15194 12/08/2018 00:00 12/08/2018 00:00 โซล – ปูซาน – โอซาก้า สะพานข้ามทะเล “ควางอันแดเกียว” หรือ “สะพานเพชร” เชื่อมเขตซูยองกับเขตเฮือนแด เมืองปูซาน จินนี่ทำมื้อเช้าให้กินแล้วก็ออกไปซื้อของเข้าบ้านให้พ่อ-แม่ หลังจากที่ทั้งคู่กลับออกจากโรงพยาบาลมาพักฟื้นที่บ้านในเวลาห่างกันไม่กี่วัน บ้านพ่อ-แม่อยู่ห่างออกไปจากแฟลตของเธอไม่ถึง 1 กิโลเมตร จินนี่เลือกความเป็นส่วนตัวแต่ก็ยังดูแลบุพการีได้อย่างไม่ติดขัด ผมนั่งรถไฟใต้ดินจากสถานี Digital Media City ไปยังสถานี Hongik University เพื่อไปกินกาแฟและเดินเล่นในย่านฮงแดจนบ่ายก็ลงรถไฟใต้ดินอีกครั้งไปยังสถานี Dongdaemun History & Culture Park เดินอีกหน่อยก็ถึง Dongdaemun Design Plaza ศูนย์แสดงแฟชั่นและการออกแบบทงแดมุนนี้ถือว่าเป็นแลนด์มาร์คแห่งใหม่ของกรุงโซล เพิ่งเปิดใช้เมื่อปี ค.ศ. 2014 อาคารรูปร่างโค้งเว้ากลมๆ รีๆ ให้ความรู้สึกล้ำยุค ผนังด้านนอกอาคารตกแต่งด้วยแผ่นอลูมิเนียมมากกว่า 4 หมื่นแผ่นโดยที่ไม่มีรูปร่างซ้ำกันเลย ภายในมีพื้นที่ใช้สอยถึงเกือบ 9 หมื่นตารางเมตร ส่วนหนึ่งบนหลังคายังมีสวนสำหรับเดินเล่นด้วย ผมไม่ได้เข้าไปด้านในเพราะขนาดใหญ่เหลือเกิน ไม่รู้จะชมอะไรก่อนหลัง และเวลาก็คงไม่พอ จึงเดินต่อไปยังย่านตลาดทงแดมุน อาคาร Dongdaemun Design Plaza (DDP) ในย่านทงแดนมุน ประตูฮังอินจิมุน สมบัติของชาติหมายเลข 1 ตั้งเด่นอยู่ติดๆ กับสี่แยกทงแดนมุน จึงมีคนเรียกว่าประตูทงแดมุนด้วยเช่นกัน เป็น 1 ใน 8 ประตูเมืองในสมัยปกครองด้วยระบอบกษัตริย์ ป้อมกำแพงใกล้ประตูถูกทำลายไปนานแล้วแต่ประตูนี้ยังอยู่ยงโดยคงสภาพเดิมมาตั้งยุคราชวงศ์โชซอนเมื่อหลายร้อยปีก่อน หากเดินตรงไปเรื่อยๆ ก็จะพบกับศูนย์กลางศิลปะการแสดงของกรุงโซล มีโรงหนังโรงละครเล็กๆ อยู่เป็นจำนวนมาก เรียกว่าย่านถนนแดฮังโน นอกจากแสดงในร่มแล้วก็ยังมีวัยรุ่น คนหนุ่มสาว วาดลวยลายในสไตล์ถนัดกันริมถนนทั้งกลางวันและกลางคืน แต่ผมไม่ได้เดินไปเพราะรู้สึกปวดฝ่าเท้านิดหน่อยจากการที่เมื่อวานได้เดินไปราว 10 กิโลเมตร ตัดสินใจเลี้ยวซ้ายไปบนถนน Jong-ro ผ่านศูนย์การค้าทงแดมุน ตลาดเสื้อผ้าและสิ่งทอสำหรับขายส่งและขายปลีกขนาดใหญ่ที่สุดในโลก แต่ถึงแม้จะไม่เข้าห้างทงแดมุนนี้ก็มีร้านเสื้อผ้าอาภรณ์เรียงกันไปริมถนนจนชมให้หมดไม่ไหว อากาศในช่วงปลายเดือนกันยายนอบอุ่นในเวลากลางวันและเย็นในเวลากลางคืน จินนี่บอกผมว่าเป็นช่วงเวลาที่เหมาะที่สุดในการไปเยือนเกาหลีใต้ ผมถูกใจเสื้อยืดผ้าหนาแขนยาวที่แขวนโชว์อยู่หน้าร้านเล็กๆ ร้านหนึ่ง ราคาประมาณ 300 บาท จึงเข้าไปแจ้งพนักงานว่าต้องการลองเสื้อ ได้ไซส์ที่พอดีแล้วก็ซื้อไว้ไปใส่ที่ญี่ปุ่นในอีกสามสี่วันข้างหน้า แล้วเดินหา Wifi สาธารณะเพื่อติดต่อกับจินนี่ หนุ่มเกาหลีรุ่นใหญ่กำลังตั้งวงครื้นเครงในเวลาเย็นหลังเลิกงาน เมื่อก่อนสมาชิกคงเคยมีมากกว่านี้ และอีกไม่นานก็อาจจะลดจำนวนลงไป ที่หน้าประตูทางเข้าศาลเจ้าชงเมียว มีสัญญาณ Wifi แต่เบาบางมากๆ ไม่สามารถเข้าอินเตอร์เน็ตได้ เดินต่ออีกสักพักก็ยังหาไม่ได้ จึงคิดว่าค่อยไปใช้ในร้านอาหารที่ไหนสักแห่ง ระหว่างนี้ผมแวะนั่งดูความเคลื่อนไหวยามเย็นของผู้คนแห่งกรุงโซลตามที่นั่งสาธารณะริมทางสองครั้ง แล้วตัดเข้าถนนเส้นด้านในซึ่งมีแม่น้ำสายเล็กๆ ไหลเลียบเคียงกันไป เจอย่านที่เขียนป้ายไว้ว่า Avenue of Youth หรือถนนคนหนุ่มสาวอยู่ด้านขวามือซึ่งเชื่อมกับถนน Jong-ro ที่เดินก่อนหน้านี้ จึงไม่รีรอที่จะเดินเข้าไป ร้านอาหารตะวันตกชื่อ Radost โฆษณาขายเบียร์ Kozel ของสาธารณรัฐเช็กเตะตาแต่ยังไม่แวะ เดินไปเรื่อยๆ จนไปออกที่แยกชุงกัก เห็นตึกชุงโนทาวเวอร์ (Jongno Tower) ความสูง 132 เมตร มี 33 ชั้น อยู่ฝั่งตรงข้าม เจ้าของตึกคือ Samsung Security บริษัทในเครือของซัมซุง อาคารนี้รูปทรงโมเดิร์นโดดเด่นกว่าใครโดยเฉพาะในเวลาฟ้ามืดยามนี้ ช่วงบนของอาคารโล่งเหมือนรูโหว่ระหว่างชั้นที่ 23 ถึงชั้นที่ 30 ส่วนชั้นบนสุดเป็นที่ตั้งของบรรดาร้านอาหารและบาร์เครื่องดื่ม เหมาะสำหรับชมวิวเขตชุงโนและกรุงโซลย่านอื่นๆ ด้วย หอระฆังโพชินกัค เมื่อก่อนตีทุกวัน เดี๋ยวนี้ตีปีละครั้ง ฝั่งที่ผมยืนอยู่เป็นที่ตั้งของหอระฆังโพชินกัค หอระฆังที่สร้างมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1396 แต่ก็ถูกทำลายลงโดยสงครามและเพลิงไหม้หลายครั้ง ในอดีตใช้ตีสำหรับบอกเวลาเปิด-ปิดประตูเมือง คือเวลาตี 4 และ 4 ทุ่มของแต่ละวัน ในปัจจุบันตีแค่ปีละครั้งคือในวินาทีแรกของวันขึ้นปีใหม่ ผู้คนจึงมารวมตัวกันบริเวณนี้มากเป็นพิเศษ    เมื่อได้พิกัดแล้วผมก็กลับไปนั่งที่ร้าน Radost สั่งอาหารและเบียร์ดำ Kozel ขนาด 1 ไพนต์ แล้วขอรหัส Wifi เพื่อแจ้งจินนี่ว่าอยู่ตรงไหนของกรุงโซล เธอตามหาจนเจอได้ไม่ยากตอนที่ผมกำลังจะสั่ง Kozel แก้วที่ 4 จินนี่ดื่มไป 1 แก้วเราก็เปลี่ยนร้าน ซึ่งร้านใหม่เป็นร้านแบบเกาหลี พนักงานเสิร์ฟและกัปตันล้วนเป็นหญิงสาวหน้าตาดี คงตั้งใจคัดมาเพื่อดึงดูดลูกค้าหนุ่มน้อยหนุ่มมากให้เข้าใช้บริการจนเต็มร้าน ผมกับจินนี่ดื่มกันคนละแก้วก็ลุกเดินต่อ จินนี่จะโชว์ย่านหนึ่งอีกฝั่งถนน Jong-ro แต่เธอว่าน่าจะปิดแล้ว โดยที่ไม่ได้บอกว่าน่าสนใจตรงไหน จากนั้นเราก็นั่งรถเมล์กลับที่พักแล้วแยกย้ายกันนอน ตลาดสดเฮือนแด ตลาดอาหารทะเลในเมืองปูซาน เช้าวันต่อมาจินนี่ทำอาหารให้กินเหมือนเดิม และเธอก็ยังต้มไข่ไก่ให้อีก 2 ใบใส่ถุงสำหรับกินเป็นมื้อเที่ยงในรถไฟไปเมืองปูซาน จากตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศวิ่งทแยงมุมไปยังเมืองชายทะเลทางตะวันออกเฉียงใต้ เราร่ำลากันที่สถานีรถไฟใต้ดิน Digital Media City ผมนั่งรถไฟใต้ดิน 2 ต่อไปยังสถานีรถไฟกรุงโซล ได้ตั๋วรถไฟเที่ยว 11.45 น. ซึ่งกำลังจะออก เป็นรถไฟธรรมดาที่วิ่งเกือบ 5 ชั่วโมง ราคา 42,600 วอน หรือประมาณ 1,250 บาทซึ่งถูกกว่ารถด่วนที่วิ่งประมาณ3 – 4 ชั่วโมง แต่สำหรับผู้ที่มาจากประเทศที่รถไฟออกไม่ตรงเวลาและถึงช้ากว่ากำหนดย่อมถือว่าดีมากๆ แล้ว และเมื่อได้ใช้บริการก็รู้สึกว่าคุ้มค่าและมาตรฐานไม่ได้เป็นรองรถไฟญี่ปุ่น รถไฟจอดที่สถานีปูซานเกือบๆ 5 โมงเย็น นั่งรถไฟใต้ดินต่อไปโผล่ที่สถานี Seomyeon มีน้ำพุสวยงามอยู่บนหัวถนน Seomyeonmunhwa เมื่อปรับทิศทางได้แล้วก็เดินไปบนถนนเส้นนี้ เข้าเช็กอินที่ Seri Inn Guesthouse ตามที่ได้จองไว้ก่อนแล้ว ห้องของผมเป็นแบบห้องนอนรวมจำนวน 4 เตียง มีห้องน้ำอยู่ภายในห้อง แต่สำหรับคืนนี้ผมเป็นแขกคนเดียว จึงเท่ากับว่าไม่ต่างจากการพักห้องเดี่ยว โดยจ่ายเงินน้อยลงไปประมาณครึ่งหนึ่ง หรือประมาณ 750 บาท อาบน้ำอาบท่าแล้วก็เดินดุ่มๆ ด้วยแผนที่กูเกิลที่ได้แคปเจอร์หน้าจอไว้ไปยังตลาดขนาดค่อนข้างใหญ่ชื่อ Market of Memory ขายทั้งอาหารสดที่ส่วนมากเป็นอาหารทะเล อาหารแห้ง ผัก ผลไม้ และมีร้านอาหารแซมอยู่ด้วย ผมเลือกได้ร้านหนึ่ง สั่งปลาทอด เต้าหู้ราดซอส และซุปมากินกับข้าวสวย มีผักดองจานเล็กๆ เคียงมาอีกสองสามจาน แก้คาวด้วยเบียร์ Hite Extra Cold ผมจำราคาอาหารไม่ได้แต่จำความรู้สึกได้ว่าถูกมาก เพราะเมืองปูซานคือแหล่งใหญ่ของอาหารทะเล หาดเฮือนแด เมืองปูซาน วันต่อมาฝนตกตั้งแต่เช้า ผมหยิบร่มของเกสต์เฮาส์ออกไปซื้อบะหมี่ถ้วยจากมินิมาร์ทกลับมากินกับไข่ต้มของเกสต์เฮาส์ที่บริการมื้อเช้าฟรีแต่ออกไปทางอาหารตะวันตก จำพวกซีเรียล ขนมปัง เนย และแยม ซึ่งหากมีทางเลือกอื่นผมก็จะขอผ่าน แต่ก็ยังมีกาแฟสด ชาหลายชนิด และน้ำผลไม้ให้ดื่มได้ทั้งวัน กาแฟหมดถ้วยพร้อมๆ กับฝนที่ซาเม็ดลงไปจนเกือบหยุดสนิท ผมก็จ่ายเงินกับพนักงานต้อนรับขอพักต่ออีกวัน แล้วออกไปนั่งรถไฟใต้ดินไปยังชายทะเลย่านเฮือนแด (Haeundae) โดยระหว่างสถานีรถไฟใต้ดิน Haeundae กับชายหาดในชื่อเดียวกัน ต้องเดินผ่านถนน Gunam-ro ความยาวเจ็ดแปดร้อยเมตรเห็นจะได้ เมื่อเดินไปครึ่งทางของถนนทางด้านซ้ายมือก็เป็นที่ตั้งของตลาดเฮือนแด มีทั้งส่วนที่เป็นตลาดสดขายอาหารทะเล และส่วนที่เป็นร้านอาหารเล็ก-ใหญ่หลายร้าน เพื่อไม่ให้มาแล้วสูญเปล่าผมจึงกินมื้อเที่ยงเสียในร้านแบบบ้านๆ ร้านหนึ่ง ซึ่งก็ไม่พ้นปลาทอดกับข้าวสวยและบรรดาผักดอง จากนั้นก็เดินไปยังชายหาดเฮือนแด มีลักษณะเป็นอ่าวขนาดพองาม หาดทรายค่อนข้างกว้างในช่วงน้ำลงจนมีคนทำสนามฟุตบอลชายหาดขึ้น เล่นกันฝั่งละเจ็ดคนสบายๆ หาดแห่งนี้แม้ไม่สวยงามจนต้องติดดาวแต่ก็ไม่ขี้เหร่ วันนี้คลื่นค่อนข้างแรง ส่วนท้องฟ้านั้นหม่นด้วยหมู่เมฆ นักท่องเที่ยวมีไม่มากนัก ผมมีภารกิจต่อที่จะต้องถ่ายรูปสะพานควางอัน (Gwangandaegyo) สะพานเชื่อมเขต Haeudae-gu กับ Suyeong-gu ทางด้านทิศใต้ ส่งไปให้เพื่อนชาวเกาหลีใต้คนหนึ่งที่เธอบอกว่าชื่นชอบสะพานแห่งนี้เป็นพิเศษและอยากจะมาเยือนอีกครั้งแต่ยังไม่มีเวลาว่าง ขอเพียงได้เห็นรูปถ่ายก็ยังดี ผมเดินเลียบชายหาดเฮือนแดไปหลายร้อยเมตรก่อนขึ้นสู่ถนนใหญ่แล้วนั่งรถไฟใต้ดินสถานี Dongbaek ไปโผล่ที่สถานี Geumnyeonsan แล้วเดินอีกประมาณสองสามร้อยเมตรลงไปยังหาดควางอัลลี (Gwangalli) ซึ่งเป็นทางลงทางด้านทิศใต้ หาดควางอัลลี ยามเย็น ทางเดินริมถนนเลียบชายหาดได้รับการตกแต่งแบบมีรสนิยม ดูเก๋ไก๋ กระจุ๋มกระจิ๋ม หาดควางอัลลีนี้มีลักษณะเป็นอ่าวเช่นเดียวกับหาดเฮือนแด ขนาดก็พอๆ กัน แต่เหนือกว่าตรงที่พอมองออกไปในทะเลก็เห็นสะพานควางอันที่เลื่องลือ สะพานแขวนแห่งนี้มีความยาวรวมผิวถนน 7.4 กิโลเมตร (ยาวเป็นอันดับ 2 ของประเทศรองจากสะพานอินชอน) ส่วนที่อยู่เหนือน้ำทะเลนั้นยาวเพียง 900เมตร เปิดใช้งานระหว่างเอเชียนเกมส์ปี ค.ศ. 2002 ที่เมืองปูซานเป็นเจ้าภาพ ชื่อ “ควางอันแดเกียว” นั้นแปลว่า “สะพานเพชร” ผมถ่ายรูปสะพานเพชรนี้อยู่ตั้งแต่ฟ้ายังไม่มืด โดยมีเบียร์ Max กระป๋องเป็นเพื่อนรอจนฟ้ามืด ไฟบนสะพานสว่างขึ้น จึงได้ถ่ายรูปสะพานอีกเวอร์ชั่น ด้านหลังของถนนเลียบหาดคือร้านอาหารและผับบาร์ที่เรียงรายกันเต็มพื้นที่สำหรับให้ลูกค้ากินดื่มแกล้มชายหาด น้ำทะเล และสะพานงาม อากาศเย็นขึ้นเรื่อยๆ ตามเวลานาฬิกาที่เพิ่มขึ้น ผมเดินขึ้นเหนือไปโดยไม่แวะที่ร้านไหน เลี้ยวซ้ายเข้าซอย Gwangan-ro ไปยังถนนใหญ่ Suyeong-ro นั่งรถไฟใต้ดินที่สถานีGwangan กลับสถานี Seomyeon แวะกินมื้อค่ำง่ายๆ จากรถเข็นใกล้ๆ ห้าง Lotte อาหารจานนี้มีลักษณะคล้ายๆ หอยทอดบ้านเราแต่ใส่ปลาหมึกและผักหลากหลายชนิดลงไปแทนหอย คืนนี้ผมมีเพื่อนร่วมห้อง 1 คน อายุไม่น่าเกิน 30 ปี เป็นพนักงานออฟฟิศ บ้านอยู่ในชานเมืองปูซานแต่พรุ่งนี้ต้องขึ้นเครื่องบินตอนเช้าจึงมานอนในเขตเมืองที่ไม่ห่างสนามบินมากนัก เขามีวันหยุด 6 วัน จึงวางแผนจะไปเที่ยวฝรั่งเศส 3 วันและสเปน 3 วัน ถามผมว่ามีอะไรจะแนะนำไหม จึงตอบไปว่าระวังแขกขาวแขกดำไว้ให้ดีก็แล้วกัน ไม่ล้วงกระเป๋าก็เข้ามาหากินในรูปแบบที่คุณจะนึกไม่ถึง   หาดควางอัลลี และสะพานควางอัน เขาตื่นนอนตั้งแต่ยังไม่สว่างและรีบอาบน้ำออกไป ผมตื่นเกือบ 8 โมง ลงไปดูตารางรถแอร์พอร์ตลิมูซีนที่ติดไว้ตรงล็อบบี้ เที่ยวบินไปโอซาก้าของผมออกเวลา 12.30 น. อาบน้ำกินกาแฟแล้วก็ออกไปรอแอร์พอร์ตลิมูซีนซึ่งก็คือรถบัสไปสนามบิน ปรากฏว่าพลาดเที่ยวที่เล็งไว้ ต้องรออีกครึ่งชั่วโมงคันถัดไปถึงจะมา จึงตัดสินใจลงรถไฟใต้ดินและต่อด้วยรถไฟที่เรียกว่า Light Rail ทำหน้าที่เชื่อมรถไฟใต้ดิน 2 สายกับสนามบินกิมเฮ สุดเขตตะวันตกของเมืองปูซาน จินนี่เป็นคนซื้อตั๋วสายการบินโลว์คอสต์ Eastar Jet ค่าโดยสารประมาณ 2 พันบาทส่งไปให้ทางอีเมลตั้งแต่ก่อนผมมาถึงกรุงโซลเมื่อสัปดาห์ก่อนเพื่อเอาไว้ยืนยันกับ ตม. สนามบินอินชอนว่ามีตั๋วออกนอกประเทศ ไม่ได้ตีตั๋วเที่ยวเดียวหวังจะโดดร่มทำงานในเกาหลีใต้ จาก “ปูซาน” ถึง “โอซาก้า” ใช้เวลาบินประมาณ 1 ชั่วโมงครึ่งเท่านั้น และนี่คือวิธีที่ขออนุญาตแนะนำให้กับท่านที่อยากเที่ยวทั้งเกาหลีใต้และญี่ปุ่นในทริปเดียวกัน ไทย – เกาหลีใต้ – ญี่ปุ่น – ไทย ทั้งสองประเทศไม่ต้องขอวีซ่าและบินไป-กลับรวมเพียง 3 เที่ยวบิน.  https://www.thaipost.net/main/detail/15194 กรุงโซล, ท่องเที่ยว, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาศ, เกาหลีใต้, เบื้องหน้าที่ปรากฏ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg 13842 21/07/2018 21:45 22/07/2018 00:01 เที่ยวเกาหลีนอนวัง เยือนรัง 'ปัก กึนฮเย' หอสมุดกรุงโซลและศาลาว่าการเมือง แม้จะได้กาแฟเอสเปรซโซ 1 ถ้วย และชาอัสสัม 1 กา จากร้านกาแฟย่านฮงแด แต่เมื่อนั่งรถไฟใต้ดินไปโผลที่สถานี City Hall เพื่อเข้าชมพระราชวังด็อกซู จ่ายค่าตั๋ว 1,000 วอนแล้วก็ยังมีอาการง่วงนอนอีกจนได้ คงมาจากความเพลียสะสมและความไม่สงบเล็กๆ น้อยๆ ในห้องนอนรวมของเกสต์เฮาส์เมื่อคืน แทบไม่ได้ชมพระราชวังที่มีความสำคัญเป็นอันดับต้นๆ แห่งหนึ่งของเกาหลีอย่างเป็นเรื่องเป็นราว เห็นท่อนไม้ที่เป็นม้านั่งยาวสำหรับนั่งมองอาคารที่ชื่อซ็อกโจจอน มีสนามหญ้าและบ่อน้ำพุหน้าอาคาร ผมก็เอนหลังยาวลงไป ใช้กระเป๋าเป้เป็นหมอน วางกล้องถ่ายรูปไว้บนพุงโดยมีสายคล้องคอไว้ แล้วทำการงีบท่ามกลางผู้คน ขอบอกว่าเรื่องแบบนี้คงไม่กล้าทำในเมืองไทย คงเหมือนบรรดาฝรั่งที่ทำอะไรแปลกๆ หลายอย่างในบ้านเราที่บ้านพวกเขาไม่อนุญาตให้ทำ แต่การนอนงีบในสวนของวังคงไม่มีความผิดอะไร ถือเสียว่าจ่ายค่าที่นอน 1,000 วอน หลับไปได้ราว 5 นาที ก็ตื่นขึ้นอย่างสดชื่นดังกับเช้าวันใหม่ อาคารซ็อกโจจอนยังอยู่ที่เดิม อาคารสไตล์ตะวันตกหลังนี้สร้างเสร็จเมื่อปี ค.ศ.1910 เป็น 1 ใน 2 อาคารแบบตะวันตกภายในพื้นที่พระราชวัง อีกหลังคือพิพิธภัณฑ์ศิลปะของพระราชวังที่ตั้งอยู่ทางซ้ายมือ ความจริงมีศาลาทำสมาธิที่ชื่อจุงกวนฮยองอีกหลังที่ออกแบบโดยสถาปนิกชาวรัสเซีย แต่ก็ยังผสมผสานกับรูปแบบเกาหลีดั้งเดิม ตำหนักจุงฮวาจอน หรือ Throne Hall ในพระราชวังด็อกซู พระราชวังด็อกซู (Doeksugung) เดิมเป็นที่ประทับขององค์ชายท่านหนึ่ง และเริ่มมีการใช้งานชั่วคราว โดยพระเจ้าซอนโจ ตั้งแต่ปี ค.ศ.1593 ถือเป็นพระราชวังรองถัดจากพระราชวังเคียงบก (Gyeongbokgung) อยู่เป็นเวลา 270 ปี อีกทั้งในยุคที่ญี่ปุ่นโดยขุนศึก “ฮิเดโยชิ โทโยโทมิ” ได้บุกเกาหลีเป็นเวลา 7 ปี (ค.ศ.1592-1598) พระเจ้าซอนโจก็ได้เสด็จมาประทับที่นี่จนได้กลายเป็นพระราชวังหลวงอยู่ช่วงหนึ่ง อย่างไรก็ตาม ในเวลานั้นญี่ปุ่นยังยึดเกาหลีได้ไม่สำเร็จ เพราะการส่งเสบียงและกำลังสนับสนุนทางเรือมักถูกดักจู่โจมโดยกองเรือของเกาหลี   ปัจจุบันพระรางวังด็อกซูมีอาคารและประตูเหลืออยู่สิบกว่าหลัง จากที่มีอยู่มากมายในสมัยพระเจ้าโกจง (ครองราชย์ ค.ศ.1863-1897) กองทัพญี่ปุ่นหลังการปฏิวัติยุคเมจิได้กรีธาทัพเข้ารบ ยึด ลอบสังหารพระราชินีเมียงซ็องผู้ยิ่งใหญ่ และบังคับทำสนธิสัญญาผนวกเกาหลีเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิญี่ปุ่นได้สำเร็จในปี ค.ศ.1910 หลังจากนั้นก็เริ่มรื้อเผาทำลายอาคารต่างๆ โดยเฉพาะเมื่อพระเจ้าโกจงสิ้นพระชนม์ลงในปี ค.ศ.1919 ฝ่ายผู้รุกรานก็ยังพยายามขายอสังหาริมทรัพย์เหล่านี้ให้กับเอกชน อย่างไรก็ตาม แรงกดดันจากประชาชนคนเกาหลีทำให้ฝ่ายญี่ปุ่นเปิดพระราชวังเป็นสวนสาธารณะ โดยยกเว้นอาคารเพียงบางหลัง อาคารซ็อกโจจอนในพระราชวังด็อกซู ผมเดินถ่ายรูปอยู่ได้สักพักก็ออกจากพระราชวัง ข้ามถนนไปยังฝั่ง City Hall หรือศาลาว่าการเมือง กำลังมีการจัดเวทีและเตรียมเก้าอี้จำนวนมาก คาดว่ากำลังจะมีคอนเสิร์ตหรืองานใหญ่บางอย่างในค่ำคืนนี้ แต่คงรอชมไม่ได้ เพราะมีนัดกับจินฮี หรือ “จินนี่” เพื่อนเกาหลีของผม จินนี่บอกว่าเธอมีเชื้อมองโกล พินิจใบหน้าเธอแล้วก็น่าจะจริง ซึ่งในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13 นั้น อาณาจักรมองโกลยิ่งใหญ่มาก ครอบครองดินแดนอันไพศาล หนึ่งในนั้นก็คือคาบสมุทรเกาหลีที่ต้องสวามิภักดิ์เป็นประเทศราช ลงรถไฟใต้ดินที่สถานี City Hall ไปโผล่ที่สถานี Chungmuro เจอจินนี่ยืนยิ้มรออยู่บนบาทวิถี เธอพาผมขึ้นรถบัสต่อไปยังเขานัมซัน ถึงสถานีจอดผมก็ขอแวะซื้อขนมและน้ำดื่มที่ร้านสะดวกซื้อ เพราะหิวและกระหายเต็มที จากนั้นก็เดินขึ้นเขาไปอีกหน่อย ถึงยอดเขาที่ความสูง 243 เมตร ตอนฟ้ามืดพอดี มีหอคอยชื่อ N Seoul Tower ความสูง 236.7 เมตร ตั้งอยู่สำหรับขึ้นไปดูวิวกรุงโซล ก่อนนี้เคยใช้เป็นเสาส่งสัญญาณวิทยุและโทรทัศน์ ปัจจุบันบริหารโดยบรรษัททางด้านอาหาร CJ Foodville มีส่วนของอาคาร Seoul Tower Plaza จำนวน 5 ชั้น ประกอบเข้าไปด้วย หอคอยนี้ถือเป็นสัญลักษณ์สำคัญของกรุงโซล มีร้านอาหาร ร้านค้า พิพิธภัณฑ์ และสถานบันเทิงหลายรูปแบบสำหรับคนทุกวัย ลิงจ๋อชุมนุมบนหลังคาศาลาแปดเหลี่ยมด้านหน้าหอคอยกรุงโซล จินนี่ไม่ได้ชวนผมขึ้นไป เธอบอกว่ายุ่งยากนิดหน่อยและเราไม่มีเวลา จึงได้แค่ดูวิวจากฐานของหอคอย เห็นทิวทัศน์มากกว่า 180 องศา ทางด้านทิศใต้และทิศตะวันออก โดยมีแม่น้ำฮัน แม่น้ำสายหลักของเกาหลีใต้ที่ไหลมาไกลเกือบ 500 กิโลเมตร จากภูเขาแทแบ็กทางตะวันออก กำลังวาดเส้นโค้งอยู่เบื้องล่างก่อนจะไหลลงสู่ทะเลเหลืองที่อยู่ไม่ห่างออกไป    บริเวณด้านล่างหรือฐานของหอคอยนี้มีกุญแจลั่นสลักรักแบบถาวรคล้องกันอยู่แน่นราวทางเดินและริมระเบียง คู่รักเขียนชื่อและข้อความลงไปว่าจะรักกันนิรันดร หลายคู่คงสมปรารถนาตามที่ได้จดจารไว้ แต่บางคู่ความรักคงอยู่แต่ในเพียงกุญแจเท่านั้น ในชีวิตจริงกลับมีรักให้กันเพียงชั่วคราว ผมเคยเห็นกุญแจคล้องบนสะพานข้ามแม่น้ำบางแห่งมีคนกลับไปเอาสีทาทับที่ชื่อของคนเคยรัก หากมีลูกกุญแจก็คงไขออกมาแล้วโยนทิ้งน้ำ จึงขอแนะนำว่าครั้งต่อไปไม่ต้องล็อก แค่คล้องไว้เฉยๆ ก็น่าจะพอ เราขึ้นรถบัสจากสถานีจอดด้านล่างไปยังย่านจงโน จินนี่นัดเพื่อนไว้อีกคนชื่อ “ฮึนมี” แล้วพากันเดินเข้าตลาดกวางจัง โด่งดังเรื่องเสื้อผ้าและสินค้ามือสอง อีกทั้งมีร้านอาหารแบบพื้นบ้านอยู่ในซอยที่ชื่อมุกจาโกลมุก ร้านอาหารตั้งติดกันเป็นแผงยาว มีม้านั่งให้ลูกค้านั่งกินใกล้ๆ เตาไฟ บางร้านก็มีโต๊ะพับวางออกมาบริเวณทางเดิน ซอยอาหารพื้นเมืองในตลาดกวางจัง จินนี่ขอนั่งร่วมกับคนอีกโต๊ะ เธอสั่งอาหารมาหลายอย่าง เช่น ไส้กรอกเลือดหมูและตับทอด ผมกินได้เฉพาะตับ, พินแดต๊อกหรือแพนเค้กถั่วบดผสมผัก, ออมุกหรือเค้กปลาแผ่น, ต็อกบกกี แป้งข้าวเจ้าผสมแป้งข้าวเหนียวเป็นแท่งๆ ขนาดเท่านิ้วชี้หลายๆ แท่งคลุกซอสเผ็ดๆ เคี้ยวได้ความหนึบ แต่ไม่มีรสชาตินอกจากรสซอส กินได้ชิ้นหนึ่งผมก็ถอย ส่วนที่เหลือจำไม่ได้ รู้สึกว่าจะมีหัวหมูย่างหรือลวกด้วย สรุปแล้วกินได้ราวครึ่งหนึ่ง ที่เหลือกินไม่ได้ แต่แกล้งบอกว่าอิ่มขนมที่เขานัมซัน เพราะกลัวจินนี่และฮึนมีจะเสียความรู้สึก อุตส่าห์ภูมิใจนำเสนอ ขากลับผมแวะไปรับกระเป๋าที่ฝากไว้ที่เกสต์เฮาส์ย่านฮงแด แล้วนั่งรถไฟใต้ดินต่อไปยังสถานี Digital Media City ก่อนเข้าแฟลตของจินนี่ก็แวะซูเปอร์มาร์เก็ตริมถนนใหญ่ ผมหยิบเอากับแกล้มหลายอย่างและเบียร์จำนวนหนึ่ง จินนี่หยิบองุ่นเกาหลี ฮึนมีไม่ได้หยิบอะไร   นั่งคอยรถไฟได้เพลินๆ ในสถานีรถไฟใต้ดินที่เอาใจใส่ตกแต่ง จินนี่เตรียมห้องนอนไว้ให้ผมเรียบร้อยแล้ว เป็นห้องของแฟลตเมทของเธอที่ไปทำงานต่างประเทศ แต่ยังคงส่งค่าเช่ามาช่วยจ่ายทุกเดือน ผมเข้าห้องน้ำไปล้างเท้าจึงเข้าใจว่าห้องน้ำของเกาหลีเป็นอย่างที่เล่าให้ฟังในฉบับที่แล้ว สายยางของฝักบัวอาบน้ำต่อออกจากก๊อกของอ่างล้างหน้า น้ำจากฝักบัวและเท้าไหลลาดลงสู่รูท่อที่มีตะแกรงปิดตรงกลางพื้นห้องน้ำ แล้วใส่รองเท้าแตะออกมาเช็ดเท้าก่อนใส่ถุงเท้าเดินไปดื่มเบียร์กับ 2 สาว อากาศปลายเดือนกันยายนเริ่มหนาวหน่อยๆ แล้ว     ฮึนมีเป็นบรรณาธิการพ็อกเกตบุ๊กของสำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง เธอกำลังจะลาออกเพราะเบื่องาน และอาจจะไปเที่ยวเมืองไทยเพื่อชาร์จแบตเตอรี่ชีวิต คาดว่าจะเป็นเชียงใหม่และบางจังหวัดทางภาคเหนือ   เธอเริ่มกรึ่มๆ ใบหน้าแดงเรื่อ ขอให้ผมพูดภาษาไทยประโยคยาวๆ ถึงความรู้สึกขณะนั้น ผมบอกเธอว่าไม่รู้ความหมายจะฟังไปทำไม เธอก็ยังคะยั้นคะยอ “ฉันอยากฟังภาษาไทย” ผมก็หยิบเอาเนื้อเพลงลูกทุ่งเพลงหนึ่ง ถอดทำนองออกเหลือแต่ร้อยแก้ว กล่าวไปได้สองวรรคก็หยุด เพราะตอนถึงท่อนฮุกกลัวจะเผลอใส่ทำนองร้องออกมาเป็นเพลง ฮุนมีบอกว่าผมพูดได้กินใจมาก สองสาวในชุดฮันบกหน้าพระราชวังเคียงบก องุ่นเกาหลีที่ซื้อมาเปลือกกินไม่ได้ ต่างคนต่างคายออกมาใส่ถังขยะ ส่วนเนื้อก็ต้องเคี้ยว จะปล่อยให้ละลายในปากก็ไม่สำเร็จ เม็ดก็มี แต่ 2 สาวกินอย่างเอร็ดอร่อย ผมเน้นขนมขบเคี้ยวมากกว่า ฮึนมีนึกขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้เช้าซึ่งเป็นวันเสาร์ต้องไปหาพ่อแม่ที่ต่างจังหวัด เวลาเที่ยงคืนกว่าๆ ผมและจินนี่จึงเดินออกมาส่งที่หน้าถนนใหญ่แล้วเรียกแท็กซี่ให้เธอ เช้าวันต่อมา จินนี่ทอดไข่เจียวใส่เห็ดให้กินกับข้าวสวย มีปลาข้าวสารและสาหร่ายแผ่นสไลด์ชิ้นเล็กๆ เป็นเครื่องเคียง จากนั้นก็ต้มน้ำใส่กระติกไว้ให้ เธอบอกว่าน้ำเกาหลีกินจากก๊อกไม่ได้ แล้วเธอก็ออกไปรับแม่จากโรงพยาบาลกลับบ้านที่อยู่ห่างออกไปจากแฟลตของเธอไม่ถึง 1 กิโลเมตร ตอนเย็นจินนี่กลับมาที่แฟลต ชวนผมออกไปเดินเล่นที่พระราชวังเคียงบก ก่อนลงรถไฟใต้ดินก็เจอร้านไก่ทอดกับเบียร์ชื่อ Delicious Chicken เป็นร้านที่เน้นขายแบบเดลิเวอรี่ มีมอเตอร์ไซค์จอดรอไก่ไปส่งลูกค้าอยู่หน้าร้าน ข้างในมีโต๊ะแค่ 4 โต๊ะ เรารอไก่ทอดนานพอสมควรจนเบียร์สดเรียกน้ำย่อยยี่ห้อแม็กซ์หมดแก้วไพน์ไปก่อนแล้ว ร้านนี้ทอดไก่สดๆ ก่อนเสิร์ฟ ไม่ได้ทอดเตรียมเรียงไว้เป็นตับแบบร้านทั่วไป ซึ่งเวลาลูกค้าสั่งก็แค่ทอดซ้ำอีกรอบ ประตูฮังยีมุน ประตูเข้าพระราชวังเคียงบก จินนี่สั่งเบียร์มาอีกคนละไพน์ สักพักไก่ทอด 2 จาน จานละตัวก็มาวาง จานหนึ่งเคลือบงาและซอสหวานๆ อีกจานคลุกกระเทียม ยืนยันกับท่านผู้อ่านว่าเมนูนี้ชื่อไก่ทอดและเบียร์จริงๆ เรียกว่า “ชิ-มัก” ชาวเกาหลีกินกันเป็นธรรมดาและไม่ได้สร้างปัญหาให้กับชาติบ้านเมืองมากไปกว่าคนที่ไม่กิน ท่านใดที่โนแอลกอฮอล์จะแยกสั่งเฉพาะไก่ทอดก็คงไม่มีใครว่า สำหรับผมและจินนี่เบียร์ไม่เหลือ แต่เหลือไก่แบบกระเทียมไว้ 3-4 ชิ้น เพราะหากฝืนกินจนหมดอาจไม่ได้ไปต่อ แต่คงต้องกลับบ้านนอน เรานั่งรถไฟใต้ดินไปโผล่ที่สถานีใกล้ๆ พระราชวังเคียงบก ฟ้ามืดลงสักพักแล้ว แต่ก็มองออกว่าพระราชวังแห่งนี้อาณาเขตกว้างใหญ่ไพศาล สร้างขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ.1394 ในยุครุ่งเรืองเคยมีถึง 200 อาคาร หรืออาจจะเรียกตำหนัก แต่ตอนที่กองทัพ “ฮิเดโยชิ โทโยโทมิ” ของญี่ปุ่นบุกเกาหลีเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 16 ลูกหลานพระอาทิตย์ทุบทำลายและเผาทิ้งเสียราบคาบ ภายหลังได้รับการซ่อมแซมและสร้างขึ้นใหม่ ปัจจุบันเหลืออยู่เพียง 10 ตำหนักเท่านั้น ประตูพระราชวังปิดแล้ว จินนี่นำผมเดินรอบกำแพงไปทางทิศเหนือ ตรงข้ามกับกำแพงวังคือทำเนียบประธานาธิบดี หรือเรียกว่า “บลูเฮาส์” ประธานาธิบดีใช้สถานที่แห่งนี้เป็นที่พำนักด้วย ขณะนั้น “ฯพณฯ ปัก กึนฮเย” ถูกถอดถอนออกจากตำแหน่งเรียบร้อยแล้ว แต่ยังไม่ถูกศาลตัดสินให้จำคุก 24 ปี จากคดีบีบให้ 2 บริษัทยักษ์ใหญ่ของเกาหลีใต้บริจาคให้กับองค์กรที่เพื่อนสาวของเธอควบคุมดูแล และเพื่อนสาวของเธอคนนี้ สังคมเกาหลีทราบกันดีว่าฝักใฝ่ลัทธิมนต์ดำประเภทหมอผีคนทรงเจ้าอะไรทำนองนั้น จนถึงขั้นเรียกกันว่าเป็น “รัสปูตินหญิงแห่งเกาหลี” และอยู่หลังฉากประธานาธิบดีแทบทุกเรื่อง   จินนี่เล่าว่า หลังจาก “มิสปัก” ถูกสภาลงมติถอดถอน เจ้าหน้าที่ได้เข้าไปตรวจห้องนอนของเธอ พวกเขาพบบางสิ่งที่น่าสะพรึงและอึ้งสะท้านไปตามๆ กัน “มีเตียงนอน 3 เตียง และในห้องติดกระจกรอบด้าน” ฉบับต่อไปจะให้รายละเอียดเรื่องของมิสปักเพิ่มเติม แต่เรื่องห้องนอนพิศวงขอจบแค่นี้นะครับ. https://www.thaipost.net/main/detail/13842 Seoul Tower Plaza, กรุงโซล, พระราชวังด็อกซู, พระราชวังเคียงบก, เบื้องหน้าที่ปรากฏ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg 13402 15/07/2018 00:00 15/07/2018 00:00 เยี่ยมเพื่อนที่ ‘กรุงโซล’ คาเฟ่เก๋ไก๋ในย่านฮงแด กรุงโซล จากเมืองฮาโกดาเตะบนเกาะฮ็อกไกโด ผมกลับเข้ากรุงโตเกียวด้วยรถไฟชิงกันเซ็นเที่ยวสิบโมงกว่าๆ ถึงสถานีอุเอโนะตอนบ่าย 2 โมง เย็นนั้นได้ออกไปกินข้าวกับคู่รักหนุ่มสาวคู่หนึ่งที่เคยเจอกันเมื่อ 2 ปีก่อนหลังการเสียชีวิตของ “ปีเตอร์ คัมเบอร์เบิร์ช” เพื่อนแคนาเดียนรุ่นใหญ่ของผม ทั้งคู่เป็นเพื่อนของปีเตอร์เหมือนกัน อีก 2 วันต่อมาผมก็ได้เจอกับอีกคู่รัก อายุของคู่นี้มากกว่าคู่แรกอยู่หลายปี สุภาพสตรีคือภรรยาเก่า (คนที่ 2) ของปีเตอร์ ส่วนสุภาพบุรุษคือสามีใหม่ของเธอซึ่งปีเตอร์เป็นผู้แนะนำให้รู้จักกันหลังจากตัวเองต้องแยกทางเดินออกมา เขาไว้ใจและเคารพสุภาพบุรุษท่านนี้ ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 2 แล้วเช่นกันที่ผมได้เจอทั้งคู่หลังจากปีเตอร์เสียชีวิตลงเมื่อ 2 ปีที่แล้ว ก่อนหน้าที่จะเดินทางไปญี่ปุ่นรอบนี้ ผมได้แวะที่เกาหลีใต้เป็นเวลา 1 สัปดาห์ เพื่อเยี่ยมเพื่อนปีเตอร์ที่รู้จักกันหลังการตายของเขาอีกคน ........................................................ เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองเปิดพาสปอร์ตของผมไปยังหน้าที่มีตราประทับของ ตม. ญี่ปุ่นอยู่ 2 ตราในหน้าเดียวกัน แล้วก็บรรจงปั๊มตราของเกาหลีใต้ยัดลงไปในหน้านั้นอีก ดูพี่เขาทำ! บนรถไฟแบบจอดหลายสถานีมีจอฉายหนังสั้น ประชาสัมพันธ์ว่า “หมู่เกาะด็อกโด” เป็นของเกาหลี โดยอ้างอิงหลักฐานทางประวัติศาสตร์บางอย่าง ฉายวนซ้ำไปซ้ำมา ซึ่งหมู่เกาะแห่งนี้มีเกาะหินหลักๆ อยู่ 2 เกาะ และเกาะเล็กเกาะน้อยอีกประมาณ 90 เกาะ เนื้อที่รวมเกือบ 190,000 ตารางเมตร เกิดปัญหาข้อพิพาทในการอ้างสิทธิเหนือดินแดนอยู่กับประเทศญี่ปุ่นมาเป็นเวลานาน ซึ่งญี่ปุ่นเรียกว่า “เกาะทาเคชิมะ” รถไฟวิ่งเกือบ 1 ชั่วโมงก็มาถึงสถานีมหาวิทยาลัยฮงอิก (Hongik University Station) ในเวลาเที่ยง สถานีนี้ใหญ่พอสมควร มีทางออกหลายทาง ผมเดินออกที่ประตูหมายเลข 9 เห็นร้านไก่ทอดเคเอฟซีก็โผเข้าใส่ทันที เพราะทนหิวบนเครื่องบินโลว์คอสต์แอร์ไลน์มาตั้งแต่หลังเที่ยงคืนนิดๆ แถมนอนบนเครื่องไม่หลับอีกต่างหาก ถือว่าได้พิสูจน์ไก่เคเอฟซีเกาหลีโดยไม่ต้องวางแผน สนนราคาชุดละ 6 พันกว่าวอน หรือเกือบๆ 200 บาท รสชาติหลังบวก-ลบความหิวแล้วถือว่าสอบผ่าน ดีกว่าที่เคยกินของญี่ปุ่น แต่สู้ของพวกยุโรปตะวันออกไม่ได้ ส่วนอันดับหนึ่งยังคงยกให้อินเดีย เกสต์เฮาส์ที่จองไว้ผมจะไม่ขอเปิดเผยชื่อเพราะเจ้าของและผู้ดูแลอาจซวยได้ ที่หน้าประตูมีกระดาษติดไว้ว่า “ไปกินข้าวเที่ยง จะรีบกลับมา ขออภัยในความไม่สะดวก” ลงชื่อผู้เขียนและเวลา ผมลองเอามือผลักประตูก็สามารถเปิดเข้าไปได้ ฝรั่งสาวคนหนึ่งนั่งกินบะหมี่อยู่ในครัวเดินมาบอกว่าเดี๋ยวรีเซ็พชั่นก็จะขึ้นมา ผมจึงนั่งรอบนโซฟากลางห้องโถงต้อนรับ พอกำลังจะผล็อยหลับเธอคนนั้นก็เดินเข้ามา เธอขอให้ผมใช้สัญญาณ Wi-fi ของเกสต์เฮาส์เข้าอินเตอร์เน็ตกดยกเลิกการจองกับเว็บไซต์เอเยนต์ ให้เหตุผลว่าไม่ต้องการจ่ายค่าธรรมเนียมให้กับเว็บไซต์ดังกล่าวเป็นจำนวนถึง 30 เปอร์เซ็นต์ของค่าเข้าพัก เมื่อเห็นว่าใบหน้าง่วงๆ ของผมเปลี่ยนเป็นใบหน้าสะดุ้งตื่น เธอก็อ้อนวอน “ได้โปรดเถอะค่ะ เราจ่ายให้พวกเขามากเกินไป” ผมบอกเธอว่า “30 เปอร์เซ็นต์ดูจะมากเกินไปจริงๆ แต่ผมมีเพื่อนที่เคยทำงานกับเว็บไซต์รับจองที่พักอันนี้ในออฟฟิศที่สิงคโปร์เคยบอกว่าพวกเขาหักเฉลี่ยประมาณ 15 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น” “ที่นี่ถูกหัก 30 เปอร์เซ็นต์จริงๆ ค่ะ” เธอยืนยัน จะทำอย่างไรได้ ผมง่วงนอนเต็มทีจึงยอมกดยกเลิกตามความประสงค์ของเธอ แต่ขอให้รับประกันด้วยว่าผมจะไม่ถูกเว็บไซต์เรียกเก็บเงินทีหลัง เพราะเป็นการยกเลิกหลังจากเลยกำหนดให้ยกเลิกตามที่ประกาศไว้ ซึ่งโดยปกติจะต้องเสียค่าปรับ ส่วนมากก็เท่ากับ 100 เปอร์เซ็นต์ของค่าที่พัก สภาพร้านรวงในเขตใกล้เคียงมหาวิทยาลัยฮงอิก เธอขอให้ผมหยุดกังวล “คุณจะไม่มีปัญหา เชื่อฉันเถอะ” เธอคงทำมาบ่อยแล้ว ผมจ่ายเงินไปตามราคาจองหน้าเว็บไซต์ แล้วก็เข้าไปนอนในห้องรวมที่มีกลิ่นอับแปลกๆ แต่ก็หลับลงไปได้อย่างรวดเร็ว   แม้ว่าคนไทยเข้าเกาหลีได้โดยไม่ต้องใช้วีซ่ามานานนมแล้วจากอานิสงส์วีรกรรมทหารกล้าที่ไปช่วยรบในสงครามเกาหลีเมื่อ 60 กว่าปีก่อน แต่นี่เป็นการมาเยือนแดนกิมจิและเคป็อปครั้งแรกของผม พอตื่นขึ้นมาแล้วเข้าไปอาบน้ำก็เกิดอาการงุนงงนิดๆ โถสุขภัณฑ์อยู่ที่มุมหนึ่ง อ่างล้างหน้ามุมหนึ่ง ฝักบัวมุมหนึ่ง แต่ไม่มีการแยกโซนแห้งและโซนเปียก พื้นกระเบื้องลาดลงสู่รูท่อตรงกลางห้องน้ำ ตอนแรกผมยังนึกว่าเป็นเฉพาะในเกสต์เฮาส์หรือโรงแรมราคาประหยัด แต่เมื่ออีกวันต่อมาได้ไปใช้ห้องน้ำบ้านเพื่อนก็พบคำตอบว่า “ห้องน้ำเกาหลีเป็นแบบนี้แหละ” จินฮี หรือ “จินนี่” เพื่อนของผมส่งข้อความมาบอกว่า “ฉันมีข่าวดีจะบอก อย่าเพิ่งกินข้าว เก็บท้องไว้กินด้วยกัน จะไปรับตอน 6 โมงเย็น” ผมออกมานั่งรอจินนี่ที่โซฟาตัวเดิม สาวผู้ดูแลเกสต์เฮาส์ (เธอเป็นมากกว่ารีเซ็พชั่น) เข้ามาคุยด้วย เธอพูดภาษาอังกฤษได้ดีมากเพราะเรียนในหลักสูตรอินเตอร์ฯ ของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง เดาเอาว่าหน้าตายังไม่ได้ผ่านมีดหมอ และไม่จำเป็นต้องผ่านหรือเพิ่มเติมสิ่งใดให้เสียเวลาและเงินทอง เธอเหมือนมีอาการสะดุ้งเมื่อผมบอกว่า “เพื่อนผมกำลังจะมารับไปกินข้าวเย็น เธอเคยทำงานอยู่ที่เว็บไซต์รับจองที่พัก..... แต่ไม่ต้องห่วงหรอก เธอลาออกมาได้สักพักแล้ว” ผมดูราคาห้องพักสำหรับคืนพรุ่งนี้จากเว็บไซต์เดิม ราคาเพิ่มขึ้นมาอีกประมาณ 200 บาท “พรุ่งนี้ขึ้นราคาที่พักหรือครับ” “จำเป็นต้องขึ้นเพราะเป็นวันศุกร์ ที่ไหนก็ขึ้นทั้งนั้นแหละค่ะ” จินนี่เปิดประตู้เข้ามา ดูเหมือนเธอจะทำน้ำหนักเพิ่มขึ้นไปอีกหลายกิโลกรัมจากครั้งหลังสุดที่เจอกัน ผมลุกออกไปกอดทักทาย สาวผู้ดูแลเกสต์เฮาส์เดินเข้าไปในครัว จินนี่สอดส่ายสายตาดูภาพรวมๆ ของเกสต์เฮาส์ แล้วก็ดึงมือผมลงจากเกสต์เฮาส์ไป มีตัวเลือกให้ผม “ไก่ทอดกับเบียร์ หรือจะหมูย่างเกาหลี” พอผมเลือกหมูย่างเกาหลี จินนี่ก็เดินเข้าร้านใกล้ๆ กับเกสต์เฮาส์แล้วบอกว่า “ร้านนี้แหละอร่อย” ผมได้แต่นั่งเฉยๆ ตามคำสั่ง จินนี่ปิ้งย่างอย่างชำนาญ พร้อมเทโซจูใส่แก้วให้ผมเป็นระยะๆ ตามธรรมเนียมแล้วจะไม่รินให้ตัวเองคล้ายกับญี่ปุ่น เนื้อสัตว์ย่างและผักดองเครื่องเคียงเข้ากับโซจูได้ดี ยกเว้นกิมจิที่ผมไม่นิยม รสชาติโดยรวมก็ถือว่าอร่อยตามคำโฆษณา จินนี่เล่าให้ฟังว่าหลังจากทราบว่าทั้งพ่อและแม่ป่วยก็เลยลาออกจากงานที่สิงคโปร์กลับมาดูแล รับ-ส่งโรงพยาบาล แต่เธอไม่ได้อยู่บ้านเดียวกันเพราะไม่อยากฟังคำบ่นของผู้ใหญ่ ออกไปเช่าแฟลตอยู่กับเพื่อนคนหนึ่ง ห่างจากบ้าน (คอนโด) พ่อแม่ไม่ถึง 1 กิโลเมตร ช่วงนี้แฟลตเมทไปทำงานต่างประเทศ เลยบอกให้ผมไปค้างที่แฟลตเธอได้ โดยให้นอนในห้องของเพื่อน ผมขอบคุณและขอเวลาพิจารณา แผงลอยขายอาหารในยามค่ำคืน มีให้เห็นอยู่ทั่วไป ช่วงที่ต้องดูแลพ่อแม่ จินนี่ที่เรียนจบมาทางด้านวรรณกรรมก็เริ่มเขียนเรื่องสั้น เธอบอกว่าตอนมีเวลาไม่เคยได้เขียนอย่างจริงจัง แต่ตอนที่ชีวิตยุ่งสุดขีดกลับเขียนได้อย่างลื่นไหล เธอส่งงานเขียนเข้าประกวด และเพิ่งจะประกาศผลออกมา “ฉันได้รางวัล ที่เกาหลีคุณต้องชนะการประกวดถึงจะเป็นนักเขียนได้ ที่อื่นคุณก็แค่ส่งงานเขียนไปตามสำนักพิมพ์ เขารับพิมพ์คุณก็ได้เป็นนักเขียน แต่ที่เกาหลีต้องประกวด และนี่ฉันก็ยังต้องประกวดต่อในอีกเวทีเพื่อจะได้เป็นนักเขียนเต็มขั้น” ผมเอื้อมมือหยิบขวดโซจู รินใส่แก้วจินนี่ และแก้วตัวเอง กล่าว “ค็อนเป” แสดงความยินดีและ “ขอให้อาชีพนักเขียนไปได้สวย” จินนี่ไม่ยอมให้ผมจ่ายค่าอาหาร บอกว่าเป็นการเลี้ยงต้อนรับ ผมว่างั้นขอเลี้ยงเบียร์ที่ร้านถัดไป เราเดินออกจากร้านหมูย่างพร้อมด้วยกลิ่นหมูย่างที่ติดตามมากับเสื้อผ้าและผมเผ้า มีห้องน้ำรวมของบรรดาร้านในตึกแถวบล็อกนี้ตั้งอยู่ติดกัน ไม่สะอาดแต่สำหรับผู้ชายที่เร่งรีบก็ใช้ปลดทุกข์เบาๆ ได้ จินนี่มองเข้าไปในห้องน้ำแล้วพูดว่า “ฉันทนได้อีกสักพัก ไปกันเถอะ” มีย่านบันเทิงติดๆ กับที่พักของผมชื่อว่าย่านฮงแด (Hongdae) เต็มไปด้วยไนท์คลับ ผับ บาร์ คาเฟ่ และดนตรีสดตามพื้นที่สาธารณะของบรรดาคนหนุ่มสาว เพราะย่านนี้ตั้งอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยฮงอิกที่โด่งดังทางด้านศิลปะ แต่จินนี่ทำตัวศิลปะกว่าด้วยการพาผมเดินไปอีกทาง เกือบจะห่างไกลผู้คน แล้วเข้านั่งที่ร้านเงียบๆ ร้านหนึ่ง เธอสั่งเบียร์ที่เรียกว่าเบียร์ครีมมา 2 แก้วแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำ หมดเบียร์ครีมก็ต่อด้วยเบียร์ขวดยี่ห้อแคส รสชาติจืดชืดเหลือเกิน เบียร์ท้องถิ่นที่นี่มีตัวเลือกไม่มากนักและขออภัยที่ต้องบอกว่า “งั้นๆ” ในบรรดาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ผมว่ามีโซจูที่สามารถร่วมหัวจมท้ายได้ ส่วนเครื่องดื่มที่เรียกว่า “มักกอลลี” (Makgeolli) ลักษณะและรสชาติคล้ายๆ สาโทบ้านเรา ดื่มได้คราวละแก้วสองแก้วก็ควรหันไปทำอย่างอื่น จินนี่เดินมาส่งผมที่หน้าเกสต์เฮาส์ เธอว่าถ้าราคาที่พักขึ้นไปอีก 200 บาทก็ควรย้ายไปนอนที่แฟลตของเธอ เพราะดูแล้วไม่สมเหตุสมผลกับเรื่องคุณภาพ ตื่นเช้าวันต่อมาก็ตัดสินใจเช็กเอาต์แต่ขอฝากกระเป๋าไว้ก่อน ผมลาสาวผู้ดูแลเกสต์เฮาส์ที่กำลังนั่งสนทนากับแขกคนอื่นๆ อยู่บนโซฟา เธอลุกขึ้นเดินมาหาผม อ้าแขนกว้างแล้วสวมกอดแน่น แน่นอนว่าเป็นอ้อมกอดที่น่าอภิรมย์และอบอุ่นอยู่ในที แต่ผมก็ยังรู้สึกว่าเป็นกอดที่เกินกว่าเหตุ แม้ไม่มีคำพูดออกมา แต่เหมือนจะหมายความได้ว่า ‘อย่าบอกเพื่อนของเธอเรื่องยกเลิกการจองห้องพักนะ’ “จ้ะ ไม่บอกหรอก” ผมเปล่งเสียงออกไปโดยไม่รู้ตัว.   https://www.thaipost.net/main/detail/13402 กรุงโซล, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาส, เกาหลี, เบื้องหน้าที่ปรากฏ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg