<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<THAIPOST>
                <NEWS>
                <NEWS_ID>59009</NEWS_ID>
                <UPDATETIME>06/03/2020 07:26</UPDATETIME>
                <PUBLISHDATETIME>06/03/2020 07:23</PUBLISHDATETIME>
                <HEADLINE>ทั้งหมดตรง!&#039;ผู้กองปูเค็ม&#039;เล่าความภูมิใจอานุภาพการแสดงความเคารพอาจารย์ในรั้วจุฬาฯ</HEADLINE>
                <CONTENT>&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;
06 มี.ค.63- ร.อ.ทรงกลด ชื่นชูผล หรือ &amp;quot;ผู้กองปูเค็ม&amp;quot; โพสต์เฟซบุ๊ก&amp;nbsp; เรื่อง รำลึก จุฬาฯ ตอน ทั้งหมดตรง มีเนื้อหาดังนี้
++++++++
ปี 2532 ขณะศึกษาในโรงเรียนนายร้อย จปร. เห็นเพื่อนๆทีมงานแปรอักษร ในกีฬารวมเหล่า ทหาร-ตำรวจ มีความเหนื่อยยากในการลงโค้ดเพื่อใช้ในการแปรอักษรบนอัฒจันทร์ จึงได้ชักชวนเพื่อนนักเรียนนายร้อยคนหนึ่ง พัฒนาโปรแกรมแปรอักษร ด้วย Turbo Basic ภายใต้ระบบปฏิบัติการ IBMPC-DOS&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ยุคนั้นโรงเรียนมีคอมพิวเตอร์จำนวนจำกัด ราว 30 เครื่อง แต่มีนักเรียนนับพันคน จึงต้องแย่งกันใช้ หนำซ้ำนักเรียนทหาร ก็มีเวลาจำกัด ทั้งเรียน ทั้งฝึก จึงต้องแอบใช้เครื่องคอมพิวเตอร์ในห้องพักอาจารย์ ในเวลากลางคืนและในวันเสาร์อาทิตย์&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;เราพัฒนาโปรแกรมแปรอักษรกันคร่ำเคร่ง วันหนึ่งเราก็ถูกอาจารย์ที่เสือกขยัน มาทำงานในวันเสาร์จับได้ ว่าผมกับเพื่อนลักลอบใช้คอมพิวเตอร์ในห้องพักอาจารย์&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;แต่เมื่ออาจารย์รู้ถึงวัตถุประสงค์ของนักเรียน จากการเอาผิดลงโทษ ก็กลายเป็นการ Present ผลงานโปรแกรมแปรอักษร ให้กับคณาจารย์ รร.จปร.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ปีนั้นโรงเรียนนายร้อย จปร.มีของเล่นใหม่ มีการโค้ดด้วยโปรแกรมแปรอักษร ในกีฬาเหล่าทหาร-ตำรวจ นักเรียนนายร้อยรุ่นน้องคนนึง มาขอโค้ดจากผมละเพื่อน เพื่อนำไปพัฒนาต่อ&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;หลังจากนั้นผมต่อยอดศึกษา Turbo Pascal พัฒนาโปรแกรมยิงขีปนาวุธข้ามทวีป จนอาจารย์เรียกพบ และชักชวนให้เป็นอาจารย์&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ปี 2533 จบการศึกษา เป็นนายทหาร ประจำในกองทัพภาคที่ 3 พิษณุโลก ภารกิจฝึกพลทหารใหม่ พบว่าเป้ายิง ไม่เพียงพอ ยุคนั้นการใช้โปรแกรม CAD ยังไม่แพร่หลายนัก ผมจึงได้ศึกษาแล้วออกแบบเป้ายิง นำมาใช้ให้พลทหารฝึกยิงปืน&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;การทดสอบสมรรถภาพของพลทหารในด้านต่างๆ ถูกบันทึกลงในฐานข้อมูล Lotus 1-2-3 จัดเรียงลำดับคะแนน จากสูงสุดไปน้อยสุด ให้พลทหารรู้สึกฮึกเหิม แข่งขันกันเอง...&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;พลทหารของผมมีการฝึกยิงฉับพลัน ไม่เหมือนกับกองพันอื่นที่ฝึกยิงในท่ายิงพื้นฐานเท่านั้น&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ผมตั้งใจฝึกพลทหาร ให้พร้อมใช้อาวุธ เสมือนจริง มิใช่แค่ท่ายิงพื้นฐานธรรมดา..&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;การฝึกร่วมผสมกองทัพไทย-สหรัฐ Cobra Gold 93 และ 97 ผมมีหน้าที่เชื่อมต่อระบบ Network ระหว่างกองทัพไทย-สหรัฐ ในการฝึกจำลองยุทธบนระบบคอมพิวเตอร์&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;หลังจากสะสมความรู้ด้านเทคโนโลยีพอสมควร ก็คิดต่อยอดศึกษาต่อปริญญาโท&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ปี 2539 ผมเห็นข่าว จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เปิดรับสมัครนิสิตปริญญาโท ภาคค่ำ สาขา วิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ (Computer Science)&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;จึงได้ไปสมัครสอบแข่งขันกับเพื่อนร่วมชาติ 700 คน รับเพียง 30 คน ผมสอบได้อันดับที่ 15&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;หลักสูตรสองปี ผมสร้างสีสันให้กับหลักสูตร ป.โท ทั้งภาคปกติและภาคค่ำ มีการสร้างสัมพันธภาพในระหว่างเพื่อนรุ่นภาคค่ำและภาคปกติ เราเล่นกีฬาร่วมกันบ่อยครั้ง เราทำโปรเจคในสถานที่ต่างๆ หามรุ่งหามค่ำ มีเรื่องเล่ามากมาย ทั้งสุขและเศร้า&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;วันแรกของการเรียน เมื่ออาจารย์ท่านนึง เดินเข้ามาในห้องเรียน เพื่อนหลายคนกำลังพูดคุยกัน เสียงดังกลบเสียงเปิดประตูห้องเรียนของอาจารย์..&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;quot;ทั้งหมดตรง&amp;quot;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ผมตะโกนเสียงดังลั่นห้อง เพื่อนที่นั่งข้างผมสะดุ้ง แต่ทุกคนก็ลุกขึ้นยืนตามผม หลายคนเอียงอายที่จะยืน&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ที่น่าขำก็คือ อาจารย์ก็สะดุ้งด้วย 55
อาจารย์ทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยม เอียงอาย น่ากอดชะมัด 55&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;quot;ไม่ต้องก็ได้ครับ&amp;quot;
อาจารย์บอกผม แต่ผมสังเกตเห็นหน้าแดงระเรื่อของอาจารย์นะ&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;quot;จำเป็นครับอาจารย์ ผมจำต้องเคารพอาจารย์ครับ&amp;quot;
ผมยืนตอบอาจารย์ไปอย่างนั้น
เพื่อนหลายคนหันมามอง
มองผมคล้ายเป็นตัวประหลาด..
ผมทำมึนนึกในใจ &amp;quot;แล้วพวกมึงยืนทำเหี้ยไร 55&amp;quot;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;หลังจากนั้น อาจารย์และนิสิตป.โท ต่างร่ำลือ วิพากษ์วิจารณ์ในสิ่งที่ผมทำ&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ผมว่ามันประหลาดนะทำไมในระดับมหาวิทยาลัย จึงไม่มีการแสดงความเคารพอาจารย์กัน&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;หลังจากนั้น ทุกวิชาที่อาจารย์แต่ละคนเข้ามาสอน ผมจะต้องบอก &amp;quot;ทั้งหมดตรง&amp;quot; ทุกครั้ง..&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;เพื่อนๆ และอาจารย์เริ่มชิน..&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;บางครั้งภาคค่ำกับภาคปกติ เรียนร่วมกัน ผมก็จัดให้อย่างสม่ำเสมอ
&amp;quot;ทั้งหมดตรง&amp;quot;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;เพื่อนรุ่นทุกคนทั้งภาคค่ำและภาคปกติ รู้สึกว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของการเรียนไปแล้ว ขาดไม่ได้ว่างั้นเถอะ&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;แต่มีข้อแม้ว่า ผมต้องอยู่ในห้องเรียนด้วยนะ ไม่งั้นไม่มีใครกล้าบอก &amp;quot;ทั้งหมดตรง&amp;quot;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;วันนึงผมป่วยไม่ได้ไปเรียน
วันรุ่งขึ้น เพื่อนบอกกับผมว่า เมื่อวานไม่มีใครบอกทั้งหมดตรงเลยว่ะ 55&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;อาจารย์และเจ้าหน้าที่ ทั้งเกษียณแล้วและยังปฏิบัติหน้าที่รับราชการอยู่ ยังจำผมได้ไม่ลืมจนถึงวันนี้&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;นี่แหละคืออานุภาพของ การแสดงความเคารพ&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;quot;ทั้งหมดตรง&amp;quot;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
</CONTENT>
                <URL_LINK>https://www.thaipost.net/main/detail/59009</URL_LINK>
                <HASHTAG>จปร., จุฬาลงกรณ์, ทรงกลด ชื่นชูผล, ทั้งหมดตรง, ผู้กองปูเค็ม</HASHTAG>
                <FASTNEWS>TRUE</FASTNEWS>
                <HILIGHT>FALSE</HILIGHT>
                <TRANSACTION>ADD</TRANSACTION>
                <PICTURE_URL>https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20181117/image_big_5befe60edffd1.jpg</PICTURE_URL>

            </NEWS>
            </THAIPOST>
