21977
15/11/2018 00:01
15/11/2018 00:01
เรียนรู้จากแผน..ของชาวบ้าน
<p></p>
<p> มักจะมีคนตั้งกระทู้ถามถึงชีวิตบั้นปลายว่าจะทำอย่างไร หรือเตรียมตัวกันไว้อย่างไรบ้าง
เช่นในเว็บพันทิปที่มีเพื่อนๆ นำมาลงไลน์ส่งต่อให้อ่าน โดยระบุว่าน่าสนใจและสามารถเลือกข้อที่ตัวเองทำได้ และลงมือปฏิบัติหรือปรับทำเป็นแผนของตัวเอง ..ลองพิจารณาดูค่ะ
ท่านนี้เป็นอดีตข้าราชการ และวางแผนว่า
1.บริหารจัดการเงินบำนาญว่าเพียงพอที่จะใช้ถึงอายุ 90 ปี เนื่องจากค่าของเงินอีก 30 ปีข้างหน้า บำนาญที่ได้รับจะพอใช้จ่ายหรือไม่
2.วางแผนอนาคตหลังเกษียณว่า จะพักอาศัยที่ใด อยู่ต่างจังหวัดค่าใช้จ่ายจะถูกกว่ากรุงเทพฯ แต่ในขณะเดียวกันก็ซื้อคอนโดมิเนียมที่ไม่แพงไว้พักอาศัยด้วย เวลามาพบแพทย์ ตรวจสุขภาพก็จะได้มีที่พัก ไม่ต้องไปอาศัยญาติพี่น้อง ปัจจุบันอยู่ต่างจังหวัด สร้างห้องหลังเล็กๆ อยู่กับพี่น้อง หลาน มีความสุข
3.ดูแลสุขภาพทุกปี โดยการตรวจสุขภาพประจำปี รพ.รามาธิบดี ตรวจมานับ 10 ปี ยังไม่พบโรคและไม่เคยกินยา
4.ออกกำลังกายทุกวัน วันละ 1 ชม. เช่น ปั่นจักรยาน แกว่งแขน ควบคุมอาหาร กินผลไม้ ผัก ให้มาก ที่บ้านมีผลไม้หลายชนิดปลูกไว้กินเอง โดยเฉพาะกล้วย
5.ทำบุญ ใส่บาตร นั่งสมาธิ ให้เป็นกิจวัตรประจำวัน
6.เดินทางไปพักผ่อนต่างประเทศปีละ 2 ครั้ง โดยถือว่าไปหาความรู้ ท้าทายชีวิต เพิ่มพลัง
7.เราต้องไม่ทำตัวให้น่าเบื่อสำหรับคนที่จะช่วยดูแลเรา เมื่อยามป่วย อะไรที่ช่วยตัวเองได้ทำเองหมดค่ะ นอกจากซักผ้า เช็ดรถยนต์ หลานจะทำให้ ถูบ้านให้ในขณะที่ไม่อยู่
8.แบ่งเงินช่วยค่าใช้จ่ายส่วนกลางในบ้าน ค่าขนมของหลานๆ ที่มีน้ำใจช่วยเช็ดรถยนต์ กวาดบ้านถูบ้านให้ ซื้ออาหารสดเข้าตู้เย็น
9.อยากให้ทุกคนก่อนออกจากงานวางแผนชีวิต แล้วจะมีความสุข
ก็ดูเหมือนว่า ง่ายๆ ไม่ลำบาก แต่ต้องยอมรับว่า แต่ละท่านก็ย่อมมีข้อจำกัดของตัวเองไม่มากไม่น้อย และไม่เหมือนกัน เช่น คนที่ต้องดูแลคนแก่ ก็ต้องมีค่าใช้จ่ายต่างๆ เพิ่มขึ้นเป็นธรรมดา คงจะลั้นลาอย่างแผนของอดีตข้าราชการท่านนี้ไม่ได้
อย่างไรก็ตาม การมีสติและรู้จักอยู่อย่างพอเพียง และดูแลสุขภาพนั้น เป็นสิ่งที่คนยากดีมีจนทำได้ด้วยตัวเองนะคะ ไม่สายเกินไปถ้าคิดจะเริ่มแผนนับหนึ่งด้วยการรักษาสุขภาพของตัวเอง ซึ่งหมายถึงจะไม่เป็นภาระกับตัวเองหรือใครๆ.
"ป้าเอง" </p>
https://www.thaipost.net/main/detail/21977
ทำบุญใส่บาตร, ป้าเอง, มองมุมสูง
FALSE
FALSE
ADD
https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a37680816e92.jpg
9164
15/05/2018 00:01
15/05/2018 00:01
วิ่งสมาธิ..ก็ได้
<p></p>
<p> </p>
<p> แปลกใจ!! ถึงขั้นร้อง...ว้าวๆๆ ออกมาเลยทีเดียว เมื่อมีเพื่อนมาชักชวนว่า วันวิสาขบูชาที่กำลังจะถึงในปลายเดือนนี้ ไป...วิ่งสมาธิ!! กันไหม??</p>
<p> อะไรกัน!?! มีด้วยหรือ และมันเป็นยังไงหนอกับวิ่งสมาธิ แล้วมันจะสร้างสมาธิได้ยังไงกับการวิ่ง เพราะเราเคยแต่ได้ยินได้ฟังว่า การทำสมาธินั้นยึดโยงอยู่กับการนิ่ง การค่อยๆ หายใจเข้า หายใจออก เป็นเรื่องของความสงบ และการฝึกใช้ชีวิตแบบ slow down </p>
<p> ปรากฏว่า คนมาชวนก็อธิบายไม่ได้เหมือนกัน นอกจากบอกว่าเห็นโปสเตอร์ของ สสส. และสมาพันธ์ชมรมเดินวิ่งเพื่อสุขภาพไทย รวมถึงภาคีเครือข่ายเชิญชวนวิ่งสมาธิ วิสาขะ พุทธบูชา ในวันที่ 29 พ.ค.ศกนี้ ก็เลยอยากลองไปศึกษา หาประสบการณ์โดยตัวเองบ้าง </p>
<p> เอ้า!! ไปก็ไป ถือว่าเป็นการเปลี่ยนบรรยากาศ จากทำบุญใส่บาตร ฟังพระเทศน์ เป็นการวิ่งแทน </p>
<p> แต่อย่างไรก็ตาม เพื่อให้กระจ่างว่า ทำไมเรียกว่าวิ่งสมาธินั้น จำเป็นอย่างยิ่งต้องทำการบ้านเสียก่อน แล้วจึงไปพบคำอธิบายของ อ.ณรงค์ เทียมเมฆ ผู้ทรงคุณวุฒิแผนส่งเสริมกิจกรรมทางกาย สสส. ระบุถึงการวิ่งสมาธิว่า </p>
<p> ไม่ว่าเราจะวิ่งในเมืองใหญ่อย่างกรุงเทพฯ หรือต่างจังหวัด สิ่งสำคัญที่เราควรมีในทุกขณะของการวิ่งคือ ‘สมาธิและสติ’ เนื่องจากเราต้องระมัดระวังทั้งรถและคน ฟังเสียงร่างกายตัวเอง รู้ทันความคิดของตัวเอง เมื่อหยุดฟังตัวเอง และใช้ใจจดจ่อกับสิ่งที่กำลังทำ เราจะเกิดปัญญา ความเข้าใจในกิจกรรมที่ทำ</p>
<p> ศ.กิตติคุณ ดร.สุชาติ โสมประยูร ผู้คิดค้นการวิ่งสมาธิ ได้เชื่อมโยงสมาธิกับการวิ่งไว้ว่า การทำสมาธิเป็นกิจกรรมออกกำลังจิตเพื่อเพิ่มสมรรถภาพจิต ส่วนการวิ่งเหยาะๆ เป็นการเพิ่มสมรรถภาพให้ร่างกาย สร้างความแข็งแรงให้ทั้งกล้ามเนื้อหัวใจ ปอด และร่างกาย เมื่อการวิ่งเหยาะๆ ผนวกรวมกับสมาธิ นั่นหมายถึง การวิ่งเหยาะๆ อย่างมีสติ รู้ตัวเอง</p>
<p> ราวๆ 20 ปีก่อน ศ.กิตติคุณ ดร.สุชาติ ได้วิ่งเหยาะๆ ไปกับการภาวนา “พุท-โธ” ในระหว่างที่หายใจเข้า-ออก บูรณาการระหว่างร่างกายกับจิตใจ ซึ่งหลังจากการวิ่งแบบภาวนาประมาณ 5 เดือน ก็ค้นพบว่า 1.เกิดอาการติดวิ่งสมาธิ 2.ลดความวิตกกังวล คลายเครียด และหลับสบาย 3.ระบบต่างๆ ของร่างกายได้รับการปรับเปลี่ยนให้ดีขึ้น 4.แก้ไขปัญหาสุขนิสัยที่ไม่ดีของตนเองได้ง่ายขึ้น 5.ลดความเสี่ยงจากโรคและอุบัติภัยได้มากขึ้น 6.ร่างกายกระฉับกระเฉง ทะมัดทะแมง แคล่วคล่องว่องไว 7.อารมณ์สดชื่น แจ่มใส มีชีวิตชีวา และดูไม่แก่เกินวัย</p>
<p> ระหว่างทางที่วิ่ง เมื่อเรา “จดจ่อ” “มุ่งมัน” “รู้ตัว” ในทางพุทธศาสนาเรียกว่า วิริยะ นั่นคือ ความพากเพียรทำในสิ่งหนึ่งเป็นระยะเวลานาน ต่อเนื่องจนประสบความสำเร็จตามที่ตั้งใจ และจิตตะ ที่หมายถึง การไม่ละทิ้งเป้าหมายนั้น ลงมือทำด้วยใจจดจ่อ หรือมีสมาธินั่นเอง</p>
<p> ใครอยากเพิ่มประสบการณ์ทำสมาธิด้วยการวิ่ง ก็ทดลองเริ่มต้นกันในวันวิสาขบูชานี้นะคะ จะได้รู้ว่า นั่งสมาธิ เดินจงกรม กับวิ่งจงกรม แตกต่างกันอย่างไรในทางปฏิบัติ แต่ในหลักการแล้วดูเหมือนเป้าหมายเดียวกันคือ เจริญสติสร้างปัญญานั่นแหละ.
"ป้าเอง"</p>
https://www.thaipost.net/main/detail/9164
ทำบุญใส่บาตร, ป้าเอง, ฟังพระเทศน์, มองมุมสูง, วันวิสาขบูชา, ศ.กิตติคุณ ดร.สุชาติ โสมประยูร, อ.ณรงค์ เทียมเมฆ
FALSE
FALSE
ADD
https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a37680816e92.jpg