52889
20/12/2019 07:51
20/12/2019 07:50
เจ็บจี๊ด!นักเขียนซีไรต์แนะถ้ารู้จักแต่เสรีภาพไม่รู้จักกาลเทศะต้องเอาข้าวไปกินในส้วม-ขี้ในวงข้าว
<p></p>
<p>
20ธ.ค.62-วิมล ไทรนิ่มนวล นักเขียนรางวัลซีไรต์ โพสต์ข้อความในเฟซบุ๊กส่วนตัวมีเนื้อหาดังนี้</p>
<p>ถ้ารู้จักแต่เสรีภาพ ไม่รู้จักกาลเทศะว่าเป็นอย่างไร
ก็ต้องเอาข้าวไปกินในส้วม และขี้ในวงข้าว</p>
<p></p>
<p>ก่อนหน้านั้นเขาโพสต์ข้อความหัวข้อ "ขยะปฏิกูล" มีเนื้อหาดังนี้
ทำไม "พวกนักการเมืองบางจำพวก" จึงกล้าทำสิ่งที่ผิดปรกติและท้าทายเสมอมา อย่างไม่แยแสความรู้สึกนึดคิดของใคร?
"ใคร" ก็คือฝ่ายตรงข้ามกับพวกเขา
นั่นเพราะฝ่ายเดียวกับพวกเขาชื่นชมยินดีต่อการกระทำของเขา ไม่เว้นแม้กระทั่งพวกมีการศึกษาสูงๆ มีตำแหน่งทางวิชาการขลังๆ
โดยเฉพาะพวกซ้าย...ทั้งซ้ายเก่า ซ้ายแก่ ซ้ายซอมบี้ และซ้ายใหม่ ซ้ายไร้เดียงสา และแน่นอนว่าต้องรวมเอาพวกลิเบอรัลไว้ด้วย
คนพวกนี้ไม่เพียงแต่ชื่นชม แต่ยังคอยปกป้อง แก้ต่าง คอยเบี่ยงประเด็น คอยแถ...แบบนักวิชาการให้อีกด้วย
ส่วนพวกกักขฬะขยะสังคมก็คอยก่นด่าคนที่ไม่เห็นด้วยกับพวกเขาอย่างหยาบช้าถ่อยสถุล จนสงสัยว่าพ่อแม่ครูอาจารย์อบรมบ่มนิสัยพวกเขามาแบบไหน หรือเป็นโดยกมลสันดาน
แต่ผมก็ว่า "ดี" ที่พวกเขาได้สำรากขยะปฏิกูลในจิตใจออกมาให้ได้ "รู้เช่นเห็นชาติ" กันว่าเป็นอย่างไร
จะได้ตามชมชะตากรรมของพวกเขา...เหมือนชมมหรสพ.</p>
https://www.thaipost.net/main/detail/52889
กาละเทศะ, จูบปากในสภา, ลิเบอรัล, วิมล ไทรนิ่มนวล
TRUE
FALSE
ADD
https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20180531/image_big_5b0fc4027507e.jpg
40675
11/07/2019 08:40
11/07/2019 08:40
'วินทร์' ปัดฝุ่นบทความเก่าสะท้อนข้อคิด 'เสรีภาพแต่งกาย' กระทุ้ง ส.ส.ต้องให้เกียรติสถานที่
<p></p>
<p>11 ก.ค.62 - วินทร์ เลียววาริณ ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ และนักเขียนรางวัลซีไรต์ โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊คส่วนตัวว่า ได้โพสต์เรื่องสิทธิ เสรีภาพ กาลเทศะไปแล้ว ขอต่ออีกนิดเรื่องกฎ มารยาท รวมไปถึงเสรีภาพในการแต่งกายจะได้ครบความ บทความนี้เขียนเมื่อพฤษภาคม 2551 ช่วงที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ออกกฎห้ามนักศึกษาสวมชุดไม่เรียบร้อย</p>
<p>ภาพยนตร์โทรทัศน์แนวซิทคอมของฝรั่งที่โด่งดังมากเรื่องหนึ่งราวยี่สิบปีก่อนคือ The Golden Girls เป็นการผจญภัยของหญิงวัยไม้ใกล้ฝั่งสี่นาง บลานช์, โรส, โดโรธี และโซเฟีย ที่อยู่ด้วยกันในบ้านเช่าหลังหนึ่งในไมอามี ฟลอริดา แม้จะเป็นหนังตลก แต่ก็แตะประเด็นร้อนของสังคมมากมาย</p>
<p>ในตอนหนึ่ง สาวไม่น้อยเหล่านี้ไปเยือนสมาคมเปลือยกายแบบรีสอร์ท กินเวลานานพอควรกว่าสตรีสูงวัยทั้งสี่จะทำใจได้จนกล้าถอดเสื้อผ้าและเดินเพ่นพ่านไปมาในนิคมคนเปลือยนั้น</p>
<p>ครั้นคุ้นเคยกับการทำกิจกรรมต่าง ๆ ในสมาคมโดยไม่สวมเสื้อผ้าดีแล้ว เย็นนั้นกลุ่มหญิงไม้ใกล้ฝั่งก็แวะไปกินอาหารเย็นในห้องอาหารของรีสอร์ทในสภาพเปลือยเปล่าอย่างสบายอารมณ์ เมื่อเปิดประตูเข้าไป ทั้งสี่ก็ตกตะลึงเมื่อพบว่าแขกทั้งหมดซึ่งกำลังกินอาหารในห้องนั้นสวมเสื้อผ้าเต็มยศกันทุกคน !</p>
<p>ถึงจะเป็นนิคมเปลือย แต่ไม่ใช่ทุกที่ทุกเวลาที่พวกเขาแก้ผ้ากัน !</p>
<p>ในปี 2551 มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งที่ผมเคยเป็นนักศึกษาออกกฎระเบียบห้ามนักศึกษาสวมชุด 'ไม่เรียบร้อย' โดยเฉพาะนักศึกษาหญิง ห้ามสวมมินิสเกิร์ต ชุดสายเดี่ยว และชุดล่อแหลมอื่น ๆ</p>
<p>ย่อมมีคนตั้งคำถามว่า การตั้งกฎระเบียบดังกล่าวผิดหลักเสรีภาพของมนุษย์หรือไม่ ? ลิดรอนสิทธิมนุษยชนหรือไม่ ? ที่สำคัญที่สุดคือมันช่วยพัฒนานักศึกษาให้เป็นคนที่มีคุณภาพดีขึ้นหรือไม่ ?</p>
<p>ในชั่วโมงแรกของวิชาการแต่งกายในหลักสูตรพัฒนาบุคลิกภาพที่ผมเคยเข้าเรียนในสถาบันบุคลิกภาพชั้นนำแห่งหนึ่งนานปีมาแล้ว อาจารย์ชี้ให้เห็นถึงข้อแตกต่างระหว่างการแต่งตัวเรียบร้อยกับการแต่งตัวดี</p>
<p>การแต่งตัวเรียบร้อยเป็นคนละเรื่องกับการแต่งตัวดี</p>
<p>ถามว่าไม่เหมือนกันหรือ? คำตอบคือไม่เหมือนกัน ! การแต่งตัวเรียบร้อยอาจไม่ใช่การแต่งตัวดี</p>
<p>การแต่งตัวเรียบร้อยในมาตรฐานของสังคมคือการแต่งตัวแบบปกปิดร่างกายโดยมีจุดหมายไม่ให้อุจาดตา ไม่ผิดวัฒนธรรมประเพณี ไม่สวนทางกับศีลธรรม ความเป็นสุภาพบุรุษและกุลสตรี และอีกสารพัด 'ความเหมาะสม' ที่สังคมกำหนด แต่อาจไร้รสนิยมในเชิงศิลปะ</p>
<p>มาตรวัดของความเรียบร้อยมักมาจากค่านิยมของสังคม กล่าวคืออะไรที่สังคมรับไม่ได้ก็แปลว่าไม่เรียบร้อย ยกตัวอย่างเช่น สวมชุดโชว์เนื้อหนังมังสาไปตักบาตรถือว่าไม่เรียบร้อย สวมชุดมินิสเกิร์ตไปโรงเรียนถือว่าไม่เรียบร้อย เป็นต้น</p>
<p>ความเรียบร้อยยังมีสองมาตรฐาน ซึ่งอาจวัดได้จากสถานะอาชีพ เช่น นักศึกษาสาวสวมชุดโนบราถือว่าไม่เรียบร้อย ขณะที่นักร้องราตรีที่ทำอย่างเดียวกันถือว่ารับได้</p>
<p>ส่วนการแต่งตัวดีคือการแต่งตัวที่มีจุดหมายเพื่อให้ดูดี มีรสนิยมดีและให้เกียรติแก่สถานที่</p>
<p>อาจารย์ผู้สอนเน้นคำนี้มาก : ให้เกียรติแก่สถานที่ และหรือคนที่เราไปหา เราไม่สวมชุดเปิดเผยแนบเนื้อไปฟังเทศน์ในวัดเพราะให้เกียรติพระและคนอื่น ๆ ไม่สวมชุดสีสดใสไปงานศพ เป็นต้น</p>
<p>การแต่งตัวดีกินพื้นที่กว้างกว่าการแต่งตัวเรียบร้อย มันแสดงถึงรสนิยมของผู้แต่งกาย ผสานการแต่งกายเข้ากับมารยาท ความเหมาะสม และที่สำคัญที่สุดคือทำให้คนคนนั้นดูมีราคา</p>
<p>นี่ก็คือ "คนงามเพราะแต่ง" ที่แท้จริง</p>
<p>เสรีภาพกับอิสรภาพเป็นสองวิถีทางสำคัญในการดำเนินชีวิต มนุษย์ควรมีอิสรภาพในการดำเนินชีวิตของเขาเอง ในการเลือกคู่ครอง ในการศึกษาสายที่ต้องการ ฯลฯ นี่คืออุดมคติของชีวิตที่เป็นจริงได้</p>
<p>ทว่าการใช้ชีวิตในสังคมก็มีราคาของมันอย่างหนึ่ง นั่นคือ เสรีภาพมีขอบเขตของมัน การใช้ชีวิตแบบสัตว์สังคมหมายถึงการเอาใจเขามาใส่ใจเราด้วย</p>
<p>ย่อมมีคนบอกว่า "ทำไมยุ่งนัก ? ก็แค่การแต่งตัว ทำไมต้องมีกฎอะไรมากมายวุ่นวาย"</p>
<p>ความจริงคือ 'กฎ' กับ 'มารยาท' ก็เป็นคนละเรื่องกัน</p>
<p>กฎมาจากภายนอก มารยาทมาจากภายใน</p>
<p>โลกเรามีกฎการเสพไวน์แดงกับเนื้อ, ไวน์ขาวกับปลา กฎแบบนี้เกิดมาจากความนิยมที่คนกลุ่มหนึ่งตั้งขึ้นมาจากประสบการณ์ แต่การเสพไวน์แดงกับปลาก็ไม่ทำให้ท้องเสียแต่อย่างไร</p>
<p>มารยาทคือสิ่งที่เราปฏิบัติต่อผู้อื่นเพราะเราเชื่อว่าเรามีคุณค่าพอที่จะให้และรับความรู้สึกดี ๆ ได้</p>
<p>การไปลามาไหว้ การค้อมหัวเล็กน้อยขณะเดินผ่านผู้ใหญ่ การยิ้มให้คนแปลกหน้า ฯลฯ เหล่านี้เป็นเรื่องเล็กน้อยที่ทำให้ทุกคนรู้สึกดี มันมาจากภายในตัวตนของเรา</p>
<p>จนเมื่อเราต้องเสแสร้ง เช่นไหว้คนที่ไม่อยากไหว้ มันจะพ้นสภาพจากมารยาทเป็นกฎและโซ่ตรวนไปในทันที</p>
<p>คนไม่น้อยเห็นว่าการเป็นอิสระจากกรอบ การมีเสรีภาพที่จะเลือกคือการต้องแสดง-ป่าวประกาศให้ชาวโลกรู้ว่าตนมีสิ่งเหล่านี้ แต่ทว่าการคิดนอกกรอบก็ไม่ได้หมายถึงต้องนอกกรอบไปหมดทุกเรื่อง หรือนอกกรอบเพียงเพื่อให้ชาวโลกรู้ว่าตนนอกกรอบ เสรีภาพในการแต่งกายก็มิได้มาจากการแต่งกายแบบตามใจฉันเสมอไป เสรีภาพในการพูดก็ไม่ได้หมายถึงการเอาแต่พูด ๆ ๆ</p>
<p>อิสรภาพที่แท้จริงก็คือความสามารถที่จะยืดหยุ่นได้ ไม่ใช่คิดแต่จะกบฏอยู่ทุกเรื่องทุกวัน เพราะการใช้ชีวิตในสังคมใด ๆ ในโลกมีปัจจัยและตัวแปรมากกว่าตัวเราเอง</p>
<p>เราต้องมีความรับผิดชอบด้วย</p>
<p>ความรับผิดชอบต่อตัวเองคือรู้จักเติมความรู้ ดูแลสุขภาพให้ดี ไม่เสพสารเสพติดจนร่างกายเสียหาย ความรับผิดชอบต่อครอบครัวคือดูแลลูก สามี ภรรยา พ่อ แม่ ความรับผิดชอบต่อสังคมคือช่วยทำให้สังคมนี้น่าอยู่ขึ้น และภูมิใจที่ได้อยู่ในสังคมนั้น และอยากให้ลูกหลานของตนอยู่ในสังคมนั้น</p>
<p>นี่คือเสรีภาพกับอิสรภาพซึ่งเมื่อเราเข้าใจมันจริง ๆ ข้อห้ามต่าง ๆ ก็ไม่จำเป็น และนี่ก็คือความงามของการใช้ชีวิตที่ดีหรือมิใช่ ?</p>
<p style="text-align: center;"></p>
https://www.thaipost.net/main/detail/40675
กาละเทศะ, ช่อ พรรณิการ์, นักเขียนซีไรต์, ลิดรอนสิทธิมนุษยชน, วินทร์ เลียววาริณ, ศิลปินแห่งชาติ, สิทธิเสรีภาพ
TRUE
FALSE
ADD
https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20190206/image_big_5c5a46ebf2dc4.jpg