวะตีกลอง ตัวช่วยเด็กรับมือความเครียด FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20191213/image_big_5df3790f4b115.jpg 49334 02/11/2019 00:01 02/11/2019 00:01 ภาษา..สิ่งดีๆที่ต้องตั้งคำถาม?!? เด็กไทยขาดราก..ชาติไม่พัฒนา            เป็นเรื่องน่าขบคิดสำหรับเด็กนักเรียนไทยที่เข้าเรียนโรงเรียนนานาชาติ ส่วนหนึ่งทำให้การใช้ภาษาไทยที่เป็นภาษาแม่ของเราไม่ดีเท่าที่ควร ทั้งการอ่าน การเขียน หรือการที่เด็กสมัยใหม่พูดภาษาไทยคำ อังกฤษคำ เป็นต้น ส่วนหนึ่งเพราะโรงเรียนนานาชาติสอนวิชาภาษาไทย 1-2 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ สิ่งที่เกิดขึ้นไม่เพียงสะท้อนให้เห็นถึงการใช้ภาษาที่เป็นรากเหง้าของเราอย่างเดียว โดยเฉพาะเมื่อจบออกมาแล้ว เด็กหลายคนเปลี่ยนแผนที่จะทำงานราชการในบ้านเรา ทำให้ต้องติดต่อสื่อสารและประสานงานด้วยภาษาไทย ทั้งการอ่านคิดและพูด แต่ถ้าไม่เข้าใจภาษาแม่ รวมถึงวัฒนธรรมของเรานั้น อาจทำให้การดำเนินชีวิตเป็นไปด้วยความยากลำบาก                 นั่นจึงทำให้เกิดการอบรมครู กทม.อย่าง “โครงการโรงเรียนไทยสู่ความเป็นเลิศ” ของ “มูลนิธิชิน โสภณพนิช” ได้เกิดขึ้นเมื่อ 16 ปีที่แล้ว และปัจจุบันได้อบรมครูในสังกัด กทม.ไปแล้วทั้งสิ้น 77 คน รวมถึงคุณครูในโรงเรียนเอกชนอีก 7 ราย ซึ่งวัตถุประสงค์ของโครงการอบรมดังกล่าว จัดขึ้นเพื่อให้ความรู้คุณครูในสังกัด กทม.เพื่อเน้นเรื่องของการสอนเป็น เพื่อเด็กนักเรียนมีความสุขเวลาที่มาโรงเรียน อยากเรียนต่อในระบบ อีกทั้งเพื่อให้การเรียนการสอนของโรงเรียนในสังกัด กทม.ไม่แตกต่างจากโรงเรียนอินเตอร์ ที่เน้นให้เด็กเป็นศูนย์กลางของการเรียนการสอน ผ่าน 4 ทักษะสำคัญที่คุณครูพึงมี                 เริ่มจากทักษะที่ 1.การจัดสภาพสิ่งแวดล้อมในห้องเรียน 2.การเข้าใจความแตกต่างของเด็กแต่ละคนของครู อีกทั้งส่งเสริมเรื่องความสัมพันธ์เชิงบวก 3.การอบรมเกี่ยวกับการหากิจกรรม หรือเทคนิคเล็กน้อย เพื่อกระตุ้นความโดดเด่นให้กับเด็กๆ แต่ละคน เพื่อให้เด็กเกิดความมั่นใจและกล้าแสดงออก 4.เพื่อให้คุณครูดึงศักยภาพของเด็กแต่ละคนออกมา โดยคุณครูสังกัด กทม.ที่สนใจเข้าร่วมอบรมโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายเป็นเวลา 7 วัน โดยคุณครูที่เข้าอบรมสอนในระดับชั้นอนุบาลถึงประถมศึกษาปีที่ 6 (อบรมปีละ 2 ครั้งช่วงปิดเทอม) อีกทั้งติดตามผลหลังจากอบรมเป็นเวลา 6 เดือน ทั้งนี้เพื่อผู้ปกครองส่งลูกหลานมาเรียนโรงเรียนไทยก่อนเข้าศึกษาต่อในโรงเรียนที่สอนภาษาต่างชาติ                 คุณหญิงชดช้อย โสภณพนิช กรรมการอำนวยการของ “มูลนิธิชิน โสภณพนิช” บอกว่า “การระบาดของโรงเรียนนานาชาติในปัจจุบัน ประกอบกับการเรียนการสอนวิชาภาษาไทยของโรงเรียนอินเตอร์สัปดาห์ละ 1-2 ชั่วโมง ทำให้เด็กไทยอ่านไม่ออก เขียนไม่ได้ หรือพูดคำไทย อังกฤษคำ ทำให้ต้องไปเรียนพิเศษวิชาภาษาไทย จึงรู้สึกเป็นห่วงว่าเด็กไทยจะลืมความเป็นไทย ตลอดจนวัฒนธรรมที่เป็นรากเหง้าของเรา และสร้างความตระหนักให้กับผู้ปกครองที่ส่งบุตรหลานเข้าเรียนโรงเรียนนานาชาติ หันกลับมามองอนาคตของเด็กยุคใหม่ โดยเฉพาะเมื่อเรียนจบกลับมาจากต่างประเทศแล้ว เด็กหลายคนจำเป็นต้องทำงานที่เกี่ยวกับแวดวงราชการในบ้านเรา หรือทำงานเป็นผู้นำในระดับประเทศด้านต่างๆ ดังนั้นถ้าเราไม่เข้าใจภาษา วัฒนธรรมและประเพณีของไทย ซึ่งเป็นรากเหง้าของตัวเอง ก็จะไม่เข้าใจประเทศไทยที่ถือได้ว่ามีเสน่ห์และเอกลักษณ์                 “ถ้าเราไม่เข้าใจภาษาและวัฒนธรรมไทย ก็จะทำให้เด็กไทยลืมเลือนในเรื่องนี้ เพราะปัจจุบันทุกคนให้ความสนใจกับนวัตกรรมและเทคโนโลยีใหม่ๆ เช่น ไอเอ หรือปัญญาประดิษฐ์ แต่ทั้งนี้ไม่ได้หมายความว่าเด็กยุคใหม่จะเปิดรับสิ่งเหล่านี้ไม่ได้ แต่ว่าต้องเข้าใจทุกอย่างที่เป็นประเทศไทยก่อน เพื่อรักษารากฐานที่ดีของเราเอาไว้ หรือให้เด็กไทยหาจุดยืนของตัวเองให้เจอ นั่นคือเรื่องของภาษาไทย เพราะอย่าลืมว่าถ้าคุณเป็นคนไทย แต่คุณไม่รู้ภาษาไทย คุณจะก็จะไม่รู้ประวัติความเป็นมาของคนไทย                 สำหรับการอบรมครู กทม.อย่าง “โครงการโรงเรียนไทยสู่ความเป็นเลิศ” เกิดขึ้นในปี 2546 เพื่อช่วยอบรมคุณครูให้สอนเป็นผ่าน 4 ทักษะที่กล่าวไว้ข้างต้น โดยเปิดอบรมให้กับคุณครูใน 3 กลุ่ม คือ คุณครูที่สอนระดับชั้นอนุบาล และกลุ่มที่ 2 คือเด็ก ป.1-3 และกลุ่มที่ 3 คือเด็ก ป.4-6 ซึ่งหลังจากอบรม 7 วันแล้ว เราก็จะติดตามผลโดยการลงพื้นที่ โดยให้ครูที่เป็นเจ้าหน้าที่ฝึกอบรมครูของมูลนิธิลงพื้นที่ไปกับคุณครูที่มาอบรมเป็นเวลา 6 เดือน เพื่อปรับสภาพห้องเรียนในโรงเรียนให้มีมุมต่างๆ เช่น มุมวิทยาศาสตร์ มุมศิลปะ หรือแม้แต่การติดคะแนนความดี โดยการให้ดาวที่บอร์ดสำหรับนักเรียนที่ทำความดีทุกคน ไม่ใช่แค่คนที่เก่งในด้านต่างๆ ในระดับ 1 2 3 เท่านั้น ทั้งนี้เพื่อสร้างความมั่นใจและภูมิใจให้กับเด็ก สิ่งเหล่านี้เป็นกิจกรรมที่เกิดขึ้น เนื่องจากคุณครูมาอบรมกับเรา กระทั่งเมื่อครบ 6 เดือน เราก็จะมีการมอบใบประกาศนียบัตรให้กับครูที่เข้ารับการอบรม                 ทั้งนี้กิจกรรมที่เราจัดต่อเนื่องมาตลอด 16 ปีนั้น เนื่องจากเราเป็นห่วงว่าผู้ปกครองไทยจะส่งบุตรหลานไปโรงเรียนนานาชาติกันหมด เราจึงพัฒนาระบบครูไทยภายใต้สังกัด กทม. หรือแม้แต่ครูในโรงเรียนเอกชนที่สนใจที่เข้าร่วมการอบรม เพื่อให้ครูสอนเป็น และทำให้เด็กในช่วงวัย 6-9 ปี ซึ่งเป็นวัยแห่งการเรียนรู้และจดจำนั้น มีความสุขในการเรียน กล้าแสดงออก อีกทั้งรู้จุดดีจุดด้อยในตัวเอง นั่นจะทำให้เด็กรู้จักศักยภาพของตัวเอง ที่สำคัญยังสร้างความตระหนักให้กับผู้ปกครองยุคใหม่ส่งบุตรหลานเข้ามาเรียนในโรงเรียนไทย ก่อนที่จะไปศึกษาต่อในโรงเรียนที่สอนภาษาต่างชาติ เพื่อป้องกันไม่ให้เด็กไทยลืมเลือนภาษาไทย และรากเหง้าความเป็นเป็นไทย อีกทั้งเมื่อเรามีพื้นฐานด้านภาษาไทยที่ดี มีความสุขจากการเรียนการสอนที่กระตุ้นให้เด็กภูมิใจ และเห็นคุณค่าในตัวเอง ทำให้เด็กกล้าพูด กล้าคิด กล้าตัดสินใจ และไม่ท่องจำคำศัพท์ในรูปแบบของชายด์เซ็นเตอร์ในโรงเรียนไทย หรือให้เด็กเป็นศูนย์กลาง เช่นเดียวกับโรงเรียนนานาชาติแล้ว ก็จะทำให้ภาษาอังกฤษของเด็กดีขึ้นตามธรรมชาติของเขา เพราะในระบบการเรียนปัจจุบันนั้นมีการสอนภาษาอังกฤษอยู่แล้ว”                 คุณหญิงชดช้อย บอกอีกว่า “หลายคนที่ตั้งคำถามว่าการจัดอบรมคุณครูดังกล่าวจะให้ผลดีและเป็นไปในทางที่ดีทันทีหรือไม่ ตรงนี้จำเป็นต้องดูระยะยาว แต่สังเกตง่ายๆ ว่าเมื่อครูที่ได้รับการอบรมจากเราเป็นเวลา 6 เดือน เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงก่อน เช่น การที่ครูลดระดับเสียงขณะสอนเด็กในห้องเรียน ซึ่งเมื่อครูเสียงดังน้อยลง ความเครียดของครูก็จะลดน้อยลงไปด้วย และทำให้เด็กเริ่มสงบมากขึ้น จากนั้นครูจะเริ่มสื่อสารกับเด็กในรูปแบบของการใช้สัญญาณมือ ซึ่งนั่นจะทำให้เด็กเริ่มคิดและตัดสินใจด้วยตัวเอง สิ่งที่เกิดขึ้นจะทำให้เด็กรู้จักที่อยู่ด้วยกันแบบเคารพกฎกติกาต่างๆ ที่เกิดขึ้น                 แต่ทั้งนี้คิดว่าการอบรมครูผ่าน “โครงการโรงเรียนไทยสู่ความเป็นเลิศ” นั้นค่อนข้างได้ผลดี เพราะที่ผ่านมามี ผอ.โรงเรียนที่มาอบรมและจบไปแล้ว 1 กลุ่ม ให้ความร่วมมือโดยการให้คุณครูในโรงเรียนของตัวเองมาอบรม หรือเมื่อย้ายไปดำรงตำแหน่ง ผอ.โรงเรียนอื่น ก็แนะนำให้คุณครูเข้ามาอบรมเช่นเดียวกัน ส่วนในอนาคตนั้น นอกจากการที่เราอบรมครูในสังกัด กทม.แล้ว ก็อยากเข้าไปอบรมทักษะทั้ง 4 ด้าน ให้กับนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยราชภัฏ ที่จะต้องจบไปเป็นครูหรือสอนเด็ก ซึ่งตรงนี้จะเป็นการเพิ่มจำนวนครูที่มีความรู้ความสามารถทั้ง 4 ด้าน หรือเป็นครูอาจารย์ที่สอนเด็กเป็น ที่สำคัญให้เด็กเป็นศูนย์กลางของการเรียนรู้ค่ะ”                 ด้าน ผอ.แบ๋ม-กตัญชลี ชินสมบูรณ์ ผู้อำนวยการโครงการโรงเรียนไทยสู่ความเป็นเลิศ บอกว่า “การที่ครูสอนเป็น หรือมีทักษะ 4 ประการจากการเข้ารับการอบรมโครงการโรงเรียนไทยสู่ความเป็นเลิศ และนำไปปรับใช้ในการเรียนการสอนนั้น ครูจะมีทัศนคติที่ดีต่อตัวเอง จากเดิมที่เรารู้กันดีอยู่แล้วว่าเด็กในโรงเรียนสังกัด กทม.นั้น เด็กมักจะมาจากความหลากหลาย ซึ่งบางคนอาจจะไม่พร้อม ประกอบกับครูก็มักจะมองว่าอาชีพของตัวเองเหนื่อย แต่ทักษะทั้ง 4 ด้านนี้จะทำให้ครูสามารถจัดการกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้ และทำให้เด็กอยากมาเรียนหนังสือมากขึ้น อีกทั้งคุณครูเองก็มีกำลังใจ เห็นคุณค่าในตัวเอง สิ่งที่เกิดขึ้นจะทำให้ทัศนคติของครูเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น อีกทั้งเราจะสังเกตได้ว่าแววตาของเด็กนั้น เมื่ออยู่ในการเรียนการสอนดังกล่าว เขาจะอยากร่วมกิจกรรมมากขึ้น หรือกล้ายกมือตอบคำถาม ทั้งที่ก่อนหน้านี้เด็กมักจะนิ่งเงียบเมื่อครูถาม อีกทั้งคุณครูที่ผ่านการอบรมนั้นจะไม่ตำหนิเวลาที่เด็กตอบคำถาม ตรงกันข้ามครูจะฟังคำตอบจากความคิดเห็นของเด็ก และค่อยๆ หาวิธีตะล่อมคำตอบที่ถูกต้องและดีให้กับเด็ก                 “สำหรับหนึ่งในเทคนิคของการสร้างความกล้าแสดงออก และการรู้จักที่ให้เด็กคิดเองนั้น จากการอบรม “โครงการโรงเรียนไทยสู่ความเป็นเลิศ” เราจะใช้วิธีของการเขียนชื่อเด็กใส่ไว้ในไม้ไอศกรีม จากนั้นให้สุ่มจับชื่อเด็ก ตรงนี้จะทำให้เด็กที่ไม่ค่อยกล้าตอบคำถาม ได้มีโอกาสตอบคำถามมากขึ้น ซึ่งจะช่วยฝึกการกล้าถามและกล้าตอบ อีกทั้งฝึกการคิด ที่สำคัญเมื่อเด็กตอบคำถามได้ดี คุณครูควรกล่าวชื่นชม เพื่อให้เด็กรู้สึกมั่นใจในการตอบคำถามครั้งต่อไป ซึ่งตรงนี้เป็นเทคนิคที่สามารถนำไปใช้กับคุณครูในโรงเรียนได้เช่นกัน เพราะอย่าลืมว่าคนทุกเพศทุกวัย เมื่อเราทำความดีและได้รับคำชื่นชม ตรงนี้จะเป็นกำลังใจ ทำให้เรารู้สึกเห็นคุณค่าในตัวเองค่ะ ซึ่งนั่นจะทำให้บรรยากาศการเรียนการสอนเป็นไปอย่างมีความสุข เพราะถ้าเด็กมีความสุข ครูผู้สอนก็จะมีความมั่นใจและภูมิใจในตัวเองเช่นกัน”.   https://www.thaipost.net/main/detail/49334 excitethaipost, X-CITE, ภาษา..สิ่งดีๆที่ต้องตั้งคำถาม?!? เด็กไทยขาดราก..ชาติไม่พัฒนา, หนังสือพิมพ์ไทยโพสต์ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20191101/image_big_5dbc2cfed209c.jpg 245 08/04/2026 16:02 09/12/2017 08:30 '10 ปีสภาองค์กรชุมชน' น้อมนำศาสตร์พระราชา เดินหน้าปฎิรูปประเทศไทย...!! ในจำนวนร่าง พ.ร.บ.ที่ภาคประชาชนมีส่วนในการร่างและผลักดัน จนเกิดผลเป็นรูปธรรมต่อเนื่องมาจนถึงทุกวันนี้มีอยู่ไม่กี่ฉบับ และหนึ่งในนั้นก็คือ ‘พระราชบัญญัติสภาองค์กรชุมชน พ.ศ.2551’ ที่ส่งผลให้เกิดการจัดตั้ง ‘สภาองค์กรชุมชนตำบล’ ขึ้นมาแล้วไม่ต่ำกว่า 6,000 ตำบลทั่วประเทศ แต่หลายคนคงจะสงสัยว่า “สภาองค์กรชุมชนตำบลคืออะไร ? มีบทบาทหน้าที่อย่างไร ?” ตอบให้สั้นและกระชับก็คือ “สภาองค์กรชุมชนฯ คือ เวทีประชุมของสมาชิกในตำบล เพื่อนำปัญหาหรือแนวทางการพัฒนาในตำบลมาประชุมร่วมกัน เพื่อปรึกษาหารือ เสนอความเห็น เสนอแนะปัญหา เสนอแนวทางแก้ไข หรือแนวทางการพัฒนาในท้องถิ่น” เมื่อที่ประชุมได้แนวทางในการแก้ไขปัญหาหรือแนวทางการพัฒนาชุมชนแล้ว เรื่องใดที่สามารถดำเนินการได้เอง สภาองค์กรชุมชนฯ และสมาชิกก็สามารถนำไปปฏิบัติได้ทันที แต่หากเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับหน่วยงานต่างๆ สภาองค์กรชุมชนตำบลสามารถนำไปเสนอแนะการแก้ไขปัญหาและแนวทางการพัฒนาต่อองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นหรือหน่วยงานของรัฐที่เกี่ยวข้องได้ นอกจากนี้ในที่ประชุมระดับจังหวัดของสภาองค์กรชุมชนตำบล ยังสามารถเสนอแนะต่อผู้ว่าราชการจังหวัด องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น หรือหน่วยงานของรัฐที่เกี่ยวข้อง เกี่ยวกับปัญหาและแนวทางแก้ไข หรือความต้องการของประชาชน ในเรื่องการจัดทำบริการสาธารณะและการพัฒนาด้านเศรษฐกิจ สังคม คุณภาพชีวิต และสิ่งแวดล้อม...!! จะเห็นได้ว่า สภาองค์กรชุมชนเป็นเวทีหรือเป็นเครื่องมือในการส่งเสริมให้ประชาชนเข้ามามีส่วนร่วมในการแก้ไขปัญหาและพัฒนาชุมชนท้องถิ่นด้วยตัวเอง โดยยึดหลักการประชาธิปไตยจากฐานรากที่แท้จริง ไม่ใช่ประชาธิปไตยที่ประชาชนมีสิทธิ์ออกไปหย่อนบัตรลงคะแนนเสียงเพียงอย่างเดียว !! ดังตัวอย่างของสภาองค์กรชุมชนตำบลบ้านดง อ.อุบลรัตน์ จ.ขอนแก่น ที่ใช้เวทีสภาฯ ขับเคลื่อนและต่อสู้จนสามารถทวงคืนผืนป่าสาธารณะห้วยเม็กจากบริษัทเครื่องดื่มผสมเคเฟอีนชื่อดังที่งุบงิบทำเรื่องขอเช่าที่ดินสาธารณะโดยไม่ถูกต้อง จนกลายเป็นข่าวโด่งดังไปทั่วประเทศเมื่อไม่นานมานี้ นอกจากนี้ พ.ร.บ.สภาองค์กรชุมชน พ.ศ.2551 มาตรา 32 ระบุว่า “ให้ที่ประชุมในระดับชาติของสภาองค์กรชุมชนตำบลดำเนินการเรื่องต่างๆ ดังต่อไปนี้.....” (3) สรุปปัญหาที่ประชาชนในจังหวัดต่างๆ ประสบ และข้อเสนอแนะแนวทางการแก้ไขเพื่อเสนอต่อคณะรัฐมนตรีพิจารณาสั่งการ ย้อนรอยร่าง พ.ร.บ.สภาองค์กรชุมชนฯ ฉบับประชาชน สุวัฒน์ คงแป้น สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (องค์การมหาชน) หรือ ‘พอช.’ ซึ่งมีส่วนในการร่าง พ.ร.บ.ฉบับนี้เล่าว่า พ.ร.บ.สภาองค์กรชุมชนประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2551 สมัยรัฐบาลพลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์ โดยก่อนหน้านั้นมีกลุ่มและองค์กรที่ประชาชนจัดตั้งขึ้นทั่วประเทศ เช่น กลุ่มออมทรัพย์ สัจจะสะสมทรัพย์ กลุ่มเกษตรกร กลุ่มเกษตรอินทรีย์ กลุ่มแก้ไขปัญหาที่ดิน-ป่าไม้ กลุ่มประมงพื้นบ้าน กลุ่มแม่บ้าน กลุ่มอาชีพ กลุ่มฌาปนกิจ กองทุนหมู่บ้าน ฯลฯ กลุ่มต่างๆ เหล่านี้กระจายอยู่ทั่วประเทศมากกว่า 1 แสนกลุ่ม “แต่กลุ่มเหล่านี้ต่างก็ทำงานไปตามเป้าหมายของตัวเอง หรือตามเป้าหมายขององค์กรที่สนับสนุนทั้งภาครัฐและเอกชน ไม่ได้มีการเชื่อมโยงกันเพื่อให้เกิดพลัง หรือแม้แต่กลุ่มต่างๆ ที่จัดตั้งขึ้นภายในหมู่บ้านหรือตำบลบางแห่งก็ไม่ได้มีการเชื่อมโยงเพื่อช่วยเหลือหรือสนับสนุนกัน เรียกว่าต่างกลุ่มต่างทำ ไม่ได้มองเห็นปัญหาหรือแนวทางการพัฒนาร่วมกันทั้งตำบล หรือหากจะมีแผนพัฒนาก็เป็นแผนงานที่ชาวบ้านไม่มีส่วนร่วม เป็นแผนงานที่มาจากข้างนอก หรือหากชาวบ้านจะนำแผนงานไปเสนอหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง หน่วยงานภาครัฐก็มักจะมองว่า กลุ่มองค์กรของชาวบ้านเป็นกลุ่มเถื่อน เพราะไม่ได้มีการจดทะเบียนอย่างถูกต้อง หรือไม่มีกฎหมายรองรับ” สุวัฒน์เล่าถึงสภาพของกลุ่มต่างๆ ที่เกิดขึ้น ในปี 2549 มีกระแสการปฏิรูประเทศไทย แกนนำองค์กรชุมชนทั่วประเทศที่ทำงานร่วมกับ พอช. ได้จัดประชุมเพื่อทำข้อเสนอเชิงนโยบายในการปฏิรูปประเทศไทยเพื่อเสนอต่อรัฐบาล ซึ่งที่ประชุมได้ข้อเสนอจำนวน 8 เรื่อง และ 1 ในนั้นก็คือ ข้อเสนอเรื่อง “การยกระดับให้การทำงานขององค์กรชุมชนเป็นอิสระ” เพื่อทำให้เกิดสิทธิชุมชนในการจัดทำแผนพัฒนาจากปัญหาและความต้องการของชุมชนอย่างแท้จริง ไม่ใช่แผนพัฒนาที่มาจากข้างนอก หรือจากบนลงล่าง หรือแบบ “ทางการเขาสั่งมาว่า ให้ชาวนาเลี้ยงเป็ดและสุกร” เหมือนในอดีต จากข้อเสนอดังกล่าว แกนนำองค์กรชุมชนทั่วประเทศ เช่น ครูสน รูปสูง (ปัจจุบันเสียชีวิต) ผู้นำจากตำบลท่านางแนว อ.แวงน้อย จ.ขอนแก่น จินดา บุญจันทร์ ผู้นำจาก อ.พะโต๊ะ จ.ชุมพร ชาติชาย เหลืองเจริญ ผู้นำจาก อ.แกลง จ.ระยอง ฯลฯ จึงได้ร่วมกันจัดตั้ง ‘สมัชชาสภาองค์กรชุมชนแห่งประเทศไทย’ หรือ สอท. ขึ้นมา เพื่อเป็นองค์กรขับเคลื่อนไปสู่เป้าหมาย ความเป็นอิสระขององค์กรชุมชน โดยแนวทางที่เห็นร่วมกันคือ “องค์กรชุมชนจะต้องมีกฎหมายที่สนับสนุน ส่งเสริม หรือมีอำนาจหน้าที่ในการจัดทำแผนพัฒนาของตัวเอง เป็นแผนพัฒนาที่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นหรือหน่วยงานของรัฐจะต้องนำไปประกอบการจัดทำแผนพัฒนาในทุกระดับ” ในปี 2550 แกนนำ สอท.ได้ร่วมกันร่าง ‘พระราชบัญญัติสภาองค์กรชุมชน พ.ศ.........’ ขึ้นมา และนำเสนอต่อรัฐบาลผ่านกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ซึ่งมีนายไพบูลย์ วัฒนศิริธรรม เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมฯ และรองนายกรัฐมนตรีในขณะนั้น แม้ว่า พ.ร.บ.ฉบับดังกล่าวจะได้รับการสนับสนุนจากฝ่ายรัฐบาล แต่ก็มีแรงต่อต้านไม่น้อย โดยเฉพาะในซีกของกระทรวงมหาดไทยและองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ทั้ง อบต. กำนันและผู้ใหญ่บ้าน เพราะกลัวว่าจะไปทับซ้อนและลดทอนอำนาจที่มหาดไทยและองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นมีอยู่เดิม ที่รุนแรงถึงขั้นกล่าวหาว่า “พ.ร.บ.สภาฯ จะสร้างความขัดแย้งแตกแยกให้กับชุมชนท้องถิ่น” อย่างไรก็ดี เพื่อเป็นการลดแรงเสียดทานจึงมีการปรับปรุง ร่าง พ.ร.บ.ฉบับนี้เพื่อให้เป็นที่ยอมรับของทุกฝ่าย และนำเสนอผ่านทางสภานิติบัญญัติแห่งชาติที่มีนายมีชัย ฤชุพันธุ์ เป็นประธานสภาฯ โดยมีสมาชิกสภานิติบัญญัติหลายคนร่วมให้การสนับสนุนและผลักดัน เช่น นายบวรศักดิ์ อุวรรณโน นายวัลลภ ตังคณานุรักษ์ นางมุกดา อินต๊ะสาร ฯลฯ รวมทั้งแรงสนับสนุนที่สำคัญจากประธานสภาฯ จึงทำให้ พ.ร.บ.สภาองค์กรชุมชน พ.ศ.2551 ผ่านความเห็นชอบจากสภานิติบัญญัติ และประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2551 สภาองค์กรชุมชน...สร้างประชาธิปไตยฐานราก หลังจากที่ พ.ร.บ.สภาองค์กรชุมชนฯ ประกาศใช้แล้ว กลุ่มและองค์กรในตำบลต่างๆ ทั่วประเทศจึงมีความเคลื่อนไหวอย่างคึกคักเพื่อจัดตั้งสภาองค์ชุมชนในตำบลของตนเองขึ้นมา โดยสถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (องค์การมหาชน) มีหน้าที่ในการส่งเสริมกิจการของสภาองค์กรชุมชนฯ ตาม พ.ร.บ.ฉบับนี้ รวมทั้งสนับสนุนงบประมาณในการจัดประชุมของสภาองค์กรชุมชนทั่วประเทศ ทั้งนี้กลุ่มและองค์กรต่างๆ ในตำบลที่มีความประสงค์จะจัดตั้งสภาองค์กรชุมชนตำบลขึ้นมา จะต้องจดแจ้งการจัดตั้งกลุ่มกับผู้ใหญ่บ้านหรือกำนัน (ในกรุงเทพฯ ให้จดแจ้งกับผู้อำนวยการเขต) หลังจากนั้นให้ผู้นำทุกกลุ่มที่จดแจ้งการจัดตั้งแล้วทุกหมู่บ้านคัดเลือกตัวแทนชุมชนขึ้นมาหมู่บ้านละ 4 คน ส่วนชุมชนอื่นให้มีผู้แทนได้ชุมชนละ 2 คน เมื่อได้ผู้แทนชุมชนดังกล่าวแล้ว ผู้แทนชุมชนจะต้องมาประชุมร่วมกันเพื่อจัดตั้งสภาองค์กรชุมชนตำบล ซึ่งการประชุมจัดตั้งสภาฯ จะต้องมีผู้แทนชุมชนเข้าร่วมประชุมไม่น้อยกว่าร้อยละ 60 ของผู้แทนชุมชนทั้งตำบลจึงจะเป็นองค์ประชุม และต้องเห็นสอดคล้องกันไม่น้อยกว่าร้อยละ 60 ให้จัดตั้งสภาฯ สำหรับสมาชิกสภาองค์กรชุมชนตำบลจะมาจากผู้แทนชุมชนกลุ่มต่างๆ ที่ได้จดแจ้งจัดตั้งกลุ่มแล้ว ส่วนจำนวนสมาชิกจะขึ้นอยู่กับที่ประชุมสภาฯ แต่ละตำบลจะกำหนดเอาไว้ ส่วนใหญ่สภาองค์กรชุมชนตำบลแต่ละแห่งจะมีสมาชิกประมาณ 30-40 คน (ขึ้นอยู่กับจำนวนกลุ่มที่จดแจ้งจัดตั้ง) มีการคัดเลือกประธานสภาฯ รองประธาน เลขานุการ ฯลฯ รวมทั้งมีการคัดเลือกผู้ทรงคุณวุฒิในตำบลให้มาเป็นที่ปรึกษา เช่น ปราชย์ชาวบ้าน ครู พระ ฯลฯ จำนวนไม่เกิน 1 ใน 5 ของจำนวนสมาชิก ตาม พ.ร.บ.สภาองค์กรชุมชนตำบลฯ กำหนดให้สภาฯ แต่ละแห่งจะต้องมีการประชุมอย่างน้อยปีละ 4 ครั้ง หรือหากมีวาระเร่งด่วน สมาชิกไม่น้อยกว่า 1 ใน 4 ของจำนวนสมาชิกทั้งหมดยังสามารถยื่นหนังสือเพื่อให้ประธานสภาฯ เปิดประชุมภายใน 7 วันนับแต่ได้รับคำร้อง เรื่องที่นำมาประชุมหรือปรึกษาหารือในสภาฯ มีตั้งแต่เรื่องปัญหาปากท้อง ข้าวยาก หมากแพง พืชผลราคาตกต่ำ ปัญหาขาดแคลนน้ำกิน น้ำใช้ ปัญหาที่ดิน ที่อยู่อาศัย ผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม สุขภาพอนามัย ยาเสพติด ฯลฯ ซึ่งทุกเรื่องเป็นปัญหาในตำบลท้องถิ่น เพื่อนำปัญหามาพิจารณาและหาทางออกหรือแนวทางแก้ไขปัญหาร่วมกัน และสามารถเสนอปัญหาและแนวทางแก้ไขต่อองค์กรปกครองท้องถิ่น หน่วยงานรัฐ และเอกชนที่เกี่ยวข้องได้ ส่วนการประชุมสภาองค์กรชุมชนตำบลในระดับจังหวัดจะมีการจัดประชุมอย่างน้อยปีละ 1 ครั้ง โดยสภาฯ แต่ละตำบลในจังหวัดนั้นๆ จะส่งผู้แทนเข้าร่วมประชุม ซึ่งมติที่ได้จากการประชุมสภาฯ ในระดับจังหวัดสามารถนำเสนอต่อผู้ว่าราชการจังหวัด องค์การบริหารส่วนจังหวัด องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น หรือหน่วยงานของรัฐที่เกี่ยวข้อง เพื่อนำไปประกอบการพิจารณาในการจัดทำแผนพัฒนาจังหวัด เสนอปัญหาและแนวทางแก้ไข หรือความต้องการของประชาชนในเรื่องการจัดทำบริการสาธารณะ และการพัฒนาด้านเศรษฐกิจ สังคม คุณภาพชีวิต และสิ่งแวดล้อม กล่าวได้ว่า สภาองค์กรชุมชนคือการสร้างประชาธิปไตยฐานราก ที่ประชาชนในท้องถิ่นมีส่วนร่วมอย่างแท้จริง ทั้งร่วมเสนอปัญหาและแนวทางแก้ไข รวมถึงเสนอแผนงานในการพัฒนาชุมชนท้องถิ่นของตนเองได้ ไม่ใช่รอคอยความช่วยเหลือหรือการพัฒนาจากหน่วยงานภายนอกเหมือนที่ผ่านมา !! 10 สภาองค์กรชุมชนฯ จัดตั้งแล้ว 6,200 แห่งทั่วประเทศ นับตั้งแต่ พ.ร.บ.สภาองค์กรชุมชนฯ ประกาศใช้ในช่วงต้นปี 2551 ในเดือนพฤษภาคมถัดมา มีการประชุมสภาองค์กรชุมชนตำบลครั้งแรกของประเทศไทยที่ตำบลศรีสว่าง อ.โพนทราย จ.ร้อยเอ็ด หลังจากนั้นขบวนองค์กรชุมชนในตำบลต่างๆ ทั่วประเทศจึงได้จัดตั้งสภาองค์กรชุมชนตำบลขึ้นมา จากหลักสิบกลายเป็นร้อย จากร้อยเพิ่มเป็นพัน จนถึงปัจจุบันนี้ (ธันวาคม 2560) พ.ร.บ.สภาองค์กรชุมชนมีอายุย่างเข้า 10 ปี มีการจัดตั้งสภาฯ แล้วทั่วประเทศประมาณ 6,200 สภาฯ ทั้งนี้สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชนฯ ซึ่งมีภารกิจในการส่งเสริมกิจการสภาฯ มีเป้าหมายภายในปี 2562 จะสนับสนุนการจัดตั้งสภาฯ ให้ครอบคลุมทั่วทั้งประเทศ หรือประมาณ 7,255 ตำบล ที่ผ่านมา สภาองค์กรชุมชนตำบลแต่ละแห่งต่างก็มีภารกิจและหน้าที่แตกต่างกันไปตามสภาพของพื้นที่ ตามสภาพแวดล้อม อาชีพ วิถีชีวิต และวัฒนธรรม อย่างไรก็ตาม สภาองค์กรชุมชนตำบลเหล่านี้ต่างก็ใช้การประชุมสภาฯ เป็นเวทีขับเคลื่อนการพัฒนาและแก้ไขปัญหาในชุมชนท้องถิ่นของตัวเอง เช่น จังหวัดน่าน ประชาชนส่วนใหญ่มีปัญหาความไม่มั่นคงในที่อยู่อาศัยและที่ดินทำกิน เนื่องจากชุมชนตั้งอยู่ในเขตป่าสงวนฯ ป่าต้นน้ำ ฯลฯ สภาองค์กรชุมชนตำบลในจังหวัดน่าน 34 ตำบล ได้ร่วมกับ อบต. กำนัน ผู้ใหญ่บ้าน จัดทำข้อมูลเรื่องปัญหาที่ดินทำกินและที่อยู่อาศัย เพื่อนำไปสู่การวางแผนแก้ไขปัญหาร่วมกันทั้งจังหวัด โดยเสนอแนวทางแก้ไขปัญหาต่อทางผู้ว่าราชการจังหวัดและหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่ตำบลป่าร่อน อ.กาญจนดิษฐ์ ชาวบ้านใช้เวทีสภาองค์กรชุมชนเชื่อมโยงกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน และทุกหน่วยงานในพื้นที่ นำปัญหาเรื่องปากท้องมาพูดคุยและวางแผนแก้ไขปัญหาร่วมกันทั้งตำบล เช่น การแก้ไขปัญหาราคายางพาราตกต่ำด้วยการปลูกข้าวไร่ในสวนยาง ร่วมกันรับซื้อยางพาราเพื่อนำไปขาย ส่งเสริมการทำเกษตรอินทรีย์ ส่งเสริมการทำระบบตลาดในหมู่บ้านและตำบล ฯลฯ ไม่ต้องรอให้รัฐช่วยพยุงราคาเพียงอย่างเดียว จังหวัดระยอง ที่ตำบลเนินฆ้อ อ.แกลง ใช้สภาองค์กรชุมชนตำบลเป็นเวทีกลางสร้างความร่วมมือกับทุกหน่วยงาน นำไปสู่การวางแผนพัฒนาทั้งตำบล โดยเฉพาะการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชน เช่น ส่งเสริมเกษตรอินทรีย์ แปรรูปอาหาร ผลไม้ จัดตั้งตลาดในชุมชน และเป็นแหล่งเรียนรู้ ‘มหาวิทยาลัยบ้านนอก’ รองรับนักท่องเที่ยวและผู้ที่มาศึกษาดูงานตลอดทั้งปี ประมาณปีละ 1 แสนคน ทำรายได้เข้าชุมชนประมาณปีละ 20 ล้านบาท จังหวัดมุกดาหาร สระแก้ว ตาก ฯลฯ ซึ่งรัฐบาลได้ประกาศเป็นพื้นที่เขตเศรษฐกิจพิเศษ สภาองค์กรชุมชนฯ ในแต่ละจังหวัดได้ร่วมกับเครือข่ายประชาชนในพื้นที่ศึกษาข้อมูลและผลกระทบจากการพัฒนาเขตเศรษฐกิจพิเศษ เช่น ปัญหาเรื่องสิ่งแวดล้อมจากโรงไฟฟ้าพลังงานขยะ ปัญหาการแย่งชิงทรัพยากร แหล่งน้ำ ป่าไม้ ที่ดิน แรงงาน ฯลฯ เพื่อนำข้อมูลต่างๆ มาวางแผน นำไปสู่การหาทางออกร่วมกัน ฯลฯ พอช.ตั้งเป้า 5 ปีส่งเสริมสภาองค์กรชุมชนตำบลเข้มแข็ง แม้ว่าสภาองค์กรชุมชนตำบลจะมีการจัดตั้งแล้วกว่า 6,200 ตำบลทั่วประเทศ มีกลุ่มและองค์กรต่างๆ เข้าร่วมจัดตั้งกว่า 120,000 กลุ่ม/องค์กร หากมองในเชิงปริมาณแล้วถือว่าประสบผลสำเร็จไม่น้อยเลยทีเดียว แต่อย่างไรก็ตาม เรื่องคุณภาพย่อมสำคัญกว่าปริมาณ โดยเฉพาะการสร้างความเข้มแข็งให้กับองค์กรชุมชน เพื่อนำไปสู่การพัฒนาและแก้ไขปัญหาได้ด้วยตนเอง สุวัฒน์ คงแป้น ในฐานะที่ติดตามการดำเนินงานของสภาองค์กรชุมชนมาตั้งแต่เริ่มต้น ให้ความเห็นว่า หากสภาองค์กรชุมชนทั่วประเทศเกิดความเข้มแข็งก็จะสามารถแก้ไขปัญหาทั้งในระดับตำบล จังหวัด และเชื่อมโยงไปสู่การแก้ไขปัญหาในระดับประเทศได้ เพราะตาม พ.ร.บ.สภาองค์กรชุมชนฯ มาตรา 32 กำหนดให้ที่ประชุมระดับชาติของสภาองค์กรชุมชนดำเนินการเรื่องต่างๆ เช่น (2) ให้ความเห็นและข้อเสนอแนะเกี่ยวกับการกำหนดนโยบายและแผนพัฒนาทางเศรษฐกิจ สังคม และกฎหมาย รวมทั้งการจัดทำบริการสาธารณะของหน่วยงานรัฐ หรือองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่มีผลต่อพื้นที่มากกว่าหนึ่งจังหวัด ทั้งด้านเศรษฐกิจ สังคม คุณภาพชีวิต และสิ่งแวดล้อม “นอกจากนี้ในมาตรา 32 (3) กำหนดให้ที่ประชุมสภาฯ ระดับชาติ สรุปปัญหาที่ประชาชนในจังหวัดต่างๆ ประสบ และข้อเสนอแนะแนวทางการแก้ไขเพื่อเสนอต่อคณะรัฐมนตรีพิจารณาสั่งการ ซึ่งหมายความว่า ปัญหาของประชาสามารถนำเข้าสู่ที่ประชุมคณะรัฐมนตรีได้โดยตรง ทำให้แก้ปัญหาได้ตรงจุด รวดเร็ว และมีประสิทธิภาพ ถือเป็นภารกิจที่ยิ่งใหญ่ของสภาองค์กรชุมชนฯ” สุวัฒน์ ผู้เชี่ยวชาญเรื่องสภาองค์กรชุมชนตำบลกล่าว สมชาติ ภาระสุวรรณ ผู้อำนวยการสถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (องค์การมหาชน) หรือ ‘พอช.’ กล่าวว่า แม้ว่าสภาองค์กรชุมชนฯ หลายตำบลจะมีความเข้มแข็ง สามารถแก้ไขปัญหาเองได้ แต่ก็มีอีกหลายแห่งที่จะต้องพัฒนาคุณภาพให้สามารถใช้สภาฯ เป็นเวทีกลางในการแก้ไขปัญหาในทุกๆ มิติของชุมชนท้องถิ่นของตนเองได้สำเร็จ ดังนั้นจากนี้ไป พอช. และขบวนองค์กรชุมชนจังหวัดต่างๆ จะร่วมกันในการส่งเสริมให้สภาองค์กรชุมชนฯ ในพื้นที่ต่างๆ มีความเข้มแข็ง เช่น การพัฒนาศักยภาพผู้นำในด้านต่างๆ ส่งเสริมให้สภาองค์กรชุมชนฯ ได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้ เชื่อมโยงเป็นเครือข่ายในระดับพื้นที่ จังหวัด และระดับชาติ เพื่อให้เกิดพลังในการเปลี่ยนแปลงในระดับนโยบาย “นอกจากนี้ในทิศทางข้างหน้า ประเทศไทยมียุทธศาสตร์ชาติ 20 ปีในการพัฒนาประเทศ ควบคู่ไปกับกระแสการพัฒนาที่ยั่งยืน รวมถึงการปฏิรูปประเทศ 11 ด้าน ซึ่งถือเป็นโอกาสสำคัญที่สภาองค์กรชุมชนตำบลซึ่งเป็นกลไกของคนรากหญ้า จะได้จัดทำข้อเสนอต่างๆ ในการปฏิรูประเทศ เพื่อเสนอต่อคณะปฏิรูปชุดต่างๆ เช่นคณะปฏิรูปด้านสังคม ก็ได้มีการพูดถึงข้อเสนอของสภาองค์กรชุมชนในแง่ที่จะเข้ามาหนุนเสริมทำให้สภาองค์กรชุมชนเข้มแข็ง และเป็นกลไกสำคัญในการพัฒนาประเทศ เพื่อนำไปสู่การลดความเหลื่อมล้ำและสร้างความเป็นธรรมในสังคม” ผอ.พอช.กล่าว ผอ.พอช.กล่าวด้วยว่า การส่งเสริมให้ชุมชน ตำบลท้องถิ่น สามารถพึ่งตนเองได้ในด้านต่างๆ เช่น ด้านเศรษฐกิจ  เว็บแทงบอล สังคม สิ่งแวดล้อม ทรัพยากร ฯลฯ เป็นการพัฒนาเพื่อให้เกิดการสร้างความสมดุล เพื่อแก้ปัญหาความเหลื่อมล้ำในสังคมในด้านต่างๆ ซึ่งแนวทางดังกล่าวนี้เชื่อมโยงกับหลักของความพอเพีย สล็อตออนไลน์ ง ตรงกับหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 9 “ในอีกห้าปีข้างหน้าสถาบันพัฒนาองค์กรชุมชนฯ จะเน้นในเรื่องของการสร้างคุณภาพให้กับสภาองค์กรชุมชนฯ  ซื้อหวยออนไลน์ ทั้งหมดที่จัดตั้งขึ้นทั่วประเทศไปพร้อมๆ กับความร่วมมือและการบูรณาการกับหน่วยงานต่างๆ ทั้งภาครัฐและเอกชน เพื่อให้ทิศทางการพัฒนาประเทศเกิดความสมดุลอย่างแท้จริง มีเป้าหมายการพัฒนาเพื่อความยั่งยืน โดยที่เราจะไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง ดังนั้น คนเล็กคนน้อยก็จะมีพื้นที่ในการเข้าสู่กระบวนการพัฒนาอย่างแท้จริง เพื่อนำไปสู่ความยั่งยืน ตามหลักของปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 9 โดยจะน้อมนำเอาศาสตร์ของพระราชา ‘เข้าใจ เข้าถึง และพัฒนา’ เป็นเครื่องมือที่สำคัญในการพัฒนาและขับเคลื่อนต่อไป” ผอ.พอช.กล่าวทิ้งท้าย  สล็อตเว็บตรงทดลอง ประชุมสภาฯ ชาติครั้งที่ 10 ‘น้อมนำศาสตร์พระราชา เดินหน้าปฏิรูปประเทศไทย’ การประชุมสภาองค์กรชุมชนตำบลระดับชาติจะจัดขึ้นทุกปีๆ ละ 1 ครั้ง เพื่อเป็นการสรุปและทบทวนการทำงานของสภาฯ ในช่วงที่ผ่านมา รวมทั้งมีการประชุมเพื่อระดมความเห็นและจัดทำข้อเสนอทางนโยบาย เพื่อนำเสนอต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ในฐานะที่เป็น รมว.รักษาการตาม พ.ร.บ.ฉบับนี้ โดยในปีนี้ จะเป็นการประชุมครั้งที่ 10 ระหว่างวันที่ 14-15 ธันวาคมนี้ ที่สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชนฯ ถนนนวมินทร์ กรุงเทพฯ ใช้ชื่อการประชุมครั้งนี้ว่า ‘1 ทศวรรษสภาองค์กรชุมชน น้อมนำศาสตร์พระราชา เดินหน้าปฏิรูปประเทศไทย’ การประชุมครั้งนี้จะมีผู้แทนสภาองค์กรชุมชนตำบลที่มาจากตัวแทนแต่ละจังหวัดๆ ละ 2 คน รวมทั้งตัวแทนภาคีเครือข่ายที่เกี่ยวข้องเข้าร่วมประชุมทั้งหมดประมาณ 200 คน (รูปประชุมสภา) การประชุมครั้งนี้จะมีการเสวนาเรื่อง ‘ทิศทางสภาองค์กรชุมชนตามศาสตร์พระราชากับการปฏิรูปประเทศไทย’ โดยจะนำเสนอพื้นที่รูปธรรมของสภาองค์กรชุมชนตำบลที่นำศาสตร์พระราชาหรือหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมาใช้และประสบผลสำเร็จ และเสนอแนะให้ข้อคิดเห็นเพิ่มเติมจากนายไพโรจน์ พลเพชร ผู้ทรงคุณวุฒิ และนายพลากร วงค์กองแก้ว คณะกรรมการจัดทำยุทธศาสตร์ชาติด้านการสร้างโอกาสและความเสมอภาคทางสังคม นอกจากนี้ยังมีการประชุมกลุ่มย่อยใน 6 หัวข้อที่สำคัญ เช่น สิทธิชุมชนกับการบริหารจัดการน้ำ โดยมี ดร.เสรี ศุภราทิตย์ (ผู้เชี่ยวชาญด้านการจัดการน้ำ) นายสุรจิต ชิรเวทย์ (อดีต สว.) นายสมเกียรติ เขื่อนเชียงสา (กลุ่มรักษ์เชียงของ) ฯลฯ การจัดการที่ดินและทรัพยากร ลดความเหลื่อมล้ำและสร้างความเป็นธรรม โดยรศ.ดร.ประภาส ปิ่นตบแต่ง (คณะฐัศาสตร์จุฬาฯ) นายบุญ แซ่จุง (เครือข่ายปฏิรูปที่ดิน) นายประยงค์ ดอกลำไย (มูลนิธิพัฒนาภาคเหนือ) การพัฒนาเขตเศรษฐกิจพิเศษและระเบียงเศรษฐกิจตะวันออก โดยนางสาวพรพนา ก๊วยเจริญ (ผู้อำนวยการ กองพัฒนาที่ดิน สถาบันบริหารจัดการธนาคารที่ดิน) นายพลากร วงค์กองแก้ว (คณะกรรมการจัดทำยุทธศาสตรช์าติฯ ) ผศ.ดร.สักรินทร์ แซ่ภู่ (คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ม.มหาสารคาม) อาจารย์ชล บุนนาค (คณะเศรษฐศาสตร์ ม.ธรรมศาสตร์) ความมั่นคงทางอาหารต่อการพัฒนาเศรษฐกิจฐานราก โดยนายสุเมธ ปานจำลอง (เครือข่ายเกษตรกรรมทางเลือก) นายวิฑูรย์ เลี่ยนจำรูญ (มูลนิธิชีววิถี) นายวิโชคศักดิ์ รณรงค์ไพรี (อุปนายกสมาคมรักษ์ทะเลไทย) ฯลฯ ทั้งนี้ข้อเสนอและความคิดเห็นจากผู้เข้าร่วมประชุมทั้งหมดนี้ จะนำมาประมวลและพัฒนาเป็นข้อเสนอทางนโยบายเพื่อนำเสนอต่อพลเอกอนันตพร กาญจนรัตน์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมฯ ที่จะเดินทางมารับฟังผลการประชุมและรับข้อเสนอทางนโยบายของสภาองค์กรชุมชนฯ เพื่อนำเสนอต่อคณะรัฐมนตรี (พ.ร.บ.สภาองค์กรชุมชนฯ มาตรา 32 (3) สรุปปัญหาที่ประชาชนในจังหวัดต่างๆ ประสบ และข้อเสนอแนะแนวทางการแก้ไข) พิจารณาสั่งการต่อไป https://www.thaipost.net/main/detail/245 X-CITE, ชุมชน FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171208/5a2abe83ed553.png