<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<THAIPOST>
                <NEWS>
                <NEWS_ID>64817</NEWS_ID>
                <UPDATETIME>01/05/2020 20:32</UPDATETIME>
                <PUBLISHDATETIME>01/05/2020 20:32</PUBLISHDATETIME>
                <HEADLINE>พี่น้องกะเหรี่ยงไม่ทอดทิ้งกัน &#039;ชาวดอยต้นน้ำแม่ปิง&#039; มอบข้าว 7 ตันช่วย &#039;กะเหรี่ยงต้นน้ำเพชร&#039; วิกฤติหนักไร้ที่ดินเพาะปลูก</HEADLINE>
                <CONTENT>&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;1 พ.ค.63 - ผู้สื่อข่าวรายงานว่า รถบรรทุกข้าวจำนวน 7 ตัน จากชาวบ้านกะเหรี่ยงต้นแม่น้ำปิงใน 3 จังหวัดภาคเหนือ คือ แม่ฮ่องสอน&amp;nbsp;เชียงใหม่ และตาก ได้เดินทางมาถึงที่ทำการอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน เพื่อส่งมอบข้าวให้กับชาวบ้านกะเหรี่ยงต้นน้ำเพชรบ้านบางกลอย อ.แก่งกระจาน จ.เพชรบุรี โดยมีชาวบ้านบางกลอยประมาณ 40 คนมารอรับ&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ทั้งนี้การขนข้าวครั้งนี้ได้รับการสนับสนุนจากหลายฝ่าย อาทิ &amp;nbsp;อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน มูลนิธิชุมชนไทย มูลนิธิพัฒนาภาคเหนือ สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (พอช.) โดยได้รับการอนุเคราะห์การขนส่งจากกองทุนวิจัยและอนุรักษ์ช้างไทย&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;นางแก้ว กวาบุ๊ อายุ 50 ชาวไทยเชื้อสายกะเหรี่ยง เกิดที่บางกลอยบน กล่าวว่ารู้สึกขอบคุณที่ส่งข้าวมาให้ ส่วนตัวเวลานี้ลำบากมาก จะออกมาข้างนอกก็ทำงานรับจ้างไม่ได้ พูดภาษาไทยไม่ได้คล่อง วิถีชีวิตจริงๆ ก็ทำไร่ แต่เวลานี้ไม่มีพื้นที่ปลูกข้าว จะซื้อข้าวกินก็ไม่มีเงิน บางครั้งต้องไปติดหนี้ร้านค้า ตนมีลูก 10 คน ไม่มีที่ทำไร่ บางทีก็มีงานรับจ้างในหมู่บ้าน เช่น สร้างบ้าน ทอผ้าขายก็พอได้นิดหน่อย ศูนย์ที่มาให้ทอผ้า ก็ใช้เวลา 2-3 เดือนถึงจะได้เงิน ค่าจ้างวันละ 140 บาท หยุดวันอาทิตย์ มีลูกชายทำงานเป็น รปภ ที่กทม. แต่ตอนนี้ก็ต้องตกงาน กลับมาอยู่ที่บ้านไม่มีรายได้เนื่องจากโควิด19&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;ldquo;จริงๆ แล้วพี่น้องทางภาคเหนือส่งข้าวมาช่วยในครั้งนี้ ก็ไม่รู้จะตอบแทนยังไง มองไปไกลๆ อยากจะกลับไปทำไร่ข้างบน แต่เขาไม่ให้ไป ก็ต้องอยู่กันแบบนี้ หากทำได้ก็อยากกลับไปที่บ้านบางกลอยบน ถ้ากลับไม่ได้จริงๆ ก็อยากได้ที่ทำกิน ปัจจุบันนี้ไม่มีที่ทำกิน&amp;rdquo; นางแก้ว กล่าว&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;นางแก้ว กล่าวว่า อยากกลับไปอยู่ที่บ้านเดิมที่ต้นแม่น้ำเพชรมากที่สุด แต่กลับไปไม่ได้ หากสามารถทำไร่เองได้ พี่น้องทางภาคเหนือคงไม่ต้องลำบากส่งข้าวมาให้ หากได้กลับไปที่บ้านเดิมที่ต้นน้ำเพชรก็คงอยู่กันดี ไม่ต้องเดือดร้อนใคร ตนเองรู้สึกเกรงใจที่พี่น้องต้องมาช่วย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ขนาดจะไปถางไร่ใกล้ๆ หมู่บ้านก็ยังถางไม่ได้ เขาไม่ให้ทำ&amp;nbsp;ขนาดที่บ้านก็ต้องอาศัยคนอื่น เพราะจัดสรรมาแล้วรอบเดียว ก็ต้องขอญาติพี่น้องอยู่&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;นายปรุ จิโบ้ง ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านบางกลอย กล่าวว่าขณะนี้หมู่บ้านบางกลอยมีลูกหลานที่ไปทำงานที่อื่นกลับมาอยู่นับสิบคนเพราะตกงาน ทำให้ขณะนี้มีจำนวนประชากรในหมู่บ้านกว่า 700 คน โดยคนที่กลับมาตอนนี้ก็ไม่ได้ทำอะไร แต่ที่น่ากังวลคือชาวบ้านกำลังจากขาดข้าวเพราะเมื่อก่อนยังมีรายได้ส่งมาจากลูกหลานให้ซื้อข้าว แต่เมื่อตกงานเพราะสถานการณ์การแพร่ระบาดของไวรัสโควิด ทำให้หวั่นเกรงว่าเมื่อเงินเก็บหมดแล้ว จะไม่มีเงินซื้อข้าวกิน&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;ldquo;ตอนนี้เหลือเงินกันคนละไม่มาก บางคนเหลือใช้กินข้าวอีกแค่เดือนเดียว ที่สำคัญคือเราไม่มีพื้นที่ปลูกข้าวเลยทั้งๆ ที่ทุกบ้านต่างปลูกข้าวเป็น พวกเราอยากปลูกข้าวเพราะเป็นวิธีการแก้ปัญหาที่ยั่งยืน ถ้าเราปลูกข้าวอย่างไรเราก็มีกิน แต่การออกไปรับจ้างมันไม่ยั่งยืน&amp;rdquo;นายปรุ กล่าว&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ขณะที่นายจัว จิโบ้ง อายุ 78 ปี ผู้อาวุโสกะเหรี่ยงบ้านบางกลอย ได้รับกรวยดอกไม้ขวัญข้าว &amp;ldquo;หน่อเสเถาะ&amp;rdquo; ซึ่งส่งมาพร้อมข้าว โดยนายจัวกล่าวว่า ขวัญข้าวนี้จะเอาไปเก็บไว้ในยุ้งข้าว เพราะเราเชื่อว่าให้ไว้เพื่อไม่ให้ข้าวได้รับอันตราย ไม่ให้มีอะไรมารบกวน พี่น้องที่บริจาคข้าวมา ไม่ใช่แค่ข้าว แต่มีความห่วงใย มีจิตวิญญาณมาด้วย&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;นายมานะ เพิ่มพูล หัวหน้าอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน กล่าวว่า ได้ทำงานร่วมกับหน่วยงานภาคส่วนต่างๆ พัฒนาคุณภาพชีวิตพื้นฐาน ถนน สะพาน การคมนาคม โรงเรียน ศูนย์เด็กเล็ก ศูนย์มาลาเรีย การท่องเที่ยวเชิงนิเวศวัฒนธรรม ซึ่งสิ่งดีๆ เหล่านี้ต้องสื่อสารให้ข้างนอกรับรู้ สำหรับในเรื่องเกษตร ได้ส่งเสริมปลุกทุเรียน กาแฟ พืชที่ผลิตแล้วสามารถเก็บไว้เพื่อรอขายได้&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;นางปรีดา คงแป้น กรรมการมูลนิธิชุมชนไทย กล่าวว่าการส่งมอบข้าวให้กัน คล้ายกับกรณีปลาแลกข้าวที่นำไปให้ชาวเล สำหรับที่แก่งกระจานซึ่งมีการรวบรวมข้าวส่งมา เราจะเห็นว่าทั้งชาวกะเหรี่ยงและชาวเล อยู่ในพื้นที่ที่มีทรัพยากรธรรมชาติอุดมสมบูรณ์ และมีวิถีชีวิตพึ่งพาทรัพยากร จึงควรหาทางให้ชุมชนสามารถใช้ทรัพยากรในการดำรงชีพได้อย่างยั่งยืน เขาควรมีที่ทำกิน เพื่อให้สามารถพึ่งตนเองในระยะยาว เพราะจากการสอบถามที่ชาวเลได้รับข้าวไปเมื่อสัปดาห์ก่อน ชาวบ้านบอกว่าจะพอกินเพียงราวๆ 10 วัน ชาวเลที่หมู่เกาะสุรินทร์ก็หาปลาไม่ได้ จึงควรให้ชาวบ้านสามารถมีความมั่นคงของตนเอง ทำอย่างไรให้เขาสามารถพึ่งตนเองได้ มีศักดิ์ศรีของมนุษย์&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
</CONTENT>
                <URL_LINK>https://www.thaipost.net/main/detail/64817</URL_LINK>
                <HASHTAG>กะเหรี่ยงบางกลอย, จังหวัดเพชรบุรี, ชาวกะเหรี่ยงต้นน้ำเพชร, ชาวกะเหรี่ยงต้นน้ำแม่ปิง, อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน</HASHTAG>
                <FASTNEWS>TRUE</FASTNEWS>
                <HILIGHT>FALSE</HILIGHT>
                <TRANSACTION>ADD</TRANSACTION>
                <PICTURE_URL>https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20200501/image_big_5eabe494b183f.jpg</PICTURE_URL>

            </NEWS>
            </THAIPOST>
