25810 05/01/2019 13:19 05/01/2019 13:17 ครอบครัว'ชวนชื่น'วันที่ไร้พ่อดม 'จอย'รับยังทำใจไม่ได้             เป็นเรื่องเศร้าที่หลายคนไม่อยากให้เกิดขึ้นกับตัวเอง สำหรับ การสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก เช่นเดียวกับ ครอบครัว ชวนชื่น ที่ได้เสียเสาหลักของบ้าน อย่าง "พ่อดม" ไปแบบไม่มีวันกลับด้วยโรคมะเร็งตับ ล่าสุดลูกๆ ของพ่อดม พร้อมใจกันมาเปิดใจหลังสูญเสียเสาหลักไป ผ่านทางรายการ คุยแซ่บshow  ตอนนี้สภาพจิตใจเป็นยังไงบ้าง     จอย : คือตอนนี้ในความรู้สึกของพี่นะ ถ้าจะให้พูดถึงพ่อ ใครไม่สะกิดไม่พูดไม่เป็นไรนะ แต่บางทีเวลาเราไปเดินห้างแล้วมีคนมาบอก เสียใจด้วยนะ คิดถึงพ่อ พ่อเคยไปนู่นไปนี่ พอพูดไปพูดมา อารมณ์มันก็เริ่มมา เราก็ต้องขอตัวไปก่อน เราไม่ไหว อะไรก็แล้วแต่ถ้าหากว่าให้พี่ไปดูคลิปหรือดูอะไร พี่ยังทำใจไม่ได้นะ     จิ้ม : ไม่เคยนึกถึงความเศร้าเลยนะ พ่อเป็นอะไรที่เหมือนแบบเราได้เห็นมาตลอด มันก็เลยกลายเป็นอะไรที่แบบว่าจดจำ เราจดจำเขา ทุกครั้งจะรู้สึกปิติ ปลื้มใจ ทุกคนที่มาร่วมงานก็ช่วยงานกันดีมาก ช่วยในส่วนตรงนั้นตรงนี้จนมันเต็มไปหมด ขอบคุณทีมแพทย์ พยาบาล ของโรงพยาบาลศิริราช แล้วก็โรงพยาบาลพระนั่งเกล้าทุกท่านด้วยครับ ย้อนกลับไปนิดนึง ก่อนที่คุณพ่อจะป่วยมีอาการอะไรไหม     จูน : คือไม่มีอาการอะไรเลย เหมือนว่าแกบ่นเจ็บหลัง เราก็จะซื้อแผ่นแปะหลังมาแปะหลังให้แกเฉยๆ แล้วแกก็ยังไปขายขนมเปี๊ยะให้ป๋าเทพอยู่เลย     โจ้ : ก่อนหน้าที่จะไปตรวจพบ ผมก็โทรหาพ่อ เพราะทราบว่าไม่สบาย ให้ไปหาหมอแล้วก็ไม่ไป ผมก็เลยบอกว่าเดี๋ยวผมจะลางานแล้วก็ไปกัน เพราะว่าตอนนั้นพี่ๆทุกคนไม่ว่างกันเลย ผมก็พาพ่อไปตรวจสุขภาพ แล้วก็เจอมะเร็งครับ     จิ้ม : พอลูกทุกคนก็ทราบข่าวแล้วก็ช่วยกันปิด เพราะพ่อยังไม่รู้ ก็เลยเป็นที่มาของการบอกว่า พ่อเป็นแค่เนื้องอกนะ พ่อก็ไม่ทราบจนบัดนี้แกคงไปด่าแล้ว     จอย : ที่เราบอกแบบนั้นก็เพราะคิดว่าวันนึงมันจะต้องรักษาหายค่ะ     ต่าย : ตอนแรกเราก็บอกแกแค่เป็นเนื้องอก แล้วก็บอกขนาดของชิ้นเนื้อ การรักษายังไง คือพ่อไม่สนใจเลยเรื่องพวกนี้ เราบอกว่าทำเคมีเฉพาะจุดแล้วพ่อก็เข้าใจอย่างนั้น แล้วพ่อก็คิดว่าพ่อจะหาย พอทำครั้งแรกปรากฏว่าเอฟเฟ็คมันเยอะมาก แกเหมือนจะไม่ไหวแล้ว แต่ผ่านไปภายใน 2 เดือนอาการของแกก็ดีขึ้น หลังจากนั้นหมอก็บอกว่าต้องรักษาตามอาการแล้วนะ ไม่สามารถทำเคมีได้แล้ว เราก็เริ่มรู้สึกหมดหวังแล้ว จึงตัดสินใจไปรักษาต่อที่จีน ซึ่งตอนนั้นพ่อดีขึ้นมาก บอกเขาก็ให้กลับมาไทย กลับมาได้ 1 เดือน แล้วก็กลับไปดูอาการใหม่ ก็พบก้อนใหม่เกิดขึ้นมาอีก 2 ก้อน ซึ่งตอนนั้นไม่สามารถทำอะไรได้แล้ว     เมื่อเจอก้อนใหม่ เราบอกพ่อว่ายังไง     ต่าย : ก็ช่วงที่รักษาเราก็ปิดกันมาตลอด แต่พอหมอบอกว่ารักษาไม่ได้แล้วนะ รู้สึกเคว้งคว้างมาก แต่ตอนนั้น พี่น้องทุกคนให้กำลังใจเรา ทั้งๆที่เราต้องปิดพ่อ ตอนนั้นก็บอกพ่อไปว่า ตับของพ่อยังไม่แข็งแรงนะ จึงไม่สามารถทำอีกครั้งหนึ่งได้ หลังจากนั้นก็มีอาการอยู่ตลอด พอเริ่มรู้สึกไม่ไหวแล้ว ตอนนั้นในวาระสุดท้ายเราไม่อยากอยู่กับพ่อคนเดียว อยากอยู่กับพี่น้องทุกคน พอลงจากเครื่องก็ส่งโรงพยาบาลนั่งเกล้าเลยค่ะ ช่วงนั้นพ่อพูดอะไรบ้าง และเป็นห่วงอะไรบ้าง     ต่าย : ไม่เลยค่ะ แล้วเวลาทุกคนไปเยี่ยมแกก็จะมีมุกคุยเล่นตลกเฮฮากันมาก     จอย : เวลาพี่ไปเฝ้าพ่อ ไปหาพ่อที่โรงพยาบาล ช่วงที่แกรู้สึกตัวขึ้นมา แกยังบอกว่าจะเล่นตลกอยู่เลย เราก็ถ้าอย่างนั้นก็ตามน้ำไปเลยแล้วกัน ขนาดตอนนั้นพ่อเสียงไม่ค่อยมีนะ แต่ก็ยังจะร้องออกมา พ่อดมรู้ไหมว่า นั่นอาจเป็นวาระสุดท้าย...     จอย : พ่อไม่รู้เลยค่ะ     จิ้ม : แต่ถ้าถามผม ผมว่าพ่อรู้นะ แต่แค่เขาไม่อยากได้ยินหรอก คือเขาไม่ได้โง่นะ มันเหมือนกับรู้ว่าผู้หญิงจะบอกเลิก รู้ว่าผู้หญิงปันใจ แต่ว่าผู้หญิงยังไม่ได้พูด ก็ยังมีความหวังอยู่เท่านั้นเอง ถ้าให้พี่เปรียบเทียบกับพ่อนะ พี่ไม่อยากบอก เพราะว่าพ่อเราเป็นคนละเอียดอ่อนต่อความดี สิ่งชั่วร้ายพ่อจะเกลียดไม่ชอบ คือเขาเป็นคนตัวเล็ก แล้วก็โดนรังแกมาตลอดก็จะไม่ชอบสิ่งที่ไม่ดีหรือรุนแรง ถ้าบอกว่ากำลังเป็นโรคมะเร็ง ก็อาจจะโหดร้ายไป และพวกเราก็เลยต้องบอกไปแบบนั้น เพื่อให้พ่อได้สู้ แล้วก็ให้พี่น้องทุกๆคนช่วยกันหาทางรักษาพ่อ     ตอนพ่อดมป่วย ไม่เคยใส่ชุดโรงพยาบาลเลย     ต่าย : ใช่ค่ะ ตอนที่เจอจะไม่เคยใส่เลย ตอนที่พี่ไปก็ไปขอพยาบาลว่า พ่อไม่ใส่นะ เพราะอึดอัด พอไปที่จีน ก็ไม่ได้ใส่อีก ต้องไปที่ห้างซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้แก     จอย : คือแกจะให้บัตรเครดิตไปเลยนะ คือเอาไปให้พ่อเผื่อจะซื้ออะไร ให้เต็มที่เลย อย่างที่พ่ออยากจะได้ ให้พ่อมีความสุขที่สุด ความรู้สึกจากใจลูกๆ อยากบอกอะไรกับพ่อบ้าง     จิ้ม : อยากจะบอกว่า พ่อเองไม่เคยคิดถึงความยิ่งใหญ่ ลูกๆก็อาจจะมองไม่เห็น แต่ลูกๆคิดว่า พ่อควรจะถูกพรีเซนต์ไปในทิศทางที่มีความสุขและสนุกสนาน ก็จะบอกว่าพ่อมีความสามารถอะไรบ้าง เพราะฉะนั้นลูกๆของพ่อทุกคนทำเต็มที่ ขอให้พ่อดลบันดาลให้พวกเราทุกคน ทุกคนที่ไปร่วมงานพ่อ มีความสุข พ่อมีบารมีเท่าไหร่ก็แผ่มาให้พวกเราด้วยครับ     https://www.thaipost.net/main/detail/25810 จอย ชวนชื่น, จิ้ม ชวนชื่น, ชวนชื่น, พ่อดม ชวนชื่น, อุดม ชวนชื่น TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20190105/image_big_5c30488468e5e.jpg 22949 27/11/2018 22:07 27/11/2018 22:07 ‘จอย ชวนชื่น’ลั่น ไม่เคยแย่งช่องทางทำกินใคร!             เคยเป็นนักแสดงตลกแถวหน้าของวงการบันเทิงเลยทีเดียว แต่โลกใบนี้ไม่มีอะไรยั่งยืน เมื่อวงการตลกเปลี่ยนไป ไม่ได้รับความนิยมเหมือนเมื่อก่อน ทำให้ จอย ชวนชื่น ต้องผันตัวเองจากนักแสดงสู่แม่ค้าขายของตามตลาดนัด จนมีแม่ค้าทักว่ามาแย่งอาชีพทำกิน   สมัยก่อนงานเยอะมาก?           จอย : ใช่ค่ะ สมัยก่อนงานเยอะมาก คือรับงานเยอะมากรับจนแบบงงไปหมด บางทีงาน 4-5 งานอยู่ในเวลาที่มันใกล้เคียงกัน จนไม่ไหวแล้ว ละครเกือบ 10 เรื่อง ถ่ายพร้อมกัน แต่เราต้องแบ่งเวลา คือเราไม่ใช่นางเอก เขาก็ไม่ใช้คิวเยอะ อาจจะอาทิตย์นึงใช้วันเดียว แล้วเราก็สลับสับเปลี่ยนกัน อาจจะไปตอนเช้า บ่าย หรือเย็น มืดดึกอะไรก็ว่ากันไป ตอนหลังก็ให้สามีมาช่วยจัดคิวให้แล้วก็ขับรถให้เรา แต่พอมามีลูกก็เลยต้องปล่อยทิ้งทุกอย่างให้กับลูก เพราะว่าเราจะไม่จ้างคน คือเวลาจ้างเราจะไม่รู้ว่าเขาดูแลลูกเราแบบไหน คือมันไม่สบายใจค่ะ           เวลาจะไปทำงานก็ขับรถไปเอง เมื่อก่อนจะขับรถไม่เป็น พอมีแฟนเริ่มเข้ามาดูแล เราก็อยากจะเป็นผู้หญิงที่อ่อนแอบ้าง แบบว่าให้เขามาดูแลเรา คือถ้าเราเก่งเกินไปผู้ชายมันจะไม่สนใจ เราต้องคิดแบบนี้ คือจริงๆทำเองมันก็ทำได้นะแต่เราไม่อยากทำ อยากให้เขาดูแลบ้าง   งานเยอะมาตลอด อยู่ดีๆงานหายไปเพราะอะไร?           จอย : มันเป็นช่วงที่คนเราเก่าไป ใหม่มามันก็ต้องมีเป็นธรรมดา แล้วมันก็มีอยู่ช่วงหนึ่งจริงๆที่มันสุดๆ คือมันไม่มีงานจริงๆ ละครไม่มี รายการซิทคอม 15 ปีที่เคยมีอยู่มันก็หายไป แล้วเราก็ไม่ได้เตรียมพร้อมอะไรที่จะมาเจออะไรแบบนี้ ไม่ใช่ว่าเราไม่มีคนเดียวนะ คนอื่นก็ไม่มีเหมือนกัน แล้วมันมีอยู่ช่วงหนึ่งที่ไม่มีงานเลย คือไม่มีอะไรเลย แล้วเราจะอยู่ยังไง ถ้าเราไม่มีอะไรเลย เราจะเอาเงินเก่าที่เก็บอยู่มากินเหรอ คือกินกินไปมันก็หมดได้นะ ไหนจะค่าใช้จ่ายต่างๆในบ้าน เราเป็นหัวหน้าครอบครัวมันไม่ได้ เพราะฉะนั้นเราต้องหาอะไรทำ     กลายเป็นแม่ค้าขายของได้ยังไง?           จอย : คือแรกๆเกิดจากการไปช่วยเขาก่อน พอขายดีเราก็รู้สึกสนุก หลังๆเขาก็เริ่มจะให้เงินเรา แต่เราก็เกรงใจ ไม่อยากจะไปเอาเงินเขา แต่เราก็คิดว่า ถ้าเราไม่ได้เงินเราจะทำยังไงเพราะไหนจะค่าเหนื่อยค่ากิน ค่าน้ำมันที่เราต้องไป เพราะฉะนั้นเราก็คิดที่จะทำอะไรสักอย่าง ไปอยู่คู่กับพี่เขา ตอนแรกๆไม่มีอะไรเลยก็เอาเสื้อผ้าผู้หญิงมาขาย อยู่ใกล้ๆกัน ขายมาขายไปวันนึงรายได้ดีมาก ประมาณ 2-3 หมื่นเลย แล้วส่วนมากเวลาว่างเรามีเยอะ แต่หลังๆเราก็เปลี่ยนมาขายขนม เพราะเสื้อผ้าขายไปเยอะๆมันจม มันก็ได้กำไรแหละแต่มันน้อย พอมันจะหมดเราก็ต้องไปหาเพิ่ม แล้วเงินมันก็ต้องหมุนอยู่อย่างนั้นเราก็ไม่ได้ใช้สักที ก็เลยคิดว่าหันมาขายขนมดีกว่า   มีคนที่จำได้ เข้ามาทัก อายไหม?           จอย : ใช่ค่ะ ก็มีเหมือนกัน บางทีเขาก็พูดตายแล้วดารามาเป็นแม่ค้าแล้วแม่ค้าจะทำยังไง เราก็เลยบอกว่า คุณไม่ต้องทำอะไรค่ะ ขายไปตามปกติของคุณ เพราะว่าเราไม่ได้มาแย่งอาชีพ คือเวลาที่เราว่างเราก็อยากพบปะสังสรรค์ผู้คนบ้าง เวลาเราขายเราก็ให้เขาถ่ายรูป คนที่ชื่นชอบเรา เขาก็มาอุดหนุนเรา เขากินแล้วเขารู้สึกอร่อย เขาก็จะได้ไปบอกต่อ แต่เราก็รู้สึกว่าไม่อายหรอก ขนาด "เทพ โพธิ์งาม" ยังไม่อายแล้วฉันจะอายทำไม การทำมาค้าขาย หรือทำมาหากิน พ่อจะบอกตลอดว่า "อย่าอายทำกิน อย่าหมิ่นเงินน้อย อย่าคอยวาสนา" เพราะฉะนั้นทำอะไรได้ทำ อย่าไปงอมืองอเท้า หรือคิดว่าฉันเป็นดารา ฉันจะลงไปขายอย่างนี้ไม่ได้หรอก ไม่จำเป็นเลยค่ะ     กลัวคนคิดว่าเรา "กำลังตกอับ" ไหม?           จอย : มันก็มีนะ บางคนเขาก็มาบอกเรา ให้กำลังใจเราคิดว่าเรากำลังตกอับ แต่เราจะไม่ดราม่ากับเขา ใครจะราม่าอะไรยังไงก็แล้วแต่ ฉันสนุกกับการทำงาน เราเป็นคนชอบทำงาน คือทำอะไรก็ได้ อยู่บ้านเฉยๆ 2 วันก็ปวดหัวแล้ว จะเป็นคนแอคทีฟตลอดเวลา ต้องหาอะไรทำ ไม่ชอบอยู่เฉยๆ   แล้วมาขายน้ำส้มเพื่อสุขภาพ ได้ยังไง?           จอย : ขายขนมไปสักพักมันก็เบื่อ คนกินบ่อยๆมันก็เริ่มเบื่อ ก็เลยคิดหาอะไรใหม่ๆทำ ก็คิดว่าจะต้องเป็นน้ำแล้วคนกินทุกวัน เป็นเรื่องการรักสุขภาพ เพราะว่าคนสมัยนี้รักสุขภาพกันมากขึ้น ก็เลยกลายเป็นน้ำส้มคั้นสด ไม่ใส่สารกันบูด อยู่ได้ 1 อาทิตย์ แต่ขนมควันโขมงก็ยังอยู่นะ ไม่ได้ไปไหนยังขายอยู่ปกติ แต่แค่เอาอันนี้มาเสริมเฉยๆ วันนึงขายได้เกือบพันขวดนะ ตอนนี้ก็คิดที่จะทำแบบขายส่งด้วย เป็นแบรนด์ของตัวเราเองเลย           ไม่รู้เหมือนกันว่าจับทางถูกหรือเปล่า ก็ทำไปเรื่อย คือถ้าเทียบรายได้ ถ้าเป็นดาราหรือนักแสดง รายได้มันดีกว่าอยู่แล้ว มันจะไปเที่ยวแบบนั้นไม่ได้ แต่แบบนั้นมันได้ทุกวัน สามารถออกไปแล้วคว้าเงินได้เลย แค่ต้องขยันหน่อยเท่านั้นเอง แต่ถ้าเป็นดาราเนี่ย มันต้องรอไง งานที่ได้เงินสดมันก็มี ถ้างานที่มันไม่ได้ก็ต้องรอไปอีก 3 4 เดือน กว่าจะได้กลับมาอะไรแบบนี้ มันก็ต้องมีการลงทุนไปก่อน ก็เลยเป็นว่า อะไรก็ได้ที่สามารถทำได้ทำ ถ้ามีงานรายการหรือละครก็ไปทำ ว่างจัดงานละครรายการ ก็ไปขายของ วางแพลนเอาไว้ว่าอาจจะไม่ได้ออกไปทุกวัน แต่ต่อไปอาจจะทำแบบนี้ให้เข้ามารับแล้วเราก็ส่ง หรือไปเปิดบูธเปิดอะไรให้เขาอะไรแบบนี้     ขอบคุณภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต https://www.thaipost.net/main/detail/22949 จอย ชวนชื่น, ดาราตลก, ตกอับ, ตลก, นักแสดงตลก, แม่ค้า TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/mid/20181127/image_mid_5bfd5acdf0e64.jpg