96231 16/03/2021 14:37 16/03/2021 14:37 ช่างภาพม็อบ 3 นิ้ว เล่าเรื่องเยี่ยมแกนนำเจอ 'แอมมี่' ดูเศร้าผอมลงมาก โทษตัวเองเผาหน้าเรือนจำ 16 มี.ค.64 - กานต์ ทัศนภักดิ์ ศิลปินช่างภาพผู้ติดตามถ่ายภาพการชุมนุมม็อบสามนิ้ว โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊กส่วนตัว Karnt Thassanaphak ว่า บันทึกไว้ เล่าเรื่องไปเยี่ยม "เพื่อนเรา" ที่ศาลอาญาเมื่อวาน 15 มีนาคม (ภาคบ่าย) ผมไปถึงบ่ายสองกว่าแล้วเพราะเข้านอนตอนเช้า จึงไม่ได้อยู่ร่วมเหตุการณ์สำคัญในช่วงเช้า (เสียดายมาก) ตอนที่เข้าไปในห้องพิจารณาคดี คนแรกที่ผมเห็นและยกมือไหว้คือคุณแม่น้องเกด Phayaw Akkahad จำเลยส่วนใหญ่นั่งอยู่ที่ม้านั่งแถวหน้าสุด เพนกวิน - พริษฐ์ ชิวารักษ์ นั่งอยู่บนม้าตัวเดียวกันกับไมค์ ภาณุพงศ์ จาดนอก รุ้ง Panusaya Sithijirawattanakul และคนรักของรุ้ง ผมจึงเดินไปนั่งแถวสองตรงด้านหลังรุ้ง ซึ่งว่างอยู่ รุ้งหันมาพอดีและร้องทักอย่างดีใจ (1) รุ้งก็คือ "รุ้ง" ที่พยายามทำให้คนที่เป็นห่วงทุกคนสบายใจ ยิ้มเก่ง ร่าเริง คุยเก่ง ขี้อ้อน รุ้งยืนยันว่า "สบายดี" และทวง ก๋วยจั๊บ3วัน ที่ผมสัญญาว่าจะซื้อให้กินแต่ยังไม่สบโอกาสสักที  ผมรับคำว่าออกมาเมื่อไหร่จะกินเท่าไหร่ก็ได้ (2) "ตี๋, ตี๋ๆ" ผมเรียกเบาๆ เมื่อเห็นว่าคนถูกเรียกไม่ได้ยิน เพราะนั่งอยู่ปลายอีกด้านของม้า และกำลังคุยกับไมค์อย่างซีเรียส รุ้งจึงเอื้อมมือข้ามไปสะกิดให้ เมื่อเพนกวิน พริษฐ์ ชิวารักษ์ หันมาเห็นผมก็ลุกพรวดขึ้น ก่อนวิ่งอ้อมมาหา เรายืนกอดกันอยู่นานมาก แต่ผมยังรู้สึกไม่อยากปล่อย "ผมคิดถึงพี่มาก" "พี่ก็คิดถึงคุณ คิดถึงทุกวัน" เรานั่งคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง กวิ้นฝากฝังผมถึงเพื่อนบางคนที่มาไม่ได้ รวมทั้งสอบถามถึงความเคลื่อนไหวข้างนอกในบางประเด็น (3) "นี่!! อย่ามาร้องห่มร้องไห้กันแถวนี้นะ พวกเราเป็นนักสู้ ไม่ใช่นักเศร้า เราต้องเข้มแข็ง!!!" ไมค์ ภาณุพงศ์ หันมาแกล้งดุ พร้อมกับยิ้มและขยิบตาให้ผม ผมหัวเราะเบาๆ ไมค์ยังเข้มแข็งเสมอ พวกเขายังคงเข้มแข็งเสมอ (4) พี่สมยศ Somyot Pruksakasemsuk ดูสดชื่นและอารมณ์ดี พี่ยศพูดถึงยุทธวิธีต่างๆ แบบสบายๆ ทีเล่นทีจริง กับผมและพี่ลูกตาล (5) #แอมมี่ ผอมลงไปมากจนผมจำไม่ได้ในตอนแรก (ส่วนหนึ่งคงเพราะมี่เปลี่ยนมาใส่แว่นเรียบๆ และใส่หน้ากากตลอดเวลา) ตอนที่ผมส่งมือไปขอจับยังนึกว่าเขาคือคุณโตโต้ ปิยรัฐ กระทั่งได้ยินเสียงพูด (มี่พูดเบามาก) และเห็นรอยสัก จึงรู้ว่าเป็นแอมมี่ มี่ลุกมานั่งคุยกับผมค่อนข้างนาน ทั้งฝากความคิดถึงห่วงใยมายังทราย Inthira Charoenpura และระบายความรู้สึกเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นข้างนอกภายหลังที่ตัวเขาถูกจับกุม รวมทั้งโทษตัวเองว่าเป็นสาเหตุ ซึ่งผมยืนยันหนักแน่นว่าไม่ใช่ มี่ดูนิ่งขึ้นมาก สงบ แม้จะดูเศร้าไปบ้าง แต่เขายืนยันว่าตนเองสบายดี และเป็นห่วงทุกคนข้างนอก "...ผมรักขบวนการนี้มาก" (6) ไผ่ Pai Jatupat ก็คือ "ไผ่" รอยยิ้มแบบไผ่และแววตาขี้เล่นยังคงมีให้เราเห็นแม้แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ คำแรกที่เขาทักผมก็คือ "พี่ทรายเป็นไงบ้างพี่" ก่อนจะถามถึงเรื่องราวต่างๆ ข้างนอก  ตลอดเวลาที่คุยกัน ไผ่ยิ้มตลอดเวลา  (7) #หมอลำแบงค์ ยังคงดูเศร้า ผมไม่ได้คุยกับเขา แต่ก็ได้เห็นรอยยิ้มตอบรับเมื่อผมเอ่ยทักและให้กำลังใจ - มันเป็นยิ้มของคนเศร้า ที่ยังติดตาผมอยู่ถึงตอนนี้ (8) ทนาย อานนท์ นำภา นั่งอยู่กับแม่ ผมไหว้แม่แล้วยิ้มให้ทนาย - ตั้งแต่เขายังไม่ถูกจับ ผมมีคำพูดมากมายอยากจะพูดกับอานนท์ ซึ่งผมได้บอกกับเพื่อนหลายคนไปแล้ว เหลือก็แต่อานนท์ แต่วันนี้ก็ยังไม่ใช่โอกาสที่เหมาะสม ผมอยากบอกเขาว่า จากเด็กหนุ่มที่เคยทำให้ผมหงุดหงิดในหลายๆเรื่อง - "อานนท์" ในวันนี้ได้กลายเป็นคนที่ผมสามารถยกมือไหว้ได้อย่างสนิทใจ (9) ผมใช้เวลาอยู่ในห้องพิจารณาคดี 701 ประมาณ 1 ชม. ก่อนจะขอตัวลงไปด้านล่างเพื่อรอถ่ายภาพตอนส่งตัวกลับ (ก่อนจะพบว่าถ่ายไม่ได้) ผมกลับไปคุยเล่นกับกวิ้นอยู่อีกพักหนึ่ง นอกจากแม่แล้ว วันนี้น้องสาวของกวิ้นมาให้กำลังใจพี่ชายด้วย กวิ้นรักและห่วงน้องของเขามากๆ ขณะที่ผมมองว่าทั้งสองคนมีอะไรเหมือนกันหลายอย่าง (10) กระบวนการศาลใกล้เสร็จสิ้น, ผมเดินไปกอดลาทีละคน ก่อนจะลงมารอด้านล่าง ก่อนจะพบการป้องกันอย่างแน่นหนาไม่ให้สามารถถ่ายภาพจำเลยแต่ละคนได้ สิ่งหนึ่งที่ไม่ปรากฏในข่าว แต่พี่ไพศาล จันปาน วิ่งมาบอกพวกเราที่ยืนรอกันอยู่ก็คือ เพนกวินถูกใช้กำลังล็อคตัวขึ้นรถ หลังจากพยายามจะยืนชูสามนิ้ว (บันทึกเมื่อ 16 มี.ค. 64) https://www.thaipost.net/main/detail/96231 กานต์ ทัศนภักดิ์, รุ้งปนัสยา, ศาลอาญา, เพนกวิน, แกนนำม็อบ, แอมมี่, ไผ่ ดาวดิน, ไมค์ ภาณุพงศ์ TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20210304/image_big_6040d0ccc5d2a.jpg 96208 16/03/2021 11:01 16/03/2021 11:01 'ชาว3นิ้ว'ตอกย้ำ!เดอะเบสท์'เพนกวิน'ปีนเก้าอี้ปากตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยวในห้องพิจารณาคดี 16 มี.ค.64- กานต์ ทัศนภักดิ์  ศิลปิน ช่างภาพสารคดีที่ติดตามถ่ายภาพการชุมนุม 3 นิ้วโพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊ก Karnt Thassanaphak ว่า อ่านแล้วน้ำตาจะไหล By มิตรสหายของมิตรสหายท่านหนึ่ง: "...เราไปศาลมาไม่นานนักหรอก ประมาณ 3 ปีและไม่ได้ไปทุกวันแต่ก็มีโอกาสนั่งฟัง สังเกตการณ์การพิจารณาคดีมาเป็นสิบคดี ตลอดระยะเวลาการนั่งในศาล การเข้าออกศาล ทุกคนรู้ โลกรู้ ทุกอย่างเราต้องพินอบพิเทา ใส่รองเท้าแตะคีบไม่ได้ (วันนี้เราเห็นเขาไล่คนตั้งแต่หน้าบันไดศาลไม่ให้ใส่รองเท้าแตะเข้ามา คนคนนั้นอุ้มลูกที่อายุไม่น่าจะถึงเดือน เรางงมากว่ามันบ้าอะไรกันนัก นี่แค่ประตูทางเข้าศาล ไม่ใช่ห้องพิจารณาด้วยซ้ำ) ใส่กางเกงสั้นขึ้นมาหน่อยก็ไม่ได้ นั่งไขว้ห้างไม่ได้ นั่งกอดอกไม่ได้ นั่งเอาแขนพาดพนักไม่ได้ บางห้องพิจารณาไม่ให้จด บางห้องพิจารณาไม่ให้เข้าฟัง  วันนี้เป็นครั้งแรกที่เราเห็นจำเลยเถียงศาล โอเค เราเคยเห็นทนายอานนท์ซึ่งเถียงศาลอยู่ตลอดเวลา จนศาลที่ปากกล้าๆก็ยังต้องยอมใจ เราเคยเห็นจำเลยบางคนเมินใส่ศาลเช่นพี่เอกชัย แต่ในห้องพิจารณาแทบไม่ค่อยมีจำเลยคนไหนแสดงตัวต่อศาล ว่าเราเท่ากัน แทบทุกคนจะต้องแสดงตนอย่างต้อยต่ำกว่า อย่างเจียมเนื้อเจียมตัว เราต้องคุยกับศาลอย่างกราบกราน แต่วันนี้ไม่ใช่ เด็กๆพูดเรื่องจริงให้ศาลฟัง “ศาลพูดอะไรกัน นั่งฟังอยู่ไม่ได้ยินเลย พูดเสียงดังหน่อย/เพิ่มเสียงหน่อย” ดอกแรก โอโห สิ่งที่กูอยากถามมาตลอด ว่ามีไมค์ทำไมไม่เปิดไมค์ แล้วจะจัดซื้อไมค์มาเพื่อ คนนั่งเต็มห้อง ยังซุบซิบกันอยู่ได้  “เราจะต่อสู้คดีได้อย่างไร ทั้งที่เราถูกคุมขังอยู่” ประโยคสั้นๆนี้โคตรจะจริง “กระดาษคำฟ้อง 20-30แผ่น รู้มั้ยว่ามันไม่มีที่เก็บในเรือนจำและไม่มีที่ที่จะอ่านทำความเข้าใจเงียบๆได้เลย” สิ่งที่ศาลไม่เคยเข้าใจ ไม่เคยรู้ว่าชีวิตในเรือนจำมันลำบากแค่ไหน พี่สมยศพูดให้ศาลเห็นภาพได้ดี ทนายอานนท์ช่วยอธิบายให้จำเลยคนอื่นๆเข้าใจเรื่องระบบการประกันตัวและการพิจารณาคดีด้วย ว่าองค์คณะเป็นคนละส่วนกัน ทนายน่าจะเข้าใจมากที่สุด ศาลไหว้วาน อานนท์ตอบว่า เพราะเข้าใจมากที่สุด เลยพูดไม่ได้ ยิ่งพูดก็ยิ่งเหมือนเข้าตัว ไม่มีเรื่องอะไรในกระบวนการตอนนี้ที่จะอธิบายให้ใครเข้าใจได้เลย (ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมทุกคนไม่ได้ประกัน) อีกหนึ่งดอกจุกๆ วันนี้ช่วงเช้าของการพิจารณาแทบไม่มีใครฟังศาลพูด การที่ทูตหลายประเทศเข้าฟังการพิจาณาด้วย ทำให้ตำรวจศาลไม่กล้าจะลากคนออกจากศาล ทั้งที่ใจก็คงอยากลากอยู่ เพราะปกติแค่คีบแตะเข้ามาในห้องไขว่ห้างก็โดนวางอำนาจใส่แล้ว แต่นี่ยืนตะโกนกันปาวๆ คำว่า เคารพศาล ศาลที่เคารพ สิ้นความหมายไปเลย ทุกคนอยากพูดสิ่งที่ตัวเองต้องการจะพูดและกำลังบังคับให้ศาลฟัง กลับกันปกติศาลมักจะบังคับให้เราฟังสิ่งที่ศาลพูดและต้องนิ่งเงียบเสมอมา  แบงค์บอกว่า เขาปฎิบัติตนอย่างร่วมไม้ร่วมมือต่อคนในกระบวนการยุติธรรมมาโดยตลอด เขาไม่เคยไม่ไปรายงานตัว แต่เหตุใดเขาจึงไม่ได้รับการประกัน เหตุใดตัวเขาต้องมารับความกระทบกระเทือนทางจิตใจซ้ำซ้อนด้วยคดี112 อีก ทั้งที่ออกจากคุกเพราะคดีดังกล่าวมาแล้ว 4 ปี เดอะเบสท์ของวันนี้ คือภาพเพนกวินถูกรุมล้อมด้วยตำรวจศาล, เจ้าหน้าที่ศาล,รปภ. รุ้งเดินไปด้านหลังเพื่อนรุ่นพี่ของตัวเอง กางมือทั้งสองข้างออก คล้ายโอบเพื่อนเอาไว้ ไม่ให้ใครมาเข้าใกล้เขา ทั้งสองโดนล้อม จนเพนกวินต้องปีนขึ้นไปยืนบนเก้าอี้ให้มวลชนได้เห็นหน้า มือหนึ่งถือคำแถลงที่เตรียมมา ปากก็ตะโกนอ่านสิ่งเหล่านั้นอย่างโกรธเกรี้ยว เออ โกรธ โกรธได้อีก ถ้าทุกคนไม่โกรธ เฉยชากับเรื่องเหี้ยๆ สังคมมันจะเป็นยังไงว้ะ ( อืม ก็คงเป็นแบบที่กำลังเห็นอยู่นี่แหละ) ป้าๆเพื่อนๆ เข้ามาคล้องแขนโดยอัตโนมัติอย่างรู้งานก่อนที่ตำรวจจะได้ประชิดตัว แม้เบียดดันกันอยู่พักใหญ่แต่เพนกวินก็ได้อ่านสิ่งที่ตัวเองเขียนมาจนจบ พร้อมประกาศอดอาหาร จนกว่าสามัญสำนึกจะคืนสู่ผู้พิพากษา เราเห็นบางคนร้องไห้ หลายคนชูสามนิ้วเป็นการสนับสนุน แทบทั้งห้องตะโกนพร้อมกัน ศักดินาจงพินาศ ประชาราษฎร์จงเจริญ 3 ครั้ง พูดจริงๆคนพวกนี้อาศัยทุกพื้นที่เพื่อแสดงออกเจตจำนงค์ที่จะไม่ก้มหัวให้ใครอีกแล้ว ถึงรู้ว่าทุกๆอย่างมันเสี่ยง การทำแบบนี้ในศาลที่ขึ้นชื่อเรื่องการชอบกดหัวคนอื่น การส่งข้อความออกมาจากเรือนจำในเชิงวิพากษ์ หรือแม้แต่การปราศรัยตอนที่ยังไม่ถูกคุมขัง เพดานถูกเปิดแล้วเปิดอีกในทุกพื้นที่ พวกเขาถูกจับแล้วจับอีก  วันนี้คุณบางคนทำอะไรอยู่นะ"   https://www.thaipost.net/main/detail/96208 กานต์ ทัศนภักดิ์, ม็อบ3นิ้ว, ห้องพิจารณาคดี, เพนกวิน TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20210315/image_big_604f5e9ebe5f6.jpg