49242 31/10/2019 11:02 31/10/2019 11:02 ฮือฮา! 'นิธิ' ปล่อยบทความ '...มีไว้ทำไม' หลังเคยทิ้งบอมบ์กองทัพ 'ทหารมีไว้ทำไม' 31 ต.ค 62 - เมื่อวันที่ 30 ต.ค ที่ผ่านมา เว็บไซต์ประชาไท เผยแพร่บทความเรื่อง "...มีไว้ทำไม" เขียนโดย ศาสตราจารย์ ดร.นิธิ เอียวศรีวงศ์ เป็นนักคิด นักเขียน และศาสตราจารย์ด้านประวัติศาสตร์ โดยมีรายละเอียดเนื้อหาดังนี้ นอกจากกองทัพควรต้องถามตัวเองว่า "ทหารมีไว้ทำไม" แล้ว สถาบันและองค์กรทางสังคมทั้งหมดก็ควรถามตัวเองเหมือนกันว่า มีตัวเองไว้ทำไม เพราะคำถามว่า "มีไว้ทำไม" เป็นคำถามแห่งยุคสมัย เป็นคำถามของศตวรรษใหม่ ที่อาจกินเวลาไปอีกหลายศตวรรษข้างหน้า แต่ "มีไว้ทำไม" ไม่ได้หมายความว่า สถาบันหรือองค์กรนั้นๆ ไม่มีประโยชน์ ตรงกันข้าม เพราะสถาบันหรือองค์กรนั้นยังดำรงอยู่มาได้ถึงปัจจุบัน ก็เพราะมันต้องเคยทำประโยชน์อย่างใดอย่างหนึ่งที่จำเป็นแก่สังคมมาแล้วแน่ เพียงแต่ว่ายุคสมัยของปัจจุบันนั้นได้เปลี่ยนไปแล้ว ขนาดที่นักคิดบางคนเสนอ (และได้รับความเชื่อถือมาหลายสิบปีแล้ว) ว่า เราได้ก้าวเข้าสู่"คลื่นลูกที่สาม"แล้ว แน่นอนว่าทำให้โลกเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เช่นเดียวกับโลกภายใต้การปฏิวัติเกษตรกรรมในคลื่นลูกที่หนึ่ง ถูกทำให้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงมาแล้ว เมื่อเผชิญกับการปฏิวัติอุตสาหกรรมในคลื่นลูกที่สอง นอกจากเคยทำประโยชน์มาแล้ว แม้ตัวมันเองตกยุคพ้นสมัยไปแล้ว แต่องค์ความรู้ที่ได้สร้างสมไว้ของสถาบันและองค์กรเหล่านั้น ก็ช่วยให้การปรับเปลี่ยนหรือเกิดใหม่ของสถาบันและองค์กรที่เข้ากับยุคสมัยเกิดขึ้นได้ง่าย และโดยราบรื่น เช่นการสำรวจพื้นที่ด้วยหลักวิชาตรีโกณมิติ เพื่อทำแผนที่อันแม่นยำล้าสมัยตกยุคไปแล้ว เมื่อภาพถ่ายทางอากาศทำให้ทำแผนที่ได้แม่นยำกว่าและถูกกว่า แต่หากเราไม่มีแผนที่อื่นๆ ซึ่งเคยทำมาด้วยวิธีต่างๆ แต่โบราณกาล นับตั้งแต่ข่าวเล่าลือไปจนถึงตริโกณมิติ แผนที่ซึ่งเกิดจากภาพถ่ายทางอากาศก็จะกลวงเปล่า เพราะกว่าจะลงรายละเอียดเนื้อหาได้ก็ต้องออกสำรวจและใช้เวลาอีกนาน การ"ต่อยอด"เป็นวิถีทางปรกติที่ขาดไม่ได้ในกระบวนการเกิดและพัฒนาอารยธรรมเสมอ ความเปลี่ยนแปลงอย่างกว้างใหญ่ไพศาลและลึกซึ้งของ"คลื่นลูกที่สาม" ทำให้แทบไม่เหลือสถาบันหรือองค์กรทางสังคมใดเหลือรอดจากการถูกตั้งคำถามหรือถามตนเองว่า "มีไว้ทำไม" ระบบการศึกษาทั้งระบบ ที่มี"สถานศึกษา"ตายตัวซึ่งผู้เรียนต้องเข้าไปแสวงหาความรู้ ไม่ว่าจะเป็นโรงเรียนหรือมหาวิทยาลัย มีไว้ทำไม ยังเป็นวิธีกระจายและสืบทอดความรู้และทักษะที่มีประสิทธิภาพที่สุดอยู่หรือ? ในสังคมและยุคสมัยที่การแสวงหาความรู้ และการคิดเอง รวมทั้งแลกเปลี่ยนความคิดระหว่างกัน สามารถทำได้ด้วยวิธีอื่นได้อย่างมีประสิทธิภาพเท่ากันหรือมากกว่า โรงพยาบาลซึ่งเป็นสถาบันที่เพิ่งเกิดขึ้นแพร่หลายใน"คลื่นลูกที่สอง"ยังจำเป็นอยู่หรือ? ต้องเข้าใจด้วยว่า โรงพยาบาลไม่ใช่การรักษาพยาบาลซึ่งอยู่กับสังคมมนุษย์มาแต่สมัยหิน แน่ใจหรือว่าการจัดการรักษาพยาบาลสาธารณะด้วยโรงพยาบาล (อย่างที่เรารู้จักในทุกวันนี้) จะเป็นวิธีที่สิ้นเปลืองน้อยที่สุดและมีประสิทธิภาพที่สุด ห้องสมุดและพิพิธภัณฑ์ที่เราเริ่มจัดเพื่อสาธารณะมาตั้งแต่คลื่นลูกที่สองก็เหมือนกัน เป็นวิธีการเรียนรู้แก่คนทั่วไปที่ราคาถูกสุดและมีประสิทธิภาพสุดแล้วหรือ? ระหว่างห้องสมุดและพิพิธภัณฑ์จริง กับห้องสมุดและพิพิธภัณฑ์เสมือนบนไซเบอร์ อย่างไหนจะให้บริการแก่สาธารณชนได้มากกว่ากัน (แน่นอนว่า ไม่ว่าในรูปแบบใดก็ล้วนมีจุดอ่อนอย่างใดอย่างหนึ่งทั้งสิ้น) ศาลสถิตย์ยุติธรรมเป็นวิธีระงับความขัดแย้งในสังคมที่ดีที่สุดแล้วหรือ มนุษย์ในทุกสังคมและยุคสมัยใช้วิธีอื่นๆ อีกมากหลายในการระงับความขัดแย้ง แม้เมื่อมีบริการของศาลยุติธรรมทั่วไปอันเป็นผลผลิตของคลื่นลูกที่สองแล้ว วิธีอื่นๆ ก็ยังอยู่และถูกใช้ระงับความขัดแย้งมากกว่าศาลยุติธรรมอยู่นั่นเอง จนถึงทุกวันนี้เมื่อคดีพิพาทเอกชนขึ้นสู่ศาล สิ่งแรกที่ศาลมักทำคือแนะให้ทำการไกล่เกลี่ยกันเองก่อน พูดอีกอย่างหนึ่งคือแนะนำให้ใช้วิธีการอื่นในการระงับความขัดแย้ง แต่ในขณะที่เราลงทุนพัฒนาระบบศาลยุติธรรมตลอดมา เราแทบไม่ได้ลงทุนอะไรสักอย่าง เพื่อจรรโลงให้วิธีระงับความขัดแย้งอื่น สามารถทำงานได้ต่อไปอย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น คิดไปเถิด ก็แทบไม่เห็นสถาบันหรือองค์กรใดที่ไม่ควรถูกถามหรือถามตนเองว่า "มีไว้ทำไม" แม้แต่ชาติที่เราถูกปลุกให้รักจนขาดใจ ก็ไม่เป็นข้อยกเว้น แท้จริงแล้วชาติถูกตั้งคำถามนี้มาตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่ 1 เพราะหากชาติทำให้มนุษย์ต้องฆ่าฟันกันด้วยอาวุธร้ายแรงที่ต้องคิดและสร้างกันขึ้นอย่างมโหฬารเช่นนี้ ชาติ"มีไว้ทำไม" ยิ่งกว่านี้ ชาติยังเป็นกลไกปกป้องสิทธิเสรีภาพของพลเมืองจากการละเมิดของอำนาจภายนอกและภายในที่ได้ผลจริงอยู่หรือ? ชะตากรรมของกรรมกร, ผู้หญิง, เด็ก, คนชรา, คนหลากหลายทางเพศ, ชนกลุ่มน้อย, ฯลฯ ได้รับการคุ้มกันจากสัญญาระหว่างประเทศมากเสียยิ่งกว่า หรือมีประสิทธิภาพกว่าชาติเสียอีก แม้ไม่ต้องถามคำถามแห่งศตวรรษนี้เลย หลายต่อหลายอย่างก็หายไปเองเพราะความเปลี่ยนแปลงอยู่แล้ว ต่อหน้าต่อตาเราด้วย หลายปีมาแล้ว ไปรษณีย์ไทยประกาศว่าจะรับส่งโทรเลขเป็นวันสุดท้าย ผู้คนพากันไปส่งโทรเลขถึงตนเองเป็นที่ระลึกจำนวนมาก โทรศัพท์พื้นฐานกำลังเดินตามโทรเลขไปอย่างช้าๆ เคเบิลใต้น้ำซึ่งผูกรัดโลกทั้งใบไว้ด้วยกัน บัดนี้กลายเป็นขยะที่จมอยู่ใต้ทะเลโดยไม่มีใครใส่ใจจะกู้ขึ้นมาอีกแล้ว เมื่อสายใยแก้วและดาวเทียมเข้ามาแทนที่ ตลาดสดอย่างที่เรารู้จักจะอยู่ต่อไปได้อีกนานเท่าไรไม่มีใครรู้ อาจเดินตามร้านโชห่วยไปเร็วกว่าที่หลายคนจะปรับตัวได้ทันด้วยซ้ำ ในทางตรงกันข้ามคำถาม "มีไว้ทำไม" ก็ไม่จำเป็นว่าจะต้องนำไปสู่การยุบเลิกสถาบันหรือองค์กรต่างๆ ลงหมด ที่มักเกิดขึ้นมากกว่าก็คือการปรับตัวให้เหมาะกับสังคมที่เปลี่ยนไปแล้ว รูปลักษณ์ภายนอกอาจเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม แต่ภาระหน้าที่เดิมก็ยังอยู่ รูปแบบของระบบการศึกษาอาจเปลี่ยนไปอย่างแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ แต่การศึกษาก็ยังขาดไม่ได้เสมอสำหรับทุกสังคม ขอยกตัวอย่างมหาวิทยาลัย แท้ที่จริงแล้วมหาวิทยาลัยเปลี่ยน"โฉม"ตลอดมา มหาวิทยาลัยขนาดใหญ่ที่มีนักศึกษาเป็นหมื่นๆ คนนั้น เพิ่งมีขึ้นหลังสงครามโลกครั้งที่สองนี้เอง ไม่เฉพาะแต่ในเมืองไทยรวมถึงในสหรัฐและยุโรปด้วย การจัดการเรียนการสอนสำหรับนักศึกษา 5,000 กับนักศึกษา 50,000 นั้น ทำให้"โฉม"ของมหาวิทยาลัยเปลี่ยนไปอย่างยิ่ง ในทุกๆ ด้านด้วย ดังนั้นหากมหาวิทยาลัยถามตนเองว่ามีไว้ทำไม คำตอบอาจเป็นได้หลายทาง และคงใช้เวลาอยู่พอสมควรกว่าจะรู้ว่ามหาวิทยาลัยที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการจัดการด้านอุดมศึกษาแก่"มวลชน"ที่กว้างขวาง ในราคาที่ทุกคนสามารถเข้าถึงได้เสมอหน้ากัน และอย่างได้ผลและมีคุณภาพที่สุดนั้น จะทำให้มหาวิทยาลัยเปลี่ยน"โฉม"ครั้งใหญ่ไปเป็นอย่างไร (ซึ่งดีกว่าแต่เฝ้าถามตนเองว่า ทำอย่างไรจึงจะติดอันดับสูงขึ้น เพื่อทำเงินกับนักศึกษาต่างชาติได้มากๆ) ในขณะเดียวกัน คำตอบของคำถาม "มีไว้ทำไม" อาจไม่ตรงกันในแต่ละสังคม เพราะแม้ว่าคลื่นลูกที่สามจะซัดสาดทุกสังคมเหมือนกัน หากทว่าแต่ละสังคมมีพื้นภูมิและเงื่อนไขแวดล้อมที่ต่างกัน จึงไม่อาจลอกเลียนคำตอบของสังคมอื่นมาใช้ได้อย่างสิ้นคิด กองทัพไทยควรมีคำตอบต่อคำถาม "ทหารมีไว้ทำไม" แตกต่างจากจีนหรือสหรัฐ เพราะไทยเป็นประเทศเล็กและไม่มีบทบาทด้านการทหารระดับนานานาชาติอย่างเป็นอิสระของตนเอง ในขณะที่การรักษาความมั่นคงของประเทศจากภัยภายนอกด้วยวิธีทางทหารนั้น ประเทศเล็กๆ อย่างไทยทำไม่ได้ (และที่จริงย้อนกลับไปดูในประวัติศาสตร์สมัยใหม่ก็ไม่เคยทำตลอดมา) "ทหารมีไว้ทำไม" จึงเป็นคำถามเริ่มต้นที่ขาดไม่ได้ หากตั้งใจจะปฏิรูปกองทัพจริง ไม่ถามคำถามนี้ ก็จะติดอยู่กับเรื่องปลีกย่อย เช่นเกณฑ์ทหารหรือรับสมัคร, เรือดำน้ำหรือเรือผิวน้ำ, รถหุ้มเกราะหรือรถกู้ภัย, ไฮบริดวอร์แฟร์หรือแคมรีไฮบริด, ฯลฯ การรัฐประหารและความชะงักงันของประเทศอย่างต่อเนื่องกว่าทศวรรษที่ผ่านมาชี้ให้เห็นว่า ไม่มีคำถามอะไรที่เหมาะเจาะแก่สังคมไทยในปัจจุบันยิ่งไปกว่า "... มีไว้ทำไม" และอันที่จริงต้องมีคำตอบแก่คำถามนี้ –  อย่างน้อยก็คร่าวๆ – ก่อนจะแก้รัฐธรรมนูญด้วยซ้ำ ผมทราบดีว่า หากเราถามจริงและพยายามตอบจริงอย่างไม่หลบเลี่ยง คำตอบจะกระทบผลประโยชน์ของผู้มีอำนาจในสถาบันและองค์กรต่างๆ อย่างมาก เพราะคำตอบซึ่งมีอยู่ในใจหรือสืบสันดานมาว่า อะไรมีไว้ทำไม ทำให้เราจัดรูปแบบและกลไกของสถาบันและองค์กรทางสังคม ชนิดที่ทำให้คนกลุ่มหนึ่งๆ เข้ามาเกาะกินสถาบันหรือองค์กรนั้นอย่างสืบเนื่อง ไม่แต่เพียงคนที่มีอำนาจในสถาบันและองค์กรเท่านั้น แต่รวมถึงคนอื่นๆ ซึ่งยังไม่มีอำนาจ แต่ได้ลงทุนเกาะกลุ่มหรือประพฤติปฏิบัติตามแนวทาง เพื่อจะไต่เต้าขึ้นไปสู่อำนาจและผลประโยชน์ที่มากขึ้นด้วย นับเป็นจำนวนคนก็อาจถึงหมื่นถึงแสนในแต่ละสถาบันและองค์กร ผมจึงไม่แปลกใจที่คำถาม"มีไว้ทำไม" ย่อมสั่นคลอนสังคมทั้งสังคมอย่างถึงรากถึงโคน และเพราะเหตุนั้นนั่นแหละ ที่ทำให้เรายิ่งต้องตั้งคำถามนี้ในเวลานี้. สำหรับศาสตราจารย์ ดร.นิธิ เอียวศรีวงศ์ เคยเขียนบทความเรื่อง "ทหารมีไว้ทำไม" ตีพิมพ์ในหนังพิมพ์มติชนรายวัน ฉบับวันที่13 มกราคม 2559 จนมีการพูดถึงอย่างกว้างขวางในสังคมไทย ขอบคุณที่มาของบทความจาก https://prachatai.com https://www.thaipost.net/main/detail/49242 ทหารมีไว้ทำไม, นิธิ เอียวศรีวงศ์ TRUE TRUE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20180313/image_big_5aa73a51e289c.jpg 30603 06/03/2019 00:01 06/03/2019 00:01 คำตอบ 'ทหารมีไว้ทำไม?'          นี่.........                 เขาจะหาเสียงเลือกตั้งกัน หรือรณรงค์ "ล้มกองทัพ" ก็ไม่ทราบ?                 เห็นบางพรรค "เล่นหนัก"!                 ตัดงบกองทัพ เลิกทหารเกณฑ์ ย้ายหน่วยทหารทั้งหมดไปนอกเมือง ทหารเป็นส่วนเกินสังคม                 จนถึงขั้นปล่อยเชื้อไวรัสให้ระบาดในสมองชาวบ้านด้วยชุดคำถาม                 "ทหารมีไว้ทำไม....                 งบเพื่อกองทัพมากกว่างบเพื่อประชาชน?"                 ในความเป็นรัฐบาล คสช. ถ้าพลเอกประยุทธ์เป็นเนื้อ กองทัพก็คือหนังที่หุ้มเนื้อ                 มองผิวๆ เป็นเช่นนั้น                 แต่ถ้ามองลึกลงไป ปฏิบัติการวาทกรรมเชิงลบต่อทหารและกองทัพต่อเนื่อง มันไม่ใช่หวังผลแค่ชิงอำนาจจาก "พลเอกประยุทธ์" ในความเป็นรัฐบาล คสช.แค่นั้น                 เป้าหมายมันลึกและกว้างไกลกว่านั้น!                 เคยได้ยินคำว่า "น้ำหยดลงหิน" ใช่มั้ย?                 เขาจะสร้างทัศนคติเชิงปฏิปักษ์ต่อทหารและกองทัพให้ประชาชนได้ยิน-ได้เห็นไปเรื่อยๆ เพาะเชื้อทอนความเชื่อและศรัทธาต่อกองทัพ                 แรกๆ คนอาจไม่คิดอะไร                 แต่พอนานไป เห็นการลบหลู่เชิงหยามต่อทหารและกองทัพบ่อยๆ ซักวันก็ต้องฉุกคิด                 เอ๊ะ...หรือจะจริงอย่างเขาว่า?                 แค่นั้น ศรัทธาก็สั่นคลอน!                 จากที่ไม่คิดอะไร ประชาชนจะเริ่มคิดในทาง "คล้อยตาม"                 "ทหารหมดยุค....                 ไม่จำเป็น..เอาเงินงบประมาณไปทำอย่างอื่นดีกว่า?"                 นั่นคือ "เป้าหมายหลัก" ของเขา                 เพราะกองทัพคือ "เปลือก" คอยหุ้มเนื้อนอกรักษา "แก่นใน" คือสถาบันชาติ                 ถ้าเปลือก "เสื่อมสภาพ" หรือถูกลอกได้                 การ "ล้มแก่น"......                 เหมือนปอกกล้วย!                 เมื่อวาน ได้หนังสือมาเล่ม "ปฏิบัติการลับในสมรภูมิรบ" ดร.ทิพภานิดา ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา ถ่ายทอดจากบันทึกของคุณพ่อ "พลตรีจักรชัย ศุภางคเสน"                 เป็นบันทึกประวัติศาสตร์การทหาร การเมืองไทย ที่พลตรีจักรชัย บันทึกเหตุการณ์ตัวท่าน นับแต่ปี  ๒๔๗๔-๒๕๒๐                 เมื่อ ดร.ทิพภานิดาพบ                 จึงนำเอกสาร "ประวัติศาสตร์ชีวิตจริง" มาเรียบเรียง ในชื่อหนังสือ "ปฏิบัติการลับในสมรภูมิรบ" นี่แหละ                 ผมว่าถูกกาล-ถูกเวลา หนังสือเล่มนี้ เป็นส่วนประวัติศาสตร์ "เติมเต็ม" สถานการณ์ "ปัจจุบันพร่อง" ได้พอดี                 จะไม่ใช้คำว่า "ควรอ่าน" สำหรับเลือดไทย                 ขอใช้คำว่า "ต้องอ่าน" กันเลยทีเดียว!                 ทหารมีไว้ทำไม...อ่านซะ จะได้ไม่ต้องถามให้เป็นที่รุ่มร่ามสังคมชาติอีก                 สำนักพิมพ์ ริเวอร์ บุคส์ จำกัด ที่ท่าเตียน ตรงข้ามวัดโพธิ์ พิมพ์จำหน่าย สงวนลิขสิทธิ์ ห้ามคัดลอก                 แต่ด้วยอยากให้หาอ่านกันมากๆ ไม่ลอกเนื้อ ขอลอกคำนำบางส่วน ที่ ดร.ทิพภานิดาเขียนไว้ มาเป็นกระสายก็แล้วกัน                 "......เอกสารของคุณพ่อทุกชิ้นอยู่ในกล่องที่เดิม เหมือนเมื่อ ๔๐ ปีที่แล้ว เมื่อคุณพ่อจากไปใน พ.ศ.๒๕๒๑ ลูกมองดูด้วยความซึ้งใจเหลือเกินที่คุณแม่ไม่เคยทิ้งเอกสารของคุณพ่อเลย ความรู้สึกระคนกัน ทั้งแปลกใจและดีใจ มันเหลือเชื่อจริงๆ ที่เอกสารเก่า..แสนเก่าเหล่านี้ ไม่ถูกชั่งกิโลขายไปเสียตั้งนานแล้ว                 เป็นไปได้อย่างไร? หรือมีเทพเทวาองค์ใดคอยปกปักรักษาเอกสารเหล่านี้อยู่?                 ................                 วันหนึ่ง ลูกนำกล่องบรรจุเอกสารที่ฝุ่นหนาเตอะมาตั้งและค่อยๆ เปิดกล่องทุกกล่องไปทีละกล่อง  เปิดแฟ้มทุกแฟ้มไปทีละหน้า ปัดฝุ่น ทำความสะอาด จัดเก็บ แยกหมวดหมู่    ................                 เรื่องราวที่บรรจุอยู่ในบันทึกความทรงจำเหล่านี้มันไม่ธรรมดาเลย สิ่งที่ลูกไม่เคยรู้ว่า คุณพ่อต้องผ่านอะไรมาบ้าง ถูกเปิดเผย ทุกเหตุการณ์ ทุกความรู้สึก                 ถูกบันทึกไว้ในบันทึกความทรงจำที่คุณพ่อตั้งชื่อหัวเรื่อง ถามว่า 'พระไทยเทวาธิราชมีจริงหรือ'                 บันทึกเรื่องราวความจริงที่เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อช่วง พ.ศ.๒๔๘๒ เป็นต้นมา เป็นความลับที่ไม่เคยถูกเปิดเผยมาก่อน ก็พรั่งพรูออกมาจากกระดาษที่บรรจุเรื่องราวมากมาย กระดาษนั้นเก่ามากจนกลายเป็นสีน้ำตาลด้วยกาลเวลา                 ............ในช่วงเวลาหนึ่งที่ชาติไทยมีศึกสงคราม คุณพ่อในฐานะนายทหารไทยที่ทำงานในตำแหน่งปฏิบัติการ มีส่วนร่วมในการปฏิบัติหน้าที่สำคัญหลายด้าน โดยได้รับมอบหมายภารกิจลับซึ่งมีความเสี่ยงสูง                 ภารกิจที่ถ้าพลาด คือ ตาย                 เมื่อต้องเอาชีวิตเข้าแลกย่อมอยู่ในเงื้อมมือทหารญี่ปุ่นเพื่อปฏิบัติการลับ ชี้เป้าเส้นทางยุทธศาสตร์ทางรถไฟสายมรณะ โดยท่านต้อง                 ....ข้ามชายแดนไทยไป 'พะม่า' กับทหารญี่ปุ่น อ้างว่าไปดูงานการรถไฟทหารของญี่ปุ่นที่มะละแหม่ง โดยมีคำสั่งพิเศษว่า                 ให้ไปสืบว่า ย่านรถไฟของกองทัพญี่ปุ่นอยู่ที่ไหน เพื่อจะได้รายงานพิกัดให้ฝ่ายสัมพันธมิตรทราบ เพื่อทำการทิ้งระเบิดทางเครื่องบิน ทำลายเส้นทางส่งกำลังทางรถไฟสายไทย-พะม่า...                 วันนั้นท่านเลือกได้ ถ้าเลือกจะทำเพื่อรักษาตัวเองรอด ก็เพียงแต่อ้างเหตุขัดข้องป่วยเจ็บ ไม่สามารถเดินทางไปได้ แต่คุณพ่อเลือกที่จะรักชาติมากกว่าชีวิตตัวเอง                 ยอมพาตัวเองไปสู่สถานการณ์ที่ความเป็นกับความตายห่างกันเพียงชั่ววูบของความคิดของทหารญี่ปุ่นเท่านั้น ที่หากเกิดระแวงสงสัยขึ้นมา เพียงหยิบปืนขึ้นเล็งและเหนี่ยวไกเท่านั้น ชีวิตท่านคงต้องจบลง                 ในยามสงคราม ไม่มีอะไรคุ้มครองท่านได้ แม้แต่อำนาจอธิปไตยของไทยก็ยังถูกรุกราน ท่านไปตัวเปล่า ไม่มีกองกำลังสนับสนุนใดๆ และหากภารกิจไม่สำเร็จ กองทัพไทยย่อมไม่รับรู้และไม่รับผิดชอบใดๆ                             นี่ใช่ไหมคือ 'การกระทำของคนรักชาติ'                 บันทึกเหตุการณ์จริง อีกปฏิบัติการหนึ่ง ที่ถ้าพลาด คือ ตาย                 เมื่อต้องพานายพลจัตวาทหารอังกฤษท่านหนึ่งหนีออกจากประเทศไทยเพื่อหลบหนีจากเงื้อมมือของทหารญี่ปุ่น ให้รอดจากการถูกจับไปเป็นเชลยศึก                 '....ทุกคนกระชับปืนกลมือแน่น ไม่ทราบชะตากรรมข้างหน้าจะเป็นอย่างไร...บ้างก็พูดว่า เราควรกลับไปบอกผู้บังคับบัญชากันดีกว่า เพราะดูมันเสี่ยงมากเกินไป หากทหารญี่ปุ่นจับนายนพลจัตวา (อังกฤษ) พร้อมด้วยเอกสารสำคัญ มีขบวนการเสรีไทยติดต่อกับกองทัพพันธมิตรได้ การรบระหว่างทหารไทยและทหารญี่ปุ่นต้องเกิดทันที...'                 ................................                 การปฏิบัติภารกิจของทหารคนหนึ่งและเพื่อนทหารไทย ได้สร้างเครดิตให้กับขบวนการเสรีไทย และต่อมารัฐบาลไทยได้ใช้เป็นข้อต่อรองให้ไทยไม่ตกเป็นฝ่ายผู้แพ้สงคราม ส่วนตัวคุณพ่อและเพื่อนนายทหารหลายๆ คน ที่ร่วมขบวนการ ทุกคนยอมสละได้แม้ชีวิต                 ตลอดเวลาที่ผ่านมาจวบจนวันสุดท้ายของชีวิตท่าน ได้พิสูจน์จนเป็นที่ประจักษ์แล้วว่า สิ่งที่ท่านได้ทำมานั้น ท่านไม่เคยเรียกร้องหาคำสรรเสริญใดๆ                 จากบันทึกความทรงจำอีกฉบับของคุณพ่อ 'ทำไมเราต้องแย่งกันรักชาติ' ที่ท่านบันทึกไว้ เมื่อวันที่ ๙ ตุลาคม พ.ศ.๒๕๒๐                 คุณพ่อในฐานะรองเสนาธิการกองทัพภาคที่ ๒ ตั้งแต่ พ.ศ.๒๕๑๐ และขึ้นเป็นเสนาธิการกองทัพภาคที่ ๒ เมื่อ พ.ศ.๒๕๑๗ จนครบเกษียณ                 อายุราชการใน พ.ศ.๒๕๑๘ เวลากว่า ๘ ปีที่ท่านปฏิบัติราชการอยู่ในพื้นที่สีแดงต่อสู้กับอุดมการณ์ภัยคุกคามคอมมิวนิสต์ คุณพ่ออยู่ในสถานการณ์ความขัดแย้ง หลายต่อหลายครั้ง ที่คนไทยต้องฆ่ากันเอง จนถึง พ.ศ.๒๕๑๖ และ พ.ศ.๒๕๑๙                 จนท่านต้องตั้งคำถามว่า 'ทำไมเราต้องแย่งกันรักชาติ' รักจนต้องประหัตประหารกันเอง และท่านต้องถามอีกครั้งว่า                 '...การหลั่งเลือดเพื่อการแตกแยกนั้น เราจะทำไปทำไม' "                 ครับ....เป็นบางส่วน-บางตอน "เป็นตัวอย่างนำเรื่อง" ที่คัดจากคำนำ และอีกท่อน ที่ผมจะคัดมาปิดท้าย ดังนี้                 บันทึกของคุณพ่อไม่ใช่บันทึกของนักวิชาการที่ทำการค้นคว้าจากแหล่งข้อมูลต่างๆ แล้วนำมาเรียบเรียงเขียน ไม่ใช่บันทึกของนักประวัติศาสตร์ที่เสาะแสวงหาข้อมูล ไม่ใช่บันทึกของนักข่าวที่รายงานเหตุการณ์                 แต่บันทึกของคุณพ่อเป็น "บันทึกความจริง" รูปภาพทั้งหมดและเรื่องราวทั้งหมดถูกบันทึกจากเหตุการณ์จริงที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้นๆ จากนายทหารผู้ปฏิบัติการจริงในพื้นที่                 เอาเท่านี้เป็นตัวอย่างนะครับ.......                 หนังสือนี้ เป็นส่วนประวัติศาสตร์ที่เติมเต็ม เป็นคำตอบวาทกรรมคนชังชาติเวลานี้ ที่ว่า "มีทหารไว้ทำไม?"                 ตามร้านหนังสือน่าจะมี ถ้าหาไม่ได้ ไปที่ริเวอร์ บุคส์ "วังพระองค์เจ้าจุลจักรพงษ์" ที่ท่าเตียน นั่นแหละ                 ผมก็ตั้งใจจะไปอยู่เหมือนกัน "เกิดวังปารุสก์" เล่ม ๒ ซื้อจากแผงสนามหลวง ตั้งแต่ปี ๒๕๐๖ ไม่รู้หายไปไหน จะไปหามาแซมให้ครบ                 พรุ่งนี้ คุยกันใหม่เน้อ.   https://www.thaipost.net/main/detail/30603 ทหารมีไว้ทำไม, เปลวสีเงิน FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20180511/image_big_5af4fe504cfd9.jpg