43157 10/08/2019 19:31 10/08/2019 19:30 ท่องราตรีที่ดานัง              สนธยามาเยือนพร้อมแสงไฟตามร้านรวง เขตเมืองเก่าของดานังสีสันเพิ่มขึ้นด้วยผู้คนในอาภรณ์เนื้อบางสบายที่ออกมาเดินหนาตาขึ้นกว่าช่วงกลางวัน หน้าร้อนของที่นี่อากาศร้อนกว่าเมืองไทยเสียอีก                 แม้มีร้านอาหารมากมายให้เลือก แต่ผมกลับพลาดท่าให้กับร้านในซอย เยื้องๆ กับที่พัก คงเพราะความหิวและอากาศที่ยังอบอ้าวอยู่มากจึงเลือกร้านนี้เพราะเป็นห้องแอร์ ภาพโฆษณาข้าวผัดซีฟู้ดที่ติดอยู่กับกระจกหน้าร้านเป็นเหมือนฝ่ามือผลักผมเข้าไป แต่ตอนเสิร์ฟกลายเป็นข้าวผัดแห้งๆ แข็งๆ กับกุ้งสับชิ้นเล็กๆ ส่วนน้ำมะนาวที่สั่งไปกลายเป็นน้ำมะม่วง ราคาของข้าวผัดคือ 80,000 ดอง ส่วนน้ำมะม่วง 30,000 ดอง                 การคำนวณค่าเงินจากดองเป็นเงินไทยคิดง่ายๆ โดยการตัดเลข 0 จำนวน 3 ตัวท้ายออกไป เพราะไม่มีความหมายใดๆ เลย อาจเรียกศูนย์ 3 ตัวนั้นว่า K ก็ได้ ซึ่ง 75K จะเท่ากับ 100 บาท หรือ 15K เท่ากับ 20 บาท แล้วค่อยเทียบบัญญัติไตรยางศ์ไปเรื่อยๆ ในกรณีของผมน้ำมะม่วงจะเท่ากับ 40 บาท ส่วนข้าวผัดก็จะประมาณ 107 บาท    สะพานซองฮาน เมืองดานัง สะพานขึงสามารถหมุนเปิดกลางสะพานได้                 อิ่มแล้วผมก็ออกจากถนนซอยไปยังถนนใหญ่ชื่อว่าบักดัง (Bach Dang) ถนนมี 4 เลน เดินรถทางเดียว ขนานไปกับฝั่งตะวันตกของแม่น้ำฮาน แม่น้ำสายนี้ขีดเส้นแบ่งเขตเมืองเก่าทางซ้ายมือ (ตะวันตก) ออกจากเมืองใหม่ด้านขวามือ ก่อนไหลลงสู่ทะเลตะวันออก (ทะเลจีนใต้) ที่อ่าวดานัง                 ชื่อของถนนบักดังน่าจะมาจากแม่น้ำบักดังที่ตั้งอยู่ทางเหนือของประเทศ มีประวัติที่ได้ฟังแล้วชวนฮึกเหิม นั่นคือ “ยุทธนาวีบักดัง” เมื่อเกือบพันปีก่อน เวียดนามหรือ “ไดเวียต” ขณะนั้นสามารถทำลายและขับไล่กองเรือของมองโกลยุคกุบไลข่านออกไปได้สำเร็จ นอกจากชื่อถนนนี้แล้วก็ยังมีสถานที่อื่นๆ อีกหลายแห่งในเวียดนามที่ใช้ชื่อบักดัง หรือแท้แล้วอาจจะเป็นแค่ชื่อมงคลชื่อหนึ่ง ผมถามคนเวียดนามสอง-สามคนก็ไม่สามารถให้คำตอบได้                 ร้านอาหาร บาร์ และคาเฟ่ผุดขึ้นเต็มฝั่งซ้ายของถนน (ฝั่งขวาคือแม่น้ำฮาน) แปลกตาไปกว่า 6 ปีก่อนที่เคยมาเยือนชนิดจำแทบไม่ได้ ตั้งใจจะหาร้านกาแฟเล็กๆ ร้านหนึ่งที่ขายกาแฟและน้ำมะพร้าว เคยแวะนั่ง 2 ครั้ง หวังจะทักไอ้หนูที่คงโตขึ้นมากแล้ว แม่และยายของไอ้หนู แมวลายปลาสลิดขี้เล่นประจำร้านที่หากยังไม่เสียชีวิตก็คงเข้าขั้นชราเต็มที ผมหาไม่เจอ ร้านอาจขยับขยาย เปลี่ยนรูปแบบ หรือไม่ก็ขายกิจการไปแล้ว                 นอกจากคาเฟ่สมัยใหม่ บนถนนสายนี้ก็ยังมีร้านน้ำชาแบบเก่า ตั้งเป็นซุ้มง่ายๆ สำหรับเตรียมเครื่องดื่ม โต๊ะ-เก้าอี้เล็กๆ เตี้ยๆ ตามสไตล์เวียดนามตั้งบนบาทวิถี ขายน้ำชา กาแฟ น้ำผลไม้ โดยเฉพาะน้ำมะพร้าว (เป็นลูก) ผมไม่เคยเห็นที่ไหนกินน้ำมะพร้าวกันเยอะเท่าที่นี่มาก่อน บางร้านเสริมเขี้ยวเล็บด้วยขนมปังบาแก็ตผ่าใส่ไส้คล้ายแซนด์วิช เรียกว่าบันหมี่ (Bahn Mi) และของขบเคี้ยวคล้ายเมล็ดฟักทอง เมล็ดทานตะวัน   พื้นที่หย่อนใจริมน้ำฮานฝั่งเมืองเก่า ดานัง                 ผมแวะที่ร้านชื่อ Cong Caphe เป็นคาเฟ่แบรนด์เวียดนาม มีหลายสาขาทั่วประเทศ โดยคำว่า Cong แปลว่าชุมชน มาจากคำว่า Viet Cong (เวียดกง) หรือคำเต็มคือ Viet Nam Cong-san แปลว่า คอมมิวนิสต์เวียดนาม ร้านตกแต่งให้สื่อถึงความเป็นสังคมนิยม เช่น มีโทนร้านสีเขียวขี้ม้า โปสเตอร์โฆษณาชวนเชื่อ ภาพเขียนเกี่ยวกับทหาร ข้อความขบขัน โต๊ะเก้าอี้ใช้แบบวินเทจ ผนังร้านเป็นไม้ลายอิฐ แต่ร้านเต็มไปด้วยคนหนุ่มสาว และเกือบทั้งหมดที่ผมเห็นเป็นคนเวียดนาม                  เครื่องดื่มขึ้นชื่อมีตั้งแต่กาแฟเย็นมะพร้าว, กาแฟเย็นผสมนม และกาแฟเย็นผสมโยเกิร์ต (คนรุ่นใหม่ไม่นิยมดื่มกาแฟร้อน เหมือนจะผลักของขมให้นิยมอยู่แต่ในคนรุ่นเก่าเท่านั้น!) แม้จะเป็นเวลากลางคืน แต่พวกเขาก็ยังดื่มเครื่องดื่มที่มีกาเฟอีน เพราะสิ่งที่พวกเขาต้องการคือบทสนทนาในหมู่เพื่อนฝูง ผมแปลกใจมานานแล้วที่พวกเขาคุยกันได้ออกรสชาติโดยไม่ต้องพึ่งเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แบบคนหนุ่มสาวชาติอื่น                 คนล้นมานอกร้านจนแทบจะเต็มโต๊ะที่วางบนบาทวิถี เห็นมีแต่หนุ่มสาวดื่มกินของหวานๆ ผมสงสัยว่าจะมีเบียร์ขายหรือเปล่า เดินเข้าไปถามพนักงานที่ยืนอยู่หน้าประตูร้าน เขาตอบว่ามี ชี้ให้ผมเข้าไปเลือกเอาจากเมนูหน้าเคาน์เตอร์ ผมเลือกเบียร์ขวดอ้วน Saigon Special แล้วขอออกไปนั่งโต๊ะข้างนอกที่ว่างอยู่ แคชเชียร์ขอเก็บเงินก่อน สนนราคา 35,000 ดองต่อ 1 ขวดเล็ก เสิร์ฟพร้อมถั่วลิสงคั่ว แก้วใส่น้ำแข็ง และแก้วใส่น้ำเปล่า เราจะหาของแบบนี้ในเมืองไทยที่ราคาต่ำกว่า 50 บาทไม่ได้อีกแล้ว ไม่ว่าจะซอกมุมไหน                 มองวิวและความเป็นไปในร้านนี้อยู่จนเบียร์หมดขวดก็ออกจากร้าน แวะซื้อเบียร์กระป๋องที่ร้านมินิมาร์ท ราคาทั่วไปกระป๋องละ 12,000 ดอง หรือประมาณ 16 บาทเท่านั้น ผมหยิบ Huda เบียร์จากเมืองเว้มา 1 กระป๋อง พร้อมน้ำเปล่าขวดเล็กจากญี่ปุ่นที่ยังแพงกว่า ราคา 13,000 ดอง แล้วเดินต่อไปยังสะพานซองฮาน สะพานอันเป็นสัญลักษณ์สำคัญแห่งหนึ่งของเมือง (นอกจากสะพานมังกรทอง) ใช้ข้ามแม่น้ำฮานไปยังฝั่งเมืองใหม่ สะพานนี้เป็นประเภทสะพานขึงและสะพานหมุนรวมกัน สายเคเบิลขึงสะพานจะเรืองแสงสลับสีอย่างสวยงามในเวลากลางคืน และในช่วงสุดสัปดาห์เวลา 5 ทุ่มตรง จะมีการปิดสะพานไม่ให้รถข้ามเพื่อหมุนช่วงกลางสะพานให้เรือขนส่งสินค้าผ่านได้เป็นเวลา 15-20 นาที ถือเป็นไฮไลต์หนึ่งในการเยือนดานังเลยทีเดียว นักท่องเที่ยวไม่ค่อยทราบข้อมูลนี้มากนัก                  เลยสะพานซองฮานไปหน่อยมีโรงแรมหรู อาทิ โนโวเทล ฮิลตัน ตั้งอยู่ ผมเดินข้ามถนนแล้ววกกลับเดินเลียบแม่น้ำ ชมแสงไฟของโรงแรมจากฝั่งตรงข้ามแม่น้ำและเรือนักท่องเที่ยวล่องลำดินเนอร์ในแม่น้ำฮาน ทางเดินริมน้ำมีพื้นที่กว้างขวาง มีคนออกมาเต้นรำ-ออกกำลังกายกันเป็นจุดๆ บางส่วนจัดเป็นสวนสาธารณะย่อมๆ มีประติมากรรมหินอ่อนรูปร่างแปลกๆ จัดวางอยู่เป็นจำนวนมาก ดานังนั้นขึ้นชื่อเรื่องหินอ่อนอยู่แล้ว                 จนใกล้ถึงสะพานมังกรทอง (ไว้จะกล่าวถึงในฉบับต่อไป) ผมก็ข้ามถนนกลับไปยังฝั่งบาร์และคาเฟ่ แวะที่ร้านชื่อ Bamboo 2 Bar ร้านตกแต่งในสไตล์ยุโรป ออกไปทางสปอร์ตบาร์ พนักงานสาวยื่นเมนูให้ ผมสั่งเบียร์ Larue เห็นราคา 35,000 ดอง เธอนำเบียร์มาให้ 2 ขวด ผมถามว่าอีกขวดให้ใคร เธอตอบว่านึกว่าผมสั่ง 2 ขวด พอผมบอกว่า “มาคนเดียวจะสั่งเบียร์ทีละ 2 ขวดทำไม แต่หากคุณจะดื่มอีกขวดก็เชิญ” เธอว่า “งั้นฉันนำไปแช่ไว้ให้ก่อนละกัน” ผมเดาว่าน่าจะเป็นกลวิธีการทำยอดขายมากกว่า                  โต๊ะและเก้าอี้ไม้ทรงสูงที่ผมนั่งอยู่โคลงเคลง เพราะก้อนอิฐของบาทวิถีไม่เสมอกัน พนักงานสาวคนเดิมแนะให้ย้ายไปอีกโต๊ะติดกับโต๊ะสองสาว คนหนึ่งผมสั้นอีกคนผมยาว สักพักพวกเธอก็เริ่มเอาขวดเบียร์ของพวกเธอมาชนกับขวดเบียร์ของผม พอได้คำตอบว่าผมเป็นคนไทย สาวที่นั่งใกล้ก็แนะนำตัวและว่าเพิ่งไปเมืองไทยมาไม่นานนี้ ชอบพัทยา (อีกแล้ว) แต่ไปคนเดียวจึงไม่สนุก ผมแหย่ว่าเที่ยวคนเดียวน่าจะดีกว่า เธอว่าไม่สะดวกและเหงา แต่ไม่มีเพื่อนไปด้วย ว่าแล้วเธอก็เอามือถือขึ้นมาโชว์สถานที่เที่ยวใกล้ๆ ดานัง แนะให้ไปเกาะแห่งหนึ่ง แล้วเธอก็บอกว่าเคยไปมาแล้ว นี่ไงรูปของเธอในชุดบิกินี เหมือนจะอวดหุ่น เพราะให้ผมดูหลายสิบรูป   สะพานมังกรทองมองจากฝั่งเมืองเก่า                 ฝรั่งชายวัยประมาณ 40 กลางๆ เข้ามายืนตรงข้ามกับผมโดยมีโต๊ะกลมสูงคั่นกลาง เขายังไม่นั่ง แต่ชวนสาวเวียดนามคนผมสั้นเต้นรำ เธอก็เต้นกับเขาได้ค่อนข้างเต็มเหนี่ยว วาดลวดลายได้สักพักก็กลับมานั่ง ฝรั่งนั่งลงตรงข้ามผม แนะนำตัวชื่อ “มาร์ติน” มาจากอังกฤษ อยู่สิงคโปร์ได้ 10 ปี เพิ่งจะย้ายมาดานังได้ไม่นาน อาชีพของเขาคือ Financial Consultant คอยให้คำปรึกษาแก่นักธุรกิจที่ต้องการโยกย้ายเงินไปออฟชอร์หรือตามหมู่เกาะต่างๆ                  เขาบอกว่าเศรษฐกิจดานังกำลังบูมได้ที่ เป็นเมืองที่มีศักยภาพสูงมาก หากจะลงทุนทำอะไรต้องเริ่มลงมือตอนนี้ โดยเฉพาะอีกฝั่งของแม่น้ำฮานมีชายหาดหมีเคห่างออกไปแค่ 2 กิโลเมตร ผมถามว่าธุรกิจอะไรที่น่าจะรุ่ง เขาตอบว่าร้านอาหารไทย แต่ต้องไทยแท้และอร่อยจริง เขาพร้อมจะลงหุ้น แล้วก็ขออีเมลของผมไป                 มาร์ตินลุกไปเต้นกับสาวผมสั้นอีกรอบ ตอนกลับมานั่งเขาสั่งเบียร์มาให้ผมขวดหนึ่ง สั่งให้สองสาวคนละขวด แถมยังจ่ายเงินเบียร์ 2 ขวดให้ผม ปรากฏว่าพนักงานคิดเงินรายการของสองสาวที่สั่งไว้ก่อนหน้านี้ด้วย ทำให้เขาไม่ค่อยพอใจ เพราะสองสาวน่าจะเป็นฝ่ายส่งสัญญาณให้พนักงานรวมบิล เขาชวนผมย้ายไปร้านอื่น ผมกระซิบถามเขาว่าเธอทั้งสองนี้เป็นผู้หญิงทำงานเฉพาะด้านหรือเปล่า? เขาตอบว่าไม่น่าจะใช่ แต่ที่ไม่ชอบเพราะพวกเธอหลอกกินฟรี                 ผมลุกตามมาร์ติน นึกว่าเขาจะไปไหนไกล แค่ร้านถัดไปชื่อ Sky Pub เปิดเพลงอิเล็กทรอนิกแดนซ์ เขาก็หยุดนั่งที่โต๊ะนอกร้าน ผมสั่งเบียร์ Larue มา 2 ขวด ราคาขวดละ 55,000 ดอง มาร์ตินทำท่าจะจ่ายเงินอีก แต่ผมแย่งจ่ายทันพร้อมทิป 10,000 ดอง แล้วเขาก็ขออีเมลผมอีกครั้ง                 มีสาวเจ้าถิ่นคนหนึ่งสูดอากาศจากลูกโป่งที่ใส่แก๊สหัวเราะแล้วเต้นไปทั่วร้าน พนักงานหนุ่มหันมาหัวเราะกับเราแล้วพูดว่าเธอบ้า แต่แก๊สหัวเราะนี้มาจากในร้าน และคนที่ยื่นให้เธอก็คือคนในร้าน หมดลูกโป่งใบเดิมก็มีคนยื่นใบใหม่ให้                 ไม่กี่นาทีต่อมา สาวผมสั้นของมาร์ตินจากร้าน Bamboo 2 ย้ายมานั่งอยู่กับเพื่อนของเธออีกกลุ่ม เธอทักมาร์ติน แล้วมาร์ตินก็เข้าไปคุย ผมจึงขอลาไปนอน เข้าตำรา “ยูดริงก์ไอดริงก์ ยูกลิ้งไอโก”   แถวยาวของคาเฟ่สไตล์เวียดนาม ริมถนนบักดัง                 การดื่มกินกลางคืนที่ดานังนั้นสำหรับผมถือว่าบันเทิงหรรษากว่า “เว้” จุดหมายถัดไปอยู่มาก ในเขตท่องเที่ยวของดานังยังมีคนเวียดนามออกมาเที่ยวมากกว่าชาวต่างชาติ ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะช่วงนี้สถานศึกษากำลังปิดเทอม และยังถือเป็นช่วงพักผ่อนท่องเที่ยวของชาวเวียดนามด้วย ผับบาร์ไม่ได้มีมากมายกลาดเกลื่อน ร้านน้ำชา-น้ำมะพร้าวมีมากกว่า ผิดกับโซนนักท่องเที่ยวของเว้ที่ส่วนมากเป็นชาวต่างชาติ กิจการเปิดรับการท่องราตรีจึงเป็นล่ำเป็นสัน                 ในวันที่ผมไปถึงเว้ หลังจากมื้อเย็นแล้วก็ออกเดินในโซนผับบาร์ คล้ายๆ ย่านถนนข้าวสารบ้านเรา ไปทางไหนก็มีคนถีบสามล้อและขี่มอเตอร์ไซค์ตามเพื่อชักชวนให้เที่ยวผู้หญิง พอรู้ว่าผมไม่ใช่ชาวเวียดนามก็พูดภาษาอังกฤษ “เวรี่ ชีป” ราคาถูกมากคือคำเชื้อเชิญ ยิ่งเมื่อรู้ว่าเป็นคนไทย นายหน้าพวกนี้ก็พูดภาษาไทยที่ท่องจำมาว่า “พันบาท” เพื่อนฝรั่งของผมที่ไปเยือนเว้หลายครั้งเล่าว่า เมื่อก่อนการพาณิชย์ชนิดนี้ไม่ต้องพึ่งนายหน้า แบบเดียวกับที่ผมเคยเจอมาที่ไซ่ง่อน คือฝ่ายผู้ให้บริการจะออกมาพบผู้บริโภคโดยตรงแบบเชิงรุกไปจนถึงขั้นคุกคาม แต่ไม่กี่ปีมานี้มีการเก็บกวาดย่านท่องเที่ยวนี้ให้ดูปลอดการค้าประเวณี แม้ว่าจริงๆ ยังคงมีอยู่ โดยอาศัยนายหน้ามาเดินงานแทน                 คนพวกนี้มีความเป็นมืออาชีพสูงมาก เจอกันวันหลังพวกเขาก็ยังจำผมได้ บางคนขี่มอเตอร์ไซค์ตามจนผมต้องแวะดื่มที่บาร์ เขาก็ยังนั่งคอยบนมอเตอร์ไซค์ฝั่งตรงข้ามกับบาร์เพื่อว่าเมื่อผมดื่มหมดขวดเดินออกจากร้านเมื่อไหร่เขาก็จะได้เดินเกมต่อ จนผมต้องตัดสินใจสั่งอีกขวด เขาจึงสตาร์ทมอเตอร์ไซค์ขี่ออกไป                 ผมสรุปในประเด็นนี้ได้ว่า ผู้ชายที่เดินคนเดียวเป็นเป้าหมายหลักของพวกนายหน้า พวกเขาตีความว่าชายที่เดินคนเดียวในเมืองท่องเที่ยวจะต้องเปลี่ยวเหงาอุราจำต้องมีนารี บางครั้งแม้ผมจะโกหกว่ามีภรรยาแล้วเขาก็ไม่ละเว้น บอกว่าภรรยานอนอยู่ที่โรงแรมก็ยังไม่ฟังเสียง บางคนที่อาจมีศีลธรรมขึ้นมาบ้างเปลี่ยนแนวไปล้วงห่อกัญชาออกมาเสนอขายแทน                 ส่วนที่ฮอยอันนั้นนักท่องเที่ยวแน่นทุกซอกทุกมุมอย่างกับงานวัดใหญ่ๆ สมัยก่อนในบ้านเรา แน่นตั้งแต่สายๆ จนถึงประมาณสาม-สี่ทุ่ม หลังจากนั้นพวกเขาก็เหมือนมุดดิน ดำหายไปพร้อมๆ กัน ในเขตเมืองเก่ามรดกโลกผมไม่เห็นผับบาร์ มีเพียงคาเฟ่ที่ขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ซึ่งปิดไม่ดึก ออกมานอกเขตเมืองเก่าก็มีบาร์ของฝรั่งและบาร์ท้องถิ่นไม่กี่แห่ง ส่วนการเสนอหญิงบริการผมไม่เห็นเลย                 การท่องเที่ยวดานังเพิ่งเฟื่องฟูมาได้ราวห้า-หกปีนี้เท่านั้น เมื่อก่อนนักท่องเที่ยวบินมาดานังก็เพื่อจะต่อไปยังเว้และฮอยอัน หากไม่แวะนอนดานังเลยสักคืนก็ไม่ใช่เรื่องแปลก การเที่ยวกลางคืนที่ดานังจึงดูเป็นธรรมชาติมากกว่าทั้ง 2 เมืองยอดฮิตที่ได้พูดถึงไป                 คืนต่อมาผมไปที่ร้าน Bamboo 2 Bar อีกครั้ง กะว่าจะเจอมาร์ตินเพื่อฟังเรื่องราวทางด้านเศรษฐกิจของดานังในสายตานักการเงินในสภาพที่เขาไม่เมา พนักงานสาวคนเดิมยกเบียร์มาให้ 1 ขวด เพราะผมกำชับไว้ตั้งแต่แรก มาร์ตินไม่โผล่มา ผมยิ้มให้ชายที่นั่งโต๊ะข้างๆ หน้าออกแขกๆ วัยกลางคน เขาหันมาถามผมว่า Are you gay? คุณเป็นเกย์หรือเปล่า? ผมต้องย้อนคำถามของเขา เพราะแทบไม่เชื่อว่าจะได้ยินคำถามแบบนี้ ผมตอบว่าไม่ได้เป็น คุณล่ะเป็นหรือเปล่า เขาตอบว่า “โน” แล้วบอกว่ามีลูก 4 คนแล้ว ตอนนี้อายุ 55 ปี มาจากดูไบ จบปริญญาเอกสาขาการเงินและการบัญชี                 ผมเชื่อว่าประโยคที่พรั่งพรูออกมาหลังคำว่า “โน” ล้วนเป็นความจริง แต่มีเจตนากลบเกลื่อน เพราะผมไม่ได้ถามเขาเลย เคยทราบจากเพื่อนชาวสีรุ้งผู้คร่ำหวอดในวงการว่าชาวเกย์และเสือไบในประเทศแขกรวยน้ำมันต่างมีความอึดอัดมาก เพราะกฎหมายเข้มงวด ถูกจับได้เมื่อไหร่มีสิทธิ์ติดคุกหัวโต จึงรอโอกาสปลดปล่อยเมื่อเดินทางไปต่างแดนเช่นน้าคนนี้                 เขาหันมาถามผมอีกว่า “เคืองมั้ยที่ถามเรื่องเป็นเกย์ ขออภัยด้วย” ผมตอบว่าไม่เป็นไร เขายื่นมือมาให้ตีแบบที่เรียกว่า Hi 5 ผมรีบเรียกน้องพนักงานมาจ่ายเงินแล้วลุกออกไปโดยไม่สนใจเงินทอน.      https://www.thaipost.net/main/detail/43157 ดานัง, ท่องราตรีที่ดานัง, ท่องเทียว, ท่องเที่ยวเวียดนาม, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาศ, เบื้องหน้าที่ปรากฏ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg 24312 16/12/2018 00:01 16/12/2018 00:01 แอ่วเหนือ... เมื่อหนาวมา    เมื่อถึงฤดูหนาว หลายคนก็อยากจะเดินทางไปภาคเหนือสัมผัสความประทับใจและสวยงามของทะเลหมอกบนยอดภู รวมทั้งความงดงามของธรรมชาติ ทั้งไม้ดอกไม้ประดับและแหล่งท่องเที่ยวต่างๆ ที่มีอัตลักษณ์เฉพาะตัวกระจายไปในพื้นที่และจังหวัดต่างๆ แล้วแต่ใครสะดวกเดินทางไปที่ไหน  อาจเริ่มต้นสูบอากาศบริสุทธ์ ที่ "ดอยแม่สลอง" อำเภอแม่ฟ้าหลวง จังหวัดเชียงราย ด้านบนสุดของยอดดอยเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านสันติคีรี ชุมชนชาวจีนยูนนานและกลุ่มชาติพันธุ์เชื้อสายต่างๆ มีพืชเศรษฐกิจคือ ชาอู่หลง เป็นชายอดนิยมบนดอยแม่สลอง ยังมีแหล่งท่องเที่ยวที่เป็นจุดชมวิวทะเลหมอกสวยงามหลายแห่ง เช่น ที่พระบรมธาตุเจดีย์ศรีนครินทราสถิตมหาสันติคีรี และพระธาตุศรีมหาโพธิ์มงคลบุญชุ่ม เหมาะกับคนที่ชื่นชอบบรรยากาศชิมชาพร้อมชมทะเลหมอกในจุดชมวิวต่างๆ                 ต่อด้วย "ศูนย์พัฒนาโครงการหลวงแม่ลาน้อย" อำเภอแม่ลาน้อย จังหวัดแม่ฮ่องสอน เป็นโครงการในพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร ในหลวงรัชกาลที่ 9 และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ในรัชกาลที่ 9 ทั้งสองพระองค์เสด็จฯ เยี่ยมราษฎรชาวบ้านป่าแป๋และบ้านห้วยห้อม ครั้งแรกที่เสด็จพระราชดำเนินมาที่นี่ ได้พระราชทานทุนทรัพย์จำนวน 20,000 บาท จัดตั้งธนาคารข้าวแห่งแรกของโลก  ภายในโครงการจะมีแปลงผักปลอดสารพิษ ชมแปลงกาแฟอาราบิก้า พร้อมชิมกาแฟสดรสดี และผลิตภัณฑ์คุณภาพจากบ้านห้วยห้อม                 ส่วนผู้ชื่นชอบการเดินป่า เล่นน้ำตก และชมธรรมชาติ ต้องไปอุทยานแห่งชาติต่างๆ ที่มีอยู่หลายแห่ง เริ่มต้นที่ "อุทยานแห่งชาติแม่ยม" จังหวัดแพร่ มีสถานที่น่าสนใจ เช่น แก่งเสือเต้น เป็นเกาะแก่งธรรมชาติในแม่น้ำยม มีลักษณะธรรมชาติของหิน เป็นเหมือนรอยเท้าเสือ ความยาวประมาณ 2 กิโลเมตร มีหาดทรายอยู่ทั่วไป เหมาะแก่การกางเต็นท์และล่องแก่ง ต่อด้วยการไปชม "ดงสักงาม" เป็นกลุ่มของดงไม้สักทองที่ขึ้นอย่างหนาแน่นตลอดแนวตามริมฝั่งแม่น้ำยม ถือเป็นผืนป่าสักที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย ไม้สักที่ขึ้นอยู่มีขนาดสูงใหญ่ โดยนักท่องเที่ยวสามารถกางเต็นท์และทำกิจกรรมชมธรรมชาติ ชมวิวทิวทัศน์ป่าสักที่สวยงาม ตลอดจนชมพระอาทิตย์ขึ้นหรือตก                 "แก่งก้อ" อุทยานแห่ชาติแม่ปิง อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน อยู่ทางตอนบนของเขื่อนภูมิพล ลักษณะเป็นทะเลสาบที่เกิดขึ้นมาจากผลพวงจากการสร้างเขื่อนภูมิพล บรรยากาศโดยรอบของทะเลสาบห้อมล้อมด้วยขุนเขาและต้นไม้ที่เขียวขจี นักท่องเที่ยวสามารถพักเรือนแพชมวิวหรือจะนั่งเรือชมทิวทัศน์สองฝั่งแม่น้ำปิงซึ่งมีเขาหินปูนที่ถูกกัดเซาะ เกิดเป็นหินงอกหินย้อยที่งดงามในทะเลสาบ มีปลาชนิดต่างๆ และนกกินปลาที่บินไปมาสามารถมองเห็นได้ตลอดเส้นทาง ยังมี "น้ำตกธารสวรรค์" ที่อุทยานแห่งชาติดอยภูนาง อำเภอเชียงม่วน จังหวัดพะเยา จัดเป็นน้ำตกขนาดกลาง เกิดจากน้ำในลำห้วยต่างๆ คือ ห้วยสองสบ ห้วยโป่ง ห้วยอูน และตาน้ำบ่อเบี้ย จากนั้นไหลรวมกันกลายเป็นห้วยแม่ปั๋ง และตกลงมาเป็นน้ำตกธารสวรรค์ ก่อนไหลลงสู่แม่น้ำยม มีน้ำตกไหลตลอดทั้งปี น้ำมีสีเขียวมรกต สูงประมาณ 20 เมตร กว้างประมาณ 30 เมตร นักท่องเที่ยวสามารถสัมผัสความเป็นธรรมชาติและไอเย็นจากน้ำตกได้ตั้งแต่ก้าวเข้าไปในอุทยานแห่งนี้                 "อุทยานแห่งชาติภูสอยดาว" จังหวัดอุตรดิตถ์ เป็นสถานที่อีกแห่งหนึ่งที่นักท่องเที่ยวแนวธรรมชาติชื่นชอบมาก ภูสอยดาวมีความสูงอยู่ที่ 1,633 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง ระยะทางเดินประมาณ 7 กิโลเมตร ทางเดินประกอบด้วย 5 เนิน ได้แก่ 1.เนินส่งญาติ 2.เนินปราบเซียน 3.เนินป่าก่อ 4.เนินเสือโคร่ง และ 5.เนินมรณะ ส่วนคนที่ชอบความท้าทาย ไม่ควรพลาดกิจกรรมพิชิตยอดภูสอยดาว                 ไล่มาตามเส้นทางภาคเหนือตอนล่าง "น้ำตกหมันแดง" น้ำตกที่มีความงดงามมากที่สุดในอุทยานแห่งชาติภูหินร่องกล้า จังหวัดพิษณุโลก มีชั้นต่างๆ รวม 32 ชั้น สามารถเดินท่องเที่ยวถ่ายภาพได้จากชั้นที่ 1-9                 จากพิษณุโลกมายังจังหวัดกำแพงเพชร "น้ำตกเต่าดำ" อุทยานแห่งชาติคลองวังเจ้า จังหวัดกำแพงเพชร เป็นน้ำตกที่มีน้ำตลอดทั้งปี และเชื่อกันว่า หากผู้หญิงคนไหนได้มีโอกาสมาเล่นน้ำตกแห่งนี้ จะสาวขึ้นกว่าเดิม สำหรับชื่อของน้ำตก ตั้งตามสภาพแวดล้อม เนื่องจากบริเวณนี้เคยมี "เต่าหก" อยู่จำนวนมาก และกระดองของเต่าหกเป็นสีดำ จึงเรียกว่า น้ำตกเต่าดำ ช่วงที่เหมาะกับการเดินทางมาน้ำตกแห่งนี้อยู่ในเดือนกรกฎาคม-ธันวาคม                 ส่วนนักท่องเที่ยวที่ชอบไหว้พระ ทำบุญไปพร้อมๆ กับชมธรรมชาติ ขอให้มาที่จังหวัดน่าน อำเภอปัว มี "วัดภูเก็ต" ที่มีความสวยงาม ในเส้นทางนั้น เช่น จุดชมวิว 1715 ในอุทยานแห่งชาติดอยภูคา ซึ่งสูงจากระดับน้ำทะเล 1,715 เมตร                 ที่จังหวัดลำปาง "วัดพระธาตุดอยพระฌาน" ตำบลป่าตัน อำเภอแม่ทะ ตั้งอยู่บนยอดเขาอันเงียบสงบของภูเขาที่เรียกว่า ดอยพระฌาน มองเห็นทัศนียภาพที่สวยงามของอำเภอแม่ทะ เห็นทิวเขาและต้นไม้ที่เขียวขจีได้รอบทิศ ในช่วงตอนเช้าฤดูหนาวมีทะเลหมอกอันงดงาม                 ที่อำเภอเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์ มี "วัดพระธาตุผาซ่อนแก้ว" เป็นพุทธสถานที่แวดล้อมด้วยธรรมชาติ มีภูเขาสูงใหญ่ซ้อนกันเป็นทิวแถว ช่วงเช้ามีจุดชมพระอาทิตย์ขึ้นที่สวยงามมาก ในช่วงปลายต้นหนาว จะมองเห็นทะเลหมอกที่โอบล้อมพระพุทธเจ้า 5 พระองค์และเจดีย์พระธาตุผาซ่อนแก้วไว้ สร้างความประทับใจให้กับผู้มาเยือนจนได้รับการเปรียบเปรยว่าเป็น "สวรรค์บนดิน"                 นี่คือจุดที่เป็นไฮไลต์ของแหล่งท่องเที่ยวในฤดูหนาวภาคเหนือ ที่ทุกคนไม่ควรพลาด ผู้สนใจสอบถามข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ กองตลาดภาคเหนือ ททท. โทร. 0-2250-5500 ต่อ 1301 หรือติดตามความเคลื่อนไหวกิจกรรมท่องเที่ยวต่างๆ ในภาคเหนือ สามารถรับชมผ่าน เฟซบุ๊ก GoNorthThailand                                                 สรณะ รายงาน   https://www.thaipost.net/main/detail/24312 ดงสักงาม, ดอยแม่สลอง, ทะเลหมอก, ท่องเทียว, น้ำตกธารสวรรค์, น้ำตกหมันแดง, น้ำตกเต่าดำ, วัดพระธาตุดอยพระฌาน, วัดพระธาตุผาซ่อนแก้ว, วัดภูเก็ต, ศูนย์พัฒนาโครงการหลวงแม่ลาน้อย, อุทยานแห่งชาติภูสอยดาว, อุทยานแห่งชาติแม่ยม, เชียงราย, แก่งก้อ, แก่งเสือเต้น, แม่ฟ้าหลวง, แม่ฮ่องสอน, แอ่วเหนือ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20181215/image_big_5c14e611a6a66.jpg 5203 17/03/2018 08:53 17/03/2018 08:53 รฟท.หนุนท่องเที่ยวเปิดเดินรถกรุงเทพ – พัทยา – บ้านพลูตาหลวง รฟท.เปิดเดินรถไฟเที่ยวปฐมฤกษ์ กรุงเทพ – พัทยา – บ้านพลูตาหลวง กระตุ้นเศรษฐกิจ รับนักท่องเที่ยวชาวไทยและชาวต่างชาติเดินทางท่องเที่ยววันหยุด เริ่ม 17 มี. – 30 ก.ย.นี้ 61 ยอดวันวันแรกเต็มทุกเที่ยว 17 มี.ค.61-นายอานนท์ เหลืองบริบูรณ์ ผู้ตรวจราชการกระทรวงคมนาคม และรักษาการผู้ว่าการรถไฟแห่งประเทศไทย (รฟท.) เป็นประธานในพิธีเปิดเดินขบวนรถเที่ยวปฐมฤกษ์เส้นทาง ว่ากรุงเทพ – พัทยา – บ้านพลูตาหลวง – กรุงเทพ ว่ารฟท. ขานรับนโยบายด้านการท่องเที่ยว เพื่อส่งเสริมและสนับสนุนการท่องเที่ยวเชื่อมโยงในภูมิภาค และพื้นที่ต่างๆของประเทศ โดยภาคตะวันออก ถือเป็นจุดยุทธศาสตร์ที่วำคัญในด้านการขนส่งสินค้า รวมถึงด้านการท่องเที่ยว ทั้งนี้ เพื่อสนับสนุนแผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติในปี 61 มุ่งเน้นการท่องเที่ยวชายฝั่งทะเลตะวันออก โดยเฉพาะพื้นที่ใน จ.ชลบุรีที่มีแหล่งท่องเที่ยวเป็นจำนวนมาก เช่น ตลาดน้ำ 4 ภาค พัทยา สวนนงนุช เรือหลวงจักรีนฤเบศร หาดนางรำ หาดนางรอง สวนน้ำการ์ตูนเน็ทเวิร์ค อเมโซน ศูนย์อนุรักษ์พันธุ์เต่าทะเลกองทัพเรือ เพอร์คูล่าฟาร์ม ฟาร์มปลาการ์ตูน เป็นต้น จึงได้เปิดเดินขบวนรถพิเศษเส้นทางดังกล่าวขึ้น สำหรับขบวนรถเส้นทางดังกล่าวเป็นรถดีเซลราง นั่งปรับอากาศชั้น 2 ขบวนละ 192 ที่นั่ง รองรับการเดินทาง และอำนวยความสะดวกให้กับนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและต่างชาติในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ โดยมีให้บริการเป็นประจำทุกวันเสาร์และวันอาทิตย์ นายอานนท์ กล่าวต่อว่า ในระยะแรกเปิดทดลองเป็นระยะเวลา 6 เดือน มีให้บริการวันละ 2 ขบวน ไป/กลับ คือ ขาไปขบวนที่ 997 กรุงเทพฯ-บ้านพลูตาหลวง รถออกจากสถานีรถไฟกรุงเทพฯ เวลา 06.45 ถึงสถานีบ้านพลูตาหลวง เวลา 09.50 น. ส่วนขากลับขบวนที่ 998 บ้านพลูตาหลวง-กรุงเทพฯ รถออกจากสถานีบ้านพลูตาหลวง เวลา 15.50 น. ถึงสถานีรถไฟกรุงเทพฯ เวลา 18.55 น. โดยใช้เวลาเดินทาง 3 ชม. 5 นาที เริ่มให้บริการ วันเสาร์ที่ 17 มี.ค. – วันอาทิตย์ที่ 30 ก.ย.61 อัตราค่าโดยสารคนละ 170 บาท สำหรับเที่ยวปฐมฤกษ์วันนี้มียอดการจองตั๋วเต็มทุกเที่ยว และคาดว่าเมื่อเปิดให้บริการขบวนรถพิเศษดังกล่าวแล้วจะมียอดผู้ใช้บริการรถไฟเพิ่มขึ้น และหากมีจำนวนเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง จะมีการพิจารณาขยายเวลาการให้บริการต่อไป ทั้งนี้ รฟท. อยู่ระหว่างการพิจารณาศึกษาเส้นทางอื่นๆด้วย เช่น เส้นทางกรุงเทพฯ-อรัญประเทศ จ.สระแก้ว คาดว่าจะเปิดทดลองเดินรถภายในเดือน ก.ค. นี้ https://www.thaipost.net/main/detail/5203 กรุงเทพ, ท่องเทียว, รถไฟ, รฟท., อานนท์ เหลืองบริบูรณ์ TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20180317/image_big_5aac735311121.jpg 5097 16/03/2018 00:01 16/03/2018 00:01 เที่ยวชุมชนเก่า บ้านนาอ้อ (บ้านโบราณที่ชาวบ้านอาศัยอยู่อายุนับร้อยปี 1 ใน 60 หลังของชุมชน)       แม้ “เลย” จะได้ชื่อว่าเป็นเมืองท่องเที่ยวที่โอบล้อมด้วยภูเขาสลับซับซ้อน อุดมไปด้วยพืชพรรณป่าไม้นานาชนิด มีหลายภูที่เชิญชวนให้ไปเยือน ทั้งภูหลวง ภูกระดึง หรือภูเรือ หรือมีเชียงคานที่ชื่อเสียงโด่งดัง แต่จริงๆ แล้วเลยยังมีชุมชนดั้งเดิมที่น่าสนใจไม่แพ้เชียงคานและน่าไปเยือน อย่าง “ชุมชนบ้านนาอ้อ” ต.นาอ้อ อ.เมือง จ.เลย ชุมชนเล็กๆ ที่มีบ้านโบราณอายุนับร้อยปีมากกว่า 60 หลัง และมีสถานที่สำคัญที่มี "เรื่องราว" เล่าขานต่อๆ กันมา แต่ละเรื่องน่าสนใจเหลือเกิน     ด้วยเหตุนี้ องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน) หรือ อพท. จึงได้เลือกสนับสนุนการอนุรักษ์ พร้อมกับพัฒนาชุมชนบ้านนาอ้อให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวยั่งยืน พร้อมกับพาคณะสื่อมวลชนไปสัมผัส พอได้ไปรู้จัก สัมผัสชุมชนนี้ด้วยตัวเองแล้ว พร้อมกับทำความเข้าใจชุมชนไปทีละนิดๆ บอกได้เลยว่าไม่ว่าใครก็อาจจะตกหลุมรักชุมชนแห่งนี้ได้ง่ายๆ     ชุมชนนาอ้อนับว่าเก่าแก่มาก ตาม "ปูม" ท้องถิ่นเล่าขานว่าชุมชนตั้งมานานกว่า 450 ปี บรรพบุรุษของชาวนาอ้อมีเชื้อสายเผ่าไทลื้อ อพยพย้ายถิ่นฐานมาจากหลวงพระบางและเวียงจันทน์ วัฒนธรรมลาวจึงหลงเหลือให้เห็นทั้งวิถีชีวิต การทอผ้าถุง การนุ่งผ้าซิ่น เป็นต้น (สักการะหลวงปู่ใจดี ผู้ปกปักรักษาชุมชน ต.นาอ้อ)     เราเริ่มต้นเยือนชุมชนนาอ้อด้วยการสักการะหลวงปู่ใจดี สิ่งศักดิ์สิทธิ์ดูแลปกปักรักษาชาวบ้าน องค์หลวงปู่มีโครงสร้างเป็นพระพุทธเมตตาบารมีพุทธชยันตี 2,600 ปี แห่งการตรัสรู้ โดยมีหน้าตักกว้าง 9 เมตร สูง 11 เมตร ผ่านพิธีพุทธาภิเษกมาแล้วในวันที่ 19 มกราคม พ.ศ.2561 โดยได้มีการอาราธนาพระเถรานุเถระจำนวน 31 รูปมานั่งปรกอธิษฐานจิตภาวนาเพื่อให้เกิดความเป็นสิริมงคลแด่องค์พระ แก่เทศบาลและชุมชน ใครที่มาเยือนชุมชนก็ต้องมากราบไหว้สักการะเพื่อความเป็นสิริมงคลแก่ตนเองด้วย (บ้านโบราณสำหรับจัดกิจกรรมยามงานประเพณีบุญข้าวจี่ของ ต.นาอ้อ)     ใกล้ๆ กับองค์หลวงปู่ใจดีเป็นลานกว้างสำหรับประกอบพิธีกรรม ประเพณีต่างๆ โดยเฉพาะประเพณี "บุญข้าวจี่" ของชาวอีสาน งานประเพณีใหญ่ของชาว ต.นาอ้อกว่า 10 หมู่บ้าน จัดทุกปีในช่วงเดือนมกราคม โดยใช้พื้นที่ลานแห่งนี้ ซึ่งมีจุดเด่นตรงที่มีบ้านเรือนไทยโบราณกว่า 10 หลังคาเรือนตั้งอยู่รอบๆ     ชาวบ้านเล่าให้ฟังอีกว่า บ้านทรงไทยแต่ละหลังซึ่งข้างล่างเป็นใต้ถุนสูงจะอำนวยความสะดวกให้คนแต่ละหมู่บ้านในการทำบุญประเพณี ใต้ถุนบ้านแต่ละหลังที่ยกสูงจะจัดแต่งต่างกัน บางบ้านมีชิงช้าที่นำเชือกและไม้เป็นท่อนๆ มาผูกเชื่อมกัน บางเรือนก็มีอุปกรณ์ทำไร่ไถนา อุปกรณ์จับสัตว์พวกกุ้งหอยปูปลา ห้อยตามฝาบ้าน ซึ่งแสดงถึงวิถีชีวิตคนอีสานที่เวลาใช้อุปกรณ์พวกนี้เสร็จก็จะแขวนไว้ตามฝาผนังนอกบ้าน จะได้หยิบจับใช้สอยง่ายๆ ถ้าไม่ได้มาเห็นเครื่องมือเหล่านี้ยอมรับเลยว่าลืมไปแล้วบ้านเราก็เคยมีอุปกรณ์พวกนี้เหมือนกัน ยิ่งถ้าเป็นคนรุ่นใหม่ไม่แน่อาจจะไม่รู้จักเลย ที่นาอ้อจึงเป็นอีกหนึ่งแห่งที่ควรมาศึกษาวิถีชีวิตคนไทยสมัยก่อน     ส่วนตัวบ้านเรือนไทยทำมาจากวัสดุธรรมชาติเหมือนกัน แทบไม่น่าเชื่อตัวบ้านทำจากไม้ ส่วนหลังคาทำจากดิน ได้แต่คิดในใจว่าสมัยก่อนเราสร้างบ้านกันแบบง่ายๆ ยังอยู่ได้ สมัยนี้เปลี่ยนไปมาก ที่สำคัญชุมชนบ้านนาอ้อได้รับการยกย่องจากสภาวัฒนธรรมแห่งชาติให้เป็นหมู่บ้านวัฒนธรรมต้นแบบของ จ.เลย เมื่อปี 2542 ด้วย ก็เลยเป็นพื้นที่ให้คนแวะมาศึกษาดูงานอยู่บ่อยครั้ง (นั่งรถซาเล้งทัวร์ชุมชนนาอ้อ)     พอพูดถึงการมาศึกษาดูงาน ที่นี่เขามีบริการรถซาเล้งให้นั่งไปชมหมู่บ้านเป็นกลุ่มๆ ได้ด้วย ค่าบริการแค่คนละ 10 บาท พาทัวร์หมู่บ้าน ชมบ้านเรือน และแวะจอดตามสถานที่สำคัญหรือสถานที่ที่เราอยากจะแวะ พวกเราได้แวะที่วัดศรีจันทร์ซึ่งเป็นวัดเก่าแก่ เดิมชาวบ้านเรียกว่าวัดใหญ่บ้านนาอ้อ     คุณป้าขนิษฐา ทองน้วม นักสื่อความหมายชาวนาอ้อ เป็นผู้นำเสนอเรื่องราวของวัดศรีจันทร์ว่า ที่นี่มีเรื่องเล่าวีรกรรมของชาวนาอ้อด้วย เมื่อก่อนเป็นศูนย์กลางการศึกษาของสามเณร เพราะสมัยก่อนมีวัดเป็นโรงเรียน ถ้าย้อนอดีตลงไปไกลกว่านั้นวัดแห่งนี้เคยเป็นที่พักของกองทัพฝรั่งเศสที่ยกมาตีเมืองเลย ซึ่งพวกฝรั่งใช้ศาลาการเปรียญของวัดเป็นกองบัญชาการ เรื่องก็มีอยู่ว่า ชาวฝรั่งเศสได้เกลี้ยกล่อมให้ชาวบ้านเข้าร่วมเป็นพรรคพวก แต่ชาวบ้านไม่ยอมร่วมมือด้วย จนเมื่อกองกำลังราชการไทยยกเข้ามาตีชาวบ้านก็เลยลุกฮือต่อสู่กับทหารฝรั่งเศสจนทหารฝรั่งเศสเป็นฝ่ายแพ้     ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าหมู่บ้านเล็กๆ จะมีวีรกรรมเรื่องราวสู้รบกับต่างชาติมหาอำนาจอย่างฝรั่งเศสด้วย แต่ก็ต้องเชื่อ เพราะคุณป้าได้นำหลักฐานสำคัญมาให้ดู ซึ่งก็คือ ที่เขี่ยบุหรี่ทองเหลืองที่เป็นของคนฝรั่งเศสทิ้งไว้ตอนนั้น ชาวบ้านเอามาเก็บไว้ในพิพิธภัณฑ์ แต่ที่เห็นชัดที่สุดก็คือ ส้วมฝรั่งเศสที่ทำไว้ 2 ห้อง อยู่บริเวณหลังวัด ซึ่งรูปร่างหน้าตาไม่เหมือนห้องน้ำคนไทย ไม่เชื่อก็ต้องลองไปดูเองกับตา     ใกล้ๆ กับส้วมฝรั่งเศสหลังวัดจะเห็นเรือนไม้เก่าหลังหนึ่งยกใต้ถุนสูง เป็นพิพิธภัณฑ์ประภัศร์จันทโชติ หน้าพิพิธภัณฑ์มีหุ่นตายายนั่งจักสาน ตำหมาก เคี้ยวหมากอยู่เคียงข้างกัน บ่งบอกวิถีชีวิตคนเฒ่าคนแก่ในอดีต มีการจัดแสดงเครื่องใช้สำคัญในอดีต อย่างที่บอกไปก่อนหน้าว่ามีที่เขี่ยบุหรี่ทองเหลืองของฝรั่งเศส ซึ่งก็เก็บไว้ในพิพิธภัณฑ์นี้ และก็มีเครื่องใช้อื่นๆ ตั้งแต่ หม้อ ไห อุปกรณ์ครัว กระต่ายขูดมะพร้าวโบราณ เครื่องพิมพ์ดีด ทีวีจอขาว-ดำ อุปกรณ์จับปลา ผ้าถุงผ้าซิ่น ฯลฯ คนที่ชอบดูของเก่าของโบราณจะต้องตื่นเต้นแน่นอน โดยรวมวัดนี้มีเอกลักษณ์อยู่อย่างหนึ่งที่เราสัมผัสได้คือ ในวัดไม่ได้บูรณะใหม่เลย แต่อาจมีซ่อมแซมส่วนที่ผุพังไปบ้าง ตั้งแต่โบสถ์ยันพิพิธภัณฑ์ยังคงความเก่าแก่ ซึ่งเราเองก็อธิบายไม่ถูก เอาเป็นว่าไม่ใช่แค่เก่า แต่เรากำลังจะบอกว่าวัดนี้มีความขลัง     ไม่เพียงเท่านั้น ที่ชุมชนนาอ้อก็มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ชาวบ้านนับถืออีกแห่ง คือ ศาลเจ้าปู่คำแดง เป็นปูชนียสถานที่มีความศักดิ์สิทธิ์ตามความเชื่อของชาวบ้านนาอ้อ ครั้งที่เราไปเยือนได้ฟังเรื่องเล่าเกี่ยวกับความเชื่อของชาวบ้าน ทำเอาตื่นเต้นกันไปทั้งคณะเลย ชาวบ้านที่นี่เชื่อว่าหากคนไหนมีความทุกข์ทางใจก็จะมาบนบานศาลกล่าว นำตุ๊กตาช้าง ม้า วัว และควายมาบูชา ขอพร หรือถ้าเป็นในช่วงฤดูเพาะปลูก ประมาณช่วงพฤษภาคม จะมีบุญเลี้ยงบ้านประกอบพิธีกรรมขอฟ้าขอฝนและบนบานศาลกล่าวให้ศาลเจ้าปู่คำแดงปกปักรักษา นำโชคลาภมาสู่หมู่บ้านและชุมชน ช่วงเดือน 7 ก็จะมีบุญซำฮะบ้าน ตามประเพณีฮีต 12 ครอง 14 ของชาวอีสาน ใครไม่เคยเห็นบุญประเพณีนี้ชาวบ้านเขาก็เชิญชวนให้มาเยี่ยมเยือนได้ มีน้อยหมู่บ้านที่จะจัดงานนี้ ชาวบ้านเขาก็ไม่อยากให้คนหลงลืมบุญประเพณีสำคัญเลยจัดทุกๆ ปี และก็ยังมีเรื่องเล่าอีกมากมาย แต่รับรองว่าเป็นเรื่องน่าทึ่ง ตื่นเต้น ต้องไปฟังเอง (หุ่นฟางช้างที่ในหลวง ร.9 และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ประทับทอดพระเนตรทัศนียภาพในอุทยานแห่งชาติภูกระดึง)     ตกบ่ายได้นั่งรถซาเล้งไปยังท้องนาเพื่อชมไฮไลต์ "หุ่นฟาง” เป็นแลนด์มาร์คแห่งใหม่ของชาวนาอ้อ ที่ร่วมกันทำประติมากรรมหุ่นฟางขึ้น โดยได้รับการสนับสนุนจาก อพท. เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวในชุมชน พอทำนาเกี่ยวข้าวเสร็จก็เอาฟางมาสร้างเป็นหุ่นรูปต่างๆ ตอนที่ไป มีหุ่นช้าง หุ่นควาย ปลา พญานาค ค่างแว่น หรือแม้แต่หุ่นรูปคนที่เป็นตัวแทนชาวนาอ้อ (พญานาค สัญลักษณ์แห่งลำน้ำโขง ขยับตัวได้)     หุ่นทุกตัวไม่ได้สร้างขึ้นโดยไม่มีที่มาที่ไป แต่ละตัวมีความหมายทั้งนั้น อย่างปลา เขาทำเป็นปลาหลายชนิด ซึ่งเป็นตัวแทนปลาแม่น้ำโขง แม่น้ำสายหลักของอีสาน พญานาค ก็ทำเพราะว่าเป็นสัญลักษณ์แม่น้ำโขง หรือช้างก็เป็นสัญลักษณ์ช้างที่ในหลวง ร.9 เคยประทับเมื่อเสด็จฯ เลยในอดีต ใครมาถ้าได้ลอดใต้ท้องหุ่นช้างตัวนี้จะเสริมสิริมงคล ตามความเชื่อชาวบ้าน หุ่นบางตัวขยับได้ด้วย (หุ่นฟางค่างแว่นถิ่นเหนือแห่งวัดถ้ำผาปู่ จ.เลย ขยับได้)     โดยหุ่นเหล่านี้จัดแสดงตั้งแต่เดือนมกราคม-เมษายน จะทำทุกปี เป็นอีกหนึ่งสถานที่ท่องเที่ยวระหว่างทางบนถนนเลย-เชียงคาน ยิ่งเป็นช่วงบ่ายๆ ใกล้เย็นบรรยากาศจะดีมากๆ ไม่ร้อน หรือถ้าฤดูหนาวก็จะได้บรรยากาศลมหนาวกลางทุ่ง และจะเหมาะมากๆ ถ้าได้ข้าวจี่ชุบไข่ร้อนๆ เสียบไม้ อาหารบ้านๆ ของชาวนาอ้อและคนอีสาน     พอตกเย็น ลองใช้ชีวิตอีกสักคืนที่ชุมชนนาอ้อ ด้วยการค้างโฮมสเตย์กับชาวบ้านซึ่งล้อมวงทำพิธีบายศรีสู่ขวัญให้กับคนต่างถิ่นที่แวะมาเยือน กินอาหารค่ำกับเมนูท้องถิ่น ส้มตำ ต้มยำ น้ำพริก ชมการแสดงพิเศษที่ชาวบ้านเตรียมไว้ให้ รับรองว่าสุขใจจนลืมความวุ่นวายที่เคยพบเจอมาเลย. https://www.thaipost.net/main/detail/5097 ท่องเทียว, บ้านนาอ้อ, เลย FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20180315/image_big_5aaa77ac705da.jpg 4150 02/03/2018 11:21 02/03/2018 11:21 ‘แบงค์ ธิติ’ถูกทักหล่อขึ้นเพราะศัลยกรรม             ถูกทักว่าหน้าเปลี่ยนไป ดูหล่อขึ้น ทำให้เกิดขอสงสัยว่า หนุ่มแบงค์-ธิติ มหาโยธารักษ์  พิธีกรหนุ่มจากรายการ Grandpas Over Flowers ....ป๋าซ่าพาซิ่ง ทางช่องทรูโฟร์ยู  แอบไปพึ่งมีดหมออัพหน้าใหม่มาหรือเปล่า ล่าสุดในงาน THE MALL SHOPPING CENTER PRESENTS OKINAWA FAIR เจ้าตัวก็ได้เปิดใจถึงเรื่องนี้             “ผมไม่ได้ทำศัลยกรรมอะไรนะครับ ที่ดูเหมือนหน้าเปลี่ยนไปน่าจะเป็นเพราะวัยที่โตขึ้น หรือบางครั้งการแต่งหน้าก็ช่วยทำให้หน้าเปลี่ยนไปเหมือนกัน อย่างจมูกที่หลายคนมองว่าโด่งขึ้นจากเมื่อก่อน ลองจับได้นะครับ ของแท้แน่นอน ผมไม่ได้ทำอะไรเลย ที่ดูโด่งขึ้นเพราะการแต่งหน้านั้นแหละ           หลายคนอาจจะเห็นวิวัฒนาการของผมตั้งแต่เด็ก  มันก็จะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ โดยที่ผมก็อยู่แบบนี้ของผมไม่ได้ทำอะไรเลย ผมว่าอาจจะเป็นเพราะว่าเราโตขึ้นด้วยโครงหน้าก็จะเปลี่ยนไปด้วย ช่วงนี้ก็ค่อนข้างจะดูแลตัวเองเยอะขึ้นเหมือนกันครับ           โดนทักว่าหล่อขึ้นเพราะไปทำศัลยกรรมมา ไม่เป็นไรครับ ผมเฉยๆ ไม่ได้รู้สึกอะไร เพราะเรารู้ตัวเองอยู่แล้วว่าเราไม่ได้ไปทำอะไรมา แต่ผมไม่ได้แอนตี้เรื่องการทำศัลยกรรมนะ เพียงแค่ตัวผมยังไม่เคยทำเท่านั้นเอง จากนี้อยากทำอะไรเพิ่มเติมไหมคงไม่ครับ ถึงหน้าผมจะไม่ค่อยโอเค แต่ผมก็รู้สึกพอใจกับสิ่งที่ตัวเองมีก็พอแล้วครับ”           https://www.thaipost.net/main/detail/4150 Grandpas Over Flowers, THE MALL SHOPPING CENTER PRESENTS OKINAWA FAIR, ช่องทรูโฟร์ยู, ท่องเทียว, นาดาว, ป๋าซ่าพาซิ่ง, พิธีกร, ศัลยกรรม, แบงค์ ธิติ, โอกีนาว่า FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20180302/image_big_5a98cdb3a5d99.jpg