61268 28/03/2020 20:23 28/03/2020 20:23 คุณน้าในรถไฟและหนุ่มไทยที่หนานหนิง             จากนครฉงชิ่งถึงหนานหนิง เมืองเอกของเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง ระยะทางประมาณ 1,000 กิโลเมตร มีรถไฟให้บริการวันละ 5 เที่ยว ในจำนวนนี้มีรถไฟความเร็วสูง 3 เที่ยว ใช้เวลาเดินทาง 7 ชั่วโมงกว่า ล้วนออกจากสถานีฉงชิ่งตะวันตก มีเที่ยว 9 โมงกว่า 2 เที่ยว ถึงหนานหนิงหลัง 5 โมงเย็น และเที่ยวบ่ายโมงกว่าถึงเกือบ 3 ทุ่ม ผมไม่นิยมไปถึงปลายทางตอนเย็นย่ำหรือค่ำมืด เพราะเดินหาที่พักยากกว่าเวลากลางวัน         รถไฟความเร็วธรรมดาเที่ยวกลางคืนจึงเหมาะสมที่สุด ออกจากสถานีฉงชิ่งตะวันตก 18.00 น. ถึงสถานีหนานหนิง 09.15 น. อีกขบวนเป็นรถไฟความเร็วต่ำที่ไม่เหมาะกับนักท่องเที่ยว ออกจากสถานีฉงชิ่งเหนือเวลา 19.07 น. ถึงสถานีหนานหนิง 18.22 น. ในวันถัดไป กินเวลาเกือบ 24 ชั่วโมง  ทะเลสาบหนานหู ใกล้ๆ ที่พักของผู้เขียน                  ค่าโดยสารของรถไฟความเร็วธรรมดาตู้นอนพิเศษของผมอยู่ที่เกือบๆ 2 พันบาท เท่าๆ กับค่าโดยสารรถไฟความเร็วสูง ข้อดีของการเดินทางกลางคืนก็คือประหยัดค่าที่พักไป 1 คืน ถึงปลายทางก็พร้อมเที่ยวต่อได้ทันที ข้อเสียคือต้องลุ้นว่าเพื่อนร่วมห้องโดยสารเป็นคนแบบไหน และที่สำคัญสำหรับผมคือพวกเขากรนเสียงดังหรือไม่                  เมื่อรถไฟเคลื่อนออกจากสถานีฉงชิ่งตะวันตก ผมนึกขึ้นได้ว่าจองที่พักไว้สำหรับคืนนี้ คือวันที่ 2 พฤศจิกายน แต่ผมไปถึงวันที่ 3 พฤศจิกายน ความผิดพลาดเกิดจากตอนที่จองตั๋วรถไฟทางอินเทอร์เน็ตเมื่อเช้า ระบุเดินทางในวันที่ 2 ตอนจองที่พักผมก็เผลอใส่วันที่ 2 ไปด้วย พวกที่เดินทางเปลี่ยนที่นอนบ่อยๆ ต้องมีความเฉลียวในเรื่องวันเวลาไว้ให้มาก ไม่งั้นจะตกรถตกรา จ่ายค่าที่พักโดยไม่ได้นอนเอาได้ง่ายๆ                    อินเทอร์เน็ตในซิมการ์ดยังใช้ได้เป็นวันสุดท้าย ผมส่งอีเมลไปขอโทษและขอเลื่อนวันเข้าพักออกไป 1 วัน พร้อมบอกเหตุผลความสับสน เพียงครู่เดียวก็มีอีเมลตอบกลับมาว่าไม่มีปัญหา เป็นอันโล่งใจ         ในห้องโดยสาร 4 เตียง บน-ล่าง ตอนออกจากสถานีต้นทางมีเพื่อนร่วมห้องอยู่ 1 คน นอนอยู่เตียงล่างฝั่งตรงข้ามกับผม คะเนอายุอยู่ในวัย 50 ปลายๆ แกมีขวดใสใส่น้ำชา จิบหมดแล้วก็เติมน้ำร้อนจากกาน้ำในห้องโดยสาร สลับกับการคุยและพิมพ์ข้อความในโทรศัพท์ บางทีก็เอนหลังลงนอน จากนั้นมีอาการกระวนกระวาย เหมือนจะบ่นอะไรออกมาด้วย สักพักออกไปข้างนอกห้องแล้วกลับเข้ามาใหม่ เห็นผมวางที่ชาร์จแบตโทรศัพท์อยู่บนโต๊ะก็ตาลุก ดีใจ หยิบสายไปเสียบใส่เครื่องของแกแล้วเสียบปลั๊กเข้ากับเต้ารับใต้โต๊ะ มือถือและสายชาร์จต่างสายพันธุ์ใช้งานร่วมกันได้ แกพูดภาษาจีนออกมา แน่นอน ผมฟังไม่ออกแม้แต่คำเดียว แต่เข้าใจว่าแกกล่าวขอบใจ                  ความจริงแล้วผมหยิบที่ชาร์จขึ้นมาวางก็เพื่อเตรียมชาร์จโทรศัพท์ของตัวเอง ไม่ได้เอะใจว่าที่คุณน้าแกดูกระสับกระส่ายเพราะแบตโทรศัพท์แกหมด กลายเป็นการหยิบยื่นน้ำใจให้คนจีนเจ้าบ้านโดยไม่รู้ตัว และแกก็คงเข้าใจว่าผมฟังภาษาจีนพอรู้เรื่อง เพราะเอาสายชาร์จให้แกยืมได้ มุมหนึ่งของห้องนั่งเล่นใน South Face Hostel         คุณน้าเห็นผมถือสมุดบันทึกอยู่ แกขอไปทั้งเล่มพร้อมปากกา เขียนข้อความภาษาจีนลงในกระดาษหน้าที่ว่างแล้วยื่นกลับมาให้ ผมถ่ายรูปกระดาษหน้านี้ส่งผ่านวีแช้ตให้เจียห่าว เพื่อนใหม่ของผมจากมณฑลกวางตุ้งที่ได้พบเจอกันในฉงชิ่ง เขาออกจากฉงชิ่งไปเมื่อตอนกลางวัน เปลี่ยนใจไม่เดินทางไปเฉิงตูตามแผน หันหัวลงใต้สู่ “เจิ้นหยวน” เขาบอกว่าเป็นเมืองโบราณใกล้เมืองกุ้ยหยาง ทั้งสองเมืองอยู่ในมณฑลกุ้ยโจว         นี่คือข้อความที่เจียห่าวแปลเป็นภาษาอังกฤษกลับมาให้ ผมขอแปลเป็นภาษาไทยอีกทอด                  “ผมชื่อ .....บ้านอยู่นครเฉิงตู มณฑลเสฉวน เป็นเจ้าหน้าที่รัฐประจำมณฑล กำลังเดินทางไปติดต่อราชการที่หนานหนิง ผมชอบหนานหนิง ได้โปรดโทรศัพท์หาผมตามเบอร์ที่ให้ไว้เมื่อคุณมีโอกาสไปเยือนเฉิงตู ผมจะเป็นไกด์ที่ดีสำหรับคุณ”                  ผมอ่านข้อความแปลของเจียห่าวแล้วยกมือไหว้แก กล่าว “เซี่ยเสียะ” คิดในใจว่าไม่น่าเชื่อ สายชาร์จโทรศัพท์ชิ้นเดียวถึงขั้นจะทำให้ผมมีไกด์เป็นเจ้าหน้าที่รัฐประจำมณฑลในเฉิงตู เมืองแห่งหมีแพนด้า                  เจียห่าวเขียนมาเพิ่มเติมว่าไปเฉิงตูแล้วก็อย่าลืมโทร.หาคุณน้าแกนะ ย้ำว่า “มันย่อมดีกว่าแน่นอนที่จะมีคนท้องถิ่นพาไปกินของอร่อยๆ กว่าที่จะแสวงหาด้วยตัวเอง” ผมอ่านแล้วก็ยิ้ม หมอนี่คิดถึงเรื่องกินเป็นลำดับแรกเสมอ แต่พอมาทำความเข้าใจภายหลัง การพาแขกต่างเมืองไปกินของอร่อยคือการต้อนรับอย่างสมเกียรติของคนจีน ทั้งนี้ การจะหาอาหารอร่อยกินในเมืองจีนหากไม่ได้เดินทางกับกรุ๊ปทัวร์ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ โชคดีที่ผมไม่จริงจังเรื่องกินของอร่อย แค่กินให้ตรงเวลาและไม่เสี่ยงท้องเสียก็พอใจแล้ว         คุณน้าแกยังใจดีทำท่าจะรินน้ำชาให้ผม ความจริงผมน่าจะรับมาดื่ม แต่ดันปฏิเสธแกไปโดยไม่ทันได้คิด ได้ยินเสียงจากนอกห้องมีรถเข็นขายของผ่านมาพอดีก็ออกไปซื้อผีจิ๋วมา 1 กระป๋อง ยี่ห้อ SNOW กระป๋องยาว ราคา 10 หยวน แอลกอฮอล์ประมาณ 3 เปอร์เซ็นต์                 ผมนั่งจิบเบียร์รสชาติจืดสนิทพูดภาษาอังกฤษ คุณน้าจิบน้ำชาพูดภาษาจีน สักพักแกชวนออกไปสูบบุหรี่ ผมตามไปยืนจิบเบียร์ข้างๆ แก แล้วกลับไปสนทนาคนละภาษากันต่อ                 ใกล้จะถึงสถานีกุ้ยหยางราวๆ 4 ทุ่ม แกบอกให้ผมรีบเข้าห้องน้ำเสียก่อน เพราะรถไฟจะจอดนาน ผมยังงงว่าเข้าใจภาษาจีนของแกได้ไง เพราะนอกจากนับเลขได้นิดหน่อยแล้ว ผมรู้ภาษาจีนไม่เกินสิบคำ “เจิ้นหยวน” เมืองโบราณในมณฑลกุ้ยโจว “เฉิน เจียห่าว” เพื่อนของผู้เขียนส่งมายั่วน้ำลาย ไม่แคล้วคงต้องไปเยือนอีกไม่ช้าไม่นาน - Photo by Chen Jiahao                 ที่สถานีกุ้ยหยางมีผู้โดยสารเพิ่มขึ้นมาในห้องของเราอีก 1 คน รูปร่างอยู่ในเกณฑ์น้ำหนักเกิน แต่ไม่ถึงขั้นอ้วนพี เขานอนเตียงบนฝั่งเดียวกับผม พอรถไฟออกจากกุ้ยหยางคุณน้าข้าราชการถอดกางแกงสแล็กและเสื้อเชิ้ตขาวออก ปิดไฟหัวเตียงแล้วห่มผ้านอน                 ฝ่ายผู้ขึ้นมาใหม่หลังจัดระเบียบตัวเองเรียบร้อยก็ปิดไฟหัวเตียงเช่นกัน และหลังจากนั้นไม่นานก็ส่งเสียงกรน แต่ยังดีที่ไม่ดังมาก และบางช่วงเสียงกรนก็ขาดหายไป เข้าใจว่าเป็นตอนที่พลิกตัวนอนตะแคง ช่วงที่เสียงกรนหายไปนี้เป็นจังหวะที่ผมชิงลงมือหลับลงไปได้ในราวๆ เที่ยงคืน ตื่นขึ้นมาอีกทีตอนที่ฟ้ายังมืด ชายเตียงบนหายไปแล้ว                 ผมตื่นอีกครั้งเมื่อรถไฟเข้าใกล้หนานหนิง เห็นคุณน้าจากเฉิงตูนั่งอยู่ในชุดที่ใส่ก่อนนอนพร้อมขวดน้ำชา กล่าวขึ้นว่า “กู้ดมอร์นิ่ง” ภาษาอังกฤษคำแรกที่ได้ยินจากแก ตอนรถไฟจอดที่สถานีหนานหนิงตะวันออกผมเตรียมตัวจะลง แกบอกว่ายังไม่ถึง ต้องลงที่สถานีหนานหนิง (เฉยๆ) พอถึงสถานีหนานหนิงแกกางมือออก 2 ข้าง ดันมือขึ้นแล้วพูดว่า “อัพ” หมายถึงให้ลุก เป็นภาษาอังกฤษคำที่ 2 ที่แกพูดออกมา                 คุณน้าคว้าสูทที่แขวนไว้มาสวม ผายมือให้ผมเดินออกจากห้องก่อน ลงจากรถไฟแล้วผมเรียกแกว่า “เซอร์” ซึ่งก็คือ “ท่าน” งัดเอาประโยคภาษาจีนที่ท่องจำจากอินเทอร์เน็ตบอกคุณน้าไป แปลได้ว่าขอบคุณมากและขอให้โชคดี แกยกมือขึ้นทำสัญลักษณ์ว่าให้โทร.หา ก่อนเดินลับหายไปในคลื่นผู้คน                 ผมออกจากสถานีหนานหนิงไปเจอกับคณะมอเตอร์ไซค์ ไม่แน่ใจว่าเป็นมอเตอร์ไซค์รับจ้างหรือพวกทาบทามขายที่พักกินค่าคอมฯ ทั้งหมดไม่พูดจาหว่านล้อมหรือตามตื๊อ อาจรู้ว่าคนแบกเป้จากต่างแดนตื๊อไปก็ไร้ประโยชน์ ผมเห็นป้ายรถไฟใต้ดินก็ลงไป หยอดเงิน 2 หยวนลงตู้จำหน่ายตั๋วอัตโนมัติ นั่งไปยังสถานี Macun ออกเสียง “หม่าซุน” เดินขึ้นมาบนถนน แล้วตั้งหลักเดินหาตึก Nanhu No.6 แค่สองสามนาทีก็เจอ                 ที่พักของผมชื่อ South Face Hotel อยู่ชั้น 12 ของตึก เดินวน 1 รอบยังหาทางขึ้นไม่เจอ พอถึงรอบที่ 2 เห็นประตูเปิดอยู่บานหนึ่ง เดินตามคนอื่นเข้าไป กำลังจะขึ้นลิฟต์ก็มีเสียงจากด้านหลังดังขึ้นว่า “คนไทยหรือเปล่าครับ”                 ผมหันกลับไปมองต้นเสียง หน้าตาคล้ายคนไทย แต่คิดว่าอาจจะเป็นคนจีนที่พูดภาษาไทยได้ ดูแล้วออกไปทางเอเชียตะวันออกเฉียงใต้บางประเทศมากกว่า ไม่ใช่ลาว ไม่ใช่เวียดนาม นอกนั้นเป็นได้หมด แต่สุดท้ายก็พบว่าเขาเป็นคนไทยจริงๆ                 ชายหนุ่มเฉลยว่าเจ้าของโฮสเทลเห็นว่าเป็นคนไทยด้วยกันจึงขอให้เขามารอรับผมในเช้าวันนี้ เขาชื่อ “ท็อป” อายุอยู่ในราวยี่สิบกลางๆ ถึงยี่สิบปลายๆ ตอนหลังทราบว่ามีชื่อจีนด้วย ชื่อ “เก๋าช่วย” เป็นแขกประจำของโฮสเทล ส่วนตัวเจ้าของนั้นไม่ได้พักอยู่ที่โฮสเทล จะเข้ามาในช่วงบ่าย                 ท็อปรู้ชื่อของผมล่วงหน้าจากเจ้าของโฮสเทล เขาพูดขึ้นว่าแค่รู้ชื่อก็ทราบว่าผมไม่ใช่วัยรุ่นคนหนุ่มอย่างแน่นอน สังเกตดูสีหน้าเขาไม่ได้เย้าแหย่หรือเล่นมุกใดๆ ผมยังไม่ทันได้จุกเสียดกับการถูกย้ำเตือนว่าอายุล่วงเลยวัยหนุ่มไปแล้ว ท็อปก็เดินนำไปเข้าอีกประตู ลิฟต์ที่ผมจะขึ้นตอนแรกไปไม่ถึงชั้น 12                 South Face Hotel มีขนาด 100 ตารางเมตร เดิมคงเป็นห้องอพาร์ตเมนต์ เจ้าของซื้อมาดัดแปลงทำเป็นโฮสเทล ผมไม่ได้เดินดูให้ละเอียด แต่เข้าใจว่ามีห้องนอนรวมหรือห้องดอร์มสำหรับผู้ชาย 2 ห้อง และสำหรับผู้หญิง 1 ห้อง ห้องน้ำแยกชาย-หญิง มีพื้นที่ส่วนกลางสำหรับดูทีวี เล่นเกม นั่งคุย ตกแต่งได้เรียบง่ายน่ารัก ระเบียงสำหรับตากเสื้อผ้าและสูบบุหรี่ ห้องครัว โต๊ะรับประทานอาหาร และพื้นที่ซักล้าง ผมสะดุดตาภาพถ่ายขาวดำขนาดใหญ่ของ “ออเดรย์ เฮปเบิร์น” เมื่อสมัยยังสาว ทำตาโตวาวเอามือเท้าคางวางพิงผนัง คิดในใจคนในสมัยนี้ที่ยังมีรูปเฮปเบิร์นย่อมมีรสนิยม                 ในห้องนอน 4 เตียงของผมมีฝรั่งนอนอยู่คนหนึ่ง เมื่อคืนนี้ท็อปก็นอนในห้องนี้ แต่เก็บของเรียบร้อยแล้ว เตรียมเดินทางไปอีกเมืองในตอนบ่าย ท็อปต้องนอนเพิ่ม 1 คืนเพื่อรอรับผมตามคำขอของเจ้าของ นี่ย่อมบ่งบอกถึงระดับความสนิทชิดเชื้อของพวกเขาเป็นอย่างดี และหากเขาไม่รอรับผมก็คงขึ้นตึกไม่ได้ เพราะตามระเบียบต้องกดหมายเลขห้องส่งสัญญาณขึ้นไปจากแผงตัวเลขหน้าประตู คนจากในห้องจึงสามารถกดปุ่มอนุญาตให้ขึ้นมาได้ เวลานี้เห็นมีหนุ่มฝรั่งนอนอยู่เพียงคนเดียว แถมยังหลับอุตุอีกต่างหาก เมืองโบราณเจิ้นหยวน ขุนเขาโอบล้อม แม่น้ำสีมรกตไหลผ่ากลาง สะพานเชื่อมสองฝังเมือง - Photo by Chen Jiahao                 ผมวางเป้ทั้ง 2 ใบลงบนเตียงล่างคนละฝั่งกับที่ฝรั่งนอนอยู่ สำรวจมุมต่างๆ ในที่พักนิดหน่อย แล้วท็อปก็ชวนไปกินติ่มซำที่ร้านในโรงแรมแห่งหนึ่ง คงเป็นร้านดัง เพราะลูกค้าเต็มร้าน มีหลายโต๊ะ ลักษณะเป็นโต๊ะจีนกลมๆ พนักงานแนะให้นั่งรวมกับหญิงชายคู่หนึ่ง มีเก้าอี้ว่างอีกหลายตัว แนะเสร็จเธอก็เดินหายไป พอเราจะนั่งฝ่ายชายพูดกับท็อปว่ากำลังจะมีคนมาเพิ่ม เราจำต้องเดินไปหาโต๊ะใหม่ ผมหันไปเห็นฝ่ายหญิงมองหน้าดุๆ ไปยังฝ่ายชาย อ่านความหมายได้ว่า ‘คุณมันตอแหล ไม่มีใครมาเพิ่มซะหน่อย’                 เราเดินหาโต๊ะว่างที่ยังไม่มีคนนั่งได้ในที่สุด ท็อปบอกว่าติ่มซำที่นี่จานใหญ่ เราจึงสั่งมาแค่ 4 อย่าง กับน้ำชา 1 กา ติ่มซำจานใหญ่จริงๆ สำหรับผมถือว่าอร่อยมาก ส่วนท็อปบอกว่าอร่อยในระดับหนึ่งเท่านั้น มีสามพ่อแม่ลูกมาขอนั่งด้วย เราเชิญให้นั่งด้วยความยินดี                 ท็อปเล่าให้ฟังว่าเขาเรียนจบและทำงานอยู่ที่เมืองไทยได้ช่วงหนึ่ง รู้สึกว่าเติบโตยาก นำเงินเก็บทั้งหมดบินมาเรียนภาษาจีนเพื่อยกระดับตัวเอง กลับไปสมัครงานกับบริษัทหนึ่งของไทยที่มีกิจการในมณฑลกว่างซีจ้วงด้วย จากนั้นถูกส่งมาประจำที่นี่ สมปรารถนาทุกประการ                 ก่อนจะกลับขึ้นตึกเราแวะซื้อของในมินิมาร์ทด้านล่าง ท็อปถามเด็กวัยรุ่นที่เป็นแคชเชียร์ว่าเหตุใดไม่ไปเรียนหนังสือ หากเป็นเมืองไทยอาจถูกมองว่ายุ่งเรื่องชาวบ้านได้ แต่หนุ่มน้อยก็ตอบกลับมาเหมือนตอบคำถามทั่วไปว่าจบชั้นมัธยมปลายก็เลิกเรียน บัดนี้อายุ 18 แล้ว                 เราซื้อขนมและเบียร์ชิงเต่าคนละกระป๋องขึ้นไปนั่งคุยกันบนระเบียงที่พัก โลกของโฮสเทลแห่งนี้เหมือนจะเพิ่งเริ่มเอาเมื่อตอนเวลาเที่ยงวัน บรรดาวัยรุ่นไม่รู้โผล่ออกมาจากไหน ผู้เข้าพักเจ้าของยิมออกกำลังกายวัยราวๆ 50 ปีเข้าร่วมวงสนนทนา ผู้หญิงเจ้าของโฮสเทลที่ผมเดาอายุไม่ถูกเข้ามาประจำการ                  เรื่องราวมากมายกำลังเรียงรายรอเปิดเผย.     https://www.thaipost.net/main/detail/61268 ฉงชิ่ง, ท่องเที่ยวจีน, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาศ, เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง, เบื้องหน้าที่ปรากฎ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20191229/image_big_5e088baf5c3e6.jpg 60455 21/03/2020 18:54 21/03/2020 18:54 บ่นๆ ไป สองวันสุดท้ายในฉงชิ่ง อนุสาวรีย์เสรีภาพและจัตุรัสจีฟางเป่ย ใจกลางเขตหยูจ้วง นครฉงชิ่ง      รถทัวร์เดินทางกลับออกมาจากอุทยานแห่งชาติอูหลงราวๆ 4 โมงเย็น เท่ากับว่าเรามีเวลาอยู่ในอุทยานเพียง 4 ชั่วโมงกว่าๆ เท่านั้น ได้ท่องไปใน 2 หลุมฟ้า เชื่อมกันโดย 3 สะพานสวรรค์ และรอยแยกอัศจรรย์บรรจุถ้ำและน้ำตกมากมายไว้ภายใน ด้วยเวลาที่จำกัดนี้ทำเอาไม่มีเวลาเพ่งพิศความงามจุดใดจุดหนึ่งได้อย่างเป็นเรื่องเป็นราว               อุทยานแห่งชาติอูหลง โดยเฉพาะโซน “หลุมฟ้าสะพานสวรรค์” น่าทึ่งและงามยิ่ง หากวิกฤตการณ์โรคระบาดโควิด-19 สิ้นสุดลงแล้ว อาจเป็นปีนับจากนี้หรือนานกว่านั้น ท่านผู้อ่านลองนำอูหลงไปพิจารณาเพื่อหาเวลามาเยือน และจะให้ดีควรนอนค้างในตัวเมืองของเขตอูหลงสัก 1 หรือ 2 คืน เพื่อใช้เวลากับสถานที่ท่องเที่ยวในแนวภูเขาหินปูน “อูหลงคาสต์” อย่างเต็มที่     นอกจากที่ผมกล่าวถึงไปแล้ว อูหลงยังมีที่เที่ยวอีกหลายแห่ง อาทิ แม่น้ำฟูหรง ถ้ำฟูหรง อุทยานเขานางฟ้า และเขาม้าขาว แหล่งท่องเที่ยวเหล่านี้ทำให้ชาวอูหลงมีฐานะทางเศรษฐกิจดีขึ้นอย่างรวดเร็วหลังเปิดตัวสู่สายตาชาวโลกไม่นาน       รถทัวร์จีนของเราจอดให้เข้าห้องน้ำ 1 ครั้ง แล้ววิ่งรวดเดียวราว 200 กิโลเมตร ใช้เวลา 3 ชั่วโมงนิดๆ ถึงตัวเมืองฉงชิ่ง รถจอดคนละจุดกับที่ขึ้นเมื่อตอนเช้า เพราะเวลานี้รถคงไม่สามารถวิ่งเข้าไปในย่านจีฟางเป่ยใกล้ๆ ที่พักของเรา ระหว่างเดินไปได้ราวครึ่งกิโลฯ เจียห่าวเพื่อนจากมณฑลกวางตุ้งชวนกินข้าวที่ร้านริมทาง ผมเห็นด้วยเพราะหิวเต็มที มุมมองจากใต้สะพานเชียนซือเหมินฝั่งเขตหยูจ้วง     เจียห่าวสั่งกับข้าวกับพ่อครัวโดยไม่ต้องถามไถ่ผมให้มากความ สักพักอาหารก็มาเสิร์ฟ 2 จานใหญ่ๆ ล้วนเป็นผัดผัก จานหนึ่งคือมะระผัดไข่ อีกจานเป็นผักที่ผมไม่รู้จัก ฝานเป็นชิ้นอยู่ในจานคล้ายแตงกวาผสมฟัก ผัดกับเนื้อหมูดูเหมือนแฮม แต่แผ่นใหญ่และหนากว่า กินกับข้าวสวยถ้วยใหญ่และน้ำซุปผัก     รสชาติอร่อยเหลือเชื่อจนพวกเรากินไม่เหลือแม้แต่น้ำซุป เจียห่าวสั่งมาแบบดับเบิล ปกติกับข้าวจานละ 13 หยวน เขาสั่งจานละ 25 หยวน ส่วนน้ำซุปแถมฟรี ผมขอจ่าย แต่เขาเดินเอามือถือไปสแกนคิวอาร์โค้ดอย่างรวดเร็ว ทั่วทุกมุมเมืองที่ทำการค้าจะมีการจ่ายด้วยการสแกนคิวอาร์โค้ด ส่วนใหญ่เป็นของ Alipay และ WeChat แม้แต่แม่ค้ารุ่นคุณยายหาบผลไม้ขายก็มีป้ายคิวอาร์โค้ด     ผมขอหารครึ่งค่าอาหารเจียห่าวก็ไม่ยอม ตอนแวะซื้อของในร้านมินิมาร์ท เขายอมให้ผมเลี้ยงคืนแค่น้ำเปล่า 1 ขวด จึงขอยกยอดไปเมืองไทย บอกเขาว่าไปเที่ยวเมื่อไหร่ห้ามปิดบังโดยเด็ดขาด     เราเดินอีกครึ่งกิโลฯ ก็ถึงเกสต์เฮาส์ นั่งคุยกันอีกพักใหญ่ เจียห่าวแนะให้ผมโหลดแอปของจีน (เขาเรียกว่า “เอพีพี”) สามารถจองที่พักได้ในราคาถูก คืนก่อนผมโหลด Qunar และ Fliggy มาแล้ว แต่ล้วนไม่มีภาษาอังกฤษ คืนนี้เขาให้ผมโหลดอีก มี Ctrip และอีกหลายแอป ผมเพียงแสร้งทำว่าจะโหลดเท่านั้น เพราะไม่อยากให้แอปเหล่านี้กินพื้นที่ในโทรศัพท์ เรือน้อยในเมืองใหญ่ มองจากถนน Jiabin ไปยังฝั่งตรงข้ามแม่น้ำเจียหลิง     แพ็กเกจอินเทอร์เน็ตที่ซื้อมาจากเมืองไทยกำลังจะหมดอายุในอีก 2-3 วันข้างหน้า ถึงเวลานั้นจะต้องใช้อินเทอร์เน็ตจากสัญญาณ Wi-fi ของที่พักเพียงอย่างเดียว ก่อนนี้ได้ขอ VPN มาจากเพื่อน VPN ย่อมาจาก Virtual Private Network หมายถึงเครือข่ายส่วนตัวเสมือน ใช้สำหรับหลอกสัญญาณอินเทอร์เน็ตว่าเราไม่ได้อยู่เมืองจีน สามารถที่จะเข้าเว็บไซต์ต่างๆ ที่ทางการจีนบล็อก เช่น Google, Facebook, Line เป็นต้น แต่ด้วยความโลว์เทคของผมหรืออาจจะผิดพลาดอย่างอื่น ทำให้ไม่สามารถเข้า VPN ได้ ผมจึงโหลด Baidu เสิร์ชเอ็นจินของจีนเอาไว้ใช้แทน Google แต่หน้าเว็บมีเฉพาะตัวหนังสือจีน รู้สึกว่าใช้งานยาก แทบไม่มีประโยชน์ใดๆ          แอปเดียวที่ผมโหลดในคืนนี้คือ “วีแชท” (WeChat) โซเชียลมีเดียยอดนิยมของจีน และผมก็มีเจียห่าวเป็นเพื่อนคนแรก จนถึงปัจจุบัน หรือกว่า 4 เดือนผ่านไป ผมมีเพื่อนเพิ่มเข้ามาอีกเพียง 3 คน แอปนี้เมื่อเรากดที่ข้อความภาษาจีนของคู่สนทนา มันก็จะแปลเป็นภาษาไทยหรืออังกฤษตามที่ต้องการได้ แต่เจียห่าวจะใช้วิธีเขียนจีนก่อนแล้วค่อยแปลเป็นภาษาอังกฤษส่งมาให้     เช้าวันต่อมาหลังจากกินไข่ต้ม 2 ฟอง และกาแฟร้อนในมินิมาร์ทย่านจีฟางเป่ย นั่งเล่น เดินเล่น คิดเรื่องการเดินทางไปยังจุดหมายต่อไป ผมได้ตัดเมืองอู่ฮั่น มณฑลหูเป่ย์ออกไปก่อนเดินทางมาจากกรุงเทพฯ เพราะคำนวณเวลาแล้วมีไม่พอ บริษัทที่รับยื่นวีซ่าเตือนว่าแม้เราจะได้วีซ่าเป็นระยะเวลา 30 วัน แต่เราไม่ควรอยู่เกิน 15 วัน สถานทูตจีนมีสิทธิ์ที่จะสงสัยได้ว่าเราแอบเข้าไปทำงานบางชนิดอันจะนำไปสู่ปัญหาในการขอวีซ่าครั้งต่อไป การตัดอู่ฮั่นออกได้กลายเป็นเรื่องดีในภายหลังตามที่ทราบกัน     ผมเดินทางออกจากเมืองหล่าวกาย ตะวันตกเฉียงเหนือของเวียดนาม เข้าสู่จีนที่เมืองเหอโข่ว มณฑลยูนนาน ต่อไปยังนครคุนหมิง แล้วขึ้นมายังนครฉงชิ่ง ดูคล้ายเป็นเส้นตรงทแยงไปทางขวาบนของแผนที่ จากฉงชิ่งผมจะเดินทางลงใต้เกือบเป็นเส้นตรงไปทางด้านล่าง ออกจากจีนที่เขตปกครองตนเองมณฑลกว่างสีจ้วง เข้าสู่ตะวันออกเฉียงเหนือของเวียดนาม เส้น 2 เส้นนี้จะมีลักษณะคล้ายตัว V กลับหัว มีฉงชิ่งอยู่ที่จุดปลายสุด แม่น้ำเจียหลิง สะพานเชียนซือเหมิน และหงหยาตง     เมื่อเวลาร่อยหรอลงผมก็ต้องตัดเมืองกุ้ยหยาง มณฑลกุ้ยโจว และเมืองกุ้ยหลิน เขตปกครองตนเองกว่างสีจ้วงออกไป สองเมืองดังกล่าวอยู่ในเส้นทางฉงชิ่งและหนานหนิง เวลานี้จำต้องปรับแผนเดินทางตรงดิ่งไปยังหนานหนิง     วันนี้เป็นวันศุกร์ ผมยังไม่ได้ซื้อตั๋วรถไฟไปหนานหนิง เพราะยังไม่ได้เขียนคอลัมน์เบื้องหน้าที่ปรากฏ กำหนดส่งในวันเสาร์ จึงคิดว่าจะอยู่ต่อในฉงชิ่งอีกคืนเพื่อเขียนเสียให้เสร็จ นั่งรอรีเซฟชั่นสาวเจ้าของหมายักษ์อยู่เป็นชั่วโมงเธอก็ไม่โผล่มา เนื่องจากว่าเวลานี้ทั้งเกสต์เฮาส์มีผู้เข้าพักเพียงผมและเจียห่าวเท่านั้น เธอก็เลยไม่จำเป็นต้องวนไปเวียนมาแถวบริเวณล็อบบี้หรือพื้นที่ส่วนกลาง เมื่อหมายักษ์พันธุ์ไซบีเรียนฮัสกีนั่นไม่อยู่ ผมคิดว่าเธอก็ไม่อยู่เช่นกัน     ผมตัดสินใจเข้าไปอาบน้ำในห้องพักแล้วเก็บกระเป๋าเอาไว้เผื่อๆ ตอนแรกกะว่าจะต่อราคาห้องพัก เพราะเมื่อวันก่อนผมได้ต่อจากคืนละ 200 หยวน เหลือ 2 คืน 350 หยวนมาแล้ว เมื่อเธอไม่มาซะทีก็ตัดสินใจจองที่พักใหม่อยู่ห่างออกไปราว 1 กิโลเมตร ระบุขอห้องที่มีโต๊ะเก้าอี้เขียนหนังสือ ห้องพักปัจจุบันของผมมีโต๊ะตัวใหญ่ แต่เก้าอี้เตี้ยไป ไม่เหมาะสำหรับนั่งพิมพ์คอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ก แผงผลไม้ในนครฉงชิ่ง     เจียห่าวพักในห้องนอนรวม แต่เช้านี้ยังไม่โผล่มาให้เห็น เข้าใจว่าออกไปกินข้าว เขามีแผนเดินทางไปเฉิงตูไม่วันนี้ก็พรุ่งนี้ เวลาเที่ยงตรงผมเขียนข้อความลงในกระดาษทิชชู่ว่า “Thank you” เอากุญแจห้องและคีย์การ์ดวางทับไว้บนเคาน์เตอร์รีเซฟชั่น เปิดประตูออกจากเกสต์เฮาส์ เข้าลิฟต์ลงจากตึกเดินไปทางทิศตะวันตกบนถนน Xinhua สู่ที่พักแห่งใหม่ชื่อ Idea Jar Hotel อยู่ในกลุ่มอาคาร Ume ใช้เวลาหาอยู่นาน เพราะมี 2 อาคาร ตั้งอยู่บนชั้น 4 ของตึกด้านตะวันตก ตึกนี้มีลักษณะที่เรียกว่าคอมเพล็กซ์ ออกแบบเป็นรูปตัว U เป็นที่ตั้งของร้านอาหาร ยิมออกกำลังกาย และสถานบันเทิงหลายประเภท ผมมองเข้าไปในห้องหนึ่งเห็นคนนั่งเล่นไพ่ท้าสายตาประชาชนกันอยู่ริมกระจก ผ้าม่านเปิดออกเหมือนจะเชื้อเชิญแขกขึ้นไปร่วมวงเพิ่มเติม     ค่าห้องที่พักใหม่ 128 หยวน รีเซฟชั่นขอค่ามัดจำคีย์การ์ดด้วย รวมแล้วต้องจ่าย 300 หยวนก่อนเข้าพัก ห้องที่ได้มีกลิ่นบุหรี่ค่อนข้างแรง ผมเดินกลับออกมาขอเปลี่ยน เพราะตอนจองได้ระบุไว้แล้วว่าขอห้องปลอดบุหรี่ ห้องใหม่ที่ได้ก็ยังมีกลิ่นบุหรี่ แต่ไม่แรงนัก หันไปเห็นที่เขี่ยบุหรี่วางอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือ ผมไม่คิดว่าจะมีห้องปลอดบุหรี่จริงๆ จึงยอมปลงใจกับห้องใหม่นี้     แม้ที่นี่จะใช้ชื่อว่า Hotel แต่มีลักษณะเป็นโฮสเทลมากกว่า มีห้องเป็นจำนวนมากและขนาดห้องค่อนข้างเล็ก โดยเฉพาะห้องน้ำถึงขั้นเรียกได้ว่าเล็กจิ๋ว แต่ชดเชยได้ด้วยราคาที่ไม่แพงและสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบ ขัดใจอยู่นิดเดียวก็แค่เรื่องกลิ่นบุหรี่ พื้นที่ส่วนกลางมีขนาดใหญ่ จัดไว้หลายมุม โต๊ะเก้าอี้หลายตัว ชั้นวางหนังสือรอบด้านจนเหมือนเป็นห้องสมุดขนาดย่อม แยกโซนสูบบุหรี่ออกไปตรงระเบียง จึงยังไม่ค่อยเข้าใจว่าเหตุใดยังมีที่เขี่ยบุหรี่ไว้ในห้องพัก ตอนหลังทราบว่าคนจีน โดยเฉพาะคนหนุ่มสาวสูบบุหรี่กันเยอะมาก ไม่เตรียมที่เขี่ยบุหรี่ไว้ให้ก็อาจจะเขี่ยลงในโถส้วม จะกลายเป็นปัญหาใหญ่ได้     ผมลงไปซื้อขนมและกาแฟในร้านมินิมาร์ทด้านล่างตึกขึ้นมานั่งกินและเขียนคอลัมน์บริเวณล็อบบี้ได้ไม่นานก็ย้ายกลับเข้าไปเขียนในห้องพัก เพราะสนใจสิ่งรอบตัวจนไม่ค่อยมีสมาธิ ตอนค่ำเดินไปห้าง Raffles City เข้าแผนกซูเปอร์มาร์เก็ต ซื้อซูชิ 1 กล่องใหญ่ ชุดสลัดผัก และเบียร์ Volfas Engelman จากลิทัวเนีย แบบ IPA และ Hefeweizen (ทำจากข้าวสาลี) อย่างละกระป๋องขนาด 568 มิลลิลิตร หันไปเห็นอาหารกล่องปรุงสุกพร้อมรับประทาน ข้างในมีไก่อบ กระเพาะไก่ เต้าหู้สไลด์ และผักกวางตุ้ง ก็หยิบมาจนเกือบจะหอบไปจ่ายเงินไม่ไหว     จากนั้นเดินออกไปนั่งกินบนม้านั่งในจัตุรัสเชาเทียนเหมิน จุดบรรจบของแม่น้ำแยงซีและแม่น้ำเจียหลิง นั่งมองสีสันยามค่ำคืนของบรรดาตึกฝั่งตรงข้าม เรือดินเนอร์ครูซล่องไปมา และสะพานโค้งเชาเทียนเหมิน 1 ใน 38 สะพานข้ามแม่น้ำของนครฉงชิ่ง ในจำนวนนี้มีถึง 17 สะพานที่ทำสถิติโลกด้านต่างๆ ผมกินหมดแค่ซูชิก็อิ่มแปล้ เก็บอาหารที่เหลือใส่เป้ เดินถือเบียร์แบบ IPA ที่ยังเหลือครึ่งกระป๋องเลียบแม่น้ำเจียหลิงขึ้นไป ลอดใต้สะพานเชียนซือเหมิน หงหยาตง-กลุ่มอาคารสไตล์โบราณอาบสีทองโดดเด่นพิงเนินเขาอยู่ทางซ้ายมือ ซึ่งผมได้พูดถึงไปแล้วตั้งแต่ตอนแรกที่มาถึงฉงชิ่ง    อาคารพิพิธภัณฑ์ศิลปะฉงชิ่ง (Chongqing Guotai Arts Center)     ถนน Jiabin ขนาด 4 เลน มีเกาะกลาง คั่นระหว่างแม่น้ำเจียหลิงและหงหยาตง นักท่องเที่ยวแออัดยัดเยียดกันอยู่บนทางเท้าฝั่งริมน้ำ เพราะต้องการถ่ายภาพกลับไปยังหงหยาตงให้เต็มเฟรม บริเวณหน้าหงหยาตงไม่มีทางข้ามไป-มา หากมีรถคงติดหนักทั้ง 2 ฝั่ง ติดกับซุ้มขายของเล็กๆ มี 3 หนุ่มใหญ่นั่งเล่นไพ่กันอยู่บนโต๊ะ หน้าตักมีเงินเดิมพันวางอยู่เย้ยสายตา สาวหมวยสวมแว่นเดินผ่านแล้วยิ้มให้กับความกล้าของนักพนัน ผมเดินผ่านพวกเขาไปและเดินไปอีกไกลกว่าจะข้ามไปอีกฝั่งได้ และเนื่องจากแผนที่กูเกิลไม่แม่นยำทำให้หลงทาง จนสุดท้ายต้องเดินกลับมายังหงหยาตง ค่อยๆ ขึ้นไปทีละชั้นจนออกสู่ถนน Cangbai จากชั้นบนสุดของหงหยาตง แล้วเดินกลับที่พักไปเขียนคอลัมน์ต่อจนถึงประมาณตี 3 จึงได้นอน ส่วนเบียร์ทั้ง 2 กระป๋องหมดไปก่อนนานแล้ว     วันต่อมาตื่นค่อนข้างสาย ข้าวกล่องน่าจะบูดไปแล้ว เพราะในห้องไม่มีตู้เย็น กินสลัดแล้วออกไปซื้อไข่ต้มของที่พักกินกับกาแฟ จองตั๋วรถไฟเที่ยวข้ามคืนไปยังหนานหนิง แล้วกลับเข้าห้องพักไปอาบน้ำ ระหว่างแต่งตัวไฟก็ตัด เพราะถึงเวลา 12.00 น. ได้เวลาเช็กเอาต์ โชคดีมากที่อาบน้ำเสร็จแล้ว ไม่อยากจะนึกภาพหากไฟตัดตอนยังมีแชมพูและสบู่อยู่บนตัว รีเซฟชั่นไม่ได้แจ้งเรื่องนี้ไว้ก่อน     ผมเช็กเอาต์ ฝากกระเป๋าแล้วออกไปเดินเล่นย่านจีฟางเป่ย วันนี้ฝนตกลงมาตั้งแต่เช้า ถึงตอนบ่ายซาเม็ดลงไปแล้ว แต่ยังโปรยละอองไม่ขาด ลองซื้อแยมโรลชุบหมูหยองมา 3 ชิ้นใหญ่ ชิ้นละ 9 หยวน เดินไปนั่งกินที่ลานขั้นบันไดหน้าห้าง Park108 ดึงฮู้ดจากแจ็กเกตขึ้นคลุมหัวกันฝนดูอนาถา หากคนไทยด้วยกันเดินมาเห็นถ้าไม่เสนอความช่วยเหลือก็คงเบือนหน้าหนี เพราะกลัวสบสายตาเพื่อนร่วมชาติผู้ตกยากในต่างแดน     ราวบ่าย 3 โมง ผมกลับไปรับกระเป๋าที่ฝากไว้กับรีเซฟชั่น เมื่อคืนวานเจียห่าวหาข้อมูลรถเมล์ไว้ให้ มีรถสาย G01 จากย่านจีฟางเป่ยไปยังสถานีฉงชิ่งตะวันตก รถไฟไปหนานหนิงจะออกจากที่นั่น เดินทางจากย่านจีฟางเป่ย 54 นาที ค่ารถ 15 หยวน แต่ผมไม่เสี่ยง เพราะไม่รู้ว่าป้ายรถเมล์อยู่ตรงไหนกันแน่ เดินไปขึ้นรถไฟใต้ดิน เปลี่ยนสาย 1 ครั้งไปโผล่ที่สถานี Railway Station – North Square ซึ่งเชื่อมกับสถานีรถไฟฉงชิ่งเหนือ (Chongqingbei Railway Station) รับตั๋วที่จองไว้ทางอินเทอร์เน็ตจากเจ้าหน้าที่ช่องซ้ายสุด ทั้งตั๋วฉงชิ่งเหนือไปยังฉงชิ่งตะวันตก และตั๋วฉงชิ่งตะวันตกไปยังหนานหนิง     สถานีฉงชิ่งตะวันตก (Chogqingxi Railway Station) เป็นชุมทางการเดินรถของจีนไปยังภาคตะวันตกเฉียงเหนือและตะวันตกเฉียงใต้ มีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 2 ของจีนฝั่งตะวันตกรองจากสถานีซีอานเหนือ เปิดใช้เมื่อ 2 ปีก่อน ตอนที่รถไฟความเร็วสูงจากสถานีฉงชิ่งเหนือมาถึงฉงชิ่งตะวันตก ผมเหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงในการทรานสิตและเตรียมตัวเดินทางไปกับรถไฟความเร็วธรรมดาออกจากฉงชิ่งตะวันตกเวลา 18.00 น. กำหนดถึงสถานีหนานหนิง 09.15 น.     หยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์ข้อความในวีแชท อำลาและอวยชัยให้เจียห่าว เพื่อนใหม่จากกวางตุ้ง.  https://www.thaipost.net/main/detail/60455 การท่องเที่ยว, ฉงชิ่ง, ท่องเที่ยวจีน, รอยแยกอัศจรรย์, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาศ, สะพานสวรรค์, หลุมฟ้า, หลุมฟ้า-สะพานสวรรค์, เบื้องหน้าที่ปรากฎ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20191229/image_big_5e088baf5c3e6.jpg 59753 14/03/2020 18:49 14/03/2020 18:49 อุทยานหลุมฟ้าสะพานสวรรค์ (จบ)         อูหลงเป็นเขตปกครองในสังกัดเทศบาลนครฉงชิ่ง มีชื่อเสียงขึ้นอย่างต่อเนื่องตลอดสิบกว่าปีมานี้หลังจากได้นำเสนออุทยานแห่งชาติ “หลุมฟ้า-สะพานสวรรค์” สู่สายตานักท่องเที่ยวทั้งในจีนและทั่วโลก อุทยานหลุมฟ้าสะพานสวรรค์นี้มีลักษณะภูมิประเทศที่เรียกว่า “คาสต์” (Karst) เกิดจากภูเขาหินปูนถูกน้ำกัดกร่อนจนมีรูปร่างแปลกแตกต่างกันไป บางครั้งก็ถึงขั้นดูน่าอัศจรรย์เหมือนไม่ใช่ฝีมือธรรมชาติ                 อุทยานหลุมฟ้าสะพานสวรรค์เป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติทางธรณีวิทยาอูหลง (Wulong Karst Geological Park) ได้รับเกรด AAAAA ซึ่งเป็นระดับสูงสุดที่ทางการจีนมอบให้แก่สถานที่ท่องเที่ยว อยู่ในเขตแนวภูมิประเทศแบบคาสต์ของจีนตอนใต้ (South China Karst) ทั้งหมดได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโก ป่าหินชือหลิน (Shilin Stone Forest) ที่นครคุนหมิงก็อยู่รวมในกลุ่มเดียวกัน หลังลงจากลิฟต์แก้วก็จะเจอกับวินเกี้ยวเข้าคิวคอยผู้โดยสาร                  สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญในเขต “อูหลงคาสต์” มีอยู่ด้วยกัน 3 แห่ง คือ อุทยานหลุมฟ้าสะพานสวรรค์ ฝรั่งเรียก “สะพานธรรมชาติทั้งสาม” (Three Natural Bridges), รอยแยกหลงฉุ่ยเสีย (Longshuixia Fissure) และถ้ำฟูหรง (Furong Cave) โลกใช้เวลาเพียง 2.6 ล้านปี ในการสร้างภูมิประเทศอันเหลือเชื่อนี้ขึ้นมา                          อูหลงคาสต์ตั้งอยู่บนความสูงจากระดับน้ำทะเลตั้งแต่ 480-2,033 เมตร อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีประมาณ 17.4 องศาเซลเซียส มีต้นไม้ปกคลุมถึง 80 เปอร์เซ็นต์ ระดับความเข้มข้นของออกซิเจนประจุลบ ซึ่งดีต่อร่างกายมีสูงมาก อุดมไปด้วยพืชและสัตว์หายาก มีพืชอยู่ 1,058 สปีชีส์ สัตว์ป่า 326 สปีชีส์ เป็นผลให้ระบบนิเวศในเขตนี้สมบูรณ์อย่างยิ่ง โรงเตี๊ยมในตำนาน ภาพถ่ายยอดนิยมของทุกคนที่มาเยือนหลุมฟ้าสะพานสวรรค์                  ในตอนที่แล้วผมได้เขียนถึงแค่พิพิธภัณฑ์หินที่จัดแสดงตัวอย่างหินจากพื้นที่ South China Karst และระเบียงพื้นกระจกใสชมวิวแบบเสียวไส้ ห้อยอยู่บนหน้าผาสูง 298 เมตร ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของอุทยานหลุมฟ้าสะพานสวรรค์ แล้วเรื่องก็จบลงแค่นั้นตอนเวลาใกล้เที่ยงวัน                  ผมได้บอกไปแล้วว่าได้ร่วมคณะทัวร์จีนมากับคนจีนทั้งหมด จาห่าวเพื่อนใหม่จากมณฑลกวางตุ้ง ผู้ร่วมเกสต์เฮาส์เป็นผู้หาซื้อแพ็กเกจทัวร์นี้มา ยามที่ไกด์จีนบรรยายเขาก็จะแปลเป็นภาษาอังกฤษให้ผมฟังในส่วนที่เป็นข้อมูลสำคัญ         เสร็จจากระเบียงริมผา รถทัวร์พาเราไปส่งยังประตูทางเข้าอุทยานหลุมฟ้าสะพานสวรรค์ มีตัว “บัมเบิลบี” หุ่นยนต์ยักษ์สีเหลืองดำจากภาพยนตร์เรื่อง Transformers ยืนจังก้าอยู่ด้านหน้า ภาพยนตร์ Transformers ภาค 4 ตอน Age of Extinction มีฉากการต่อสู้สำคัญอยู่ในอุทยานหลุมฟ้าสะพานสวรรค์ ภายในอุทยานยังมีหุ่นยนต์ไดโนเสาร์จากภาพยนตร์เรื่องเดียวกันจัดแสดงอยู่กลางหุบเขาอีกตัว ให้ภาพขัดแย้งในความรู้สึกไปบ้าง แต่นักท่องเที่ยวนิยมถ่ายรูปกับหุ่นยนต์พวกนี้จนพวกมันแทบไม่มีเวลาได้ยืนเดี่ยวๆ                  ผมเกาะจาห่าวไม่ห่าง ไปไหนไปด้วย เข้าคิวขึ้นลิฟต์แก้วก็ต้องยืนติดกัน ลงจากลิฟต์แก้วแล้วก็เดินไปตามทางเดินที่ทำขึ้นอย่างดี มีเครื่องหมายบอกทาง แม้เดินคนเดียวก็คงไม่หลงไปไหน กลุ่มผู้ชายทั้งหนุ่มแน่นไปจนถึงรุ่นคุณลุงนั่งรอ-ยืนรอลูกค้าที่ขาเข่าไม่อำนวยหรือขี้เกียจเดิน พวกเขาจะหามขึ้นเกี้ยวแบกขึ้นบ่าพาชมไปตามเส้นทางทัวร์ เสียดายที่ไม่ได้ขอให้จาห่าวถามว่าค่าความสบายนี้ต้องจ่ายเท่าไหร่ สะพานธรรมชาติมังกรเขียว ถูกหุ่นยนต์ไดโนเสาร์จากหนัง Transformers บุกรุกเสียแล้ว                  จากจุดที่วินเกี้ยวตั้งอยู่นี้เราเดินลงไปเรื่อยๆ ลอดใต้สะพานธรรมชาติแห่งแรก เรียกว่า “สะพานมังกรฟ้า” เมื่อมองลงไปก็จะเห็น “โรงเตี๊ยมเทียนฟู” อยู่ในหลุมฟ้า หรือหุบเขาลึกมีชื่อว่า “หยางฉ่วยเขอ” โรงเตี๊ยมหลังคาสีดำกำแพงเทาๆ นี้เป็นกลุ่มอาคารโบราณ สร้างล้อมเป็นสี่เหลี่ยม มีลานตรงกลาง ใต้สะพานมังกรฟ้าถือเป็นจุดถ่ายภาพยอดนิยมอันดับหนึ่ง หลายคนมาเยือนอูหลงหรือแม้แต่ฉงชิ่งก็เพื่อจะได้ภาพโรงเตี๊ยมเทียนฟูเป็นฉากหลัง-ฉากล่างไปฝากเพื่อนฝูง                  สำหรับนักท่องเที่ยวที่เดินทางคนเดียวและเกรงใจไม่กล้าฝากให้คนอื่นถ่ายภาพตัวเองกับวิวโรงเตี๊ยมก็ไม่ต้องกังวล ฝ่ายการท่องเที่ยวอูหลงหรืออาจจะเป็นเอกชนที่ได้รับสัมปทานตั้งกล้องพร้อมอุปกรณ์ขาตั้งกล้องอยู่ตรงนี้ ทุกคนสามารถเข้าคิวถ่ายภาพแล้วรับบัตรหมายเลขเพื่อไปรับภาพที่ปรินต์เคลือบพลาสติกเรียบร้อยแล้วบริเวณทางออกอุทยาน ติดมากับบัตรหมายเลข คือพวงกุญแจรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าคล้ายล็อกเก็ตขนาด 1X2 นิ้ว มีกระจกใส 2 แผ่นสำหรับปิดเข้าและเปิดออกทั้ง 2 ด้าน จุดถ่ายภาพที่เขาจัดไว้มีอยู่ด้วยกัน 4 จุด แบ่งเป็นโซนหลุมฟ้าสะพานสวรรค์ 2 จุด และโซนรอยแยกหลงฉุ่ยเสียอีก 2 จุด มองไปดูคล้ายพญาเหยี่ยวกำลังกางปีก                 โรงเตี๊ยมเทียนฟูคือสถานที่รับและส่งต่อข่าวสารของทางการเมื่อครั้งโบราณ ตั้งอยู่ระหว่างเมืองฝูโจวและเฉียนโจว สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ถัง ป้ายประวัติระบุว่า สร้างในปี ค.ศ.619 หรือปีที่ 2 ในการครองราชย์ของจักรพรรดิเกาจู่ ภายหลังได้รับความเสียหายอย่างหนักจากศึกสงคราม กระทั้งถูกสร้างขึ้นมาใหม่ในปี ค.ศ.2005 บนจุดเดิมตามลักษณะโครงสร้างเดิมที่เหลืออยู่ อีกทั้งวัสดุและรายละเอียดก็สร้างตามร่องรอยประวัติศาสตร์                 “จางอี้โหมว” ผู้กำกับ Curse of the Golden Flower แปลไทยว่า “ศึกโค่นบัลลังก์วังทอง” (เข้าฉายปี ค.ศ.2006) เลือกใช้โรงเตี๊ยมในหุบเขาลึกนี้เป็นฉากสำคัญในหนัง หลายท่านคงจำได้ ภาพการบุกจู่โจมจากรอบทิศทางโดยนักรบชุดดำจำนวนมากโหนสลิงพุ่งลงไปยังโรงเตี๊ยม ขณะดูหนังหลายคนคงไม่คิดว่าสถานที่แห่งนี้มีอยู่จริง                 พวกเราตามไกด์สาวที่ถือธงเดินนำลงไปยังโรงเตี๊ยมเทียนฟู เธอบรรยายของเธอไปเรื่อย ใครอยู่ห่างไปก็ไม่ได้ยิน เพราะมีนักท่องเที่ยวเต็มไปหมดและส่งเสียงเซ็งแซ่ จาห่าวก็ไม่ได้ตามติดเธอตลอดเวลา ถึงเวลานี้แค่คอยสังเกตธงของเธอก็พอว่าอยู่ตรงไหนแล้วพยายามรักษาระยะไม่ให้ห่างจนเกินไป สะพานธรรมชาติมังกรดำ แต่ไฉนดูคล้ายคิงคอง                 จากโรงเตี๊ยมมองเงยหน้าย้อนหลังกลับไปก็จะเห็นสะพานธรรมชาติ “มังกรฟ้า” ดูคล้ายซุ้มประตูหินขนาดยักษ์ ในโรงเตี๊ยมมีภาพยนตร์ฉายอยู่ตรงกำแพงด้านหนึ่ง รูปปั้นม้าตั้งอยู่อย่างน้อย 2 ตัว น่าจะเป็นการสื่อว่าม้าคือผู้นำส่งข่าวสารในอดีต                 ผมอยู่ในนี้ได้เพียงครู่เดียว จาห่าวเดินมาฉุดให้ตามคณะไป จากสะพานมังกรฟ้าสู่สะพานมังกรเขียว ป้ายเขียนบรรยายว่าในวันฝนตกจะมีน้ำตกลงมาจากหน้าผากลายเป็นหมอก เมื่อฝนหยุดหมอกจะกลายเป็นสีรุ้ง ประสานกับสะพานธรรมชาติรูปคล้ายมังกรสีเขียวทะยานขึ้นฟ้าแลดูอัศจรรย์น่าเกรงขาม ตัวสะพานมังกรเขียวนี้สูงถึง 281 เมตร ถือเป็นสะพานธรรมชาติที่สูงที่สุดในโลก ปัจจุบันมีตัวหุ่นยนต์ไดโนเสาร์จาก Transformers 4 มาแยกเขี้ยวคุมเชิงมังกรอยู่ใกล้ๆ                 จาห่าวคว้าเอาโดรนออกมาจากเป้ จัดการต่ออุปกรณ์เข้ามือถือแล้วพยายามจะนำโดรนขึ้นบินเพื่อถ่ายภาพในมุมมองที่ไม่ได้หาง่ายๆ แต่ลองแล้วลองอีกก็ไม่สำเร็จ เขาบอกว่าไม่มีสัญญาณ ผมไม่มีความรู้เรื่องนี้จึงไม่เข้าใจว่าเขาต้องการสัญญาณอะไรในการบังคับโดรนขึ้นบิน สุดท้ายก็เก็บกลับเข้าเป้ด้วยความผิดหวัง รอยแยกหลงฉุ่ยเสีย ส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติทางธรณีวิทยาอูหลง                 สะพานถัดไปชื่อสะพานมังกรดำ แต่มีคนมองเป็นกอริลลายักษ์มากกว่า ถึงขั้นมีป้ายเขียนบรรยายความคล้ายกับคิงคองไว้ โดยเฉพาะดวงตาทั้งคู่ สะพานนี้มีน้ำพุธรรมชาติอยู่ด้านบนไหลลงสู่เบื้องล่างให้ภาพต่างกัน บ้างเป็นม่านน้ำตก บ้างเป็นแผ่นละอองน้ำ ตอนสัมผัสเหมือนโดนฉีดสเปรย์บางๆ นอกจากบรรดาน้ำตกแล้วตลอดทางเดินก็ยังมีลำธารและสะพานหินสวยงามข้ามไปมา ช่วงท้ายๆ ลำธารขยายออกเป็นสระ เพราะมีฝายกั้นไว้ด้านบน แต่ดูไม่ลึก ด้านข้างบางจุดมีหาดทรายและโขดหินให้ลงไปเดินเล่น ส่วนในสระปลาคาร์พแหวกว่ายอยู่เต็มไปหมด                     ก่อนจะออกจากโซนหลุมฟ้ามีห้องน้ำอย่างดีให้เข้าไปทำธุระ จากนั้นออกมาเจอกับซุ้มภาพถ่าย ตากล้อง 2 คนได้ถ่ายเราไว้กับฉากหลังสวยงามบริเวณใต้สะพานมังกรฟ้าและสะพานมังกรสีเขียว เรายื่นบัตรหมายเลขที่ได้จากตากล้องให้เจ้าหน้าที่สาว เธอนำรูปขนาดประมาณ 6X8 นิ้วที่ปรินต์เคลือบพลาสติกเรียบร้อยแล้วมาให้ดู น่าจะเป็นกระดาษปอนด์ธรรมดา บอกราคาขาย 20 หยวนต่อภาพ หรือตกราวๆ 100 บาท ผมทำท่าจะควักตังค์ซื้อ จาห่าวบอกว่าไม่ต้องซื้อ แพงไป แล้วขอรูปเล็กมาแทน รูปเล็ก 2 รูปนี้ฟรี เอาไปใส่ในพวงกุญแจล็อกเก็ตที่ผมพูดถึงก่อนหน้านี้ รู้สึกเสียดาย โดยเฉพาะภาพที่มีฉากหลังเป็นโรงเตี๊ยมในหลุมฟ้า เพราะผมไม่มีรูปตัวเองกับวิวนี้ อันที่จริงผมไม่มีรูปตัวเองแม้แต่รูปเดียวในอุทยานแห่งนี้ นอกจากรูปเล็กจิ๋วในพวงกุญแจ   น้ำตกกาแล็กซี่ภายในรอยแยกหลงฉุ่ยเสีย                 เราตามคณะทัวร์ไม่ทันไปสักพักแล้ว จุดเปลี่ยนก็คือตอนที่จาห่าวพยายามนำอากาศยานของเขาขึ้นบิน แย่ไปกว่านั้นจาห่าวไม่ยอมซื้อตั๋วรถชัทเทิลพลังงานไฟฟ้า คล้ายๆ รถกอล์ฟราคา 15 หยวน เพื่อนั่งไปยังโซนถัดไประยะทางกิโลเมตรกว่าๆ เขาบอกว่านั่นสำหรับสตรีและคนชรา แล้วเราก็พากันเดิน บางช่วงก็วิ่ง แม้ว่าทางเดินจะทำไว้ดีมาก แต่ลาดชันจนทำให้เหนื่อย รถกอล์ฟคันแล้วคันเล่าวิ่งแซงเราไป ตอนเริ่มเดินเขาถามผมว่า “ไหวไหม” แต่พอเดินไปสักพักผมได้ยินเสียงเขาหอบดังชัดเจน                 เรามาช้ากว่าที่นัดกับไกด์สาวเอาไว้ประมาณ 10 นาที เธอจัดให้เข้าแถวขึ้นรถบัสของอุทยานสำหรับไปชม “รอยแยกหลงฉุ่ยเสีย” ส่วนคณะผู้สูงอายุที่มากับพวกเราล่วงหน้าไปก่อนแล้ว และสถานที่ต่อไปไกด์สาวไม่ได้เดินทางไปด้วย เธอจะไปรออยู่ที่ทางออกพร้อมรถทัวร์ในเวลา 4 โมงเย็น                 ไม่กี่นาทีก็ถึงทางเข้ารอยแยกหลงฉุ่ยเสีย (Longshuixia Fissure) มีป้ายเขียนไว้ว่า “การเดินทางสู่ใจกลางโลก” ช่วงแรกๆ เราเดินในถ้ำ จากนั้นก็ออกมาเดินเลียบผาหิน เบื้องบนคือยอดผา เบื้องล่างคือหลุมลึก แสงอาทิตย์ส่องลงมาได้เพียงบางเบา มีน้ำตกให้รู้สึกตื่นตาตื่นใจหลายแห่ง โดยเฉพาะน้ำตกที่ชื่อ “น้ำตกกาแล็กซี่” ตกลงมาแล้วก็รวมกับลำธารแคบ ไหลเซาะไปตามหินใหญ่น้อยรูปร่างแปลกตา บางช่วงเราต้องเดินงอตัวไปตามช่องเขาแคบๆ โค้งๆ เกือบจะยื่นมือไปแตะผาอีกฝั่งได้ ไม่ง่ายนักที่จะทำทางเดินบันไดหินมีราวจับแข็งแรงตลอดเส้นทาง โดยรวมแล้วรอยแยกนี้ก็คือแคนยอนที่เรียกว่าแคนยอนระดับตัดลึกถึงตัดกลาง ความยาวรวม 5 กิโลเมตร แต่ทางเดินที่สร้างขึ้นช่วยย่นระยะให้เหลือ 2 กิโลเมตร มีความลึกจากยอดผาถึงก้นหลุมระหว่าง 200 เมตร ถึง 350 เมตร ส่วนที่แคบสุดห่างกันเพียง 1 เมตร   น้ำตกม่านลูกปัดในรอยแยกหลงฉุ่ยเสีย                 เราถ่ายรูป 2 จุด 2 รูปกับตากล้องมืออาชีพ รับบัตรหมายเลขและพวงกุญแจล็อกเก็ตอีกครั้ง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ซื้อ รับมาแต่รูปจิ๋วแจกฟรี                 ถ้ำฟูหรงที่เป็น 1 ใน 3 สถานที่ท่องเที่ยวหลักของอูหลงคาสต์อยู่ค่อนข้างห่างออกไปจาก 2 แห่งแรก คณะทัวร์ของเราจึงไม่มีเวลาไปเยือน เราออกจากอุทยานไปเจอกับแผงขายของกินจำพวกมันปิ้ง ข้าวโพดต้ม และผลไม้หลายชนิด แต่ละแผงล้วนขายเหมือนกันทั้ง 2 ฝั่งทางเดิน มีห้องน้ำและคาเฟ่อยู่มุมหนึ่ง เราไม่เจอคณะที่มาด้วยกัน แต่ผมเดินหารถทัวร์ของเราจนเจอ จาห่าวโทรศัพท์หาไกด์สาว เธอโผล่มาโดยที่ยังไม่ได้รับโทรศัพท์ คณะที่เหลือทยอยออกมาจากห้องน้ำ เมื่อพร้อมแล้วก็ออกเดินทางกลับตัวเมืองฉงชิ่ง                 หากเราไม่ใช้รถทัวร์ แต่ใช้เฮลิคอปเตอร์หรือโดรนขึ้นบินแล้วมองกลับไปยังอุทยานอูหลงก็จะเห็นหลุมและรอยแยกแซมอยู่ตามสีเขียวพืดของขุนเขา                 เหมาะนักที่ยักษียักษาจะเล่นซ่อนหากันในนั้น.                   https://www.thaipost.net/main/detail/59753 ฉงชิ่ง, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาศ, สะพานสวรรค์, หลุมฟ้า-สะพานสวรรค์, อุทยานหลุมฟ้าสะพานสวรรค์, อุทยานหลุมฟ้าสะพานสวรรค์ (จบ), อูหลง, เบื้องหน้าที่ปรากฎ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20191229/image_big_5e088baf5c3e6.jpg 55588 27/01/2020 10:37 27/01/2020 10:37 ยกเลิก6เที่ยวบินทั้งไปและกลับ'ฉงชิ่ง-กระบี่'สกัดไวรัสโคโรนา 27 ม.ค. 63 – นางสาวจรรยารักษ์  สาธิตกิจ ท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดกระบี่ เปิดเผยว่า  จากการติดตามสถานการณ์ การแพร่ระบาดของไวรัสโคโรนา ณ จุดบริการนักท่องเที่ยวท่าอากาศยานนานาชาติกระบี่  วันที่ 26 ม.ค.ที่ผ่านมา  พบว่า ไฟลท์บิน จากเมืองอู่ฮั่นถูกยกเลิก แต่ยังมีไฟล์บินไปยังเมืองอื่นๆ ตามปกติ   และยังไม่พบผู้ป่วยติดเชื้อไวรัสโคโรน่า  ไม่มีนักท่องเที่ยวตกค้าง ท่าอากาศยานนานาชาติกระบี่       สำหรับมาตรการป้องกัน การท่าอากาศยานนานาชาติจังหวัดกระบี่ได้จัดพื้นที่ให้สาธารณสุขจังหวัดกระบี่ตั้งจุดตรวจคัดกรองผู้โดยสารขาเข้าระหว่างประเทศอาคาร 1 สนามบินนานาชาติกระบี่        นอกจากนั้น ในวันที่ 4, 6, 8, 11, 13, 15 กุมภาพันธ์ 2563 ทั้งหมด 6 เที่ยวบิน ทางสนามบินนานาชาติกระบี่ ยกเลิกเที่ยวบินทั้งขาเข้า ขาออก FD 578 ฉงชิ่ง - กระบี่ และFD 579 กระบี่ – ฉงชิ่ง.   https://www.thaipost.net/main/detail/55588 กระบี่, จีน, ฉงชิ่ง, ยกเลิกเที่ยวบิน, อู่ฮั่น, โคโรนา TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20200127/image_big_5e2e5a48c3ee3.jpg 7019 12/04/2018 21:29 12/04/2018 21:27 'ซุนเจิ้งไฉ' ดาวดับพรรคคอมมิวนิสต์จีนสารภาพรับสินบน เสร็จมาตรการปราบคอร์รัปชันของ "สีจิ้นผิง" อีกหนึ่งราย  "ซุนเจิ้งไฉ" อดีตเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีนประจำฉงชิ่ง ผู้เคยได้รับการคาดหมายว่าอาจไต่เต้าขึ้นเป็นผู้นำจีนในอนาคต ยอมรับสารภาพผิดต่อศาลเมื่อวันพฤหัสบดี ว่ารับเงินสินบนกว่า 840 ล้านบาท ซุนเจิ้งไฉ (กลาง) สมัยยังเป็นเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำฉงชิ่ง เมื่อวันที่ 6 มีนาคม 2560     รายงานเอเอฟพีเมื่อวันที่ 12 เมษายน 2561 กล่าวว่า ซุนเจิ้งไฉ ซึ่งเคยเป็นสมาชิกกรมการเมืองและเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีนประจำเทศบาลนครฉงชิ่ง ถูกกล่าวหาว่าใช้ตำแหน่งหน้าที่แสวงหาประโยชน์เพื่อผู้อื่นและรับเงินอย่างผิดกฎหมาย     ตามเอกสารของศาลประชาชนกลางประจำเมืองเทียนจินทางภาคเหนือของจีนที่เผยแพร่ทางเว่ยป๋อ ระบุว่า ซุนและพวกอีกหลายคนถูกกล่าวหาว่ารับเงินและสิ่งของมูลค่า 170 ล้านหยวน (843 ล้านบาท) เพื่อแลกกับการให้ความช่วยเหลือแก่องค์กรหลายองค์กรและบุคคลอีกหลายคนที่ไม่ระบุนาม ให้ได้รับสัญญาด้านการช่าง, การดำเนินธุรกิจ และด้านอื่นๆ     ศาลกล่าวว่า ซุนรับสารภาพผิดและแสดงความสำนึกผิดแล้ว ศาลจะนัดวันพิพากษาต่อไป     อดีตนักการเมืองดาวรุ่งวัย 54 ปีรายนี้เคยได้รับการคาดหมายว่าจะไต่เต้าขึ้นเป็นคณะกรรมการประจำของกรมการเมืองหรือโปลิตบูโร ซึ่งเป็นองค์กรสูงสุดที่มีสมาชิก 7 คน ทำหน้าที่กำหนดนโยบายของประเทศ โดยมีประธานาธิบดีสีจิ้นผิงนั่งเป็นประธาน และในฐานะที่เป็นสมาชิกโปลิตบูโรที่อายุน้อยที่สุดในขณะนั้น ยังมีบางส่วนมองว่าเขามีโอกาสจะสืบทอดอำนาจต่อจากสีด้วย     ซุนเป็นสมาชิกกรมการเมืองคนล่าสุดที่โดนสอบสวน นับแต่ปัวซีไหล อดีตเลขาธิการพรรคประจำฉงชิ่งอีกคน ซึ่งโดนตัดสินจำคุกตลอดชีวิตเมื่อปี 2556 ฐานคอร์รัปชัน     นับตั้งแต่ สีจิ้นผิง ขึ้นสู่อำนาจเมื่อปี 2555 สีได้เป็นผู้นำการรณรงค์ต่อต้านการคอร์รัปชันที่ทำให้มีเจ้าหน้าที่โดนลงโทษแล้วมากกว่า 1 ล้านคน แต่นักวิจารณ์กลับเปรียบเทียบการปราบปรามของสีว่าเป็นการกำจัดเสี้ยนหนามทางการเมือง     ซุนโดนขับพ้นพรรคเมื่อเดือนกันยายนปีที่แล้ว ภายหลังคณะกรรมการตรวจสอบวินัยของพรรคทำการสอบสวนและพบว่านักการเมืองดาวรุ่งรายนี้ใช้ตำแหน่งหน้าที่แสวงประโยชน์แลกกับความสัมพันธ์ทางเพศและรับสินบน เขายังถูกกล่าวหาว่าเล่นพวกพ้อง, เกียจคร้าน, เปิดเผยข้อมูลลับของพรรค และทรยศต่อหลักการของพรรคด้วย.   https://www.thaipost.net/main/detail/7019 คอร์รัปชัน, จีน, ฉงชิ่ง, ซุนเจิ้งไฉ, พรรคคอมมิวนิสต์, รับสินบน FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20180412/image_big_5acf67f204051.jpg