101668 03/05/2021 22:48 03/05/2021 22:47 อียูเล็งอนุญาตนักเดินทางฉีดวัคซีนโควิดแล้วเที่ยวยุโรปได้ คณะกรรมาธิการยุโรปเสนอคำแนะนำใหม่ต่อชาติสมาชิกสหภาพยุโรป 27 ประเทศ ที่จะอนุญาตให้นักเดินทางจากภายนอกอียูเดินทางเข้ายุโรปได้ในเดือนหน้า แต่ต้องเป็นผู้ที่ฉีดวัคซีนป้องกันโควิด-19 ครบถ้วนอย่างน้อย 14 วันก่อนเดินทางถึง และเป็นวัคซีนที่ผ่านการอนุมัติของอียูแล้ว      เอเอฟพีรายงานว่า ข้อเสนอของคณะกรรมาธิการยุโรปเกิดจากความประสงค์ให้ยุโรปเปิดพรมแดนรับนักเดินทางที่ผ่านเกณฑ์กำหนด เพื่อช่วยเหลืออุตสาหกรรมการท่องเที่ยวฤดูร้อนที่สำคัญต่อชาติยุโรป "ถึงเวลาพลิกฟื้นอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวของอียู และการก่อมิตรภาพข้ามพรมแดนได้อย่างปลอดภัย" อัวร์ซูลา ฟอน แดร์ ไลเอิน ประธานคณะกรรมาธิการยุโรป ทวีต     แถลงการณ์ของคณะกรรมาธิการยุโรปเมื่อวันจันทร์ที่ 3 พฤษภาคม เป็นข้อเสนอแนะต่อรัฐบาลชาติสมาชิกอียู ซึ่งแต่ละชาติสามารถพิจารณาตัดสินใจได้เองในประเด็นด้านสุขภาพ ให้ "ยกเลิกข้อจำกัดว่าด้วยการเดินทางที่ไม่จำเป็นสำหรับบุคคลที่ได้รับการฉีดวัคซีนแล้วในการเดินทางเข้าอียู"      นอกจากนี้ ยังต้องการให้เปิดรับนักเดินทางจากประเทศที่สามารถควบคุมสถานการณ์การระบาดของโควิด-19 ได้ดี โดยอ้างอิงจากเกณฑ์จำนวนผู้ติดเชื้อเฉลี่ยต่อ 100,000 คนในช่วงเวลา 2 สัปดาห์ ซึ่่งเจ้าหน้าที่อียูผู้หนึ่งที่เกี่ยวข้องกับการร่างข้อเสนอนี้เปิดเผยว่า เกณฑ์ดังกล่าวจากปรับเพิ่มจาก 25 รายต่อ 100,000 ราย เป็น 100 รายต่อ 100,000 ราย      เจ้าหน้าที่ผู้นี้กล่าวว่า ต่อไปนี้ชาติสมาชิกอียูอาจไม่ต้องเลือกรับนักเดินทางจากแค่ประมาณ 10-15 ประเทศ แต่จะสามารถรับนักเดินทางจากทั่วโลกที่มีมากถึง 100 ประเทศ หากสถานการณ์ยังพัฒนาไปในทิศทางบวกอยู่     ส่วนผู้ที่ได้รับวัคซีนครบแล้ว ซึ่งต้องรับโดสสุดท้ายอย่างน้อย 2 สัปดาห์ก่อนมาถึงอียูเพื่อให้ภูมิคุ้มกันทำงานเต็มที่ ยังต้องปฏิบัติตามเงื่อนไขของแต่ละประเทศ เช่นการตรวจเชื้อไวรัสโควิดไม่ว่าก่อนหรือหลังเดินทางมาถึง หรือการกักกันโรค     ข้อเสนอนี้ยังรวมถึงทางเลือก "การหยุดฉุกเฉิน" ที่เผื่อไว้สำหรับชาติสมาชิกเพื่อปิดรับนักเดินทางจากประเทศที่ "ตรวจพบไวรัสสายพันธุ์น่ากังวลหรือสายพันธุ์ที่ต้องให้ความสนใจ" ได้โดยทันที     ปัจจุบันมีไวรัส 4 ชนิดที่ผ่านการรับรองขององค์การยาแห่งยุโรป (อีเอ็มเอ) แล้ว ได้แก่ วัคซีนของไบออนเทค/ไฟเซอร์, โมเดอร์นา, แอสตร้าเซนเนก้า และจอห์นสันแอนด์จอห์นสัน (เจแอนด์เจ) ทั้งหมดยกเว้นเจแอนด์เจต้องฉีด 2 โดส ส่วนวัคซีนชนิดอื่นๆ นั้นอาจเพิ่มในบัญชีได้ในภายหลัง โดยอีเอ็มเอกำลังเริ่มพิจารณาวัคซีนสปุตนิก 5 ของรัสเซีย แต่ยังไม่มีการประเมินวัคซีนของจีนซึ่งใช้อยู่ในหลายประเทศ     แถลงการณ์ของคณะกรรมาธิการยุโรปกล่าวว่า วัคซีนชนิดอื่นๆ อาจถูกเพิ่มในรายชื่อที่จะผ่านการอนุมัติให้เดินทางเข้าอียูได้ หากวัคซีนนั้นอยู่ในรายชื่อวัคซีนที่องค์การอนามัยโลกอนุมัติการใช้งานฉุกเฉิน     รายงานกล่าวว่า ณ เวลานี้อียูแนะนำชาติสมาชิกห้ามนักเดินทางโดยทั่วไปเข้าอียู ยกเว้นการเดินทางด้านธุรกิจที่จำเป็น ซึ่งชาติสมาชิกส่วนใหญ่ยึดตามคำแนะนำนี้ โดยมีเพียง 7 ประเทศที่อยู่ในรายชื่อสามารถเดินทางแบบไม่ใช่กิจธุระจำเป็นเข้าอียูได้ ซึ่งขึ้นอยู่กับชาติสมาชิกจะพิจารณายกเว้นข้อจำกัดเอง "โดยลำดับ" ได้แก่ ออสเตรเลีย, นิวซีแลนด์, รวันดา, สิงคโปร์, เกาหลีใต้ และไทย เนื่องจากตัวเลขจากประเทศเหล่านี้เผยว่าสามารถควบคุมการติดเชื้อโควิดได้      ส่วนจีนซึ่งอยู่ในลิสต์ดังกล่าวด้วยเช่นกันนั้น อียูกำหนดว่าจะผ่อนคลายข้อกำหนดด้านการเดินทางต่อเมื่อจีนตอบแทนในแบบเดียวกัน ซึ่งจีนยังไม่ผ่อนคลายให้ในเวลานี้     องค์ประกอบสำคัญของข้อเสนอนี้คือ "ใบรับรองสีเขียวแบบดิจิทัล" ที่อียูวางแผนไว้เป็นใบผ่านสำหรับการเดินทางของผู้ที่ผ่านการฉีดวัคซีนแล้ว, ผู้ที่ผลตรวจโควิดล่าสุดเป็นลบ หรือมีภูมิคุ้มกันภายหลังหายจากการติดเชื้อโควิด อียูมีแผนจะเริ่มออกใบอนุญาตนี้สำหรับการเดินทางภายในอียูในเดือนหน้า โดยมีเป้าหมายจะขยายถึงนักเดินทางจากนอกอียูด้วยในท้ายที่สุด. https://www.thaipost.net/main/detail/101668 คณะกรรมาธิการยุโรป, ฉีดวัคซีนโควิด, ท่องเที่ยวยุโรป, วัคซีนแอสตร้าเซนเนก้า, สหภาพยุโรป, อัวร์ซูลา ฟอน แดร์ ไลเอิน, อียู, เปิดรับนักเดินทางที่ฉีดวัคซีนแล้ว, ใบรับรองสีเขียวแบบดิจิทัล TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20210503/image_big_60901918b0262.jpg 42102 28/07/2019 00:01 28/07/2019 00:01 เรือดำน้ำรำลึก (จบ) : อวสานการเดินทาง เรือลาก EDI ตอนกำลังเดินทางเข้าฝั่งเมืองเอสแบร์กของเดนมาร์ก              เราได้ทราบกันไปในฉบับที่แล้วว่าเรือที่ผู้รับจ้างใช้ลากเรือดำน้ำนั้นไม่ใช้เรือลากจูง (Tugboat) หากแต่เป็นเรือชราสำหรับล่าปลาวาฬ (Whaler) อายุถึง 80 ปี แต่เมื่อการณ์มาถึงขั้นนี้แล้วก็ต้องปล่อยเลยตามเลย ถ้ายายแก่ EDI นี่สามารถประคองเรือดำน้ำ U-194 ถึงปลายทาง ก็ต้องยกความดีให้กับความสูงอายุที่ยังเก๋าเกม เข้าตำราขิงแก่หรือมะพร้าวห้าวอะไรทำนองนั้น                 หลังจากเชือกที่เชื่อมเรือลาก EDI กับเรือดำน้ำ U-194 ขาดลงจนเรือดำน้ำหายไปกลางดึกและกลับมาผูกต่อกันได้ใหม่ในเวลาต่อมา เชือกที่ติดอยู่กับใบพัดใต้ท้องเรือก็ถูกนักดำน้ำลงไปแงะขึ้นมาได้สำเร็จ ทว่าการโรมรันเริ่มยกที่ 2 ได้ไม่นานก็ต้องชะงักลงไปอีกเพราะระบบหางเสือไฮดรอลิกส์พังลงไม่เป็นท่า น้ำมันพุ่งขึ้นมากองบนพื้นห้องควบคุมเรือ กัปตันแฮรี่สั่งให้อามิน-ลูกเรืออินโดฯ ทอดสมอทันที                 เรือเสียตอนบ่ายวันศุกร์ยิ่งทำให้แย่ลงไปเพราะวันเสาร์และวันอาทิตย์ ร้านขายอะไหล่ปิด การซ่อมเรือจะเริ่มได้ในวันจันทร์ ยังดีที่วันเสาร์ติโม-เจ้าของเรือดำน้ำคนเก่าโทรมาแจ้งว่าจะนำข้าวของลงเรือมาให้พวกเรา โดยเฉพาะกระเป๋าเสื้อผ้าที่เรารอคอยมานานหลายวันแล้ว แต่ติโมบอกว่าเรือ Alice of Råå ของกัปตัน Stig สตาร์ทไม่ติดเป็นวันที่สองติดต่อกัน หากบ่ายนี้ยังสตาร์ทไม่ติดเขาจะขโมยเรือใครก็ได้แถวๆ นั้นมาหาพวกเราให้ได้ ผมก็เลยเชียร์ เพราะว่าจะได้อาบน้ำเสียที เสื้อผ้าที่ติดตัวมาใช้ไปหมดแล้ว ติโมสวนว่าอาบน้ำไม่เห็นต้องใช้เสื้อผ้า ผมก็บอกกลับไปว่าอาบเสร็จแล้วจะให้ใส่อะไร   ผู้ช่วยกัปตันชาวอินโดฯ ยิ้มออกเป็นครั้งแรก                 ตอนเย็น ขณะเข้าห้องน้ำ ผมมองออกไปทางช่องหน้าต่าง เห็นร่างอวบอ้วนของติโมยืนอยู่บนหัวเรือ Alice of Råå ด้วยมาดทรนงองอาจ ดูคล้ายกัปตันเรือโจรสลัดยืนบัญชาการรบ เมื่อเรือทั้ง 2 ลำถูกเชือก 2 เส้นล่ามไว้ด้วยกัน ทุกคนต่างมีแต่ความยินดีปรีดา ทันทีที่ติโมข้ามมายังเรือ EDI พี่หมู (ผุดผาดน้อย วรวุฒิ อดีตยอดมวยไทย) โผไปเข้าสวมกอด ไวน์แดง 10 กล่องที่แกสั่งไปติโมขนมาครบ สมทบกับ 5 กล่องเมื่อวันก่อน ข้าวของค่อยๆ ถูกขนลำเลียงข้ามลำเรือมา และที่น่าดีใจสำหรับตัวผมเองก็คือกีตาร์โปร่ง แม้ว่าพอลองดีดดูแล้วก็ยังสงสัยว่าจะแข่งกับเสียงเรือ เสียงคลื่น ได้หรือเปล่า                 อูดิง-ผู้ช่วยกัปตันเรือชาวอินโดฯ ที่ภรรยาตั้งท้องได้ 7 เดือน ได้จังหวะเดินเข้าไปคุยกับกัปตันสติ๊ก ขอขึ้นเรือเข้าฝั่งและเดินทางไปสนามบินเพื่อขึ้นเครื่องกลับประเทศ หมายจะไปดูหน้าลูกตอนคลอด ผมได้ยินกัปตันสติ๊กตอบแว่วๆ ว่าอยากจะช่วยแต่ไม่สามารถทำได้ รอยยิ้มที่ไม่ปรากฏบนใบหน้าของเขามาตั้งแต่ต้นเราก็ยังไม่เห็นกันต่อไป                 ดึกคืนนั้นระหว่างการดื่มกันตามปกติในห้องกินข้าว กัปตันแฮรี่อ่านหนังสือพิมพ์ที่ติโมซื้อมาฝากหลายฉบับ มีฉบับหนึ่งที่เป็นหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นเสนอข่าว U-194 มีภาพเรือดำน้ำที่ถูกถ่ายจากฝั่ง กัปตันพูดขึ้นว่าจะโทรบอกเพื่อนนักข่าวของเขาให้มาทำข่าวเรือลาก EDI ด้วย และให้พวกเราคนไทย 3 คนบอกนักข่าวว่าเป็นลูกเรือ ไม่ได้มาทำสารคดีบันทึกการเดินทาง เพราะไม่เช่นนั้นความสนใจของนักข่าวจะเปลี่ยนไป                 อ่านไปอ่านมา กัปตันเจอข้อความที่ติโมให้สัมภาษณ์ ข่าวเขียนว่าเรือ EDI ลำนี้มีอ็อตโต-นักธุรกิจหนุ่มชาวสวีดิชเป็น Owner หรือเจ้าของ กัปตันบอกว่าอ็อตโต้ไม่ได้เป็น Owner แต่เป็น Investor หรือผู้ลงทุน พรุ่งนี้เขาจะโทรไปหาติโมให้แก้ข่าว ผมถามว่าถึงขั้นต้องแก้ข่าวเลยหรือ กัปตันตอบว่าอ็อตโตอาจมีปัญหาได้   กะลาสีคนขยันชาวอินโดฯ ที่พวกเราสนิทสนมชมชอบ                 หลังกัปตันปลีกตัวไปนอนได้ไม่เท่าไหร่ คริส-พ่อครัว ผู้เป็นหลานของกัปตันแฮรี่ก็พูดกับ “วลาดิสลาฟ” ชีฟเอ็นจิเนียร์ หรือต้นกลชาวรัสเซียนเรื่องค่าจ้างว่าเพิ่งจะรู้ตัวเลขตอนที่ลงเรือมาแล้ว หากรู้ก่อนก็คงจะไม่ร่วมงานนี้ เช่นเดียวกับวลาดิสลาฟที่ไม่ค่อยพอใจค่าจ้างของตัวเองเช่นกัน                 ลูกเรือทยอยลาไปนอนจนเหลือแต่ผมกับพี่หมู ผมก็เปิดเพลงไทยจากเครื่องเล่นดีวีดีพกพาให้พี่หมูฟังแก้คิดถึงบ้านเกิด แกไม่ได้กลับเมืองไทยนานแล้วตั้งแต่แต่งงานครั้งหลังสุดกับสาวไทยในสวีเดน กระทั่งแบตเตอรี่ของเครื่องเล่นดีวีดีหมดก็ได้เวลาเปิดตัวกีตาร์เมดอินไชน่า พี่หมูขอเพลง “พรานทะเล” ของวงสุนทราภรณ์ แกจำเนื้อเพลงได้อย่างเหลือเชื่อ ผมเองเคยฟังมาบ้าง จำทำนองได้                 “ชีวิตที่คร่ำกลางน้ำเวียนวน ลอยล่องกลางชลไม่พ้นทนไป อยู่กับเรือเบื่อใจ ผองพรานทะเลไร่ไป อยู่ห่างไกลกลางสายชล......”                 จบพรานทะเลแล้วพี่หมูขอต่อด้วย “ตังเก” ของน้าหมู พงษ์เทพ กระโดนชำนาญ เข้ากับความเป็นคนขอนแก่นแดนอีสานของแก                 “ฉันเกิดอยู่แดนอีสาน ถิ่นกันดารที่เขาดูหมิ่นดูแคลน จากไกลไปหากินต่างแดน ก็อาลัยแสนเมื่อจำต้องพรากบ้านมา....”                 ร้อง-เล่น-ดื่ม กันจนเลยเที่ยงคืน ผมเห็นว่ามือที่ถือแก้วไวน์แดงนั้นไม่ขยับแล้วก็หันไปมองหน้า ใบหน้าก็ไม่ขยับเช่นกัน ตาปิดลงแล้วแต่มือยังประคองแก้วไวน์ให้ตรงเด่ได้ พี่หมูนี่ตอนดื่มก็มีความเป็นมืออาชีพไม่แพ้ตอนชกมวย   ผุดผาดน้อย วรวุฒิ กับกิจวัตรประจำคืน                 วันจันทร์ที่ 29 มกราคม 2550 วันนี้ไม่มีอะไรน่าสนใจมากไปกว่าการมาของช่างจากสต็อกโฮล์ม 2 คน กัปตันแฮรี่โม้ว่าพวกนี้ฝีมือดีที่สุดในประเทศ ก่อนมื้อเย็นคริสรายงานคำวินิจฉัยโรคเรือ EDI ถ่ายทอดจากปากคำของช่างชุดหมีสีฟ้าให้ฟังว่าอาจต้องใช้เวลาซ่อมเป็นสัปดาห์และซ่อมในทะเลไม่ได้ ต้องลาก EDI เข้าไปซ่อมใน Shipyard หรืออู่ซ่อมเรือ เพราะเครื่องเสียทั้งระบบ                 ตอนที่คริสพูดนี้กัปตันแฮรี่ไม่อยู่ เมื่อกัปตันเข้ามากินมื้อค่ำจนอิ่มแล้วเขาบอกพวกเราว่าจะไม่ลาก EDI เข้าฝั่ง เพราะกลัวว่าช่างจะไม่กระตือรือร้นเร่งซ่อม แต่ผมคิดว่ากัปตันไม่อยากจ่ายค่าจอดเรือมากกว่า และแล้วการซ่อมก็กระทำกันกลางทะเล ในช่องแคบโอเรซุนด์ ระหว่างเมืองเฮลซิงบอร์กของสวีเดนและเฮลซิงเงอร์ของเดนมาร์ก                 วันที่ 31 มกราคม 2550 ก่อนมื้อเที่ยงไม่นาน เรือ Alice of Råå เข้ามาหาพวกเราอีกครั้งหลังจากหายไปหลายวัน ผมกำลังถือกล้องวิดีโออยู่นอกตัวเรือ EDI พอดี นอกจากอะไหล่จำนวนหนึ่งแล้วก็ยังมีสาวฟิลิปปินส์มากับเรือด้วย ใช่แล้ว เธอคือหลานสาวอดีตรองประธานาธิบดีแดนตากาล็อก ภรรยาของคริส                 พอเธอข้ามพ้นกราบเรือ EDI มาได้ ฝ่ายสามีเข้าไปสวมกอด แล้วพากันหายเข้าไปในห้องนอนของพ่อครัว ทิ้งกระเป๋าสัมภาระไว้ตรงจุดสวมกอด วันนี้เราได้กินมื้อเที่ยงช้ากว่าปกตินิดหน่อย   มุมหนึ่งของกรุงโคเปนเฮเกเกน เมืองหลวงประเทศเดนมาร์ก                 วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2550 เรือลาก EDI ได้รับการซ่อมจนเสร็จ เปลี่ยนอะไหล่ใหม่เรียบร้อย แม้มีพยากรณ์อากาศว่าจะมีลมพายุและคลื่นขนาดยักษ์รออยู่ที่ทะเลเหนือตลอด 4-5 วันข้างหน้า แต่กัปตันแฮรี่ไม่ฟังเสียง อ้างว่าเสียเวลาซ่อมเรือมานานแล้ว อยากไปให้ถึงเมืองไทยเต็มที ประสบการณ์ในทะเล 40 ปีจะไม่ทำให้ใครเดือดร้อน                 ออกเดินทางจากปราการสุดท้ายของทะเลบอลติกเข้าสู่ทะเลเหนือ (ส่วนหนึ่งของมหาสมุทรแอตแลนติก) ซึ่งจุดเชื่อมกันของสองทะเล กระแสคลื่นแรงกว่าปกติ ผสมกับพายุที่เข้ามาบวกเสริม ปรากฏการณ์ลมในท้องดันอาหารค้างเก่าออกจากปากเกิดขึ้นทั้งวันทั้งคืนจนหมดแรง กินอะไรเข้าไปก็ออกมาหมด ต้องนอนสถานเดียว คนอื่นๆ ก็คล้ายกัน เรือกลิ้งไปกลิ้งมาบนยอดคลื่นที่สูง 5 เมตร, 6 เมตร และสูงสุด 7 เมตรในบางจังหวะ (จากปากคำของอูดิงที่ผมถามเขาตอนหลัง) เสียงโครมครามดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า เครื่องมืออุปกรณ์ที่ไม่มีที่ล็อกลอยว่อน   ภาพหนังสือพิมพ์แจกฟรีอาจหาไม่ได้ง่ายๆ แล้วในทุกวันนี้                 ผมกับพี่หมูนอนในห้อง Hospital (ห้องรับแขก) ซึ่งเป็นห้องที่เก็บชุดชูชีพ คลื่นกระแทกเรือจนเรากระเด็นตกจากเตียงหลายครั้ง ผมต้องบอกว่า “พอแล้วครับ ยอมแล้วครับ” พี่หมูที่นอนกำพระเครื่องอยู่หันมาถาม “เพ้อแล้วเหรอ”                 กระทั่งเช้าวันที่ 5 กุมภาพันธ์ นาฬิการะบุเลข 07.38 น. วลาดิสลาฟรับคำสั่งจากกัปตันแฮรี่ แล้วไปบอกอามิน-กะลาสีคนขยันว่า “Cut the wire” อามินทำตามคำสั่ง ตัดเชือกที่ลากเรือดำน้ำอยู่เบื้องท้ายทิ้ง                 พวกเราขึ้นไปบนห้องควบคุมเรืออย่างทุลักทุเลเพราะเรือยังโคลงไปมาไม่หยุดหย่อน มองออกไปด้านหลัง เรือดำน้ำ U-194 ค่อยๆ มุดลงทะเล ไม่กี่นาทีก็หายวับ เหมือนไม่เคยมี U-194 อยู่ตรงนั้น ทุกคนในเรือตกอยู่ในอาการใจหาย แต่อาจยกเว้นอูดิง-ผู้ช่วยกัปตันที่เมียท้องแก่                 พี่ธรรมนูญ-ผู้ประสานงานของเจษฎาเทคนิคมิวเซียมโทรรายงานคุณเจษฎา เดชสกุลฤทธิ์ เจ้าของเรือดำน้ำคนใหม่ ไม่อยากนึกเลยว่าคุณเจษฎาจะมีสีหน้าอย่างไรเมื่อได้ยินข่าวร้าย                 สาเหตุที่ทำให้เรือจมนั้นยังไม่เป็นที่สรุปแน่ชัดนับจนบัดนี้ แน่นอนว่ากัปตันแฮรี่จะต้องมีส่วนรับผิดชอบในฐานะกัปตันและฝืนคำพยากรณ์อากาศ แต่คงไม่ตั้งใจจะพาเรือดำน้ำไปตัดเชือกทิ้งกลางทะเลเหนือตามที่บางคนสงสัย ไม่งั้นคงไม่เตรียมสระน้ำผ้าใบเผื่อไว้จัดปาร์ตี้ในวันอากาศดี และเพิ่งสั่งซื้อทีวีและเครื่องเล่นดีวีดีไม่กี่วันก่อน ไม่น่าจะเอาประสบการณ์ในทะเล 40 ปีไปขายราคาถูกๆ ส่วนอูดิงที่อาจจะเป็นคนเดียวที่ยินดีกับเหตุการณ์นี้เพราะจะได้กลับไปดูหน้าลูกตอนคลอดได้ทันดังหมาย แต่ก็ไม่น่าจะมีจังหวะเวลาไปทำอะไรกับเรือดำน้ำ กรณีเดียวที่จะทำได้คือแอบไต่เชือกลอยทะเลไปเปิดประตูเรือดำน้ำตอนกลางคืน ซึ่งผมไม่เชื่อว่าเขาจะบ้าระห่ำเป็นพระเอกหนังแอคชั่นขนาดนั้นได้   ผุดผาดน้อย วรวุฒิ ขณะรอขึ้นเครื่องกลับเมืองไทย                 ผมมาวิเคราะห์ตอนหลัง นอกจากสาเหตุที่อาจเกิดจากพายุและคลื่นลมแล้ว ก็ไม่ควรมองข้ามกรณีที่เรือดำน้ำขาดหายไปกลางดึกแล้วกลับมาชนเข้ากับเรือลากอย่างจัง อาจทำให้เรือดำน้ำมีแผล และค่อยๆ รับน้ำทะเลเข้าไปในเวลาต่อมา                 คุณเจษฎาได้จ้างทีมนักประดาน้ำลงไปดูสภาพ U-194 ถึง 2 ครั้งในเวลาต่อมา ครั้งแรกมองเห็นไม่ชัด ครั้งที่สองเห็นชัด พบว่าตัวเพรียงเกาะอยู่ทั่วลำเรือแล้ว และหากจะกู้ขึ้นมาก็มีภาระทั้งค่ากู้ ต้องพาเข้าฝั่ง ต้องซ่อมอีกรอบ ต้องจ้างทีมลากใหม่ สรุปคือซื้อใหม่ง่ายกว่า ปล่อยให้ U-194 เป็นสาขาพิพิธภัณฑ์ของเจษฎาเทคนิคมิวเซียมอยู่ที่ก้นทะเลเหนือ นอกฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศเดนมาร์ก                   ความรู้สึกตอนนี้คืออาลัยเสียดายที่ภารกิจไม่สำเร็จ อีกความรู้สึกคือเหมือนคนรอดตาย กัปตันบอกว่าถ้าไม่ตัดเชือกทิ้ง เราในเรือลากก็ต้องถูกดึงลงไปด้วย และนึกต่อว่าหากใช้วิธีการลากแบบนี้ไปเรื่อยๆ พวกเราจะสามารถเผชิญคลื่นลมในมหาสมุทรอีกราว 4 เดือนไปตลอดรอดฝั่งจนถึงเมืองไทยได้จริงหรือ   จากซ้ายไปขวา อนันตศักดิ์ รฟท., ขุนพลน้อย เกียรติสุริยา, เจษฎา เดชสกุลฤทธิ์ (ไม่ได้เป็นนักมวย), อภิเดช ศิษย์หิรัญ, เขียวหวาน ยนตรกิจ และผุดผาดน้อย วรวุฒิ (ยืนบังก้องเวหา ลูกปัญจมา)                 งานนี้ผู้ที่เศร้าเสียใจไม่น้อยอีกคนหนึ่งก็คือติโม เพราะแม้จะได้เงินค่าเรือดำน้ำไปแล้ว แต่เขาปรารถนาจะส่งต่อ U-194 ให้ได้ทำหน้าที่ “อนุสรณ์สงครามเย็น สื่อกลางสันติภาพ” ในเมืองไทยมากกว่าจะต้องจบชะตากรรมเช่นนี้                 วันที่ 6 กุมภาพันธ์ เรือลากพาคนไทยเข้าฝั่งที่เมืองเอสแบร์ก (Esbjerg) ของเดนมาร์ก พวกเรา 3 คนเดินชมเมืองจนถึงเย็นแล้วร่ำลาทีมเรือลาก EDI ขึ้นรถไฟไปกรุงโคเปนเฮเกน พี่ธรรมนูญยังคงอยู่ทำหน้าที่ประสานงานต่อไป                 พี่หมูโทรศัพท์หานักมวยเก่ารุ่นน้องชื่อ “ต้อย” เขาสอนมวยอยู่ที่โคเปนเฮเกนได้หลายปีแล้ว พี่ต้อยมารับที่สถานีรถไฟแล้วพาไปกินข้าวที่ร้านคนไทยชื่อ “บ้านแก้ว” พวกเราเที่ยวกลางคืนในเมืองหลวงของเดนมาร์กจนเกือบสว่าง พบเจอคนไทยหลายคน                 วันต่อมาพี่หมี (ปัจจุบันคือพระสุธรรม ฐิตธัมโม) ชวนนั่งเครื่องบินไปเยอรมนีเพื่อจะโดยสารรถไฟสายทรานส์ไซบีเรียไปจีน แล้วค่อยกลับเมืองไทย ผมเห็นด้วย แต่พี่หมูค้าน บอกว่าอยากไปให้ถึงเมืองไทยเร็วๆ ก็เลยไปหาตั๋วกลับกรุงเทพฯ ที่สำนักงานการบินไทยประจำกรุงโคเปนเฮเกน                 เช้าวันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2550 พวกเราลงเครื่องที่สนามบินสุวรรณภูมิ คุณเจษฎาและทีมงาน ประกอบด้วย อภิเดช ศิษย์หิรัญ, เขียวหวาน ยนตรกิจ, ขุนพลน้อย เกียรติสุริยา, ก้องเวหา ลูกปัญจมา และ อนันตศักดิ์ รฟท. มาคอยต้อนรับ ครึ่งหนึ่งในจำนวนนี้เคยชก (บนเวที) กับพี่หมูมาแล้ว                 คุณเจษฎาเป็นเจ้าของไอเดียนำคณะนักมวยมาต้อนรับนักมวย แกยังยิ้มแย้มแจ่มใสแม้เพิ่งเสียเรือดำน้ำไปหนึ่งลำ.   https://www.thaipost.net/main/detail/42102 ท่องเที่ยวยุโรป, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาศ, เบื้องหน้าที่ปรากฏ, เรือดำน้ำรำลึก (จบ) : อวสานการเดินทาง FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg 40319 06/07/2019 20:16 06/07/2019 20:16 เรือดำน้ำรำลึก (3) : เบอร์ลินลิ้นห้อย  เรือดำน้ำวิสกี้คลาส U-194 ของอดีตสหภาพโซเวียตจอดอยู่ที่อู่ต่อเรือในเมืองเซสชิน ประเทศโปแลนด์ พร้อมออกเดินทางสู่เมืองไทย             จากสนามบินอาร์ลันดา กรุงสตอกโฮล์ม ใช้เวลาบินประมาณ 1 ชั่วโมงครึ่งก็ถึงสนามบินเบอร์ลินบรันเดนบวร์ก สนามบินแห่งนี้แม้อยู่ในเยอรมนี แต่ถือว่าเป็นสนามบินนานาชาติที่อยู่ใกล้เมืองเซสชิน ประเทศโปแลนด์ กว่าสนามบินนานาชาติอื่นๆ ในโปแลนด์ด้วยกัน                 เรากำลังจะเดินทางไปที่เมืองเซสชิน เพราะเรือดำน้ำ U-194 กำลังได้รับการซ่อมแซมขั้นสุดท้ายอยู่ที่นั่นก่อนออกเดินทาง (ด้วยเรือลาก) สู่ประเทศไทย คณะของคุณเจษฎา เดชสกุลฤทธิ์ เจ้าของคนใหม่ก็มารออยู่แล้ว                 ที่อาคารผู้โดยสารขาเข้าสนามบินกรุงเบอร์ลิน เราช่วยกันกวาดตามองบรรดาคนที่ยืนถือป้ายกระดาษเพื่อรับเราไปเมืองเซสชิน ข้อความที่ควรจะเป็นของเราคือ U-194 หรือชื่อของพวกเราคนใดคนหนึ่ง หาอยู่นานก็ไม่เจอ สุดท้ายเกือบไม่เหลือใครถือป้ายอยู่บริเวณนั้น หรือไม่มีใครมารับเรา?                 กระทั่งพี่หมี (พระสุธรรม ฐิตธัมโม ในปัจจุบัน) พาฝรั่งศีรษะโล่งเตียนหุ่นตุ้ยนุ้ยเดินมาหาผม เขาพูดภาษาอังกฤษแทบไม่ได้ ในมือมีกระดาษเขียนว่า EDI ซึ่งเราไม่รู้ความหมาย แต่เมื่อโชว์ข้อความในมือถือเขียนว่า Mr.Witoon lost his passport, please bring him to Thai Embassy in Berlin “นายวิฑูรย์ทำพาสปอร์ตหาย กรุณาพาเขาไปที่สถานทูตไทย ณ กรุงเบอร์ลิน” ผมก็โล่งใจ นี่แหละสารถีของเรา                 ส่วนป้าย EDI ที่เขาถืออยู่ ทราบในสอง-สามวันหลังจากนั้นว่าเป็นชื่อเรือลากที่จะพาเราและเรือดำน้ำไปเมืองไทย ขณะที่ข้อความในมือถือมาจากพี่ธรรมนูญ ลูกน้องคุณเจษฎาที่ทำหน้าที่ประสานงานอยู่ที่เมืองเซสชิน และเป็นอีกคนหนึ่งที่จะลงเรือไปกับพวกเราด้วย                 คนขับรถของเราชื่อ “ปีเตอร์” เป็นคนโปลิช พูดภาษาเยอรมันได้ มีแผนที่ขนาดใหญ่อยู่ในรถยนต์ซีตรองของเขา หาตำแหน่งที่ตั้งสถานทูตไทยเจอแล้ว แต่ไม่รู้จะคลำทางไปอย่างไร เขาขับไปจอดด้านหน้าอาคารสนามบินเพื่อจะถามใครสักคน เวลานี้ฝนพรำลงมา อุณหภูมิ -8 องศา แถมลมยังพัดแรง                 สาวใหญ่ในชุดเหลืองเดินตัวสั่นสะท้านด้วยความหนาวมาที่รถ เสวนากับปีเตอร์ แต่ปีเตอร์ไม่ค่อยอยากคุยด้วยเท่าไหร่ มีผู้หญิงอีกคนเดินเข้ามา เธอเป็นเจ้าหน้าที่สนามบินเสนอความช่วยเหลือ ปีเตอร์จึงลงจากรถไปคุยกับเธอใต้ชายคาอาคาร เป็นโอกาสให้สาวใหญ่ชุดเหลืองได้เสวนากับคนที่เหลือในรถ                 เธอแต่งหน้าแรง ปัดแก้มสีออกแดงๆ ส้มๆ ทาเปลือกตาและขอบตาสีดำ ใส่กระโปรงสั้น และถุงน่องตาข่าย แต่คงไม่สามารถต้านทานอากาศหนาว เพราะตาข่ายห่างจนใช้ดักปลาได้ เธอเป็นคนโปลิช แต่พูดอังกฤษได้คล่องแคล่ว บอกว่าเพิ่งลงเครื่อง ทำงานอยู่ในแอฟริกานานหลายปี รู้สึกไม่ค่อยชินกับอากาศหนาวเสียแล้ว มีความจำเป็นต้องกลับมาเยี่ยมญาติที่โปแลนด์ จองแท็กซี่ไว้ทางอินเทอร์เน็ต แต่แท็กซี่ไม่มาตามนัด “ฉันเกลียดอินเทอร์เน็ต ฉันเกลียดเทคโนโลยี ไว้ใจไม่ได้เลย”                 ปีเตอร์ได้ข้อมูลกลับมาครบถ้วน สาวใหญ่ชุดเหลืองขอติดรถเข้าโปแลนด์ไปด้วย ปีเตอร์ปฏิเสธ พร้อมเหตุผลว่ามีงานต้องทำอีกหลายอย่างก่อนจะเข้าโปแลนด์ เธอก็คงต้องหาทางต่อไปในสภาพการแต่งกายที่กล่าวมา ภายใต้อากาศหนาวเย็นและลมแรง                 เราถึงสถานเอกอัครราชทูตไทย ณ กรุงเบอร์ลิน เวลาเที่ยงพอดี เจ้าหน้าที่ผมสกินเฮด หน้าผากเถิกถึงกลางศีรษะ มีหนวดเหนือริมฝีปากบนเป็นจุดเด่นพอๆ กับศีรษะ ไล่ให้พวกเราไปแจ้งความก่อน จากกิริยาที่เขาใช้ต้องเรียกว่า “ไล่” เท่านั้น เราอาจจะคาดหมายข้าราชการที่กินภาษีจากพวกเราว่าจะปฏิบัติกับเราผู้เดือดร้อนให้ดีกว่านี้ แต่เราก็เจอข้าราชการแบบนี้อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน                 ผมแจ้งว่าพาสปอร์ตหายในสวีเดน ตำรวจเยอรมนีจะยอมรับแจ้งความหรือ นายหนวดบอกให้โกหกตำรวจไปว่าหายที่นี่ พอถามทางไปสถานีตำรวจ นายหนวดก็ตอบ “ไม่รู้” พร้อมทั้งขู่ว่าสถานทูตปิดบ่ายโมง                 เมื่อ 12 ปีที่แล้ว หากชาวไทยในกรุงเบอร์ลินมีธุระต้องไปติดต่อสถานทูต ท่านอาจจำหน้าและกิริยาของนายคนนี้ได้ ส่วนใน พ.ศ.นี้ไม่รู้ว่าไปได้ดิบได้ดีอยู่ที่ไหนแล้ว                 โชคเรายังมี เจ้าหน้าที่อีกคนเดินเข้ามาเขียนที่อยู่ของสถานีตำรวจและวาดแผนที่ให้ หนึ่งในกลุ่มคนไทยที่ง่วนอยู่กับการเตรียมเอกสารเพื่อติดต่อกิจธุระกล่าวกำชับว่า “น้องรีบมานะ เขาปิดบ่ายโมง” เท่ากับเราเหลือเวลาไม่ถึง 1 ชั่วโมง                 สถานีตำรวจที่นี่ ถ้าไม่มีป้ายเขียนไว้ว่า Polizei เราก็มองแทบไม่ออกว่าเป็นสถานีตำรวจ ด้านหน้ามีป้อมยาม เจ้าหน้าที่คอยสกรีนถามถึงธุระความจำเป็น                 ลุงอ้วนหนวดเฟิ้มถามผมเป็นภาษาเยอรมัน ผมตอบเป็นภาษาอังกฤษ แกใช้วิทยุส่งข่าวไปบอกด้านใน แล้วหันมาถามว่ามาจากไหน พอตอบว่าไทยแลนด์ แกยิ้มเผยให้เห็นฟัน บอกว่าเคยไปเที่ยวประเทศไทยหลายครั้ง แล้วแกก็ทยอยพูดภาษาไทยออกมา “สุไหงโกลก หาดใหญ่ สุราษฎร์ธานี” และอีกหลายคำ ต่อด้วย “ฝนตก” เพราะตอนนี้ฝนยังคงตกอยู่ สรุปแล้วแกน่าจะพูดภาษาไทยได้มากกว่าภาษาอังกฤษ                 เสียงวิทยุดังขึ้น หลังฟังอีกฝ่ายเสร็จลุงอ้วนบอกกับเราว่าต้องไปอีกสถานที่หนึ่ง “ตึกสูงๆ” พร้อมทำท่าทางให้ดูเป็นตึกสูง ผมไปเรียกปีเตอร์มาสื่อสาร ลุงอ้วนชี้ไปที่กระดาษที่แปะไว้ข้างฝาของป้อมยาม นั่นคือสถานที่ที่เราต้องไป แกอธิบายกับปีเตอร์เป็นภาษาเยอรมัน แล้วหันกลับมาพูดกับผม “ตึกสูงๆ” พร้อมทำไม้ทำมือเหมือนเดิม ผมลาแกเป็นภาษาไทย แกก็ตอบกลับมาว่า “สวัสดี”                 ไม่นานปีเตอร์ก็ขับมาถึงอาคารเลขที่ 80 ตึกสูงๆ ที่ลุงอ้วนบอก พี่หมู (ผุดผาดน้อย วรวุฒิ) รออยู่ในรถกับปีเตอร์ ผมเข้าไปกับพี่หมี ถามถึงโปลิศสเตชั่น เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ให้ขึ้นไปชั้น 12 ถึงตอนนี้เรามีเวลาเหลือแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น ผมได้คิวที่ 53 ขณะที่หมายเลขที่แสดงอยู่บนจอระบุคิวที่ 38 และ 39                 พี่หมีแนะให้ผมลัดคิว ห้องไหนว่างก็ให้เดินเข้าไปเลย แล้วบอกถึงความจำเป็น ทั้งเวลาสถานทูตปิด และเวลาที่ต้องเดินทางไปโปแลนด์                 เจ้าหน้าที่ในห้องที่ผมโผล่เข้าไปถามย้ำ 3 ครั้งว่า “คิวของคุณหมายเลขเท่าไหร?” ทำให้ต้องเดินกลับออกมาด้วยความอับอาย แถมยังได้อารัมภบทไปด้วยว่า “ผมมาจากประเทศไทย” แต่พี่หมีบอกว่าของแบบนี้จะมาทำหน้าบางไม่ได้ ต้องลองทุกทาง แล้วให้ผมไปพูดกับเจ้าหน้าที่จัดคิว ผมก็เดินเข้าไปพูดถึงความจำเป็นอีกครั้ง เจ้าหน้าที่สาวบอกว่าเธอช่วยอะไรไม่ได้ คนอื่นก็รออยู่ ไม่เห็นหรือ ทำให้หน้าชาออกมาอีกครั้ง                 มีความรู้สึกแปลกๆ ว่าน่าจะทัน เหมือนตอนที่รู้สึกว่าพี่หมูจะได้ลงเรือเฟอร์รีเมื่อวันก่อน และผมจะได้ขึ้นเครื่องบินจากสตอกโฮล์มมายังสวีเดนเมื่อเช้านี้โดยไม่มีพาสปอร์ตตัวจริง ขณะนั้นเหลือเวลา 20 นาที คิวบนจอแสดงเลขที่ 44 และช่วง 15 นาทีสุดท้ายก่อนบ่ายโมง ตัวเลขวิ่งจาก 44, 45, 46 และในที่สุดก็ 53 อย่างรวดเร็ว                 เข้าไปนั่งในห้องหมายเลข 6 ด้วยใจระทึก เจ้าหน้าที่ผู้หญิงถามถึงความเดือดร้อน ผมอธิบายแล้วยื่นพาสปอร์ตฉบับก๊อบปี้ให้ เธอตรวจสอบในเครื่องคอมพิวเตอร์แล้วเงยหน้าขึ้นมาพูด “คุณทำหายที่สวีเดนนี่นา ไม่ใช่บนถนนในกรุงเบอร์ลิน” เธอบอกให้กลับไปหาตำรวจที่เราเพิ่งจากมาอีกครั้ง แล้วเขียนอะไรบางอย่างลงในกระดาษแผ่นหนึ่งแล้วปั๊มวัน-เวลาลงไปก่อนยื่นมาให้                 ผมได้ไอเดียว่าวัน-เวลาที่เธอปั๊มลงไปนี่แหละคือหลักฐานการแจ้งความ จะไม่กลับไปที่สถานีตำรวจของลุงอ้วนอีก ลงจากตึกแล้วบอกให้ปีเตอร์บึ่งไปสถานทูต ทันเวลาบ่ายโมงอย่างเหลือเชื่อ                 เป็นโชคของเรา นายหนวดไม่อยู่แล้ว เหลือเจ้าหน้าที่ใจดีคนที่เขียนแผนที่ให้เราก่อนหน้านี้ เขายื่นแบบฟอร์มคำขอทำพาสปอร์ตชั่วคราวให้กรอก และว่ากระดาษที่ได้มาจากชั้น 12 ใช้แทนใบแจ้งความได้ แล้วยังให้เวลาไปถ่ายรูปติดบัตร บ่าย 2 ครึ่งค่อยมาใหม่ วันนี้จะขยายเวลาปิดให้ถึง 4 โมงเย็น เพราะต้องรอกงสุลเข้ามาเซ็น                 เขาพินิจพิเคราะห์ใบหน้าของหนึ่งในคณะเรา แล้วถามออกมาว่า “ใช่พี่หมูหรือเปล่า?” ผุดผาดน้อย วรวุฒิ ตอบ “ใช่” แล้วเดินเข้าไปหา พูดคุยกันระหว่างลูกกรง ผ่านช่องยื่นเอกสาร                 ฝ่ายเจ้าหน้าที่แนะนำตัวเองว่าชื่อ “เสาร์” เคยเจอพี่หมูเมื่อปี ค.ศ.1983 หรือ 1984 ตอนที่สมาคมนักเรียนไทยในฝรั่งเศสยกทีมฟุตบอลมาเตะกระชับมิตรประจำปีกับฝ่ายเยอรมัน มีนักเรียนไทยในประเทศใกล้เคียงเข้าร่วมด้วยอีกสี่-ห้าประเทศ พี่หมูเรียนภาษาได้ไม่กี่วันก็ถือว่าเป็นนักเรียนไทยในฝรั่งเศสแล้ว แกจึงไปร่วมงานทุกปี และไฮไลต์ของแกไม่ได้อยู่ที่การเตะบอล หากแต่เป็นงานเลี้ยงหลังเตะบอล                 พี่หมีได้โอกาสถามถึงร้านอาหารไทยประเภทข้าวราดแกงในละแวกนี้ พร้อมยื่นแผนที่จากปีเตอร์ให้คุณเสาร์ใช้ปากกาปักหมุด แล้วเราก็ไปกินมื้อเที่ยงกันที่ร้าน “ตลาดไทย” ทุกคนเอร็ดอร่อย ไม่เว้นปีเตอร์ เขายังซื้อตะเกียบจากร้านมา 1 คู่นำกลับบ้านด้วย                 ผมออกไปหาร้านถ่ายรูปสำหรับติดในพาสปอร์ตชั่วคราว ถามแขกเติร์กคนหนึ่ง เขาบอกให้ลงไปดูในสถานีรถไฟใต้ดิน เจอแขกเติร์กอีกคนในร้านโทรศัพท์มือถือแนะให้ไปที่ตู้หยอดเหรียญ ในตู้ระบุให้ใช้เหรียญ 5 ยูโร จึงกลับไปขอแลกเหรียญกับแขกเติร์กในร้านมือถือ เขาก็ใจดีให้แลก เมื่อนำไปหยอด เครื่องกลับไม่ทำงาน แต่ยังได้เหรียญคืน ออกจากสถานีรถไฟใต้ดินก็วิ่งฝ่าความหนาวไปเรื่อยๆ มองดูสองฝั่งถนน ไม่เห็นร้านถ่ายรูปเลย ถามทั้งแขกเติร์กและคนเยอรมันก็ไม่มีคนรู้ ส่วนมากไม่พูดภาษาอังกฤษ                 กระทั่งเจอวัยรุ่นแขกเติร์กขายผลไม้ 2 คน ขายกันคนละแผง ถามคนแรกว่า Do you speak English? เขาตอบว่า No, I don’t speak English ดูความกวนประสาทของมัน อีกคนกวักมือเรียก พูดว่า “ไอเป็นคนอังกฤษ” ซึ่งก็กวนประสาทพอกัน ผมถามว่า “ถ่ายรูปติดบัตรได้ที่ไหน” เขาบอกให้ตรงไป 300 เมตร ร้านจะอยู่ขวามือ                 ผมวิ่งฝ่าลมและความหนาวตรงไปเกินกว่า 500 เมตรแล้วก็ยังไม่เจอ เข้าไปถามในร้านขายเสื้อผ้า ลุงคนขายบอกให้เดินตรงไปจะเจอป้าย Foto อยู่ด้านซ้ายมือของถนน ผมวิ่งไปราว 100 เมตรก็เจอร้านดังกล่าว เข้าร้านไปในสภาพเหนื่อยหอบ แต่ไม่มีเหงื่อ ขอถ่ายรูป 4 รูป รอไม่ถึง 5 นาทีก็รับรูปได้ ราคา 9.99 ยูโร (ปีนั้นอัตราแลกเปลี่ยนยูโรละประมาณ 50 บาท) แล้ววิ่งกลับเป็นเส้นตรงไปยังทิศทางเดิมที่ร้านอาหารตั้งอยู่ ระยะทางประมาณ 2 กิโลเมตร รถของปีเตอร์กำลังขับออกจากร้านพอดี พวกเขากำลังจะตามหาผม เพราะเห็นว่าหายไปนาน                 ถึงสถานทูตเวลา 4 โมงเย็นเป๊ะ ประตูปิดแล้ว แต่ยังมีคนอยู่ข้างใน ทุกอย่างของวันนี้ล้วนทันเวลาแบบเฉียดฉิว คุณเสาร์และกงสุลยิ้มให้ รูปถ่ายถูกนำไปติดและกงสุลก็ลงลายมือชื่อ อ่านไม่ออกว่าท่านชื่ออะไร แต่นามสกุล “เทวกุล” (Devakula) แน่นอน                 ปีเตอร์ขับพาเราฝ่าลมและฝนที่กระหน่ำลงมามุ่งหน้าสู่โปแลนด์ ใช้เวลาราว 2 ชั่วโมงก็ถึงด่านชายแดน ประเทศโปแลนด์เมื่อต้นปี ค.ศ.2007 แม้จะลงนามเข้าเป็นสมาชิกกลุ่มเชงเก้นแล้ว แต่ยังไม่มีผลในทางปฏิบัติ เจ้าหน้าที่ประจำด่านเรียกดูพาสปอร์ต เมื่อเห็นว่าพวกเรา 3 คนไม่ใช่ชาวโปลิช ก็ให้ปีเตอร์ขับไปจอดในจุดจอดพิเศษ ผ่านไป 5 นาที เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเดินมาบอกว่า มีพาสปอร์ตเล่มหนึ่งผิดปกติ (สีเขียว เล่มบาง) ผมจึงตอบไปว่า “เล่มปกติหาย อันนี้คือเล่มชั่วคราว สถานทูตเพิ่งออกให้” แล้วก็ยื่นฉบับถ่ายสำเนาของเล่มปกติให้ไปด้วย เขาก็ยังถามว่าพาสปอร์ตตัวจริงอยู่ไหน ผมย้ำอีกทีว่า “หาย” พี่แกทำท่าไม่เข้าใจ ตวาดว่า “เอาตัวจริงมา” ผมขึ้นเสียงกลับไป “ทำหายที่ไหนไม่รู้” แล้วทำไม้ทำมือให้ดูว่าหล่นหาย เหมือนเขาเพิ่งจะเข้าใจตอนทำไม้ทำมือนี่เอง แล้วบอกว่าโปแลนด์ยังไม่อยู่ในกลุ่มเชงเก้น วีซ่าของพวกเราใช้ไม่ได้                 เขาหายไปอีกพักหนึ่งแล้วกลับมาคุยกับปีเตอร์แล้วก็หายไปใหม่ ปีเตอร์เดินเข้าไปที่ตึกหลังหนึ่ง ผมเดินไปเข้าห้องน้ำในตึกนั้นก็เจอปีเตอร์ในห้องน้ำ ปีเตอร์พูดว่า 50-50 ไม่รู้จะผ่านหรือเปล่า จากนั้นปีเตอร์เดินไปคุยกับเจ้าหน้าที่ชุดลายพราง ครู่หนึ่งเขากลับเข้ารถ แล้วบอกว่า Maybe พร้อมยักไหล่ แต่พูดให้ใจชื้นขึ้นหน่อยว่าชุดลายพรางที่คุยเมื่อกี๊คือเพื่อนของเขา                 มีโทรศัพท์เข้ามาที่เบอร์ของปีเตอร์ ปลายสายขอคุยกับพี่หมี ได้ความว่าเอเยนต์จะจัดการเอง พี่หมูให้กำลังใจว่า “ถ้ามันไม่ให้เข้าก็ไล่กลับไปตั้งนานแล้ว ไม่ต้องรอถึงชั่วโมงครึ่งหรอก” แล้วก็ทราบว่าคนไทยจากฝรั่งเศสที่ไปร่วมงานปล่อยตัวเรือดำน้ำนี้ด้วยคนหนึ่งได้ล่วงหน้าไปตั้งแต่เมื่อวาน ใช้เวลาในการเจรจาชั่วโมงครึ่งเช่นกัน                 เอเยนต์จัดการอย่างไรไม่ทราบได้ แต่อีก 15 นาทีต่อมาเราก็ถึงที่หมายในเมืองเซสชิน. https://www.thaipost.net/main/detail/40319 2. ชุมชนท่องเที่ยวเชิงนิเวศน์, การท่องเที่ยว, ท่องเที่ยวยุโรป, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาศ, เบื้องหน้าที่ปรากฏ, เรือดำน้ำรำลึก (3), เรือดำน้ำรำลึก (3) : เบอร์ลินลิ้นห้อย FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg