66103 16/05/2020 20:03 16/05/2020 20:03 ลากั๊ตบาไปฮานอย              ช่วงไม่กี่ปีหลังมานี้ “เกาะกั๊ตบา” ถือเป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางสำคัญของนักท่องเที่ยวที่เดินทางมาเยือนเวียดนาม ก่อนหน้านั้นมักจะอยู่ในโปรแกรมต่อเนื่องหรือถูกผูกอยู่ในทริปเดียวกับการเที่ยวอ่าวฮาลอง (Ha Long Bay) แต่เมื่อมีการพัฒนาสาธารณูปโภคด้านต่างๆ ขึ้นบนเกาะเพื่อรองรับการท่องเที่ยวอย่างจริงๆ จังๆ ผู้คนก็นิยมเดินทางตรงจากกรุงฮานอยมายังเกาะกั๊ตบาโดยไม่ต้องไปผ่านอ่าวฮาลองมากขึ้นเพราะใช้เวลาพอๆ กัน และหากจะบินมาลงที่เมืองไฮฟองแล้วนั่งเรือมาเกาะกั๊ตบาก็ใช้เวลาแค่ชั่วโมงเดียว อีกทั้งจากเกาะกั๊ตบานักท่องเที่ยวสามารถซื้อทัวร์ล่องเรือชมอ่าวฮาลองสบายๆ             เหตุผลที่การท่องเที่ยวเกาะกั๊ตบาเริ่มต้นช้าก็เหมือนกับหลายๆ แห่งทั่วทั้งเวียดนามนั่นก็คือ การอยู่ในภาวะสงครามที่ยาวนาน นับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่ 2 ต่อเนื่องด้วยสงครามขับไล่ฝรั่งเศส สงครามขับไล่สหรัฐอเมริกา หรือสงครามอินโดจีนครั้งที่ 1 และครั้งที่ 2 แล้วยังตามมาด้วยสงครามกับกัมพูชา (เขมรแดง) ที่อาจเรียกได้ว่าเป็นสงครามอินโดจีนครั้งที่ 3 กว่าประเทศจะสงบแท้จริงก็ราวๆ ปี ค.ศ.1990 เข้าไปแล้ว             จุดท่องเที่ยวน่าสนใจบนเกาะกั๊ตบานอกจากหาดกั๊ตกอ (Cat Co) ทั้ง 3 หาดที่ได้กล่าวถึงไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้วก็ยังมีอีกหลายแห่ง ขอยกตัวอย่างป้อมปืนใหญ่ (Cannon Fort) ความสูงจากระดับน้ำทะเล 177 เมตร ตั้งอยู่ในชัยภูมิที่ดีมาก บริเวณใกล้ๆ ปลายแหลมทางด้านใต้ของเกาะ กองทัพญี่ปุ่นสร้างขึ้นระหว่างการยึดครองเวียดนามในสงครามโลกครั้งที่ 2 หลังญี่ปุ่นพ่ายแพ้กลับบ้านฝรั่งเศสก็มายึดป้อมแห่งนี้ใช้ในสงครามอินโดจีนครั้งที่ 1 เมื่อฝรั่งเศสเพลี่ยงพล้ำและกำลังจะหนีออกจากเกาะ ฝ่ายทหารในพื้นที่ได้รับคำสั่งให้ทำลายปืนทั้งหมด ทว่าฝ่ายกองทัพเวียดนามมีฝีมือพอที่จะซ่อมแซมอย่างรวดเร็วจนทันได้ยิงเรือฝรั่งเศสที่กำลังเผ่นหนี ส่วนในสงครามอินโดจีนครั้งที่ 2 หรือสงครามขับไล่สหรัฐอเมริกา มีรายงานว่าปืนต่อต้านอากาศยานจากป้อมแห่งนี้มีโอกาสได้ยิงเครื่องบินทิ้งระเบิดของกองทัพลุงแซมตกอ่าวตังเกี๋ยไปหลายลำ ร้านที่มีสัญลักษณ์ ATM บนเกาะกั๊ตบาไม่ได้แปลว่ามีเครื่องเอทีเอ็มอยู่ภายในร้าน             ป้อมปืนใหญ่ในปัจจุบันนอกจากมีไว้ศึกษาประวัติศาสตร์แล้วก็ยังเป็นจุดชมวิวหมู่เกาะกั๊ตบา (Cat Ba Archipelago) ที่มีจำนวนถึง 367 เกาะ เกาะเล็กเกาะน้อยอยู่ในอ่าวลานฮา (ส่วนขยายของอ่าวฮาลอง) ป้อมปืนใหญ่นี้ตั้งอยู่ไม่ห่างจากตัวเมืองกั๊ตบาในย่านท่าเรือ หากเดินเท้าก็ใช้เวลาแค่ประมาณ 30 นาที แต่ส่วนมากนักท่องเที่ยวมักเช่ามอเตอร์ไซค์หรือนั่งแท็กซี่ขึ้นไปมากกว่า น่าเสียดายที่ช่วงเวลาขณะผมไปเยือนเกาะกั๊ตบาป้อมปืนใหญ่แห่งนี้อยู่ในระหว่างปิดการเข้าเยี่ยมชม             อย่างที่ได้กล่าวไปว่าเครื่องบินของกองทัพสหรัฐได้ทิ้งระเบิดลงมาบนเกาะนี้อย่างหนักระหว่างสงครามอินโดจีนครั้งที่ 2 ชาวเวียดนามต้องหลบระเบิดในถ้ำต่างๆ ที่มีอยู่ทั่วทั้งเกาะ ปัจจุบันถ้ำบางแห่งได้กลายเป็นจุดดึงดูดนักท่องเที่ยว โดยเฉพาะโรงพยาบาลถ้ำ (Hospital Cave) ที่ถูกสร้างต่อเติมลงไปถึง 3 ชั้น ใช้รักษาผู้บาดเจ็บและเป็นที่หลบระเบิดของนายทหารเวียดนาม จะบนแผ่นดินใหญ่หรือเกาะไหนๆ ในเวียดนามหนีไม่พ้นต้องสร้างตึกเป็นรูปกลักไม้ขีดตั้ง             สำหรับนักท่องเที่ยวที่ชื่นชอบการผจญภัยแนวไต่เขาและปีนผาทั้งหลาย เกาะกั๊ตบารองรับได้ไม่ตกหล่น หนึ่งในนั้นคือที่หุบเขาผีเสื้อ (Butterfly Valley) ผมได้อ่านบล็อกเกอร์บางคนเขียนไว้ว่าอย่าได้คาดหวังว่าจะเจอฝูงผีเสื้อกลุ้มรุมห้อมล้อม หุบเขาแห่งนี้มีผีเสื้ออยู่จริงแต่จำนวนไม่ได้มากมายดาษดื่นราวกับภาพฝันในนิยาย หากแต่เป็นสถานที่สำหรับนักปีนผามากกว่า อย่างไรก็ตามภาพหุบเขาผีเสื้อบนผนังล็อบบี้ในโรงแรมก็ดูสวยงามชวนชมอยู่ไม่น้อย จนผมเกือบจะเช่ามอเตอร์ไซค์ขับไปหา             หุบเขาผีเสื้อนี้เป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติกั๊ตบาที่กินพื้นที่ 109 ตารางกิโลเมตร (ไม่รวม 52 ตารางกิโลเมตรที่เป็นลากูนหรือผืนน้ำบนเกาะและป่าชายเลน) หรือมากกว่า 1 ใน 3 ของเกาะ เมื่อปี ค.ศ.2004 องค์การยูเนสโกประกาศให้เกาะกั๊ตบา (รวมถึงหมู่เกาะ) เป็นพื้นที่สงวนชีวมณฑลเพื่อการอนุรักษ์ การสำรวจวิจัยทางวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม และการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ โดยกำหนดให้มีการพัฒนาเศรษฐกิจของชุมชนเล็กๆ ในเขตพื้นที่กันชนของอุทยานเพื่อให้การอนุรักษ์เดินไปคู่กับเป้าหมายทางเศรษฐกิจอย่างสมดุล             ในด้านความหลากหลายทางชีวภาพของเกาะกั๊ตบานั้นข้อมูลจากเว็บไซต์วิกิพีเดียระบุว่า มีพืชประจำถิ่นอยู่ถึง 1,561 ชนิด ในจำนวนนี้มีสมุนไพรอยู่ 661 ชนิด ส่วนสัตว์ประจำถิ่นมีอยู่ 279 ชนิด โดย 23 ชนิดกำลังอยู่ในภาวะเสี่ยงที่จะสูญพันธุ์ มีสัตว์ปีกอยู่ 160 ชนิด สัตว์เลื้อยคลานและสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ 66 ชนิด แมลง 274 ชนิด สัตว์ทะเล 900 ชนิด ปะการัง 178 ชนิด งูทะเล 7 ชนิด เต่าทะเล 4 ชนิด และสาหร่ายทะเล 21 ชนิดพบทั่วหมู่เกาะกั๊ตบา อ่าวลานฮาภาพสุดท้ายมองออกไปผ่านกระจกรถบัส             สัตว์ตัวเอกของเกาะกั๊ตบาก็คือค่างกั๊ตบา หรือค่างกระหม่อมทอง (Golden-headed Langur) มีอยู่เฉพาะบนเกาะนี้เท่านั้น ถือเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดหนึ่งที่เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์มากที่สุดในโลก จากที่เคยมีอยู่ประมาณ 2,400-2,700 ตัว พวกมันถูกล่าเพื่อนำไปทำยาตามความเชื่อโบราณ อีกทั้งถิ่นที่อยู่อาศัยถูกบุกรุกจนพื้นที่ลดน้อยถอยลง ปัจจุบันพบค่างกั๊ตบาเหลืออยู่เพียง 68 ตัว             ทั้งหมดที่กล่าวมาคือส่วนหนึ่งของสภาพการท่องเที่ยวรวมๆ ของเกาะกั๊ตบา น่าเสียดายอย่างยิ่งที่ผมไม่ได้ไปไหนอย่างเป็นเรื่องเป็นราว ต้องเดินทางออกจากเกาะหลังจากนอนค้างได้ 2 คืน ภารกิจกลับเมืองไทยทางบกกำลังหมิ่นเหม่เพราะกำหนดการบางอย่างแทรกเข้ามาจนอาจมีเวลาไม่พอ             วานนี้ผมได้จองตั๋วรถบัสกั๊ตบา-ฮานอยจากโรงแรมไว้แล้ว ราคา 250,000 ดอง หรือประมาณ 300 บาท กำหนดรถออกเวลา 12.30 น. กินมื้อเช้าไข่คนกับขนมปังบาแก็ตแล้วก็ให้โรงแรมคิดค่าใช้จ่ายทั้งหมดหวังจะจ่ายด้วยบัตรเดบิต แต่ทางโรงแรมรับเฉพาะบัตรเครดิตซึ่งผมไม่มี จึงต้องเดินหาตู้เอทีเอ็มกดเงิน เดินไปทางซ้ายผ่านหน้าท่าเรือกั๊ตบาไปราว 500 เมตร ตู้ของธนาคารไซ่ง่อนในโรงแรมแห่งหนึ่งไม่สามารถใช้งานได้ ขึ้นข้อความ Out of Order เดินกลับไปทางขวาของท่าเรือเจอตู้ของธนาคารเพื่อการเกษตร (AgriBank) ตั้งติดกัน 2 ตู้แต่ใช้การไม่ได้เลยสักตู้ ป่าชายเลนเกาะกั๊ตบา             ผมลองเปิดแผนที่กูเกิลในมือถือหาตู้เอทีเอ็มในรัศมีที่พอเดินได้ ในแผนที่ระบุว่าเป็น ATM หลายแห่ง แต่ผมทราบดีว่าพวกนี้เป็นแค่ร้านแลกเงิน ลองเดินไปร้านที่อยู่ไกลสุดในตลาดกั๊ตบาเพื่อจะเดินไล่กลับมาทีละร้าน ถามผู้หญิงในร้านว่ามีตู้เอทีเอ็มจริงหรือ เธอเอามือไปเคาะที่เครื่องรูดบัตร ทางร้านจะรูดบัตรเสมือนว่าเราได้ซื้อสินค้าบางอย่างแล้วจ่ายเงินสดให้เราตามจำนวนที่ต้องการโดยคิดค่ารูดครั้งละ 4 เปอร์เซ็นต์ของยอดเงิน คงใช้ได้ทั้งบัตรเดบิตและเครดิตตระกูล Visa และ Mastercard ผมถอยออกมา ลองแวะถามอีก 2 ร้านที่มีสัญลักษณ์ ATM อยู่หน้าร้าน แต่ภายในไม่มีตู้เอทีเอ็ม มีแต่เครื่องรูดบัตรเหมือนๆ กัน             เกิดความท้อใจและหวาดหวั่น หากตู้เอทีเอ็มใช้งานไม่ได้ภายใน 1 ชั่วโมงนี้คงไม่แคล้วต้องยอมลงให้กับบริการเอทีเอ็มจำแลงของพวกร้านแลกเงิน เมื่อเดินกลับไปที่ตู้ของธนาคารเพื่อการเกษตร มีฝรั่งยืนรออยู่ 2 คน ชาวเวียดนามอีก 1 คน ทำให้รู้สึกมีความหวังขึ้นมา ในที่สุดก็ทราบว่าเจ้าหน้าที่ของธนาคารกำลังเติมเงินสดเข้าไปในตู้             ไม่กี่นาทีระหว่างนี้มีคนมายืนเข้าคิวเพิ่มอีกหลายคน ผมต่อคิวหลังหนุ่มเวียดนามที่มายืนคอยอยู่ก่อน เขาใช้เวลากดเงินนานมาก กดแล้วกดอีก จนเงินสดเป็นฟ่อนเต็มมือ เขาน่าจะเป็นคนจากร้านรับแลกเงิน และผมก็มีสิทธิ์ที่จะสงสัยว่าพวกนี้นอกจากมีความจำเป็นต้องนำเงินสดไปใช้ในการแลกกับเงินสกุลต่างประเทศจากนักท่องเที่ยวแล้ว ก็ยังอาจตั้งใจให้เงินในตู้เอทีเอ็มหมดเกลี้ยง เพราะเมื่อเงินหมดตู้เอทีเอ็มนักท่องเที่ยวที่ไม่มีเงินสดใช้จ่ายก็คงหนีไม่พ้นต้องไปพึ่งพวกร้านแลกเงินที่รออยู่พร้อมเครื่องรูดบัตร             ผมกดเงินสำเร็จแล้วก็เดินไปกินกาแฟที่ร้าน Start Up เหมือนเช่นเมื่อวาน ชื่นใจกับโรบัสต้าจากดาลัตแล้วเดินกลับโรงแรมเพื่อจ่ายเงิน ขึ้นห้องไปอาบน้ำเก็บกระเป๋า ลงมาเวลาเที่ยงตรง รอครู่เดียวก็มีคนเดินมารับพาไปขึ้นรถบัสที่จอดรออยู่หน้าปากซอย บนรถมีฝรั่งหนุ่มสาวนั่งกันอยู่บ้างแล้ว บางคนยกเท้าขึ้นมาพาดเก้าอี้ตัวหน้าลักษณะปลายเท้าชี้ขึ้นหลังคารถ หนุ่มคนหนึ่งนินทาพนักงานโรงแรมในกั๊ตบาว่า “โง่” ผมได้ยินคำว่า “Stupid” เต็ม 2 หู ทำให้นึกรังเกียจฝรั่งประเภทนี้ขึ้นมาจับใจ ซึ่งในบ้านเราก็มีเพ่นพ่านเป็นจำนวนมาก ท่าเรือ Cai Vieng ในเขต Phu Long เกาะกั๊ตบา สำหรับข้ามฝั่งไปยังเกาะกั๊ตไฮก่อนจะนั่งบัสต่อไปกรุงฮานอย             รถบัสคันนี้เป็นของบริษัททัวร์ชื่อ Daiichi Travel ตระเวนรับผู้โดยสารตามโรงแรมต่างๆ ยาวไปจนออกจากเขตเมืองหน้าท่าเรือกั๊ตบา ขับเลียบฝั่งด้านตะวันตกของเกาะไปสู่ท่าเรือ Cai Vieng ในเขต Phu Long ผู้โดยสารลงจากรถบัสไปขึ้นเรือเฟอร์รี่ข้ามสู่ท่าเรือ Got บนฝั่งเกาะกั๊ตไฮโดยใช้เวลาไม่ถึง 15 นาที จากนั้นลงจากเรือไปขึ้นรถบัสคันใหม่ที่จอดรออยู่ รถข้ามสะพานยาวสู่แผ่นดินใหญ่เมืองไฮฟองก่อนมุ่งหน้ากรุงฮานอย จอดป้ายสุดท้ายที่หน้าสำนักงานบริษัท Daiichi Travel ใกล้ทะเลสาบหว่านเกี๋ยมเวลาประมาณ 5 โมงเย็น             ตอนนั่งมาในรถบัสผมได้จองที่พักชื่อ Mylan Guesthouse ในเขตเมืองเก่า (Old Quarter) บนถนน Hang Bo เดินประมาณ 1 กิโลเมตรก็เห็นป้ายเกสต์เฮาส์ เปิดประตูเข้าไปเจอทั้งคลินิกทำฟันและคนเย็บผ้า ความจริงผมต้องเปิดประตูเล็กๆ ที่อยู่ข้างๆ จึงจะเป็นทางเข้าเกสต์เฮาส์ แม้ว่ากิจการต่างๆ เหล่านี้จะมีเจ้าของเป็นครอบครัวเดียวกัน             เด็กสาวคนหนึ่ง คงเป็นลูกหลานในครอบครัวนี้ยื่นกุญแจห้องให้ผมแล้วเธอก็เดินนำขึ้นบันไดไป 4 ชั้น ถึงห้อง 401 แล้วสาวน้อยก็กลับลงไป พิจารณาดูจึงทราบในตอนนี้ว่าเป็นตึกเก่าสไตล์โคโลเนียลฝรั่งเศส ห้องพักสะอาดดี มีเครื่องอำนวยความสะดวกครบครัน แต่เตียงนอนนุ่มไปหน่อย ถือว่าคุ้มราคาราวๆ 500 บาท อาบน้ำแล้วออกไปกินเฝอไก่ชามละ 20,000 ดองในร้านริมถนนไม่ห่างจากเกสต์เฮาส์             ในย่านนี้มีร้านขายวิสกี้และไวน์ร้านเล็กๆ ที่อยากพูดถึงร้านหนึ่ง ชื่อ The Liquor Store – At the best Prices บนถนน Hang Ga ตรงหัวมุมที่ตัดกับถนน Hang Vai วิสกี้หลายตัวราคาถูกกว่าดิวตี้ฟรี ส่วนไวน์นั้นมีจากฝรั่งเศสและเวียดนาม ผมสนใจเฉพาะไวน์จากดาลัต เด็กหนุ่มในร้านกล่าวอย่างมั่นใจว่าสินค้าร้านเขาถูกกว่าร้านอื่นๆ ในฮานอยด้วยกัน เป็นเช่นนั้นจริงๆ เมื่อผมจำไวน์บางตัวไปเปรียบเทียบกับร้านอื่น คืนนี้ผมซื้อไวน์จากดาลัตขวดเล็ก 1 ขวด ราคาตกประมาณ 100 บาทเท่านั้น ให้เขาเปิดจุกคอร์กแบบไม่สุดเพื่อไว้ใช้มือดึงออกเองได้ยามจะดื่มในเกสต์เฮาส์ บัสวิ่งไปบนสะพานข้ามแม่น้ำแดงเข้าสู่ตัวเมืองกรุงฮานอย             เก็บขวดไวน์ใส่เป้แล้วเดินไปแถววงเวียนน้ำพุริมทะเลสาบหว่านเกี๋ยม ใจกลางของเขตเมืองเก่าฮานอย ปกติบริเวณนี้จะจอแจไปด้วยมอเตอร์ไซค์ นักท่องเที่ยวมือใหม่ต้องรอกันหลายนาทีกว่าจะได้ข้ามถนน วันนี้ไม่มีรถราอย่างเคย กลายเป็นย่านถนนคนเดิน เวทีใหญ่เปิดการแสดงทางวัฒนธรรมตั้งอยู่ใกล้ๆ วงเวียน มีกิจกรรมดนตรีอยู่ตามจุดต่างๆ วงลีลาศกำลังมีนักเต้นวาดลวดลายอยู่หลายคู่ ริมถนนเต็มไปด้วยแผงและรถเข็นขายอาหาร ส่วนมากเป็นพวกปิ้งย่างและผลไม้ดองรับลมหนาว ผมได้รับคำตอบจากเจ้าหน้าที่คนหนึ่งว่าทุกสุดสัปดาห์ย่านนี้จะถูกแปลงโฉมให้เป็นถนนคนเดิน ด้านตลาดกลางคืนหรือไนต์มาร์เก็ตขายเสื้อผ้าและของที่ระลึกก็เริ่มจากหัวถนนที่เชื่อมจากวงเวียนน้ำพุต่อยาวขึ้นไปทางทิศเหนือ ฮานอยยามนี้เต็มไปด้วยฝรั่งนักท่องเที่ยว             มีวงดนตรีแจ๊สของคณะวัยกลางคนเล่นแบบเปิดหมวกอยู่ทางตะวันตกของวงเวียนน้ำพุใกล้ๆ ร้านน้ำชาเฉพาะกิจที่ตั้งเก้าอี้พลาสติกไว้หลายสิบตัว คนหนุ่มสาวนั่งดื่มชาและแทะเมล็ดทานตะวันจนเปลือกเกลื่อนพื้น ผมเข้าไปซื้อเบียร์กระป๋องมานั่งดื่มฟังเพลงได้เพลงเดียววงดนตรีก็เลิก พอดีกับที่เกิดความคิดจะไปเที่ยวเมืองนิงห์บิงห์แบบไปเช้าเย็นกลับขึ้นมา             ใกล้ๆ เกสต์เฮาส์มีออฟฟิศทัวร์เล็กๆ เรียงกันอยู่หลายเจ้า ผมเดินเข้าไปที่ Sinh Travel ป้ายหน้าออฟฟิศเขียนไว้ว่า Ninh Binh 1 Day – 25 USD พนักงานขายบอกว่า 25 ดอลลาร์สหรัฐ สำหรับทัวร์ที่ไม่มีไกด์ หากรวมไกด์ราคาอยู่ที่ 35 ดอลลาร์ (วันต่อมาผมเจอลุงชาวอินเดียในคณะเดียวกันแกซื้อได้ในราคา 30 ดอลลาร์) ออกเดินทางเวลา 8 โมงตรง ผมขอต่อรอง 8 โมงครึ่ง เธอก็ตกลง             ผมจ่ายด้วยบัตรเดบิต พนักงานขอคิดค่ารูดบัตร 4 เปอร์เซ็นต์ของยอดรวม ผมบอกเธอว่าบัตรเดบิตนี้เป็นแบบพิเศษ ไม่มีค่าธรรมเนียม ไม่คิดค่าประกันความเสี่ยงอัตราแลกเปลี่ยน 2.5 เปอร์เซ็นต์ และเรตเป็นสากลตามการซื้อขายประจำวันของตลาดโลก เธอพยักหน้าแบบงงๆ แล้วพูดว่า “ฉันเชื่อคุณ” ในใจคงคิดว่ามันเกี่ยวอะไรกัน จากนั้นเธอก็แจ้งอัตราแลกเปลี่ยนดอลลาร์เป็นเงินดองในเรตที่ผมเสียเปรียบดอลลาร์ละ 2,000 ดอง เธอนำบัตรไปรูดโดยชาร์จเป็นเงินดอง             คมสยามยังเฉือนคมเวียดนามไม่ลงอยู่เช่นเดิม.                 https://www.thaipost.net/main/detail/66103 ท่องเที่ยวเวียดนาม, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาศ, เกาะกั๊ตบา, เบื้องหน้าที่ปรากฎ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20191229/image_big_5e088baf5c3e6.jpg 65480 09/05/2020 19:37 09/05/2020 19:37 เกาะกั๊ตบา: เบียร์สด หาดทราย และชายสูงวัย             กั๊ตบาอยู่ในอ่าวฮาลอง (Ha Long Bay) แต่หากจะพูดให้ตรงต้องบอกว่าเกาะกั๊ตบาอยู่ในอ่าวลานฮา (Lan Ha Bay) ส่วนต่อขยายของอ่าวฮาลอง เกาะกั๊ตบามีขนาดถึง 285 ตารางกิโลเมตร ขณะที่อ่าวฮาลองในเขตชั้นใน (Core Zone) มีเกาะเล็กเกาะน้อยรวม 775 เกาะ กินพื้นที่ 334 ตารางกิโลเมตร พูดได้ว่ากั๊ตบาเกาะเดียวใหญ่เกือบเท่ากับอ่าวฮาลองในเขตชั้นใน ทว่าสองส่วนนี้อยู่กันคนละสังกัด อ่าวฮาลองขึ้นกับจังหวัดกว่างนิงห์ ด้านเกาะกั๊ตบาขึ้นกับเมืองไฮฟอง ซึ่งไฮฟองเป็น 1 ใน 5 เมืองของเวียดนามที่ขึ้นตรงต่อรัฐบาลกลาง อีก 4 เมืองที่เหลือได้แก่ ฮานอย โฮจิมินห์ ดานัง และเกิ่นเทอ ทางเดินเลียบอ่าวใกล้ท่าเรือกั๊ตบา             เมื่อ 6 ปีก่อน ผมเคยซื้อทัวร์เดินทางจากฮานอยไปอ่าวฮาลอง แพ็กเกจมีให้เลือก 2 แบบ คือ 2 วัน 1 คืน และ 3 วัน 2 คืน ผมซื้อแบบแรก ได้นอนค้างคืนในห้องพักของเรือ หากซื้อแบบหลัง คืนที่ 2 ก็จะได้นอนที่เกาะกั๊ตบาแห่งนี้ เพราะเกาะกั๊ตบาเป็นเพียงหนึ่งในไม่กี่เกาะในอ่าวฮาลองที่มีผู้คนอยู่อาศัยและมีโรงแรมที่พัก โดยโรงแรมที่พักส่วนใหญ่จะตั้งอยู่ไม่ห่างจากท่าเรือกั๊ตบา             เมื่อวันอาทิตย์ที่แล้วผมได้เล่าถึงการได้พบเจอกับพ่อลูกจากนครโฮจิมินห์ซิตีคู่หนึ่งระหว่างรอขึ้นเรือมาด้วยกันจากเมืองไฮฟอง ฝ่ายคุณพ่อคงจะอายุประมาณ 70 ปี แกชื่อ “ซุง” เขียนว่า Dung ทำให้ผมนึกถึงชื่อของอดีตประธานาธิบดีเวียดนามใต้ที่ฝรั่งและคนไทยส่วนใหญ่ออกเสียงเป็น “โง ดิน เดียม” เพราะเขียน Ngô Đình Diệm แต่ชาวเวียดนามออกเสียงว่า “โม ดิง เซียม”             ภาษาเวียดนามนั้นแค่พยัญชนะต้น เช่นในกรณีนี้คือตัว D เขียนต่างกันก็จะออกเสียงต่างกัน แล้วพอมาดูสระก็พบว่ามีเครื่องหมายต่างๆ ขีดล่างขีดบนเอียงซ้ายเอียงขวาเพิ่มเติมเข้ามามากมาย เรียกว่า Diacritic (เครื่องหมายกำกับการอ่านออกเสียง) ทำให้เดาทางการอ่านภาษาเวียดนามไม่ออกเลย อย่างเมืองใกล้ทะเลทางใต้ของประเทศที่ชื่อ Nha Trang พิธีกรรายการทีวีของไทยหัวทิ่มไปหลายคนแล้ว เพราะไปอ่านว่า “นา ตรัง” แต่ที่จริงออกเสียงว่า “ยา จาง” หาดกั๊ตกอ 1 มองจากทางเดินลงหาด             ในอดีตนั้นเวียดนามเคยถูกยึดครองโดยจีนอยู่นับพันปี คำศัพท์ในภาษาเวียดนามส่วนมากเป็นคำยืมจากภาษาจีน เช่นเดียวกับภาษาเขียนที่คล้ายคลึง เมื่อได้รับอิสรภาพเด็ดขาดจากจีนก็ไม่ค่อยอยากใช้ภาษาจีนเพราะแค้นเคืองไม่หาย ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีมิชชันนารีจากโปรตุเกสและอิตาลีเข้ามาในเวียดนาม พวกหมอสอนศาสนาแปลและถ่ายทอดภาษาของทั้งสองฝ่ายไปมา จนสุดท้ายเวียดนามได้ใช้ภาษาละตินในรูปแบบเฉพาะที่ปรับจากภาษาโปรตุเกสในการเขียนการอ่านมาจนถึงทุกวันนี้             มิสเตอร์ซุงและลูกสาววัยกลางคนที่จนบัดนี้ผมก็ไม่เคยทราบว่าเธอชื่ออะไร มีน้ำใจกับผมมากตลอดที่นั่งรอเรือและโดยสารเรือมาด้วยกัน เมื่อเรือจอดแล้วทั้งสองก็หาที่นั่งแถวลานกว้างหน้าท่าเรือเพื่อรอคนมารับเข้าที่พัก ผมลาทั้งคู่เดินไปยังโรงแรมที่ได้จองไว้ ระหว่างนั่งมาในเรือ มิสเตอร์ซุงกล่าวอย่างมั่นใจว่า “พบกันใหม่” หาดกั๊ตกอ 1 ยามเย็น             ผมขออธิบายลักษณะตัวเมืองเล็กๆ นี้สักหน่อย ท่าเรือกั๊ตบาตั้งอยู่ในอ่าวฝั่งตะวันตก ใกล้ๆ กับปลายแหลมหรือติ่งด้านใต้สุดของเกาะ เมื่อขึ้นจากท่าเรือแล้วเดินลอดซุ้มประตูโค้งออกไปเราจะพบกับลานกว้าง มีบ่อน้ำพุตรงกลาง ในภาษาอังกฤษอาจเรียกว่า “สแควร์” แปลว่า “จัตุรัส” แม้ว่าจะไม่มีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยมก็ตาม หลังลานกว้างนี้ก็เป็นถนนเส้นหลัก 6 เลนทอดผ่านย่านหน้าท่าเรือ ชื่อถนน Mot Thang Tu ด้านหลังถนนมีโรงแรมที่พักราคาประหยัด ความสูงเฉลี่ยประมาณ 5 ชั้นเรียงกันไปทั้งทางซ้ายและทางขวา ระหว่างโรงแรมก็มีร้านอาหาร ผับ บาร์ แซมอยู่เป็นระยะ ด้านหลังของกลุ่มอาคารพวกนี้คือแนวของภูเขาหินปูน เหมือนกับว่าโรงแรมสร้างประจันหน้าทะเลและหลังพิงอยู่กับภูเขา เวลาจองห้องพักแบบออนไลน์มักจะมีให้เลือก “วิวทะเล” และ “วิวภูเขา” ท่านอย่าได้เลือก “วิวภูเขา” เป็นอันขาด เพราะจะมองไม่เห็นอะไรนอกจากหินผาในระยะประชิด นอกจากว่าท่านชอบมันจริงๆ             หากเดินตรงจากท่าเรือผ่านลานกว้าง ข้ามถนนไปจะมีถนนชื่อ Nui Ngoc ตัดไปจากถนน Mot Thang Tu ขึ้นเนินไปทางทิศเหนือเรื่อยๆ มีซอยย่อยเล็กๆ มากมายตัดไปจากถนน Nui Ngoc อีกที แล้วยังมีถนนที่ตัดจากถนน Nui Ngoc นี้ไปเชื่อมกับถนน Cai Beo ที่นำไปสู่เมืองชั้นในของเกาะกั๊ตบา รวมถึงอีกฝั่งของเกาะ ส่วนถนน Nui Ngoc สุดท้ายก็วาดเส้นโค้งไปทางด้านขวาแล้วดิ่งตรงกลับลงใต้เป็นรูปคล้ายตัว U กลับหัวมาบรรจบกับถนน Mot Thang Tu ทำให้เห็นเหมือนว่ามีถนน Nui Ngoc 2 เส้น และระหว่างถนน Nui Ngoc  2 เส้นนี้มีทางเชื่อมกันอยู่ด้วยเส้นหนึ่ง รถชัตเทิลไฟฟ้าวิ่งให้บริการผ่านย่านท่าเรือกั๊ตบา             ที่พักของผมอยู่ในซอยหนึ่งบนถนน Nui Ngoc ห่างจากท่าเรือประมาณ 800 เมตร เจ้าของหนุ่มชื่อ “เทียน” พูดภาษาอังกฤษได้ดีมาก เสนอแพ็กเกจทัวร์ต่างๆ เป็นชุด มีทั้งทัวร์อ่าวฮาลอง ทัวร์พาเรือคายัคดูแพลงก์ตอนเรืองแสงตอนกลางคืน ทัวร์อุทยานแห่งชาติกั๊ตบา ทัวร์เกาะลิง ฯลฯ เขาย้ำให้คอนเฟิร์มภายใน 4 โมงเย็นเพื่อจะได้สำรองที่ได้ทันเวลาสำหรับการเดินทางในวันพรุ่งนี้ เผอิญผมจำเป็นต้องเขียนคอลัมน์เบื้องหน้าที่ปรากฏในวันพรุ่งนี้พอดี จึงไม่ได้เลือกทัวร์สักรายการเดียว             ค่าที่พักตกเป็นเงินไทยคืนละ 320 บาทเท่านั้น คงเป็นเพราะช่วงนี้ (กลางพฤศจิกายน) เป็นตอนปลายของฤดูกาลท่องเที่ยวคาบเกี่ยวกับมรสุมที่ใกล้จะมาเยือน ผมจะจ่ายเงินทันทีแต่เทียนยังไม่เก็บ ผิดกับโรงแรมขนาดเล็กส่วนใหญ่ที่มักจะเก็บเงินก่อนเข้าพัก ผมมองว่าวิธีของเทียนส่งผลดีกับธุรกิจมากกว่า เพราะอย่างน้อยก็ได้สร้างความไว้เนื้อเชื่อใจเล็กๆ ให้กับลูกค้าโดยไม่ต้องลงทุนอะไร อีกเหตุผลก็น่าจะเป็นเพราะเขาหวังจะขายทัวร์และขายตั๋วต่างๆ แล้วค่อยเก็บตอนเช็กเอาต์ทีเดียว             ผู้ช่วยของเทียนซึ่งเป็นอีกคนที่พูดภาษาอังกฤษได้ดีมาก นำผมขึ้นลิฟต์ไปยังห้องพัก ผมถามถึงบริการซักผ้า เขาก็บอกให้นำเสื้อผ้าลงไปที่ล็อบบี้ พรุ่งนี้เช้ารับผ้าคืนได้เลย ราคากิโลกรัมละ 40,000 ดอง ผมทราบทีหลังว่าทางโรงแรมเอาไปส่งร้านซักรีดอีกต่อ น่าจะกินส่วนต่างนิดๆ หน่อยๆ             ห้องพักที่ได้เป็นแบบเตียงแฝด มีโต๊ะทำงานตามที่ผมขอไปตอนกดจอง แต่ได้วิวเป็นตึกข้างๆ ที่น่าจะเป็นโรงแรมเหมือนกัน ไม่ตรงตามที่ระบุ ห้องน้ำสะอาดดีแต่ฝักบัวน้ำไหลเบาเอื่อยและปรับระดับไม่ได้ เมื่อคิดถึงราคาแสนถูกก็เลยไม่รู้สึกขุ่นใจใดๆ หยิบเสื้อผ้าใส่ถุงเดินลงไปให้ผู้ช่วยของเทียนแล้วเดินไปหามื้อเที่ยงบนถนนริมทะเล ได้กินข้าวผัดทะเลจานยักษ์ราคาประมาณ 100 บาท ข้าวผัดแห้ง แข็งและเคี้ยวยาก ผมลืมไปว่าสั่งข้าวผัดเวียดนามทีไรได้แบบนี้ตลอด จากนั้นเดินหาร้านกาแฟแต่ไม่ถูกใจสักร้าน กะจะเดินไปป้อมปืนใหญ่ (Cannon Fort) ความสูง 177 เมตร ที่โด่งดังด้วยวิวงามแต่ดันมาปิดเอาช่วงนี้พอดี สุดท้ายเดินผ่านท่าเรือลงไปทางใต้ ก่อนจะถึงปลายแหลมของเกาะก็เลี้ยวซ้ายไปตามถนนออกสู่อีกฝั่งเกาะ ถึงหาดกั๊ตกอ 1 (Cat Co 1) บางส่วนของแพร้านอาหารในอ่าวใกล้ท่าเรือกั๊ตบา             หาดกั๊ตกอมีอยู่ด้วยกัน 3 แห่ง เป็นเวิ้งอ่าวเล็กๆ เรียงกันคล้ายรูปตัว U กลับหัว 3 ตัว เรียกกั๊ตกอ 3, กั๊ตกอ 1 และกั๊ตกอ 2 ตามลำดับจากใต้ขึ้นเหนือ เหมือนอ่าวทั้งสามของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์แต่ 3 อ่าวของกั๊ตบานี้มีขนาดเล็กกว่ามาก อีกทั้งมีทรายสวยเนียนสะอาดและชายหาดกว้าง สามารถจัดทีมเตะฟุตบอลชายหาดได้สบาย น่าเสียดายอยู่อย่างเดียว หาดกั๊ตกอคล้ายจะมีเจ้าของที่ชื่อ Cat Ba Sunrise Resort & Spa ที่อยู่ด้านบนของหาดฝั่งขวา ใครจะจอดมอเตอร์ไซค์ก็ต้องจ่ายเงิน เข้าใจว่าเป็นเจ้าของทางลงหาด รวมถึงบาร์เครื่องดื่มหลังหาดด้วย ผมนั่งมองน้ำมองฟ้าและผู้คนบนชายหาด เพลิดเพลินอยู่ได้แค่หมดเบียร์ 1 ขวดก็เดินขึ้นด้านบนหวังจะเดินต่อไปหาดกั๊ตกอ 2 ทางขวามือ แต่กำลังมีการก่อสร้างรีสอร์ตชื่อ Flamingo อยู่ ทำให้ทางถูกปิดก็เลยต้องเดินกลับ             ในอ่าวใกล้ท่าเรือมีร้านอาหารเรือนแพลอยให้บริการอยู่หลายเจ้า นอกจากอาหารแล้วก็ยังสำราญกันต่อด้วยคาราโอเกะหากว่าถนัดทางนี้ ถัดออกไปเป็นเรือเล็กเรือน้อยของชาวประมงจำนวนนับไม่ถ้วน ล้วนลอยอยู่บนแผ่นน้ำสีทองที่ฉาบลงมาโดยพระอาทิตย์ยามกำลังลาลับฟ้า             ก่อนจะเข้าที่พักผมแวะที่ร้าน The Big Man ตรงหัวถนน Nui Ngoc สั่งเบียร์สดที่ร้านผลิตเองชื่อ Big Man Beer นั่งดื่มบนโต๊ะที่วางบนบาทวิถี ต้องยอมรับว่าเบียร์รสชาติดีมาก ออกไปทางสไตล์เบียร์ Pilsner ของยุโรป จนต้องสั่งแก้วที่ 2 ตอนเช็กบิลบริกรหนุ่มคิดแค่ 1 แก้ว บอกว่าซื้อ 1 แถม 1 ราคาแก้วละ 10,000 ดองเท่านั้น หรือตกเป็นเงินไทยราวๆ 15 บาท เป็นเหตุให้เมื่อกลับไปอาบน้ำที่โรงแรมแล้วต้องกลับมาใช้บริการใหม่ โดยก่อนเข้าร้านได้แวะซื้อกล้วยแขกสไตล์เวียดนาม แม่ค้านั่งทอดริมถนน กล้วยติดกันเป็นแพทำให้กินยาก ส่วนรสชาตินั้นก็เทียบกล้วยแขกบ้านเราไม่ติด             รอบที่ 2 ในร้าน The Big Man ผมขึ้นไปชั้นบน พบว่ามีลักษณะกึ่งๆ สปอร์ตบาร์ ที่นั่งบริเวณบาร์เคาน์เตอร์และโต๊ะนั่งธรรมดาฝรั่งนักท่องเที่ยวนั่งอยู่กันเต็มทุกตัว ผมต้องนั่งบนโต๊ะกลมขายาวเก้าอี้สูง สั่งชุดสตูเห็ด-ข้าวเปล่าแต่ไม่ขอรับข้าวเปล่าเพราะมีเบียร์อยู่แล้ว หนุ่มบริกรเสนอให้เปลี่ยนข้าวเป็นมันฝรั่งทอดผมก็เชื่อฟังตามนั้น มีดีเจฝรั่งเล่นเพลง EDM สลับกับดีเจเวียดนาม ปกติผมมักจะหันหลังให้เพลงแนวนี้แต่บางช่วงของคืนนี้ก็พอฟังไหว กระทั่งเกินทานจะฟังได้นั่นเองจึงขอเช็กบิล เบียร์สด Big Man ยังคงซื้อ 1 แถม 1 เหมือนเดิม             ผมมาหาข้อมูลในภายหลังด้วยสงสัยในรสชาติเบียร์ที่ดีเกินคาด พบว่า Big Man เป็นเบียร์ของ Vinaken Brewery เริ่มตั้งโรงเบียร์ขึ้นมาเมื่อ 15 ปีก่อนนี้เอง เครื่องมือและมาตรฐานการผลิตสูง วัตถุดิบสั่งมาจากเยอรมนี เช็ก เบลเยียม และเดนมาร์ก ทำให้เบียร์มีคุณภาพระดับเดียวกับเบียร์จากยุโรป นอกจากเจ้า Big Man แล้วก็ยังมีเบียร์อื่นๆ อีกสี่-ห้าแบรนด์ พระอาทิตย์ใกล้ตกระหว่างเดินไปหาดกั๊ตกอ             ส่วนร้านอาหาร The Big Man นั้นเปิดไว้เพื่อเป็นสถานที่ให้คอเบียร์ได้ทดลองดื่มเบียร์สดของพวกเขาในเมืองต่างๆ ทั่วเวียดนาม ขณะนี้ Vinaken Brewery ทำการตลาดแล้วในหลายประเทศ รวมทั้งเพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้ๆ เรา อย่างสิงคโปร์, มาเลเซีย, กัมพูชา และจีน ส่วนเมืองไทยหากเข้ามาเมื่อไหร่ก็มั่นใจได้ว่าแพงหูฉี่เพราะกำแพงภาษีสูงลิบ             เช้าวันต่อมาผมกินมื้อเช้าที่โรงแรมจัดให้ โดยรวมอยู่ในค่าที่พักเรียบร้อยแล้ว ผมเลือกชาร้อนเป็นเครื่องดื่มเพราะเก็บกาแฟไว้กินที่ร้านของมืออาชีพชื่อ Start Up บริเวณหน้าปากซอย ผมดื่มเอสเปรสโซ่แล้วแปลกใจ มีรสหวานทิ้งค้างบนเพดานปากแม้ไม่ได้ใส่น้ำตาล บาริสต้าสาวให้ข้อมูลว่าเป็นกาแฟโรบัสต้าจากพื้นที่สูงในเมืองดาลัต เอสเปรสโซ่ถ้วยนี้ราคา 35,000 ดอง ถือว่าราคาสูงสำหรับกาแฟในเวียดนาม แต่คุณภาพก็สูงตามไปด้วยนั่นเอง             ดื่มเสร็จไม่ทันไรกาแฟออกฤทธิ์อย่างรวดเร็ว ผมกลับไปเขียนคอลัมน์ในห้องพักจนเที่ยง ออกไปกินข้าวในร้านอาหารริมถนน Nui Ngoc แล้วกลับไปเขียนต่อจน 4 โมงเย็นแล้วออกเดินหมายจะไปดูพระอาทิตย์ตกที่คาเฟ่ชื่อ Le Pont Club ใกล้ๆ ปลายแหลมของเกาะ แต่แสงแดดจ้าแทงตาจนต้องเดินเลี้ยวซ้ายตัดไปยังหาดกั๊ตกอ 3 ตามมุมมองของผมกั๊ตกอ 3 สวยกว่ากั๊ตกอ 1 แต่ไม่ว่าจะกั๊ตกอไหนก็มี Cat Ba Sunrise Resort เป็นเจ้าของอยู่บนหาดเหมือนๆ กัน             ระหว่างเดินเล่นอยู่บนชายหาดก็มีคนร้องทักมาแต่ไกลว่า “เฮลโล” เป็นเสียงจากพี่ผู้หญิง ลูกสาวมิสเตอร์ซุง เธอเดินบนระเบียงทางเดินเลียบทะเลอยู่กับเพื่อนผู้หญิงอีกคน ทั้งคู่คงเดินมาจากหาดกั๊ตกอ 1 พี่ผู้หญิงลงมายังหาดกั๊ตกอ 3 เดินมาบอกผมให้ไปหามิสเตอร์ซุงที่อยู่ในบาร์ริมหาด แล้วเธอก็พูดขึ้นว่า “มิสเตอร์ซุงเป็นพ่อฉันนะ” คงคิดว่าผมอาจเข้าใจไปเป็นอย่างอื่นเพราะทั้งคู่ไม่เคยบอกว่าเป็นพ่อลูกกัน เวิ้งอ่าวเล็กๆ ชื่อกั๊ตกอ 3             มิสเตอร์ซุงกำลังนั่งดื่มน้ำมะพร้าวอยู่ แกยิ้มร่าที่เจอผม ตอนนี้เองที่ทราบว่าอายุของแกตั้ง 80 ปีแล้ว แต่ยังดูหนุ่มกว่าอายุอยู่มาก ฝ่ายพี่ผู้หญิงอัธยาศัยดีเหมือนพ่อ เธอเล่าให้ฟังว่ามีลูกสาว 1 คน อายุ 23 ปี พ่อของลูกสาวเป็นชาวรัสเซียและตอนนี้ลูกสาวก็อยู่ที่รัสเซีย ผมไม่ได้ถามอายุของเธอ เช่นเดียวกับที่ไม่ได้ถามว่าเลิกกับสามีหรือยัง มิสเตอร์ซุงรอให้ผมดื่มเบียร์หมดขวดแกก็ชวนไปกินมื้อเย็น โดยทั้งหมดเดินเท้ากันไป มิสเตอร์ซุงยังเดินได้คล่องแคล่วแข็งแรง             ตอนแรกแกคงกะจะกินในร้านอาหารเรือนแพแต่ผิดพลาดอย่างไรไม่ทราบก็เดินกันต่อไปจนเข้าสู่ถนน Nui Ngoc ตรงที่มีทางเชื่อมกัน เพื่อนของพี่ผู้หญิงน่าจะเป็นคนแนะนำ ชื่อร้าน Yummy มาทราบตอนหลังว่าเป็นร้านดังของเกาะกั๊ตบา มี 2 สาขา โดยสาขาที่เรานั่งเป็นสาขาแรก ดูแล้วเป็นร้านธรรมดาๆ ขนาดก็ไม่ใหญ่ แต่ลูกค้าทั้งชาวเวียดนามและต่างชาตินั่งกันเต็มร้าน ฝ่ายผู้หญิงทั้งสองคนเป็นผู้สั่งอาหารมาสี่-ห้าอย่าง ผัดไทยเป็นหนึ่งในนั้น ก่อนจะลงมือกินมิสเตอร์ซุงนำชุดถุงยาออกมาแล้วจัดการปักเข็มลงที่หน้าท้องของตัวเอง หันมาบอกผมว่าฉีดยาโรคเบาหวาน อีกมุมของหาดกั๊ตกอ 3             อาหารร้านนี้โดยรวมแล้วอร่อยดี ยกเว้นผัดไทยที่คงเป็นแบบฉบับเวียดนาม มิสเตอร์ซุงจ่ายเงินแล้วชวนผมเดินต่อไปโรงแรมของแกอีกราว 500 เมตร สั่งให้คนในโรงแรมยกชุดน้ำชาออกมา พวกเรานั่งดื่มนั่งคุยในล็อบบี้จนได้เวลาเหมาะสมผมก็ขอตัว             มิสเตอร์ซุงขอเป็นเพื่อนกับผมในเฟซบุ๊ก กำชับกำชาให้ผมส่งข่าวหากมีโอกาสได้เดินทางไปนครโฮจิมินห์ บ้านของแก             “ผมจะขับรถพาคุณเที่ยว” แกพูดพลางทำท่าทางมือถือพวงมาลัย.   https://www.thaipost.net/main/detail/65480 Ha Long Bay, ท่องเที่ยวเวียดนาม, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาศ, อ่าวฮาลอง, เบื้องหน้าที่ปรากฎ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20191229/image_big_5e088baf5c3e6.jpg 64885 02/05/2020 18:05 02/05/2020 18:05 จากไฮฟองล่องเรือไปกั๊ตบา ทะเลสาบอันเบี๋ยนในเมืองไฮฟอง เหมาะแก่การวิ่งออกกำลังกายหากว่าไม่มีกลิ่นของปลาตายรบกวน       นักท่องเที่ยวที่ประสงค์จะเดินทางจากหนานหนิง ประเทศจีน เข้าเวียดนาม ส่วนมากจะใช้บริการรถไฟขบวน T8701 ออกจากสถานีหนานหนิงเวลา 18.05 น. (มีรถไฟจากปักกิ่งมาถึงหนานหนิงเวลา 15.35 น.) แวะจอด 1 สถานีแล้ววิ่งตรงไปยังสถานี Pingxiang ด่านชายแดนจีน-เวียดนามในเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วงเวลาเกือบๆ เที่ยงคืน ผู้โดยสารต้องลงจากรถไปผ่านกระบวนการออกนอกประเทศจีนแล้วเดินเข้าเวียดนามที่ด่าน Dong Dang จังหวัดหลั่งเซิน เมื่อตรวจคนเข้าเมืองเวียดนามอนุญาตให้ผ่านได้ก็ขึ้นรถไฟของเวียดนามขบวน MR2 เวลาเกือบๆ ตี 3 ผ่านสถานี Bac Giang จังหวัดบั๊กซาง มุ่งหน้าสู่สถานี Gia Lam ในกรุงฮานอย ถึงที่หมายเวลา 06.30 น.             วิธีเดินทางดังที่ว่ามานี้กินเวลาเกือบ 12 ชั่วโมง และดูท่าจะไม่ได้หลับได้นอน ถึงฮานอยแล้วใช่ว่าจะหาโรงแรมนอนพักได้ทันที ส่วนมากต้องรอเช็กอินในช่วงบ่าย ผมจึงเลือกเดินทางจากหนานหนิงด้วยรถบัสเข้าเวียดนามที่เมืองหม่องไก๋ จังหวัดกว๋างนิงห์ ติดอ่าวตังเกี๋ย ต่อไปถึงปลายทางที่ไฮฟอง เมืองใหญ่อันดับ 3 ของเวียดนาม (รองจากฮานอยและโฮจิมินห์) ทั้งติดทะเล เป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรม การค้า วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อีกหลายด้านสำคัญๆ หูเหมือนหมาแต่หน้าเหมือนแมว สัตว์เลี้ยงน่ารักถูกวางขายริมถนน Lach Tray เมืองไฮฟอง             บัสจากหนานหนิงถึงไฮฟองนั้นใช้เวลาแค่ 8 ชั่วโมง ออกเช้าถึงเย็น กระบวนการผ่านเข้า-ออกประเทศก็ใช้เวลาไม่นาน จึงเป็นทางเลือกที่น่าสนใจมาก อีกทั้งไฮฟองอยู่ห่างจากกรุงฮานอยเมืองหลวงแค่ประมาณ 100 กิโลเมตรเท่านั้น มีบัสและรถไฟให้บริการวันละหลายเที่ยวทั้งไปและกลับ แต่หากจะเที่ยวทะเลทั้งอ่าวฮาลองและเกาะกั๊ตบาก็ถือว่าอยู่ใกล้แค่เอื้อม             ตัวเมืองไฮฟองเองผมไม่ได้วางแผนที่จะใช้เวลาให้นานนัก เมื่อมาถึงก็ชั่งใจอยู่ว่าจะเดินทางต่อไปเกาะกั๊ตบาในวันรุ่งขึ้นช่วงเช้าหรือช่วงบ่ายเท่านั้น ส่วนอ่าวฮาลองหรือ “ฮาลองเบย์” เคยไปเยือนมาแล้วเมื่อหลายปีก่อน             มอเตอร์ไซค์รับจ้างจากสถานีขนส่งไฮฟองส่งผมที่หน้าโรงแรมเล็กๆ เป็นโรงแรมบริหารกันเองโดยคนในครอบครัวชื่อ Hua Phuong อยู่บนถนน Lach Tray ผมเลือกพักที่นี่เพราะดูในแผนที่แล้วอยู่ใกล้ทะเลสาบชื่อ An Bien ในโรงแรมไม่มีใครพูดภาษาอังกฤษได้เลยแต่โรงแรมนี้ก็สามารถเข้าไปอยู่ในเว็บรับจองอย่าง booking.com ได้ อีกทั้งคะแนนรีวิวจากผู้เคยเข้าพักค่อนข้างสูง เหมือนโรงแรมที่ผมเคยพักในเมืองหล่าวกาย คงประมาณว่าถึงแม้ผู้ประกอบการสื่อสารภาษาอังกฤษไม่ได้แต่บริการดีก็เข้าเกณฑ์ของออนไลน์เอเยนซี             การสื่อสารกับคนเวียดนามที่ไม่พูดภาษาอังกฤษนั้นไม่ใช่เรื่องยากลำบากสำหรับผมอีกต่อไปเพราะเคยชิน กึ่งๆ รู้ทาง อ่านความหมายเอาจากอวัจนภาษาผ่านประสบการณ์ที่ได้ท่องเที่ยวในเวียดนามมาหลายครั้งและนำมาเขียนถึงบ่อยๆ จนมีคนสงสัยว่าอาจรับจ๊อบจากการท่องเที่ยวเวียดนามก็เป็นได้ จระเข้คาบแก้วคอยเรียกแขกให้เข้าร้าน             ค่าที่พัก 280,000 ดอง ผมจ่ายไป 300,000 ดอง ลุงที่น่าจะเป็นเจ้าของไม่ได้ทอนเงินให้ แกพูดอะไรบางอย่าง ผมตีความว่าน่าจะไว้ทอนตอนเช็กเอาต์ จากนั้นแกเดินนำขึ้นไปยังห้องพักบนชั้น 3 เปิดประตูให้แล้วแกก็เดินกลับลงไป ห้องพักของผมดูดีเกินราคาคืนละประมาณ 400 บาทไปมาก มีระเบียงยาว เครื่องปรับอากาศ เครื่องทำน้ำอุ่น สมาร์ททีวี และตู้เย็น ผมวางเป้ทั้ง 2 ใบลงบนเก้าอี้ 2 ตัวแล้วออกไปเดินหาร้านซักรีดเพราะบัดนี้เสื้อผ้าสะอาดเหลืออยู่ในกระเป๋าเพียงตัวเดียวเท่านั้น แต่หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ ถอดใจแวะนั่งดื่มกาแฟที่ร้านเล็กๆ ริมถนน             เด็กหนุ่มในร้านบริการดีมาก วางเอสเปรซโซ่ลงแล้วเขาก็วางน้ำชาเหยือกใหญ่ไว้ให้ด้วย เด็กหนุ่มอีกคนอยู่ในเคาน์เตอร์พูดภาษาอังกฤษได้คล่อง ถามอะไรก็ให้ข้อมูลได้โดยเฉพาะเรื่องซิมการ์ดโทรศัพท์ ผมจ่ายค่ากาแฟ 15,000 ดอง และทิป 20,000 ดอง กะให้เขาแบ่งกับเพื่อนคนละครึ่งแต่เขาเก็บไว้คนเดียวจนเพื่อนอีกคนเข้าไปต่อว่าและยื้อแย่งกัน ไม่ทันทราบว่าเรื่องจบลงอย่างไรผมก็เดินไปที่ร้านโทรศัพท์มือถือ Viettel แต่คนในร้านบอกให้เดินไปที่ศูนย์บริการอยู่ห่างออกไปราว 200 เมตร             ศูนย์บริการ Viettel ต้องการพาสปอร์ตแต่ผมไม่ได้พกติดตัวจึงเดินกลับออกมา ใกล้ๆ กันมีศูนย์บริการของ Vinaphone ลองเข้าไปสอบถามปรากฏว่าที่นี่ไม่ใช้พาสปอร์ตหากว่าอยู่ในเวียดนามไม่ถึง 1 เดือน และเมื่อเปรียบเทียบแพ็กเกจเหมือนๆ กันแล้วทางรายหลังนี้ราคาถูกกว่า มีปัญหาเดียวคือซิมใช้ได้พรุ่งนี้เช้า เจ้าหน้าที่สาวแจ้งว่าขณะนี้ระบบขัดข้อง ผมไม่ว่าอะไรเพราะยังไม่มีความจำเป็นต้องใช้โทรศัพท์ หากจะใช้ก็มีสัญญาณ Wi-fi ฟรีในร้านกาแฟเต็มไปหมด รวมถึงในที่พักด้วย อาคารจำหน่ายตั๋วท่าเทียบเรือเบนบิงห์เมืองไฮฟอง ลักษณะตามในภาพนี้เท่านั้นถึงจะเรียกได้ว่ามาถูกที่ หากแท็กซี่ส่งท่านที่อื่นก็ให้สงสัยว่าถูกหลอก             ผมกลับไปอาบน้ำแล้วออกมาหามื้อค่ำบนถนนเส้นเดิม  เห็นร้านก๋วยเตี๋ยวที่คนนั่งกันอยู่หลายคนก็เข้าไปกระซิบบอกพ่อค้าว่าเอาเหมือนของลูกค้าคนหนึ่ง ชี้ไปที่โต๊ะโดยที่เจ้าตัวไม่น่าจะเห็น แล้วผมก็ไปนั่งร่วมโต๊ะกับคนอื่น อันเป็นเรื่องธรรมดาหากว่าโต๊ะเดี่ยวๆ ไม่มีว่าง             พ่อค้าเสิร์ฟบะหมี่น้ำเส้นแบนสีน้ำตาล ในชามมีลูกชิ้นปูแบนๆ กุ้งสับ หมูเด้ง เนื้อสับทรงเครื่องห่อด้วยใบไม้ หอมเจียว และผักหลายชนิด นอกจากผักในชามแล้วก็ยังมีผักเคียงแถมมาอีก 1 ตะกร้า น้ำซุปกระดูกหมูรสชาติเข้มข้นและมีกลิ่นมะเขือเทศ อาหารชนิดนี้รสชาติไม่คุ้นแต่ยอมรับว่าอร่อยมาก             ผมถ่ายรูปส่งไปถามเพื่อนชาวเวียดนามคนหนึ่ง ได้รับคำตอบว่านี่คือ “บั๋น ดา กัว” (Banh Da Cua) โดย Bahn da มาจาก Bahn da do คือแป้งข้าวเจ้าที่นวดกับน้ำตาลทรายแดงจนเมื่อทำเส้นก๋วยเตี๋ยวก็จะออกมามีสีน้ำตาล (และมีกลิ่นหอม) ส่วน Cua หมายถึง “ปู” หากเป็นภัตตาคารหรือร้านที่มีระดับขึ้นไปก็จะใช้เนื้อปูนึ่งและเกี๊ยวปูเป็นส่วนผสมหลักแทนลูกชิ้นปูอย่างที่ใช้ในร้านอาหารริมทาง ส่วนใบไม้ที่ใช้ห่อเนื้อสับทรงเครื่องคือใบพลู เพื่อนผมบอกว่าโชคดีที่เดินมั่วๆ เข้าไปกินบั๋นดากัว เพราะนี่คืออาหารดังประจำถิ่นเมืองไฮฟอง             อิ่มนี้ราคาแค่ 20,000 ดองเท่านั้น หรือไม่ถึง 30 บาท ร้านริมถนนแบบนี้ส่วนมากจะไม่ขายเครื่องดื่ม คนเวียดนามมักจะไปนั่งร้านเครื่องดื่มจำพวกน้ำชา น้ำมะนาว น้ำมะพร้าว หลังกินข้าวเสร็จแล้ว นั่งคุยกันเป็นกลุ่มๆ คู่ๆ ดูเป็นวิถีชีวิตวัฒนธรรมคนเมืองยุคใหม่ที่น่ารักไปอีกแบบ             ผมเดินหาบาร์เพื่อจะดื่มเบียร์ล้างคอสักหน่อย มีร้านขนาดใหญ่ริมถนนน่านั่งแต่พอเดินเข้าไปพนักงานแจ้งว่าไม่เสิร์ฟให้กับลูกค้าที่เข้าร้านมาใกล้ๆ เวลาปิด (สี่ทุ่ม) เดินออกไปหาอีกพักใหญ่บนถนนที่จะตรงไปยังสถานีรถไฟ มองเห็นชั้น 2 ของร้านหนึ่งเป็นแบบโอเพ่นแอร์ที่เรียกว่าเทอเรซ แต่ได้ยินเสียงดนตรีสังเคราะห์ดัง “ตื๊ดๆๆๆ” ก็ถอยออกมา ท่าเทียบเรือ Ben tau Khach Ben Binh ในแม่น้ำกั๋ม เมืองไฮฟอง             ถนนหนทางในย่านนี้ของเมืองไฮฟองไม่ค่อยสะอาด มีกลิ่นขยะเน่า บาทวิถีแคบ ทำให้ต้องลงไปเดินบนถนนอยู่เรื่อยๆ และรถราก็เยอะแถมเหม็นกลิ่นไอเสีย สุดท้ายผมไม่ปลงใจให้กับร้านไหน เดินกลับที่พักซื้อเบียร์กระป๋องขึ้นไปนั่งจิบดูฟุตบอลในทีวี ก่อนจะนอนก็ไม่ปล่อยให้ค้างคาจนถึงพรุ่งนี้เช้า หาข้อมูลการเดินทางไปเกาะกั๊ตบา ตัดสินใจว่าตอนสายๆ คือฤกษ์งามยามดี             เช้าวันต่อมาตื่นขึ้นมาสัมผัสอากาศค่อนข้างหนาวแต่ก็ไม่เท่าที่หนานหนิง เดินออกไปสูดอากาศที่ทะเลสาบอันเบี๋ยน (An Bien Lake) แต่มีกลิ่นเหม็นของปลาตายและกองขยะใกล้ๆ ทะเลสาบ จึงเดินกลับไปหามื้อเช้าบนถนน Lach Tray เห็นชาวเมืองไฮฟองกินของหนักๆ กันทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นข้าว เฝอ และโจ๊กชามโตๆ ผมยังไม่อยากกินให้อิ่ม มองหาร้านอาหารเช้าแบบตะวันตกกับกาแฟ เจอร้านใหญ่ไม่ไกลจากที่พัก ชื่อ Pozaa Tea & Coffee ร้านนี้มีแต่เค้กและกาแฟ ไม่มีไข่ ขนมปัง พาย หรือครัวซองต์ ก็ต้องจำใจกินเค้กทีรามิสุกับกาแฟเป็นมื้อเช้า เค้กทีรามิสุราคา 19,000 ดอง หรือตก 25 บาทเท่านั้น อเมริกาโน่ร้อน 35,000 ดอง ประหลาดใจไม่น้อยที่เค้กราคาถูกกว่ากาแฟและถูกกว่าถึงเกือบ 2 เท่า             พอหายง่วงผมก็เดินไปที่ศูนย์ Vinaphone เพราะจนเวลานี้ซิมโทรศัพท์ยังใช้การไม่ได้ ทันทีที่ผมเดินเข้าไปก็มีโทรศัพท์เข้ามาที่มือถือ ปรากฏว่าเป็นสายจากเจ้าหน้าที่ Vinaphone คนที่โทรมาคือคนที่ขายซิมให้ผมเมื่อวานนี้ เชื่อว่าเธอคงเห็นผมเดินเข้าไปนั่งรอคิวในศูนย์ฯ แต่แกล้งทำเป็นมองไม่เห็น นึกขึ้นได้ว่าลืม Activate ให้ซิมใช้งานได้ รีบดำเนินการในคอมพิวเตอร์แล้วหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาผมเพื่อแจ้งว่าซิมใช้ได้แล้ว             ผมเห็นทุกกิริยาของเธอแต่ก็แสร้งทำเป็นไม่เห็นเช่นกัน เดินเข้าไปทักเธอแล้วกลับโรงแรม อาบน้ำ เก็บกระเป๋า และเช็กเอาต์ ป้าที่อยู่เวรโบกมือลา แต่ผมยังไม่ยอมเดินออกไป สักพักแกคงเข้าใจ โทรศัพท์หาใครบางคน น่าจะเป็นสามีของแกคนที่ผมเช็กอินเมื่อวานนี้ แล้วป้าก็หยิบเงิน 2 หมื่นดองคืนให้ ผมยกมือไหว้กล่าวลา สภาพภายในเรือเฟอร์รี่ไฮฟอง-เกาะกั๊ตบา             Grab Taxi มีให้บริการในเมืองไฮฟอง ผมกดเรียกจากมือถือระบุปลายทางที่ท่าเรือเฟอร์รี่ แล้วไปยืนรอที่หน้าร้าน Pozaa Tea & Coffee แท็กซี่ขับมาจอดรับแล้วกลับรถข้ามไปยังอีกฝั่งถนนทันทีท่ามกลางเสียงแตรระงมรอบทิศจากรถคันอื่นๆ หมอนี่อายุประมาณ 30 ปี ขับรถไร้มารยาทตลอดทาง ชอบบีบแตรไล่คันอื่น มอเตอร์ไซค์ขี่ช้าก็เปิดกระจกไปด่าเขา ติดไฟแดงหลังคันอื่นก็บีบแตรกดดันคันหน้า ขับไปเจอแท็กซี่อีกคันจอดส่งผู้โดยสารอยู่ก็บีบแตรไล่เขาให้หลีก หากสวนกับใครในช่วงถนนแคบก็ไม่เคยหลบ ต้องให้อีกฝ่ายยอม ถือว่าสันดานดิบเข้าขั้น แท็กซี่ไทยไม่ว่าระดับไหนที่ผมเคยเจอมาต้องชิดซ้ายให้หมอนี่ แต่เชื่อว่าหากขับอยู่เมืองไทยจริงก็คงไม่สามารถยึดอาชีพแท็กซี่ได้นาน             เขาส่งผมที่หน้าซุ้มติดกับร้านขายของชำแห่งหนึ่ง ผมดูในแผนที่แล้วยังไม่ถึงท่าเรือใหญ่ที่จะใช้บริการ แต่ก็ลงไปเพราะรำคาญเต็มที ระยะทางประมาณ 2.5 กิโลเมตร มิเตอร์ขึ้นมา 39,000 ดอง ผมจ่ายไป 40,000 ดอง กะว่าจะเขียนรีวิวรายงานไปทางต้นสังกัดแต่ดันกดปุ่มพลาดทำให้อดเขียน ได้แต่หวังว่าเขาคงไม่ลอยนวลไปทำมารยาททรามกับคนอื่นอีกนานจนเกินไป             พอลงไปจากแท็กซี่ก็มีเจ๊คนหนึ่งบุคลิกคล่องแคล่วแนวหัวการค้าดึงมือผมไปคุยว่าหากจะเดินทางเลยต้องจ่าย 400,000 ดอง หรือประมาณ 550 บาท เวลาตอนนี้ประมาณ 11.15 น. หากรอเที่ยว 12.30 น. ราคา 100,000 ดอง ผมบอกว่าไม่รีบ ขอเวลาตัดสินใจก่อน เธอก็ให้นั่งรอที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง เจ้าของร้านชำกวักมือให้เดินไปเลือกเครื่องดื่มในตู้แช่ ผมเดินไปอย่างว่าง่าย ซื้อน้ำเปล่า 1 ขวด ราคาแพงกว่าปกติราว 2 เท่า มองเกาะกั๊ตบาเมื่อใกล้ท่าเทียบเรือ             ผมหันไปดูด้านหลังเห็นท่าเรือเล็กๆ แต่ไม่มีเรือจอด ค่อนข้างมั่นใจว่านี่ไม่ใช่ท่าเรือ ประเดี๋ยวคงมีรถบัสมารับหรือไม่ก็มีรถตู้ไปส่งที่ท่ารถบัส การเดินทางไปเกาะกั๊ตบานั้นมีทางเลือกสองสามทาง สามารถนั่งบัสข้ามสะพานยาวไปยังเกาะกั๊ตไฮแล้วลงเรือไปขึ้นที่เกาะกั๊ตบา ถึงเกาะกั๊ตบาแล้วยังต้องนั่งรถบัสเข้าสู่ย่านตัวเมืองของเกาะอีก กินเวลานานและโยกย้ายยานพาหนะกันน่าเบื่อ             ตลอดเวลาเจ๊คนนี้แกก็คาดคั้นเอาคำตอบจากผมว่าจะเดินทางรอบกี่โมง ผมได้แต่บอกว่าไม่รีบ มีจังหวะที่แท็กซี่อีกคันมาส่งฝรั่ง 4 คน น่าจะเป็นชาวรัสเซียทั้งหมด เจ๊แกรีบเดินเข้าไปหาแล้วเสนอทุกอย่างเหมือนเดิม ฝรั่งพวกนี้ยอมจ่ายคนละ 400,000 ดอง จากนั้นมีฝรั่งลงจากแท็กซี่มาอีกชุด พอเจ๊ผละไปหาพวกนั้น ผมก็ได้ทียกเป้ขึ้นหลังเดินไปทางท่าเรือใหญ่ ได้ยินเสียงเจ๊เรียกอยู๋โหวกเหวกแต่ผมไม่หันไปมอง ลานกว้างหน้าท่าเทียบเรือเกาะกั๊ตบา             ท่าเรือใหญ่นี้อยู่ห่างไปไม่กี่ร้อยเมตร ชื่อว่า Ben tau Khach Ben Binh ขายตั๋วเรือเที่ยวละ 180,000 ดอง หรือประมาณ 250 บาท มีเที่ยว 9 โมง, 11 โมง, บ่าย 1 และบ่าย 3 ใช้เวลาเดินทาง 1 ชั่วโมงถึงเกาะกั๊ตบา ผมซื้อเที่ยวบ่าย 1 ตามที่ตารางเวลาอำนวย             ขณะนั่งรอได้คุยกับลุงชาวเวียดนามคนหนึ่งที่นั่งใกล้ๆ กัน อายุอานามน่าจะราวๆ 70 ปี แกมากับพี่ผู้หญิงอีกคนอายุคงใกล้ๆ 50 ผมนึกว่าเป็นภรรยา ทราบทีหลังว่าเป็นลูกสาว ลุงพูดภาษาอังกฤษได้ดีพอใช้เช่นเดียวกับลูกสาว แกเป็นคนไซ่ง่อน มีบ้านในฮานอย ชอบไปเที่ยวเกาะกั๊ตบา เข้าใจว่ากำลังหาช่องทางทำธุรกิจบนเกาะ แกยังใจดีแนะนำที่พักราคาถูกบนเกาะให้ด้วย แต่ผมกลัวทำเลไม่ดีจึงได้แต่ขอบคุณและบอกว่าจองที่อื่นไว้แล้ว ความจริงผมยังไม่ได้จอง             เรือเฟอร์รี่ออกจากแม่น้ำกั๋มสู่อ่าวตังเกี๋ย ผ่านเกาะกั๊ตไฮ ไปเทียบจอดที่ท่ากั๊ตบา เกาะกั๊ตบา ลาคุณลุงและพี่ผู้หญิง วันต่อมาผมได้เจอทั้งสองคนอีกครั้ง จะนำมาเล่าในตอนต่อไปครับ.                     https://www.thaipost.net/main/detail/64885 ท่องเที่ยว, ท่องเที่ยวเวียดนาม, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาศ, เบื้องหน้าที่ปรากฎ, ไฮฟอง FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20191229/image_big_5e088baf5c3e6.jpg 55464 25/01/2020 19:33 25/01/2020 19:33 เหตุเกิดที่ด่านเหอโข่ว           เส้นทางซาปา-หล่าวกาย เป็นทางคดเคี้ยวลงเขา ระยะทางแค่ 20 กิโลเมตร แต่ใช้เวลาเดินทาง 1 ชั่วโมงเต็ม ค่ารถตู้ 50,000 ดอง มากกว่ามินิบัสประจำทางที่เก็บ 30,000 ดอง อาจด้วยเหตุว่าเวลาที่ผมเรียกใช้บริการอยู่ในช่วง 11.00-13.00 น. มินิบัสพักเที่ยงหยุดวิ่ง รถตู้จึงถือโอกาสเพิ่มค่าโดยสาร อาคารร้านค้าใกล้ๆ สถานีรถไฟหล่าวกาย                  รถตู้ลงถึงพื้นราบเข้าสู่ตัวเมืองหล่าวกายอันเป็นเมืองหลวงของจังหวัดหล่าวกายชื่อเดียวกัน ข้ามแม่น้ำแดงสู่ลานจอดรถหน้าสถานีรถไฟหล่าวกาย จอดที่นี่เป็นป้ายสุดท้าย มินิบัสก็มีปลายทางที่สถานีรถไฟเช่นกัน ชายแดนเวียดนาม-จีนอยู่ห่างออกไปประมาณ 2 กิโลเมตร คืนนี้ผมต้องนอนค้างในหล่าวกาย พรุ่งนี้จะข้ามแดนไปประเทศจีน และนั่งรถไฟจากเหอโข่ว เขตปกครองตนเองชนเผ่าเย้าไปยังคุนหมิง                 รายรอบสถานีรถไฟมีที่พักหลายแห่ง ชายหญิง 3-4 คนเดินมาเสนอห้องพักคืนละ 150,000 ดอง หรือประมาณ 200 บาทเท่านั้น แต่ผมได้จองเกสต์เฮาส์ไว้แล้วชื่อ Ling Giang ราคาคืนละ 180,000 ดอง ห่างจากคิวรถตู้หน้าสถานีรถไฟแค่ประมาณ 100 เมตร เดินเข้าไปไม่เห็นใคร กระทั่งไปยืนใกล้เคาน์เตอร์ ลุงเจ้าของที่พักกำลังนอนกลางวันอยู่บนแคร่ด้านหลัง ผมเรียก “ซินจาว” 3 ครั้ง ไม่ตื่น ตัดสินใจวางเป้หลังไว้บนเก้าอี้ตัวหนึ่ง นำเป้ใบเล็กใส่ของมีค่าเดินไปหามื้อเที่ยงด้านข้างสถานีรถไฟ เลือกได้ร้านหนึ่ง เจ้าของร้านเป็นผู้หญิงวัยกลางคนเข้ามานั่งตรงข้าม เสนอห้องพักชั้นบนของร้านอาหาร ราคาคืนละ 150,000 ดอง ทั้งที่ผมบอกว่ามีที่พักแล้วเธอก็ยังชักชวน พอรู้ว่าผมจะเดินทางไปเมืองจีนก็ขอแลกเงินดองที่เหลือกับเงินหยวน ผมบอกว่าอีกประมาณ 2 สัปดาห์ก็จะกลับเข้าเวียดนามอีกครั้ง ยังมีความจำเป็นต้องใช้เงินดอง แม่น้ำแดงมองจากสะพานที่ข้ามไปยังตัวเมืองหล่าวกาย                 ผมสั่งข้าวผัดแล้วเดินไปเปิดตู้แช่ เห็นเบียร์ Lao Cai เบียร์ท้องถิ่นแอลกอฮอล์แค่ 3.5 เปอร์เซ็นต์ จึงหยิบออกมาเปิดดื่มกันข้าวผัดติดคอ เบียร์เบาๆ ดื่มกลางวันคิดว่าไม่เป็นไร ข้าวผัด 50,000 ดอง ส่วนเบียร์ 20,000 ดอง                 เมื่อกลับสู่เกสต์เฮาส์ ลุงเจ้าของก็ยังนอนอยู่ที่เดิม คราวนี้ผมต้องเรียก “ซินจาว” ดังๆ แกตื่นขึ้นอย่างงัวเงีย ต่อมาฝ่ายเมียเดินลงมาชั้นล่าง ทั้งคู่พูดภาษาอังกฤษไม่ได้เลย แต่เราก็พอจะสื่อสารกันเข้าใจ ผมยื่นเงินไปแลกกุญแจห้อง มีหมาชิวาวาสีดำน่ารักเดินมาดมๆ เลียๆ ต่อมามันก็ทำอย่างนี้ทุกครั้งที่เจอกัน                 หลังจากใช้สัญญาณ Wi-fi จากเกสต์เฮาส์เช็กสถานที่เดินเล่นในละแวกใกล้เคียง พบทะเลสาบชื่อ “ยัคซอน” น่าสนใจ ห่างจากที่พักประมาณ 2.5 กิโลเมตร ตอนบ่ายแก่ๆ ผมจึงเดินข้ามแม่น้ำแดง กลับไปยังเขตตัวเมืองหล่าวกาย เมืองเล็กๆ ที่ดูแล้วไม่มีอะไรเป็นจุดเด่นมากนัก แต่ก็เดินเพลิน ใกล้ๆ ทะเลสาบมีสวนสนุก และมียิมออกกำลังกาย ลักษณะกึ่งๆ ค่ายมวย รูป “บัวขาว บัญชาเมฆ” ติดหราอยู่ภายใน คนในยิมหันมามอง ผมชี้ไปที่รูปบัวขาวแล้วยกหัวแม่มือให้ พวกเขาก็คงเข้าใจว่าผมเป็นคนไทย                 สำหรับทะเลสาบยัคซอนนี้มีสวนสาธารณะล้อมรอบ เรียกว่าอุทยานยัคซอน (Ngac Son Park) มีพื้นที่รวมเกือบ 100 ไร่ ส่วนทะเลสาบมีขนาด 35 ไร่ มีเกาะอยู่ตรงกลาง สะพานโค้งเชื่อมข้ามไปยังเกาะ บนเกาะมีอาคารขนาดใหญ่ชื่อ Oc Dao มีร้านอาหารและคาเฟ่อยู่ในนี้ และอาคาร 5 ชั้นรูปเรือขนาดใหญ่กว่า สร้างยื่นออกไปในน้ำชื่อ Viet Plaza เป็นร้านอาหารและห้องจัดเลี้ยง นอกเกาะก็ยังมีอีกร้าน ชื่อ Asean ขนาดใหญ่โตเช่นกัน ชาวหล่าวกายวิ่งออกกำลังกายอยู่รอบๆ ทะเลสาบ ในทะเลสาบมีเรือเป็ดให้บริการ ผมเดินข้ามสะพานไปบนเกาะ จากเกาะข้ามสะพานอีกด้านออกไปยังประตูทางเข้า ส่วนทางที่ผมเข้านั้นเป็นประตูด้านข้างและลานจอดรถ สะพานข้ามไปยังเกาะกลางทะเลสาบยัคซอน ด้านหลังคืออาคาร Viet Plaza                 ฟ้าใกล้มืดเต็มทีผมเดินกลับโดยเปลี่ยนเส้นทางในช่วงแรก เมื่อถึงวงเวียนใหญ่ที่มีถนนถึง 6 สายมาบรรจบกันก็เข้าสู่เส้นทางเดิม ดิ่งตรงไปยังสะพานข้ามแม่น้ำแดง เดินเลยที่พักเพื่อไปดูลาดเลามื้อเย็น กลับเกสต์เฮาส์ไปอาบน้ำแล้วก็เดินไปกินร้านที่ได้ให้สัญญาแม่ค้าไว้ ข้าวจานใหญ่ ราดกับข้าว 3-4 อย่าง และซุปผักหวาน ราคาแค่ 30,000 ดอง เท่ากับ 40 บาท จากนั้นเดินเข้าไปสำรวจในสถานีรถไฟ ได้ยินเสียงคนไทยคุยกัน ที่มุมหนึ่งเด็กผู้หญิงฝรั่งตัวจิ๋วยืนเลิกชายเสื้อดึงขึ้นไปถึงคอ เกาพุง เกาเป้า ฝ่ายพ่อแม่ไม่ว่าอะไร ผู้โดยสารในนี้ส่วนใหญ่เป็นนักท่องเที่ยวที่รอรถไฟกลับกรุงฮานอย                  คืนนี้ในห้องพักผมใช้เวลาเขียนคอลัมน์จนถึงเวลาประมาณเที่ยงคืนก็เข้านอน เช้าวันต่อมา นาฬิกาปลุกให้ตื่นตอน 07.34 น. อาบน้ำแล้วออกไปหามื้อเช้า ข้างๆ ที่พักมีอาหารไม่คุ้นหน้าตา แต่ก็น่าลอง ผมชี้ไปที่รูป ทราบทีหลังว่าอาหารจานนี้ชื่อ “โซยแสว” โซยก็คือข้าวเหนียว แม่ค้าตักข้าวเหนียวนึ่งสีเหลืองใส่ชาม โปะด้วยไข่คล้ายไข่ลูกเขย 1 ฟอง หมูยอชิ้นหนาตัดเป็นแผ่นสี่เหลี่ยม ถั่วเขียวบด และหอมเจียว ออกจะจืดๆ แต่กินง่ายและหมดอย่างรวดเร็ว ราคา 20,000 ดองเท่านั้น                 จากนั้นเดินไปร้านกาแฟตรงข้ามสถานีรถไฟชื่อร้าน Terminus ความจริงเป็นร้านอาหาร คาเฟ่ และบาร์ในร้านเดียวกัน ตกแต่งได้ดูดีมีรสนิยม ร้านค่อนข้างใหญ่ มี 2 ชั้น ตอนเย็นมีคนมาดินเนอร์แน่นร้าน แต่เช้านี้ยังไม่มีลูกค้า ผมสั่งเอสเปรซโซ่ ผู้หญิงหลังเคาน์เตอร์ถามว่า “ซิงเกิลหรือดับเบิล?” ผมตอบเธอว่า “ไอ แอม ซิงเกิล” เธออมยิ้ม และทำแบบช็อตเดียวมาให้ เป็นกาแฟโรบัสต้าที่หอมคล้ายลูกเบอร์รี่สด รสชาติออกเปรี้ยวนิดๆ นึกเสียดายที่ไม่สั่งดับเบิลช็อต ดื่มเสร็จก็เดินไปจ่ายเงิน 30,000 ดอง หรือแค่ 40 บาท                 ผมกลับไปเก็บกระเป๋าอย่างนอนใจ เพราะเห็นว่ามีเวลาเหลือเฟือ รถไฟออกจากสถานีเหอโขว่เหนือ (Hekou Bei) เวลา 13.08 น. จองตั๋วทางอินเทอร์เน็ตไว้แล้ว แต่ต้องไปรับตั๋วก่อนเวลารถออก ออนไลน์เอเยนซีแนะนำให้ไปก่อน 2 ชั่วโมง หมายความว่าผมควรไปถึงสถานีรถไฟเวลาประมาณ 11 โมง คะเนแล้วออกจากที่พัก 9 โมงครึ่งน่าจะทันถมเถ โซยแสว มื้อเช้าของผู้เขียนที่เมืองหล่าวกาย                 คนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างหรือที่เรียก “เซโอม” บริเวณหน้าสถานีรถไฟเห็นผมเดินออกจากที่พักก็เรียกมาแต่ไกล ผมพยักหน้า เขาก็สตาร์ทเครื่องขับมาหา ผมบอกว่าไป “ไชน่า บอร์เดอร์” แล้วถามราคา เขาพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ ยกนิ้วขึ้น 3 นิ้ว ผมก็เข้าใจ 30,000 ดอง ตอบ “โอเค” ยกเป้หลังให้เขาวางตรงคอมอเตอร์ไซค์                 วิ่งไปได้เกือบ 2 กิโลเมตร เขาหันมาเหมือนจะถามว่าไปไหน เลี้ยวซ้ายหรือตรงไป หากเลี้ยวซ้ายหมายถึงต้องข้ามสะพานไปอีกฝั่ง แม้ไม่มีซิมการ์ดเวียดนามในมือถือ แต่แผนที่กูเกิลพอใช้การได้ ผมบอกให้เขาตรงไป เขาขับเลย Lao Cai International Border Gate เลี้ยวขวาไปอีกทาง แล้วหยุดหันมาถามว่าไปไหน ผมก็บอกไชน่า เขาคล้ายจะไม่เข้าใจ ผมชี้กลับไปที่อาคารตรวจคนเข้าเมือง เขาเพิ่งจะเข้าใจ ทั้งที่ไม่ใช่เรื่องคาดเดายากอะไร นักท่องเที่ยวมีเป้ 2 ใบ อยู่ใกล้ด่านชายแดน จะไม่ข้ามแดนแล้วจะให้ไปไหน                 ผมน่าจะศึกษาคำเรียกประเทศจีนในภาษาเวียดนามมาก่อน เพราะเขาไม่ได้เรียกจีนว่าไชน่า แต่เรียกว่า “จุงก๊วก” ก็คนไทยเองยังเรียก “จีน” เลย ขณะที่คนจีนเรียกประเทศตัวเองว่า “จงกั๋ว” จะว่าไปจุงก๊วกใกล้เคียงกว่าจีนด้วยซ้ำ สถานีรถไฟหล่าวกายมองออกไปจากร้านกาแฟ                 มีคนถือเงินเป็นฟ่อนเดินเข้ามาหาเพื่อเสนอแลกเงินดองเป็นเงินหยวน ผมบอกว่าไม่นานจะกลับเข้าเวียดนามอีกครั้ง เขาก็พูดว่ากลับมาใหม่ก็ค่อยแลกใหม่สิ เอาเงินจีนไปใช้ก่อน จะแบกเงินเวียดนามไปทำไม ผมเดินหนีเข้าไปในตัวอาคาร ด้วยความรีบร้อนดันไปเข้าประตู Entry ทางซ้ายมือ แล้วจึงเดินกลับออกมาเข้าประตู Exit ด้านขวามือ                 คนเข้าแถวยาวจนล้นออกมาถึงประตูอาคาร สักพักมีการเปิดช่องใหม่ผมก็เดินตามคนกลุ่มหนึ่งเข้าแถวในช่องใหม่ แล้วเกิดอาการไม่มั่นใจ ยื่นพาสปอร์ตให้คนข้างหน้าดู เขาชี้กลับไปที่ช่องเดิม เวลานี้มีคนเยอะกว่าเดิม ผมต้องถอยหลังไปอีกนับสิบคิว ถึงตอนนี้เวลาใกล้ 10 โมง แต่แถวเคลื่อนไปได้เรื่อยๆ ไม่นานก็ได้ประทับตราออกจากเวียดนาม เดินไปบนสะพานข้าม “น้ำที” สาขาของแม่น้ำแดงสู่ดินแดนจีน                 หน้าอาคารตรวจคนเข้าเมืองเหอโข่วของจีนมีคนเข้าคิวล้นออกมาด้านนอกหลายเมตร ผมเดินเข้าไปหาเจ้าหน้าที่คนหนึ่งบริเวณนั้น ยื่นพาสปอร์ตให้ดู เขาชี้และสบัดนิ้ว สื่อว่าให้เดินเข้าไปด้านในได้เลย พวกที่เข้าคิวอยู่คงเป็นชาวเวียดนามทั้งหมดหันมามองผมแปลกๆ เพราะพวกเขายังไม่มีใครได้เข้าไปสักคน ออกจากด่านตรวจเข้าเมืองหล่าวกายแล้วหันกลับไปมอง                 เจ้าหน้าที่ด้านในบอกให้เขียน Arrival Card เขียนเสร็จก็ต่อคิวช่อง Foreigners แถวคดเคี้ยวไปมาตามเชือกกั้น มี 2 แถวย่อย ไหลไปเรื่อยๆ ไม่เชื่องช้า มีความรู้สึกว่ายังไงก็ทันไปรับตั๋ว ด้านหน้าผมเป็นฝรั่งหนุ่มสวมรองเท้าแตะ กางเกงขาสั้น เครายาว เขาคงปั่นจักรยานท่องเที่ยว กำลังสนทนาอยู่กับเจ้าหน้าที่หลังเคาน์เตอร์ ได้ยินว่าจะไปเฉิงตู และเมืองอื่นๆ อีกหลายแห่ง คิดว่าเขาน่าจะได้รับอนุญาตให้เข้าประเทศ แม้ว่าระหว่างนี้ผมเห็นสองสามคนถูกคุมตัวออกไปพบเจ้าหน้าที่อีกระดับที่ไหนสักแห่ง                 คิวของผมมาถึงด้วยความรู้สึกธรรมดาสามัญ คิดว่าคงไม่ยากเย็นอะไร วีซ่าจีนขอมาแล้วก่อนออกเดินทางจากกรุงเทพฯ หลายวันก่อน แต่พอเจ้าหน้าที่เห็นพาสปอร์ตก็หันไปพูดกันว่า “ไท่กั๋วๆๆๆ” ผมให้เขาดูใบจองตั๋วรถไฟที่แคปเจอร์หน้าจอมือถือไว้ เขาถามว่าจะไปไหนบ้าง ผมก็ตอบ “คุนหมิง ฉงชิ่ง กุ้ยหยาง กุ้ยหลิน หนานหนิง จากนั้นก็เข้าเวียดนาม” สุดท้ายเขาให้เจ้าหน้าที่หญิงคนหนึ่งมาหยิบพาสปอร์ตผมไป และชี้ให้เดินตาม                 เจ้าหน้าที่หญิงเดินขึ้นชั้น 2 เข้าไปในห้องหนึ่ง มีเจ้าหน้าที่สามสี่คนและสตรีท้องแก่นั่งอยู่บนโซฟา เธอขยับให้ผมนั่ง ผมวางกระเป๋าแล้วนั่งลง ถามเจ้าหน้าที่สาวว่ามีปัญหาอะไร เธอบอกให้รอ ซึ่งก็รออยู่หลายนาที มีเจ้าหน้าที่คนอื่นแวะมาถามอาชีพบ้าง ถามว่าจะไปไหนบ้าง มาที่นี่ได้อย่างไร เคยมาจีนไหม เมื่อไหร่ ต้องตอบซ้ำแล้วซ้ำอีก เดินข้ามสะพานจากเวียดนามไปยังเมืองจีน                 ผมพยายามคิดว่าอะไรคือสาเหตุให้เกิดการกักตัวสอบสวนถึงขั้นนี้ อาจเกิดจากไม่มีคนไทยที่ใช้ด่านนี้ในการข้ามแดนมาก่อน หรือว่าใบหน้าผมละม้ายชาวอุยกูร์ เพราะหนวดเคราไม่ได้โกนหลายวัน ผมเคยมาจีนแค่ครั้งเดียวเมื่อ 13 ปีที่แล้ว คราวนั้นบินไปลงที่เมืองเชียงรุ้ง แคว้นสิบสองปันนา ไม่มีปัญหาอะไร                 ระหว่างที่เกิดอารมณ์สับสน หวั่นใจ และเริ่มขุ่นมัว ผมหันไปเห็นนาฬิกาติดผนัง เข็มสั้นและเข็มยาวอยู่ที่เลขเดียวกัน ตั้งฉากกับพื้นโลก 12.00 น. ผมลืมสนิทเลยว่าเวลาของจีนเร็วกว่าเวียดนาม 1 ชั่วโมง ถึงตอนนี้เวลาที่ผมคิดว่ามีอยู่ในมือ 2 ชั่วโมงก็หายไป 1 ชั่วโมง เจ้าหน้าที่หญิงคนเดิมมาบอกให้ลุกเดินตามเธอไป เข้าห้องติดกัน สวนกับชายคนหนึ่งที่ถูกเจ้าหน้าที่ 2 คนหิ้ว (จับไหล่) เดินออกไป ผมเสียวไส้ขึ้นทันที ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แล้ว                     ในห้องมีโต๊ะคอมพิวเตอร์อยู่ 4-5 ตัว เจ้าหน้าที่มี 2 คน ต่อมาเหลือคนเดียว และคนนี้พูดภาษาอังกฤษไม่ได้เลย ต้องใช้โปรแกรมแปลภาษาสื่อสารกัน เขาพูดใส่มือถือแล้วยื่นให้ผมฟัง แต่ส่วนมากผมจะอ่านภาษาอังกฤษจากหน้าจอ คำถามล้วนเหมือนเดิม ผมให้ดูเอกสารจองตั๋วในมือถือ อธิบายว่าอาจเดินทางไม่ทันถ้าพวกคุณยังขืนรั้งผมไว้ในนี้ เขาตอบกลับมาว่า “ใกล้แล้ว”                 เจ้าหน้าที่คนที่ลุกไปก่อนหน้านี้กลับมานั่ง เขาพอพูดอังกฤษได้ ถามชุดคำถามเดิมอีกรอบ คลิกโน่นคลิกนี่ในคอมพิวเตอร์ จากนั้นสแกนพาสปอร์ต เวลา 12.20 น. โดยประมาณเขาบอกให้คนที่พูดภาษาอังกฤษไม่ได้เดินนำผมลงไปชั้นล่าง เข้าช่องใหม่โดยแซงทุกคน เขายื่นพาสปอร์ตให้เจ้าหน้าที่หลังเคาน์เตอร์แล้วพูดว่า “ไท่กั๋ว” แล้วเดินจากไป ด่านตรวจคนเข้าเมืองเหอโข่ว มณฑลยูนนาน                 สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมาคงไม่เหนือความคาดเดา เจ้าหน้าที่คนนี้ก็ถามชุดคำถามเดิมอีกครั้ง ผมตอบซ้ำเกือบรอบที่สิบ หน้าเคาน์เตอร์มีข้อความเขียนว่า “Nice to meet you” และ “Please rate us” สามารถกดปุ่มให้คะแนนได้ ตั้งแต่ Poor service, Process taking too long, Good และ Great ผมเอื้อมมือไปจะกด “กระบวนการใช้เวลานานเกินไป” แต่ยั้งใจไว้ทัน หดมือกลับ กลัวสถานการณ์จะแย่กว่าเดิม                 สุดท้ายมีโปรแกรมเสียงภาษาไทยออกคำสั่งให้วางนิ้วมือกับเครื่องสแกน เจ้าหน้าที่ปั๊มตราให้เข้าประเทศ เขายื่นพาสปอร์ตให้โดยไม่มีรอยยิ้ม ผมก็ไม่ยิ้ม จากนั้นนำกระเป๋าเข้าเครื่องเอกซเรย์ ไม่ต้องถอดเข็มขัดหรือรองเท้า เดินออกนอกประตู ผมดูเวลาจากมือถือ 12.27 น. มีมอเตอร์ไซค์รับจ้างเข้ามากลุ้มรุม แต่ผมเดินมุ่งไปที่รถแท็กซี่ ถามโชเฟอร์ว่า “เทรนสเตชั่น ฮาวมัช?” เขาตอบมาเป็นภาษาจีนพร้อมชู 2 นิ้ว ผมนึกว่า 200 หยวน ล้วงปากกาให้เขาเขียนราคาลงในฝ่ามือ ปรากฏว่า “20 หยวน” ผมตอบตกลง                 เมื่อขึ้นรถได้เขาก็หยิบกระดาษทิชชู่ยื่นให้ผมเช็ดรอยน้ำหมึก ระยะทางประมาณ 5-6 กิโลเมตร รถวิ่งประมาณ 10 นาที ก็ถึงหน้าสถานีรถไฟเหอโขว่เหนือ จ่ายเงินให้โชเฟอร์ 100 หยวน เขาทอนใบละ 10 หยวนคืนมา 8 ใบ ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ผมรีบลงจากรถแบกเป้ขึ้นหลัง โชเฟอร์พูดเสียงดังกับเพื่อนๆ แท็กซี่ว่า “ไท่กั๋วเหรินๆๆ” คงไม่ค่อยมีคนไทยผ่านมาทางนี้จริงๆ                  ผมหาห้องตั๋วเจอก็รี่เข้าไป กำลังให้บริการอยู่ 2 ช่อง ผมเลือกเข้าคิวช่องซ้าย มีคนมาแซงหน้า 1 คน พอจะถึงคิวผมคนจากช่องขวาก็มาแซงอีกคน เจ้าหน้าที่หลังกระจกก็ไม่ว่าอะไรทั้งที่เห็นเหตุการณ์ เหมือนเป็นสัญญาณเตือนให้รู้ว่าท่านได้มาถึงประเทศจีนเรียบร้อยแล้ว ผมยื่นเอกสารในมือถือให้เจ้าหน้าที่ดู เธอออกตั๋วให้โดยไม่มีความซับซ้อนใดๆ ผมดูเวลา 12.43 น. เหลือ 25 นาทีก่อนรถไฟออก                 จึงได้ทราบว่าไม่ต้องมาก่อนถึง 2 ชั่วโมงตามที่ออนไลน์เอเยนซีระบุไว้สำหรับผู้ซื้อตั๋วครั้งแรก และไม่ต้องมาก่อนครึ่งชั่วโมงตามที่มีการเตือนกันในอินเทอร์เน็ต สรุปว่ามารับตั๋วและขึ้นรถไฟให้ทันเป็นอันพอ.   https://www.thaipost.net/main/detail/55464 การท่องเที่ยว, ซาปา, ซาปา-หล่าวกาย, ท่องเที่ยวเวียดนาม, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาศ, หล่าวกาย, เบื้องหน้าที่ปรากฎ, เวียดนาม FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20191229/image_big_5e088baf5c3e6.jpg 54906 18/01/2020 18:58 18/01/2020 18:58 ซาปายังมาไม่ถึง     ปกติแล้วผมจะหลีกเลี่ยงการออกเดินทางจากเมืองหนึ่งไปอีกเมืองหนึ่งในเวลาเช้าตรู่ ด้วยไม่อยากเผชิญปัญหาใหญ่ 2 ประการ คือการนอนไม่พออันเสี่ยงที่จะนำไปสู่การป่วยไข้ได้ง่ายขึ้น และเวลาที่เช้าเกินไประบบขับถ่ายยังไม่พร้อมทำงาน แต่มันจะไปทำงานในขณะกำลังเดินทาง ทว่าสิ่งที่ควรหลีกเลี่ยงมากกว่าคือ การไปถึงปลายทางในเวลาค่ำมืด โดยที่เป็นการไปเยือนเมืองนั้นเป็นครั้งแรก ในการเดินทางจากเดียนเบียนฟูไปยังซาปาเมื่อปลายตุลาคมที่ผ่านมา ผมจึงเลือกรถเที่ยวเช้าเพื่อจะไปถึงในตอนบ่าย บนเส้นทางเดียนเบียนฟู-ซาปา ชาวเวียดนามทุกบ้านร่วมใจกันประดับธงชาติ                 นาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นในเวลา 05.18 น. ท้องฟ้ายังมืดสนิท เก็บกระเป๋าเสร็จแล้วลงไปชั้นล่างก็ยังไม่สว่าง อากาศเย็นจนต้องใส่แจ็กเกต เล-สะใภ้คนขยันประจำโรงแรมตื่นขึ้นมาตั้งแผงขายข้าวเหนียวนึ่งบนบาทวิถีได้สักพักแล้ว มีโต๊ะพลาสติก 2 ตัว และเก้าอี้ 6 ตัว ผมสั่ง 1 ชุดเล็กสำหรับไว้กินกลางทาง เธอห่อข้าวเหนียวในใบตอง มีเครื่องเคียงโปะลงไป ได้แก่ ถั่วคั่ว เนื้อบด กระเทียมและหอมเจียว ราคา 10,000 ดอง เท่ากับ 15 บาท                 เลมีลูกค้าประจำทั้งที่แวะนั่งกินหน้าโรงแรมและซื้อใส่ห่อ เด็กชายในชุดนักเรียนปั่นจักรยานมาซื้อไปกินที่โรงเรียน เขาดูกวนๆ หยอกล้อกับผมแบบไม่มีความเขินอายของเด็กๆ คู่รักชาวไทยที่เดินทางมาเดียนเบียนฟูด้วยมินิบัสคันเดียวกับผมลงมาจากห้องพักพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้า เราจึงได้มีโอกาสกล่าวคำลาและคำอวยพร รถโดยสารไปหลวงพระบางของพวกเขาออกในเวลา 8 โมงครึ่ง และสถานีขนส่งก็อยู่ห่างไปประมาณ 200 เมตรเท่านั้น แต่ทั้งคู่อยากใช้เวลาเช้าสุดท้ายในเดียนเบียนฟูให้คุ้มค่าด้วยการเดินเล่น หาของกินและชมเมือง ความบากบั่นของนักปั่นชาวไทย อีกไม่กี่กิโลเมตรก็ถึงซาปาแล้ว                 เลยเวลา 6 โมงครึ่งไม่เท่าไหร่ รถตู้เข้ามาจอดริมถนนตรงข้ามโรงแรม ผมนึกว่าจะเป็นมินิบัสคันใหญ่กว่านี้ เลออกคำสั่งให้ขึ้นรถ ฝ่ายคนขับก็ลงมากวักมือเรียก ไม่ทันได้ร่ำลาเลเป็นเรื่องเป็นราว ผมรีบวิ่งข้ามถนนไปขึ้นรถ ประตูยังไม่ปิดด้วยซ้ำตอนที่ล้อรถหมุนออกไป บนรถมีผู้โดยสารแค่ 3 คน                 เมื่อพ้นตัวเมืองเดียนเบียนฟูมาหน่อยก็เห็นบ้านเรือนของชาวไทดำค่อนข้างหน้าตา ล้วนเป็นบ้านไม้ยกใต้ถุนสูง มีบันไดขึ้นบ้านสองฝั่งซ้าย-ขวา สำหรับแบ่งชาย-หญิง เข้าใจว่าฝ่ายหญิงเดินขึ้นทางซ้าย ส่วนชายเดินขึ้นทางขวา                 ก่อนฝรั่งเศสจะเข้ามายึดครอง บริเวณนี้เป็นส่วนหนึ่งของแคว้นสิบสองจุไท เจ้าอาณานิคมผนวกเข้าเป็นฝรั่งเศสอินโดจีน เมื่อกองทัพเวียดมินห์ขับไล่ฝรั่งเศสออกไป พื้นที่บริเวณนี้ก็กลายเป็นเวียดนาม ชนชาติไทอพยพไปยังลาวและไทยหลายระลอก แต่ปัจจุบันก็ยังอาศัยในจังหวัดเดียนเบียนและจังหวัดเซินลาอยู่ไม่น้อย และยังคงรักษาวัฒนธรรมไททรงดำดั้งเดิมหลายอย่างเอาไว้                 เราออกจากเดียนเบียนฟูมาได้ 2 ชั่วโมง รถตู้แวะจอดให้กินมื้อเช้าในสถานที่ลักษณะกึ่งบ้านกึ่งร้านอาหาร ผมกะจะไม่กิน เพราะมีข้าวเหนียวทรงเครื่องอยู่แล้ว แต่พอโชเฟอร์ชักชวนก็ไม่อยากเสียมารยาท สั่งเฝอไก่มานั่งกินด้วย มีผู้โดยสารหนุ่มร่วมโต๊ะอีกคน กินเสร็จโชเฟอร์ออกไปนั่งกินน้ำชาหน้าร้าน ผมจ่ายเงินค่าเฝอ 40,000 ดองแล้วตามออกไป เขารินน้ำชาจากกาใส่ถ้วยยื่นให้ พูดอะไรบางอย่างออกมา ผมเดาตอบไปว่า “ไทยแลนด์” เขาก็ “อือ” พยักหน้า พูดอะไรบางอย่างออกมาอีกแล้วชวนขึ้นรถ  รวมมิตรอาหารปิ้งย่างบริเวณจุดแวะพักใกล้น้ำตกทังบัค                 รถตู้วิ่งผ่านเมืองไลที่ยังอยู่ในจังหวัดเดียนเบียน สู่เมืองไลโจว จังหวัดไลโจว ไต่เขาคดเคี้ยวขึ้นไปเรื่อยๆ สู่จังหวัดหล่าวกาย เวลาบ่ายโมงกว่าๆ ตอนที่เหลือระยะทางประมาณ 10 กิโลเมตรก่อนถึงตัวเมืองซาปา คนขับก็แวะอีกครั้งเพื่อกินมื้อเที่ยง บริเวณนี้เป็นจุดแวะพักรถบนไหล่เขาที่สำคัญ นอกจากแถวของร่มผ้าใบและเพิงหลังคาสังกะสีเป็นแนวยาวสำหรับขายของกินของใช้แล้ว มองขึ้นไปบนเขาที่ตั้งฉากกับถนนเห็นน้ำตกทังบัค หรือ “น้ำตกสีเงิน” ไหลลงจากยอดผาแล้วหลุบหายเข้าไปในความเขียวของต้นไม้ช่วงกลางเขา นักท่องเที่ยวนิยมขี่มอเตอร์ไซค์จากซาปามาชมความงาม ทางขึ้นน้ำตกอยู่ไม่ห่างออกไป                  ร้านอาหารที่โชเฟอร์ของเราจอดด้านหน้ามีโต๊ะเตี้ยๆ ตั้งอยู่ในร้านจำนวนหนึ่ง นอกร้านมีคนปิ้งมัน ข้าวหลาม ข้าวโพด ไข่ และเนื้อสัตว์เสียบไม้ ผมก็จะไม่กินเหมือนเดิม ตอนเดินออกจากห้องน้ำของร้านโชเฟอร์ที่นั่งอยู่หน้าเตาปิ้งก็ชวนอีก แกแบ่งข้าวหลามให้ เป็นข้าวหลามท่อนเล็กเรียว กินโดยจิ้มเกลือและถั่วคั่วบด รสชาติพอใช้ได้ โชเฟอร์กินเสร็จลุกไปโดยไม่บอกกล่าว ทิ้งผมไว้กับแม่ค้า ด้วยความเกรงใจจึงซื้อมันปิ้งมา 1 หัว ราคา 10,000 ดอง                 รถตู้แวะส่งผมที่หน้าตลาดซาปาเกือบๆ บ่าย 3 โมง แล้ววิ่งต่อไปหล่าวกายใกล้ชายแดนจีน ผมตั้งหลักจับทิศทางได้แล้วเดินไปยังที่พักชื่อ Sapa New Orient Hotel บนถนน Thach Son ห่างออกไปราว 300 เมตร จองทางอินเทอร์เน็ตไว้ตั้งแต่เมื่อคืนก่อนนอน ชั้นล่างของโรงแรมเป็นร้านขายเสื้อผ้า เน้นเสื้อหนาวและแจ็กเกตเดินป่า เคาน์เตอร์เช็กอินอยู่ด้านใน ผู้หญิง 2 คนอยู่หลังเคาน์เตอร์ คนหนึ่งพูดภาษาอังกฤษดีมาก คาดว่าเป็นเจ้าของ อีกคนพูดไม่ได้เลย ทราบทีหลังว่าเป็นลูกจ้าง                 ผมงีบไป 2 ชั่วโมง ตื่นมาหาร้านกาแฟ ได้ร้านชื่อ Kafa Café ใกล้ๆ ที่พัก ดื่มลาเต้ร้อนแล้วเดินไปทะเลสาบซาปา ทะเลสาบขนาดเล็กตั้งอยู่กลางเมือง มีเกาะจิ๋ว 1 เกาะ อาคารที่อยู่รอบทะเลสาบและภูเขาทางด้านทิศใต้ทำเงาสะท้อนเป็นรูปสมมาตรอยู่ในน้ำ เด็กนักเรียนในเสื้อแจ็กเกตเขียว-ขาวเดินเล่นกันอยู่ คนวิ่งออกกำลังกายรอบทะเลสาบก็พอมีให้เห็น ทะเลสาบซาปายามเย็น                 ซาปาเป็นเมืองที่อยู่สูงจากระดับน้ำทะเลเฉลี่ย 1,500 เมตร ยอดเขาฟานซีปังของภูเขาฮว่างเลียนซอนสูงถึง 3,143 เมตร สูงสุดในภูมิภาคอินโดจีน ภูเขาลูกนี้เป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาหิมาลัยที่อยู่ปลายสุดฝั่งตะวันออก กลุ่มชาติพันธุ์สำคัญ ได้แก่ ม้ง, เย้า, ไส, ละหู่ รวมถึงไทอยู่อาศัยมานานแล้ว ก่อนที่ฝรั่งเศสจะเข้ามาในซาปาตอนต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 จัดตั้งกองทหารรักษาการณ์เต็มรูปแบบ มีคณะมิชชันนารีสร้างสถานพักฟื้นผู้ป่วยทหาร และต่อมาก็ได้พัฒนาเป็นเมืองตากอากาศ เนื่องจากอากาศที่ซาปาเย็นสบายเกือบตลอดทั้งปี                 ระหว่างสงครามอินโดจีนครั้งที่ 1 อาคารสไตล์โคโลเนียลถูกทำลายจากฝ่ายเวียดมินห์ในช่วงต้นสงคราม และในตอนปลายสงครามถูกเครื่องบินฝรั่งเศสทิ้งระเบิดเสียหายเกือบทั้งหมด จากที่มีอยู่ประมาณ 200 หลัง ผู้คนต้องอพยพหลบหนี กระทั่งในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษที่ 1960’s รัฐบาลคอมมิวนิสต์มีแผนตั้งเป็นเมืองเศรษฐกิจใหม่ จึงเริ่มมีชาวเวียดย้ายเข้ามาอยู่อาศัย และต่อมาในยุค 1990’s ก็ได้กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยว คราวนี้ผู้มาเยือนมาจากทั่วมุมโลก                 จากปลายทะเลสาบด้านตะวันตก ผมเดินเข้าถนน Xuan Vien ไปเชื่อมกับถนน Thach Son อีกครั้ง ฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว แสงไฟจากร้านอาหาร คาเฟ่ และโรงแรมที่เรียงกันอย่างเป็นระเบียบและตกแต่งสวยงามแข่งกันขับสีสันยามต้นราตรีของซาปาออกมา ผมเดินจนถึงอีกจุดที่เป็นแลนด์มาร์กของเมือง ด้านซ้ายคือโบสถ์นอเทอดาม ขนาดไม่ใหญ่นัก ขวามือเป็นสนามคล้ายชามอ่างขนาดประมาณ 2 ใน 3 ของสนามฟุตบอล เป็นสนามพื้นแข็ง ไม่ทราบวัสดุที่ใช้ มีขั้นบันไดเดินลงไป ที่ปลายของสนามทางด้านไกลมีเวทีถาวรรูปวงพระจันทร์ สร้างไว้สำหรับทำการแสดง ในสนามมีเยาวชนหลายกลุ่มกำลังแบ่งพื้นที่เตะฟุตบอล มองจากสวนริมทะเลสาบซาปา                 บริเวณนี้ในอดีตคือตลาดนัดความรัก หนุ่มสาวชาวเย้าลงจากภูเขามาหาคู่ เล่าว่าฝ่ายหญิงจะร้องเพลงให้หนุ่มๆ ฟังแล้วหลบหายไปในความมืด หนุ่มใดหาเธอพบและต้องมนต์รักก็จะหายเข้าป่าไปด้วยกันเป็นเวลา 3 วัน 3 คืน เมื่อกลับออกมาก็วิวาห์กัน                 ปัจจุบันเมืองได้กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยว ตลาดนัดความรักแปรสภาพเป็นตลาดขายสินค้าของกลุ่มชาติพันธุ์ แม้ว่ายังคงสามารถพบเห็นหญิงสาวร้องเพลงหลบๆ ซ่อนๆ อยู่ในความมืด แต่พวกเธอไม่ได้หาคู่เหมือนเมื่อก่อน พวกเธอหานักท่องเที่ยวใจดีที่จะยื่นเงินให้                 ผมเดินลงไปในสนามตัดผ่านไปยังอีกฝั่ง เข้าสู่อาคารสถานี Fansipan Legend ของ Sun Group กลุ่มบริษัทผู้พัฒนาด้านอสังหาริมทรัพย์ขนาดยักษ์ของเวียดนาม สถานีรถรางนี้จะนำผู้โดยสารไปขึ้นรถกระเช้าสู่ยอดเขาฟานซีปังวันนี้ได้ปิดบริการลงแล้ว แต่รู้สึกว่ายังสามารถซื้อตั๋วสำหรับวันถัดไปได้ ราคาสำหรับขึ้นสู่สถานียอดเขาฟานซีปังอยู่ที่ 700,000 ดอง หรือเกือบๆ 1,000 บาท ผมยังไม่ตัดสินใจซื้อ ความตั้งใจคือจะมาแอบใช้ห้องน้ำ จากนั้นเดินออกมาผ่านศูนย์ข้อมูลนักท่องเที่ยว ไม่ไกลกันเห็นกลุ่มแม่ค้านั่งขายสตรอว์เบอร์รีอยู่ติดๆ กันหลายเจ้า มีเจ้าเดียวที่เขียนป้ายระบุราคา ผมก็เลยตัดสินใจซื้อง่ายขึ้น กล่องละ 50,000 ดอง หรือประมาณ 70 บาท                 ระหว่างทางเดินกลับได้แวะกินมื้อค่ำเป็นข้าวราดแกงอีกตามเคย กับข้าวสาม-สี่อย่าง พร้อมเบียร์ Saigon กระป๋อง ทั้งหมดราคาไม่ถึง 100 บาท เดินเลยที่พักไปแถวๆ หน้าอาคารตลาดซาปา เรียก Cho Sapa ข้างๆ มีตลาดกลางคืน เรียก Cho Den Sapa ฝั่งตรงข้ามตลาดมีกลุ่มฝรั่งกำลังรอรถบัสออกเดินทางกลับฮานอย ผมเดินเข้าไปในออฟฟิศขายตั๋ว เด็กหญิงอายุ 6 หรือ 7 ขวบเท่านั้น แต่พูดภาษาอังกฤษดีมาก ให้คำตอบผมเรื่องจะไปคุนหมิงว่าไม่มีรถออกจากซาปาไปคุนหมิงโดยตรง ส่วนรถไปหล่าวกายต้องไปขึ้นที่หน้าศูนย์ข้อมูลนักท่องเที่ยว สามแม่ลูกกับความหวังเล็กๆ ในการขายของที่ระลึก                 เช้าวันต่อมาผมตัดสินใจจะขึ้นยอดเขาฟานซีปัง ปรากฏว่าพอเดินออกจากที่พักเจอหมอกลงหนามาก มองเห็นแค่ไม่กี่สิบเมตรเบื้องหน้า จึงเดินไปหามื้อเช้ากินที่ตลาดเช้าซาปา ตั้งอยู่ด้านหลังของอาคารตลาดซาปา (มีร้านขายเสื้อผ้าและของที่ระลึก) แม่ค้าพูดภาษาอังกฤษเชิญชวนให้เข้าร้าน ผมสั่งโจ๊กไก่ เสิร์ฟมาในลักษณะกึ่งโจ๊กกึ่งข้าวต้ม รสชาติพอถูไถ                  ถัดจากตลาดเช้าคือสถานีขนส่งซาปา ผมเข้าไปถามทางเลือกสำหรับเดินทางไปหล่าวกายก็ได้รับคำตอบเหมือนที่เด็กหญิงบอกเมื่อคืน คือต้องไปขึ้นที่ศูนย์ข้อมูลนักท่องเที่ยว โดยระหว่างเวลา 11.00-13.00 น. จะไม่มีรถให้บริการ เข้าใจว่าคงจะพักเที่ยงต่อด้วยเซียสต้า-นอนกลางวันเหมือนเช่นที่ประสบในเดียนเบียนฟู จากนั้นเดินไปยังย่านที่เป็นตลาดกลางคืน มีร้านกาแฟในตัวตึกแถว กาแฟฟินหรือกาแฟดริปแบบเวียดนามแก้วละ 40,000 ดอง ถือว่าแพงกว่าปกติ และสำหรับสินค้าอื่นๆ ก็รู้สึกว่าแพงกว่าย่านตึกสวยงามแถวทะเลสาบไปจนถึงตลาดนัดความรัก เป็นสิ่งที่น่าแปลกใจไม่น้อย นอกจากนี้ตอนซื้อน้ำดื่มจากร้านขายของชำ แม่ค้าขายขวด (ใหญ่) ละ 15,000 ดอง ขณะที่ในซูเปอร์มาร์เก็ตขายเพียง 7,000 ดอง นักท่องเที่ยวที่ต้องการสนับสนุนคนท้องถิ่นตัวเล็กๆ ก็คงต้องลังเลกันหลายตลบ ตลาดนัดความรักแห่งซาปาในวันที่ยังมาไม่ถึง                 ผมรอฟ้าเปิดอยู่ทั้งวัน แต่หมอกก็ไม่หายไป อากาศก็หนาว เช้าวันต่อมาหมอกยังลงเหมือนเดิม แม้จะบางกว่า แต่ฝนกลับโปรยลงมาชดเชย ถามผู้หญิงที่คาดว่าจะเป็นเจ้าของโรงแรมเรื่องการขึ้นยอดเขาฟานซีปัง เธอให้คำตอบว่ารถกระเช้ายังเปิดให้บริการ แต่ขึ้นไปแล้วไม่เห็นวิวงาม เสียเวลาเปล่า พรุ่งนี้หมอกก็คงจะลงมาอีก ผมถามเรื่องแลกเงิน เธอรับแลกเฉพาะดอลลาร์สหรัฐ และเสนอเรตที่ไม่ค่อยดีนัก ผมจึงฝ่าฝนโปรยเดินหาในละแวกนั้น                 ธนาคารแรกที่เจอไม่รับแลก แต่ยังมีน้ำใจแนะนำธนาคารอีกแห่งชื่อ Vietin Bank ใกล้ๆ ตลาดซาปา ได้อัตราแลกเปลี่ยนที่ดีมาก ผมแลก 100 ดอลลาร์ เอามาซื้อเสื้อแจ็กเกตจากร้านของโรงแรม ราคาตัวละ 400,000 ดอง แล้วใส่ทันที เสื้อตัวนี้ยังจะมีประโยชน์มากยามอยู่ในเมืองจีน   หมอกลงคลุมเมืองจนผู้เขียนต้องตัดสินใจเก็บยอดเขาฟานซีปังไว้โอกาสหน้า                   ความนึกคิดและการตัดสินใจของผมยังไม่ชัดเจน กระทั่งได้ดื่มกาแฟที่ร้าน Kafa Café รวบรวมความกล้าเดินกลับที่พัก เก็บกระเป๋าลงไปเช็กเอาต์เพื่อเดินทางสู่หล่าวกาย ผู้หญิงที่เคาน์เตอร์และดูแลร้านขายเสื้อผ้าเวลานี้เป็นคนที่พูดภาษาอังกฤษไม่ได้ พอรู้ว่าผมจะเดินฝ่าสายฝนไปศูนย์ข้อมูลนักท่องเทียวเพื่อขึ้นรถ เธอก็ใช้แอปแปลภาษาในมือถือยื่นให้ผมอ่าน จึงเข้าใจว่ารอโบกมินิบัสที่หน้าโรงแรมก็ได้                 มีรถจากหล่าวกายผ่านไป เธออธิบายว่าให้รอรถคันนี้แหละ จะเป็นคันต่อไปที่ออกจากศูนย์ข้อมูลนักท่องเที่ยว ผมรอมินิบัสสีเหลือง-แดง-ขาวอยู่นานมาก แต่ไร้วี่แวว นึกขึ้นได้ว่าเลยเวลา 11 โมงไปแล้ว โชเฟอร์คงพักเที่ยงและต่อด้วยเซียสต้า จังหวะนั้นมีรถตู้ขับผ่านมา ป้ายหน้ารถเขียน Lao Cai ผมก็พูดขึ้นว่า “หล่าวกาย” แม้ไม่ถึงขั้นตะโกน แต่รถจอด คนขับอาจจะมีหูชั้นยอด หรือไม่ก็เก่งกาจในด้านการอ่านปาก ผมแบกกระเป๋าวิ่งตามออกไปขึ้นรถ                 ทิ้งซาปาไว้ข้างหลังโดยที่ยังไม่เห็นนาขั้นบันได ไม่ได้เที่ยวหมู่บ้านชาวเขา และไม่ได้ขึ้นไปชิมวิวจากยอดฟานซีปัง.                 https://www.thaipost.net/main/detail/54906 การท่องเที่ยว, ซาปา, ซาปายังมาไม่ถึง, ซาปาเวียดนาม, ท่องเที่ยวเวียดนาม, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาศ, เบื้องหน้าที่ปรากฎ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20191229/image_big_5e088baf5c3e6.jpg 54321 11/01/2020 19:30 11/01/2020 19:30 รวมเลือดเนื้อเพื่อเดียนเบียนฟู   กลุ่มชาติพันธุ์ต่างๆ ร่วมแรงร่วมใจในยุทธการที่เดียนเบียนฟู     “พิพิธภัณฑ์ชัยชนะแห่งเดียนเบียนฟู” คงจะเป็นชื่อที่เหมาะสมที่สุด เพราะภาษาอังกฤษใช้ “Dien Bien Phu Victory Museum” พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ก่อตั้งในปี ค.ศ.1984 และได้สร้างใหม่ขึ้นในเวลาต่อมา กระทั่งเมื่อปีที่แล้วเนื่องในวาระครบรอบ 65 ปีของการขับไล่จักรวรรดิฝรั่งเศสออกไปจากแผ่นดินก็มีการปรับโฉมให้สมบูรณ์ขึ้นไปอีกขั้น                  สัปดาห์ที่แล้วผมได้เขียนถึงเรื่องราวของยุทธการที่เดียนเบียนฟู การถอนตัวออกไปจากภูมิภาคอินโดจีน พ่วงด้วยการเสื่อมอำนาจของจักรวรรดินิยมฝรั่งเศสในดินแดนอื่นๆ ของโลก วันนี้จะขอเล่าถึงการเข้าชมพิพิธภัณฑ์ที่ค้างไว้ตั้งแต่ 2 สัปดาห์ก่อน                 หลังจากซื้อตั๋วในราคา 15,000 ดอง หรือเท่ากับ 20 บาท จากห้องขายที่ตั้งอยู่หลังรั้วติดกับถนนใหญ่ก็เดินลงไปตามทางลาดเข้าสู่ตัวอาคารพิพิธภัณฑ์รูปทรงคล้ายชามคว่ำ แม้ว่าต้องฝากกระเป๋าในล็อกเกอร์ตามกฎ แต่เจ้าหน้าที่ไม่ได้ห้ามนำกล้องถ่ายรูปเข้าไปด้วย ทว่าเดินดูอยู่ได้เพียงไม่กี่นาทีเจ้าหน้าที่ผู้หญิงเดินมาแจ้งว่าต้องปิดรอบเช้าในเวลา 11.30 น. ขณะนั้นเหลือเวลาประมาณ 10 นาที จึงต้องเดินออกตามคำเชิญ อ่างอาบน้ำของนายพลคริสติย็อง เดอ กัสทรี ระหว่างการรบที่เดียนเบียนฟู                 เธอบอกให้กลับมาใหม่ตอนบ่าย 2 โมง ผมแสดงอาการประหลาดใจ เธอก็พูดว่ากลับมาราวๆ บ่ายโมงครึ่งก็ได้ เท่ากับว่าต้องหากิจกรรมฆ่าเวลาถึง 2 ชั่วโมง เดินออกจากพิพิธภัณฑ์แล้วก็ข้ามไปยังสุสานวีรชนเดียนเบียนฟูที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน พื้นที่ค่อนข้างกว้างขวาง ป้ายและข้อความทั้งหมดล้วนเป็นภาษาเวียดนาม ไม่มีการเก็บค่าเข้า และไม่มีเอกสารแจก เพราะไม่ได้ตั้งใจให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยว อนุสาวรีย์อยู่ตรงปลายสุดของอาณาเขตสุสาน สร้างขึ้นเป็นรูปทรงสามเหลี่ยมคล้ายพีระมิด มีญาติวีรชนเข้าคารวะและวางพวงหรีดไม่ขาดสาย ตามหลุมฝังศพก็มีการจุดธูปเคารพดวงวิญญาณผู้พลีชีพเพื่อชาติกลางแดดแรง                 ผมเดินออกจากสุสาน เพราะทานความร้อนไม่ไหว ด้านนอกเป็นลานกล้าง ตามร่มไม้บริเวณริมๆ ของลานมีร้านขายน้ำอ้อยหลายร้าน ตั้งโต๊ะเก้าอี้พลาสติก กางร่มขึ้นกันแดดที่ส่องทะลุลงมา แต่ละร้านนอกจากจะมีน้ำอ้อยคั้นสดแล้วก็ยังมีเมล็ดทานตะวันในถุงตั้งไว้บนโต๊ะ คนเวียดนามนิยมแทะคลายเครียดยามว่าง บางร้านเสริมอาวุธด้วยบ้องยาสูบขนาดใหญ่ ผมสั่งน้ำอ้อยใส่น้ำแข็งมานั่งดื่มใต้ร่มไม้ใหญ่ ผ่อนคลายได้สักพักก็ออกเดินหามื้อเที่ยง                 ใกล้ๆ พิพิธภัณฑ์ชัยชนะแห่งเดียนเบียนฟูร้านอาหารมีอยู่หลายร้าน แต่ส่วนใหญ่ปิดพักเที่ยง และคงพักต่อเนื่องลามไปถึงการนอนในช่วงบ่ายตามวัฒนธรรมละตินยุโรปที่ฝรั่งเศสทิ้งไว้ให้ ผมเดินหาอยู่นานมากกว่าจะเจอร้านข้าวราดแกงที่กำลังเปิดขาย สั่งกับข้าวราด 2 อย่าง และซุปอีก 1 อย่าง น้ำเปล่า 1 ขวด ราคาประมาณ 50 บาทเท่านั้น ไกด์ของพิพิธภัณฑ์บรรยายประวัติศาสตร์แก่ผู้มาเยี่ยมชม                 เมื่อกินใกล้จะเสร็จมีผู้หญิงขี่มอเตอร์ไซค์เข้ามาจอดหน้าร้าน มีเพื่อนซ้อนท้ายอีกคน ทั้งคู่พูดภาษาอังกฤษ หน้าตาออกคล้ายๆ คนไทย แต่ดูเหมือนว่าคุ้นชินกับเวียดนามเป็นอย่างดี ผมสันนิษฐานว่าเป็นชาวฟิลิปปินส์ ทั้งคู่สั่งอาหารเสร็จ คนอ้วนผู้ขี่มอเตอร์ไซค์กำชับพนักงานหนุ่มว่าเพิ่มข้าวสวยให้เพื่อนเธอคนผอมสูงให้เต็มจาน “เพื่อนฉันกินเยอะ” เธอว่า แล้วก็บอกกับเด็กเสิร์ฟอีกว่า “เอาอีกๆ” จนกระทั่งพูนจาน เธอก็พอใจ ฝ่ายคนผอมสูงได้รับข้าวมาก็กินอย่างเอร็ดอร่อย                 ผมถามหาร้านกาแฟในละแวกนี้กับหนุ่มพนักงาน ระหว่างทางที่เดินมามีร้านหน้าโรงหนังเดียนเบียนฟูเป็นร้านที่ดูดี แต่ปิดพักเที่ยง สาวอ้วนพูดขึ้นว่าร้านหน้าโรงหนังน่าจะเปิดแล้ว และผมก็ได้ทราบว่าเธอมาจากฟิลิปปินส์จริงๆ สาวอ้วนเป็นครูสอนภาษาอังกฤษในเดียนเบียนฟู ส่วนสาวผอมสูงสอนภาษาอังกฤษอยู่ในเมืองอื่น เดินทางมาเดียนเบียนฟูเพราะมาร่วมฉลองวันเกิดให้กับสาวอ้วน สุสานวีรชนแห่งเดียนเบียนฟู                 ผมอวยพรวันเกิดให้เธอแล้วเดินกลับไปยังร้านกาแฟหน้าโรงหนัง ปรากฏว่ายังไม่เปิด โรงหนังก็ไม่เปิด เดินไปเข้าห้องน้ำในโรงหนังก็ไม่เจอใครสักคน แม้แต่เจ้าหน้าที่ รปภ.ก็ไม่มี เห็นได้ถึงความจริงจังในการพักเที่ยงและลากยาวจนถึงบ่าย                  บริเวณป้ายรถโดยสารระหว่างโรงหนังและพิพิธภัณฑ์มีม้านั่งอยู่สอง-สามตัว ผมจึงใช้เป็นที่นั่งเขียนบันทึกรอพิพิธภัณฑ์เปิดรอบบ่าย มีแท็กซี่จอดอยู่ 1 คันริมถนน โชเฟอร์ก็นอนพักกลางวันเช่นกัน                 เวลาบ่ายโมงครึ่งได้เวลาเดินไปยังประตูทางเข้าพิพิธภัณฑ์ ใกล้ๆ ห้องขายตั๋ว เจ้าหน้าที่สาวคนเดียวกับที่แจ้งให้ผมออกจากพิพิธภัณฑ์เพื่อหยุดพักเที่ยงยืนอยู่กลางแดดบริเวณนั้น เธอกรุณาเดินไปบอกเจ้าหน้าที่ห้องขายตั๋วว่าไม่ต้องขายตั๋วให้ผมอีก นี่คือผู้เยี่ยมชมจากรอบเช้า ผมจึงขอบคุณเธอและเดินตามเข้าไปในตัวอาคาร หน้าที่ของเธอก็คือบรรยายให้กับผู้เยี่ยมชมชาวเวียดนามที่เข้าไปเป็นกลุ่ม ส่วนพวกเดินเดี่ยวอย่างผมสามารถอ่านคำบรรยายเอาเองได้ ข้างๆ สิ่งจัดแสดงมีข้อความเขียนอธิบายไว้ 3 ภาษา ได้แก่ เวียดนาม อังกฤษ และฝรั่งเศส                 การจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์แห่งนี้มีลักษณะเป็นนิทรรศการถาวร จัดแสดงข้าวของเครื่องใช้ อาวุธ ยุทธภัณฑ์ สิ่งเตือนความจำ จดหมายและเอกสารสำคัญ ภาพถ่ายเกี่ยวกับสงครามที่เดียนเบียนฟูและพื้นที่ใกล้เคียง ของเหล่านี้ส่วนใหญ่อยู่ในตู้กระจก นอกจากนี้ยังมีหุ่นจำลองในอากัปกิริยากำลังรบ การเคลื่อนพล การรักษาพยาบาลนักรบบาดเจ็บ สภาพสมรภูมิย่อส่วนอยู่ในเขตเชือกกั้น หลุมเพลาะและหลุมระเบิดบนเนินเขา A1                 สาระสำคัญที่พิพิธภัณฑ์ต้องการสะท้อนออกมาก็คือ การร่วมแรงร่วมใจของชาวเวียดนาม ทั้งทหารกล้าในแนวหน้าที่หลั่งเลือดสละชีวิตเข้าแลกกับยุทโธปกรณ์ที่ทันสมัยกว่าของฝรั่งเศส (และพันธมิตร) การบากบั่นเคลื่อนทัพข้ามภูมิประเทศอันยากลำบาก ฝ่ายแนวหลังที่คอยส่งเสบียงและของใช้จำเป็น มีแรงงานผู้ชายและผู้หญิง โดยเฉพาะผู้หญิงมีความสำคัญอย่างมาก เนื่องจากความสามารถในการทำงานได้อย่างหลากหลาย ทั้งพี่น้องชาวเวียดและกลุ่มชาติพันธุ์ต่างๆ                 มีการเปรียบเทียบอุปกรณ์เครื่องใช้ เช่น โต๊ะทำงานของคริสตียอง เดอ กัสทรี แม่ทัพฝรั่งเศสประจำยุทธภูมิเดียนเบียนฟูใช้โต๊ะเหล็กแบบมีขาพับอย่างดี ขณะที่โต๊ะของนายพล “ฮอง วัน ไถ” เสนาธิการของเวียดมินห์ใช้ขาโต๊ะทำจากต้นไม้หรือกิ่งไม้ที่ไม่สู้จะเหยียดตรงสักเท่าไหร่ อาวุธง่ายๆ ของเวียดมินห์เช่นหน้าไม้ เหล็กแหลมคล้ายๆ ทวนหรือหอก แต่สามารถสังหารศัตรูได้ ส่วนมากมีการระบุพื้นที่และจำนวนตัวเลขชีวิตข้าศึกที่สังเวยให้กับอาวุธเหล่านั้น ไหสุราที่ชาวบ้านผสมยาพิษให้ทหารฝรั่งเศสดื่มจนเสียชีวิตก็นำมาแสดงไว้ด้วย                 ในเรื่องการกินอยู่ ฝ่ายทหารฝรั่งเศสนั้นค่อนข้างจะอยู่ดีกินดี (ในช่วงแรกๆ) จาน ช้อนมีคุณภาพและทนทาน ขวดไวน์จำนวนมาก แต่ขวดไวน์นี้อาจสื่อได้ว่าทหารฝรั่งเศสคงตกอยู่ในสภาพจิตใจย่ำแย่ ต้องสร้างความรื่นรมย์และกล่อมกันหนักกว่าจะหลับลงไปได้ในแต่ละคืน ภาพที่เห็นจนชินตาในเวียดนาม การซื้อขายลอตเตอรี่ที่ออกให้ลุ้นกันทุกวัน                 ตอนท้ายๆ ของโถงทางเดินที่วนเกือบเป็นลักษณะวงกลมแสดงภาพถ่ายขณะบุกทำลาย ยึดอาวุธและป้อมค่ายของศัตรู ทหารฝรั่งเศสยกมือยอมแพ้โผล่ออกมาจากหลุมรูที่ซ่อนตัว ภาพนายทหารเวียดมินห์อธิบายการใช้ชีวิตในสถานะเชลยศึกให้ทหารฝรั่งเศสรับรู้ ภาพการต่อต้านสงครามในฝรั่งเศส มีทั้งคนดังที่ออกมาประณามรัฐบาลและกองทัพตัวเอง ประชาชนชาวฝรั่งเศสออกมาเดินขบวนประท้วงการทำสงคราม รวมถึงสนับสนุนเวียดนามด้วยซ้ำไป                 จากนั้นเป็นภาพการฉลองชัยชนะของฝ่ายเวียดมินห์ในเดียนเบียนฟู ในพื้นที่อื่นๆ รวมถึงกรุงฮานอยที่คืนสู่มือรัฐบาลเวียดมินห์ ภาพการลงนามประวัติศาสตร์ที่กรุงเจนีวา ฝรั่งเศสยินยอมถอนทัพออกจากเวียดนาม ภาพการคืนสู่บ้านเรือนของชาวบ้านที่ทิ้งไร่นาไปเป็นแรมปีเพื่อเป็นกำลังเสริมในการขับไล่ศัตรู วัวควายได้กลับมาทำหน้าที่ไถนาตามถนัดแทนการแบกหาม ปิดท้ายด้วยภาพถ่ายของบรรดาวีรบุรุษคนสำคัญจัดแสดงอยู่ในกรอบอย่างดี และรูปปั้นผู้บัญชาการสูงสุด นายพลหวอ เหงียน ซาป โดยที่รูปปั้นของท่านผู้นำโฮจิมินห์นั้นตั้งไว้บริเวณปากโถงทางเข้าห้องจัดแสดง                 ด้านล่างของอาคารพิพิธภัณฑ์ยังมีนิทรรศการภาพและคำเกี่ยวกับยุทธการที่เดียนเบียนฟูวนเป็นวงกลมอีกชุดหนึ่ง ไฮไลต์อยู่ที่เรื่องราวของสตรีผู้มีส่วนร่วมในสงคราม ทั้งแนวหลังที่คอยสนับสนุนด้านเสบียงและยุทธภัณฑ์ และบางคนที่อยู่ร่วมสนามรบในฐานะแพทย์พยาบาล นักแสดงผู้ให้ความบันเทิงแก่ทหารกล้ายามจิตใจห่อเหี่ยว และเรื่องรักระหว่างรบ สะพานเมืองแถง เป็นสะพานแบบเบลีย์ ใช้ข้ามน้ำยุม เข้าใจว่าฝรั่งเศสเป็นฝ่ายสร้างขึ้นระหว่างสงคราม                 นางเหงียน ที ง็อค ทีมแพทย์จากฮานอย ปัจจุบันอายุ 85 ปี เปิดลิ้นชักความทรงจำถ่ายทอดเรื่องราวว่า “ช่วงปลายปี 1953 ฉันและคู่หมั้นกล่าวคำลาก่อนแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ในสมรภูมิเดียนเบียนฟู เราให้คำมั่นกันว่าจะแต่งงานกันทันทีหลังวันมีชัยเหนือศัตรูผู้รุกราน เมื่อเราชนะศึกท่านนายพลหวอ เหงียน ซาป ได้จัดงานแต่งให้เราในวันที่ 22 พฤษภาคม 1954 ตรงบังเกอร์บัญชาการของนายพลเดอ กัสทรี งานแต่งของเราไม่ได้ประดับด้วยบุปผานานาพรรณ หากแต่เป็นร่มหลากสีสันของทหารพลร่มฝรั่งเศสที่ถูกผูกยึดเข้ากับบรรดารถถังไร้เจ้าของ พื้นที่ตรงนั้นเพียงพอสำหรับแขก 40 คน ชุดแต่งงานของเราคือแบบฟอร์มทหารสีเขียว เรากุมมือกันและกันท่ามกลางแสงจากตะเกียงไฟฟ้า รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และคำอวยพรที่ถูกกล่าวขึ้นในห้วงความสำราญแห่งการมีชัย”                 ชั้นล่างของอาคารพิพิธภัณฑ์ยังมีร้านขายของที่ระลึกอยู่หลายร้าน แต่ส่วนใหญ่ขายคล้ายๆ กัน และหลายอย่างก็ไม่ค่อยเกี่ยวกับยุทธภูมิเดียนเบียนฟู ผมถามหาหนังสือประวัติการรบที่เป็นภาษาอังกฤษ แม่ค้าบอกว่าเพิ่งขายหมด จึงซื้อหมวกปีกกว้างใบหนึ่งมาแทน มีข้อความเขียนเป็นภาษาเวียดนาม เธอแปลให้เป็นภาษาอังกฤษว่า “ที่ระลึกจากเดียนเบียนฟู” ก่อนผมจะเดินออกไปเธอยังชวนให้มาเยือนใหม่ในปีหน้า พิพิธภัณฑ์จะสร้างเสร็จพอดี ว่าแล้วก็ชี้ให้ดูจุดที่กำลังก่อสร้างอยู่                 เวลาเกือบ 4 โมงเย็น ผมได้ดื่มกาแฟในร้านหน้าโรงหนังสมใจ แล้วเดินไปยังเนินเขา A1 ที่อยู่ไม่ไกลกัน ทว่าเข้าผิดทาง นั่นคือไปเข้าทางด้านหลัง เป็นที่ตั้งของร้านกาแฟชื่อ A1 Café ต้องเดินทะลุร้านกาแฟเข้าไปยังบังเกอร์ A1 ของฝรั่งเศส ซึ่งเรียกว่า Eliane 2 นอกจากเครือข่ายหลุมเพลาะและอุโมงค์แล้ว บนเนินนี้มีจุดสำคัญสำหรับถ่ายภาพก็คือหลุมขนาดใหญ่คล้ายหลุมอุกกาบาต ทหารช่างเวียดมินห์ได้ใช้ความพยายามอย่างหนัก เสียชีวิตไปมากมายกว่าจะฝ่าเข้าไปวางระเบิดได้ ถือว่าเป็นงานหินที่สุดของฝ่ายเวียดมินห์เลยทีเดียว จากนั้นเวียดมินห์จึงสามารถข้ามแม่น้ำยุมไปจับตัวนายพลเดอ กัสทรี ได้ในบังเกอร์บัญชาการ                 นอกจากบังเกอร์และหลุมอุกกาบาตนี้แล้วยังมีรถถังหลายคันให้ชมบริเวณด้านล่างเนินใกล้ๆ ทางออก รวมทั้งอาคารแสดงนิทรรศการขนาดย่อมเกี่ยวกับการรบบนเนินเขา A1 หน้าอาคารนี้มีโต๊ะขายตั๋วสำหรับการเยี่ยมชมภายในพื้นที่เนินเขา A1 ผมเข้าไปซื้อในราคา 15,000 ดอง ก่อนจะเดินออกจากประตูทางเข้า บังเกอร์บัญชาการของนายพลเดอ กัสทรี                  ไหนๆ ก็มาถึงขั้นนี้แล้ว ผมเดินต่ออีก 1 กิโลนิดๆ ไปยังบังเกอร์บัญชาการของเดอ กัสทรี ผ่านตลาดยามเย็น แวะดื่มน้ำมะพร้าว เจ้าแรกเขียนว่า 15,000 ดอง แม่ค้าไม่อยู่ เจ้าถัดไปไม่เขียนป้ายราคา แม่ค้านำปากกาสีเขียนลงบนฐานปูนในล้อรถสำหรับตั้งร่ม ระบุ 25,000 ดอง ผมก็ตกลง เป็นมะพร้าวลูกใหญ่ น้ำเยอะ และหวานอร่อย จากนั้นฝ่าตลาดริมถนนที่ยาวเฟื้อยไปจนถึงสะพานเมืองแถง (Muong Thanh Bridge) ตั้งขึ้นตามชื่อเดิมของเมือง ปัจจุบันเมืองแถงเป็นเขตหนึ่งในเดียนเบียนฟู สะพานนี้ใช้ข้ามแม่น้ำยุม ภาษาเวียดนามออกเสียงเป็นน้ำซม เขียนว่า Nậm Rổm (ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของแม่น้ำหม่าตามที่ระบุในตอนที่แล้ว ต้องกราบขออภัยด้วยครับ) อนุญาตให้คน จักรยาน และมอเตอร์ไซค์เท่านั้นที่ผ่านได้ มีภาพจำสำคัญในประวัติศาสตร์การรบ นั่นคือภาพบรรดาทหารฝรั่งเศสชูมือขึ้นเหนือศีรษะรับชะตากรรมผู้แพ้                 ผมข้ามสะพานไปแล้วก็แวะซื้อถั่วคั่วจากแม่ค้าสาวที่นั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ เธอไม่เข้าใจภาษาอังกฤษ ผมจึงยื่นให้เธอ 10,000 ดอง เธอก็ตักถั่วให้ถุงหนึ่ง เป็นอันว่าสื่อสารกันพอรู้เรื่อง จากนั้นก็เดินอีกไม่ถึง 300 เมตรไปยังบังเกอร์เดอ กัสทรี ปรากฏว่าปิดบริการเรียบร้อยแล้ว ได้แต่มองดูจากภายนอก แล้วเดินกลับ ผ่านซอย Nguyen Chi Thanh ที่ได้เล็งไว้ตั้งแต่วันก่อน มีร้านอาหารและคาเฟ่จำนวนมาก แต่ได้กินแค่ข้าวราดแกงและเบียร์ Saigon กระป๋องเดียวจากร้านข้าวธรรมดาร้านหนึ่งที่เต็มไปด้วยลูกค้าคนท้องถิ่น                 ที่ปากซอยนี้ผมแวะร้านขายของชำร้านเดิม เข้าไปเปิดตู้เย็นหยิบเบียร์ Saigon ออกมา 1 กระป๋อง แม่ค้าชู 1 นิ้ว และ 2 นิ้วตามลำดับ บอกราคา 12,000 ดอง ผมจ่ายให้แก 14,000 ดอง ทำท่าทำทางให้รู้ว่ารวมกับที่ค้างไว้เมื่อวาน แกจำขึ้นได้ พูด “ก๋ามเอิน” ผมก็ “ก๋ามเอิน” แล้วก็เดินกลับที่พัก                 คืนนี้จิบเท่าที่ถือมา เพราะรุ่งขึ้นต้องรีบตื่นไปซาปาตั้งแต่เช้าตรู่.                     https://www.thaipost.net/main/detail/54321 ท่องเที่ยวเวียดนาม, รวมเลือดเนื้อเพื่อเดียนเบียนฟู, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาศ, เบื้องหน้าที่ปรากฎ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20191229/image_big_5e088baf5c3e6.jpg 53442 29/12/2019 18:20 28/12/2019 18:43 คนขยันแห่งเดียนเบียนฟู             เดียนเบียนฟูเป็นเมืองหลวงของจังหวัดเดียนเบียน สาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม ในอดีตเรียกว่าเมือง “แถง” หรือ “แถน” เคยเป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของชาวไททรงดำ หรือลาวโซ่ง ปัจจุบันก็ยังมีอยู่ ทว่าในตัวเมืองจะเห็นแต่คนเวียด                 ที่พักของผมชื่อ Duc Thang อยู่ในซอยใกล้ๆ สถานีขนส่งเดียนเบียนฟู ผมชวนคู่รักชาวไทยที่นั่งมินิบัสมาด้วยกันจาก  สปป.ลาว ให้เข้าไปดูสภาพห้องพักก่อนตัดสินใจ พี่ผู้หญิงเป็นคนขึ้นไปสำรวจลงมาบอกว่าตกลง พี่ผู้ชายจ่ายเงินล่วงหน้าสำหรับการพัก 2 คืน 500,000 ดอง ส่วนตัวผมรีเซ็พชั่นสาวบอกว่าค่อยจ่ายตอนเช็กเอาต์ คงเพราะผมจองมาทางออนไลน์เอเยนซี มีหลักฐานส่วนบุคคลอยู่ในนั้นแล้ว โดยได้ราคาถูกกว่าที่คืนละ 198,000 ดองเท่านั้น คิดเป็นเงินไทยประมาณ 260 บาท ย่านการค้าเมืองเดียนเบียนฟูยามเย็น                 รีเซ็พชั่นขอคิดราคา 200,000 ดอง ชี้แจงว่าเงินทอน 2,000 ดองนั้นมีค่าน้อยนิด (ไม่ถึง 3 บาท) แต่หากต้องการเธอก็จะทอนให้ ผมบอกว่าไม่เป็นไร แล้วขอทราบอัตราแลกเปลี่ยนเงินดอลลาร์สหรัฐเป็นเวียดนามดอง เธอคิดให้ในราคาค่อนข้างดี นี่คือตัวบ่งชี้ที่สามารถมองทะลุไปถึงเรื่องอื่นๆ  ได้ว่าไม่ใช่คนชอบเอาเปรียบผู้อื่น                 เธอชื่อเล อายุไม่เกิน 30 ปี สามีชื่อตวน ทั้งคู่คือเจ้าของโรงแรม หรือในปัจจุบันอาจยังเรียกว่าเป็นทายาท เพราะพ่อของตวนยังอยู่ และเป็น 1 ใน 3 ผู้บริหารร่วมกับลูกชายและลูกสะใภ้ ฝ่ายพ่อพูดลาวได้คล่องแคล่ว เพราะทำธุรกิจกับคนลาวมานาน ตวนพูดได้บ้าง ส่วนเลพูดไม่ได้ แต่ภาษาอังกฤษเธออยู่ในขั้นดีทีเดียว                 โรงแรมขนาดเล็ก หากจำไม่ผิดมีเพียง 4 ชั้น ด้านหน้าแคบแบบฉบับเวียดนาม ทั้งหมดคงมีไม่เกิน 20 ห้อง ทว่ามีลิฟต์อย่างดีให้บริการ ห้องพักมีเครื่องปรับอากาศ เครื่องทำน้ำอุ่น ทีวีรุ่นใหม่มีช่องข่าวต่างประเทศหลายช่อง รวมถึงช่องกีฬา แถมยังมีระเบียง เสียอย่างเดียวที่ราวระเบียงค่อนข้างเตี้ย พวกขี้เมาคงต้องระวังตัวหากเปิดประตูออกไปรับลมยามดีกรีกำลังได้ที่                 เลให้ผมดูรูปลูกค้าของโรงแรมที่เป็นชาวไทย พวกเขาเช่ารถยนต์ของสามีเธอขับไปซาปา เคยมาพักมากกว่า 2 ครั้ง เธอแสดงออกค่อนข้างชัดเจนว่านิยมแขกจากเมืองไทย จะว่าไปแล้วคนไทยมีชื่อเสียงที่ดี และมีแต้มต่ออยู่เสมอในการเดินทางท่องเที่ยวทั่วโลก สาเหตุหลักคือยิ้มแย้มสนุกสนานและไม่ค่อยเรื่องมาก อนุสาวรีย์ชัยแห่งเดียนเบียนฟูบนเนินเขา D1                 ผมบอกเลว่าจะไปหามื้อเย็นกิน แต่ไม่ได้ระบุสถานที่ เธอจับข้อมือผมแล้วจูงไปยังร้านข้างๆ โรงแรม บอกว่าร้านนี้มีสตูปลาอร่อย เธอเปิดฝาหม้อให้ดูปลาที่ต้มมานานจนน้ำเกือบแห้ง ผมลังเลเพราะกลัวเผ็ด เธอหยิบตะเกียบไปคีบปลายัดใส่ปากผมเหมือนว่าเป็นเพื่อนสนิท จึงตัดสินใจนั่งและสั่งอาหารตามการแนะนำแกมบังคับ                 ป้าเจ้าของร้านตักปลามาให้ 1 ถ้วยใหญ่ พร้อมข้าวสวย 1 ชามโต มีจานใบเล็กสำหรับตักแบ่ง เลนั่งลงตรงข้าม ถามว่ากินผักไหม ผมตอบว่ามีก็ดี เธอสั่งผัดผักบุ้งมาให้ รสชาติเค็มน้อยกว่าที่ฮานอยและเว้ แต่ใส่กระเทียมค่อนข้างเยอะ  เลไปหยิบขวดพลาสติกบรรจุอะไรสักอย่างมาให้ดม ตอนแรกผมนึกว่าปลาร้า แต่ดมแล้วออกไปทางปลาอินทรีเค็มมากกว่า  มีลักษณะเป็นน้ำข้นๆ เหมือนซอส เธอคลุกกับผัดผักบุ้งในถ้วยเล็กๆ แล้วให้ผมดมอีกที จากนั้นก็ป้อนใส่ปาก                 เห็นว่าผมกินได้เธอก็นำน้ำปลาเค็มผสมใส่ในผัดผักบุ้งที่เหลือทั้งหมด ผมต้องปรามว่าอย่าใส่ลงไปเยอะ เธอคลุกให้เสร็จก็ลุกจากไป ทั้งหมดนี้เป็นอากัปกิริยาที่เป็นธรรมชาติมาก แม้ว่าเพิ่งเจอกันไม่ถึง 1 ชั่วโมง ผมอึ้งอยู่ชั่วขณะแล้วก็ลุกไปเปิดตู้เย็นในร้าน หยิบเบียร์ 333 ออกมา 1 กระป๋อง ป้าเจ้าของร้านคิดเงินรวมทั้งหมด 70,000 ดองเท่านั้น หรือไม่ถึง 100 บาท                 มีเด็กชาย 3 คน อายุสัก 3-4 ขวบเล่นกันอยู่ในร้าน หนึ่งในนั้นรู้ทีหลังว่าเป็นลูกชายของเล พวกเขานำเก้าอี้พลาสติกมาทำเป็นบังเกอร์ล้อมรอบตัวเอง ทำให้ผมนึกถึงการสู้รบในสงครามขึ้นมาทันที และในเวียดนามคงไม่มีการสู้รบใดน่าจดจำมากไปกว่ายุทธการที่เดียนเบียนฟูเมื่อ 65 ปีก่อน และพื้นที่บริเวณนี้ก็คงหนีไม่พ้นการโรมรันกันระหว่างเวียดมินห์ผู้รักชาติกับกองทัพฝรั่งเศส ปัจจุบันสมรภูมิรบได้เปลี่ยนสภาพเป็นเมืองอย่างเต็มตัว มินิบัสคันนี้วิ่งไปไกลถึงหลวงน้ำทา สปป.ลาว                 ผมถ่ายรูปเด็กๆ ที่เล่นกันอยู่ ป้าเจ้าของร้านบอกให้เด็กเก๊กท่าดีๆ ถ่ายเสร็จก็ให้พวกเขาดูรูป คนหนึ่งไม่สนใจดู อีก 2 คนชอบเป็นพิเศษ จากนั้นก็เดินออกจากร้านไปทางหน้าปากซอย มีผู้หญิงในร้านอาหารเรียกให้กินข้าว บอกว่ามีอาหารและกาแฟ ผมเอามือตบท้องสื่อสารว่าอิ่มแล้วก่อนจะออกถนนใหญ่เลี้ยวซ้าย ข้ามแม่น้ำ “หน่ามสม” ไปยังย่านการค้า เห็นอนุสาวรีย์ชัยแห่งเดียนเบียนฟูอยู่บนเนินเบื้องหน้า มีถนนคั่นไว้ ต้องเลี้ยวซ้ายไปหาทางข้าม                 นอกจากร้านค้าในตึกแถวแล้ว ก็ยังเห็นพ่อค้าแม่ค้ากำลังตั้งแผงบนทางเท้าเพื่อเป็นตลาดยามเย็น เด็กผู้หญิงอายุไม่เกิน 5 ขวบทักผมเป็นภาษาอังกฤษว่า “เฮลโล่” พ่อของเธอกำลังเตรียมตัวขายของบางอย่างที่ผมยังไม่สามารถคาดเดาได้  ผมทักทายเธอกลับไปแล้วก็หาจังหวะข้ามถนนไปฝั่งตรงข้าม                 บริเวณลานอเนกประสงค์ด้านล่างเนินเขา มีกลุ่มคนผสมวัยตั้งวงตีวอลเลย์บอลกันอยู่ 2 วง ในความรู้สึกของคนที่เคยดูหนังเรื่องสตรีเหล็กมาก่อนทั้ง 2 ภาคก็รู้สึกแปลกใจนิดๆ เพราะนักวอลเลย์ที่เห็นอยู่ตรงหน้าส่วนใหญ่เป็นชายแท้ มีสุภาพสตรีอยู่แค่คนเดียว พอจะขึ้นบันไดไปยังอนุสาวรีย์บนเนินเขาก็มีเสียงเจ้าหน้าที่ผู้หญิงเรียกให้ซื้อตั๋ว 15,000 ดอง ผมถามเธอว่าปิดกี่โมง ได้รับคำตอบว่า 6 โมง ผมบอกเธอว่าค่อยมาใหม่ เวลานี้ก็เกือบจะ 6 โมงแล้ว และนี่ก็เป็นโอกาสที่ผมได้ใกล้ชิดอนุสาวรีย์ดังกล่าวมากที่สุด เพราะหลังจากนั้นก็ไม่ได้ผ่านมาทางนี้อีกเลย                 ฟ้ามืดแล้วจึงไม่ได้เดินไปไหนไกล สำรวจซอยหนึ่งชื่อ Nguyen Chi Thanh มีที่พักมากมาย สังเกตได้จากคำว่า Nha Nghi ออกเสียงหย่างงี แปลว่าโรงแรม ร้านอาหารและคาเฟ่น่านั่งหลายร้าน แต่สุดท้ายทำได้เพียงแวะร้านขายของชำติดถนนใหญ่ เปิดตู้แช่หยิบเบียร์ Halida มา 1 กระป๋อง เจ๊เจ้าของร้านหยิบธนบัตรใบละ 10,000 และ 2,000 ออกมาเพื่อแสดงราคา 12,000 ดอง ผมยื่นธนบัตร 200,000 ให้ แกไม่มีทอน แล้วชี้ไปในกระเป๋าตังค์ของผมเพราะเห็นใบละ 10,000 ผมบอกมีแค่ใบเดียว แกก็เอาไปแค่นั้น ผมพูดภาษาอังกฤษว่า “ทูมอร์โรว์ คัมแบ็ก” เพื่อจะสื่อว่าจะมาจ่ายที่เหลือในวันพรุ่งนี้ ยกมือไหว้ ถอดหมวกแล้วโค้งให้แกอีกทีก่อนออกจากร้านเดินกลับที่พัก สองสามีภรรยาไม่อยู่แล้ว พ่อของตวนกำลังจะทำหน้าที่กะดึก ซึ่งหมายถึงต้องนอนบริเวณหลังเคาน์เตอร์                 เช้าวันต่อมาผมลงไปตรงล็อบบี้เจอพี่คนไทยทั้ง 2 คน กำลังจะเช่ามอเตอร์ไซค์ของที่พักขับเที่ยว พวกเขากินอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว เป็นข้าวเหนียวจิ้มเครื่องเคียงจำพวกหอมกระเทียมทอดและเนื้อหมูบด เลตั้งแผงขายมื้อเช้านี้หน้าโรงแรมให้กับลูกค้าในที่พัก คนเดินผ่านไปมา และชาวบ้านขาประจำอีกหลายราย                 ผมสารภาพว่าไม่ชอบกินข้าวเหนียวเป็นมื้อเช้าเพราะทำให้ง่วง เธอถามว่าอยากกินอะไร ผมตอบว่าอาหารจำพวกไข่ เธอก็คว้าข้อมือผมอีกเหมือนเมื่อวานแต่ไปคนละทาง เข้าซอยย่อยไปประมาณ 100 เมตรก็เจอร้านขายอาหารเช้า หน้าร้านแม่ครัวกำลังทอดไข่ลงในเตาแบนราบ มีแผ่นแป้งบางๆ ใสๆ  วางรอง รอให้ไข่เป็นยางมะตูมแล้วรวบมุมแป้งพับขึ้นตักเสิร์ฟ ไข่ยางมะตูมจึงไม่ไหลเละเลอะเทอะ อีกอย่างที่ร้านนี้ทำขายก็ใช้แผ่นแป้งบางๆ นี้เหมือนกัน เลเรียกว่า “บั๋นก๋วน” ซึ่งก็คือปากหม้อญวน คล้ายๆ ข้าวเกรียบปากหม้อไทย แต่ของเขาใช้เนื้อบดและถั่วบดเป็นไส้ กินกับน้ำซุปผัก                 เลจัดการสั่งให้เสร็จสรรพและรออาหารมาเสิร์ฟ ไข่ในแผ่นแป้ง 2 ฟอง และบั๋นก๋วนชามใหญ่จำนวนหลายชิ้น แจ้งราคาว่าทั้งหมดนี้ 20,000 ดองเท่านั้น หรือประมาณ 25 บาท เธอให้นำบั๋นก๋วนลงไปในซุปทีละชิ้นสองชิ้นแล้วค่อยตักกินพร้อมน้ำซุป อธิบายวิธีกินเสร็จแล้วก็กลับไปขายอาหารเช้าของตัวเองต่อ                 ผมเดินหาร้านกาแฟอยู่พักใหญ่ก็ไม่เจอ จึงเดินกลับไปทางโรงแรม ตั้งใจจะไปกินร้านหน้าปากซอย ตอนเดินกลับเมื่อวานผู้หญิงคนเดิมก็คะยั้นคะยอขอคำมั่นสัญญาให้ไปกินมื้อเช้าที่ร้าน เลยังไม่เก็บแผงที่หน้าโรงแรม พอรู้ว่าผมกำลังหากาแฟดื่มก็รีบบอกว่าเธอมีขายเหมือนกัน สุดท้ายผมได้ดื่มกาแฟเวียดนามที่เรียกว่ากาแฟฟิน ลานอเนกประสงค์ด้านล่างอนุสาวรีย์ชัยฯ เดียนเบียนฟู พวกหนุ่มๆ จับจองตีวอลเลย์บอล                 ฝ่ายตวน สามีของเธอกำลังนั่งซ่อมตาชั่งเครื่องเล็กอยู่บนโต๊ะที่ให้ลูกค้ากินข้าวเหนียว ผมถามเขาเป็นภาษาลาว (ตามที่พอพูดได้) ว่าตาชั่งนี้ไว้ชั่งอะไร เขากลับตอบว่ามันเสียตรงไหน ฝ่ายภรรยาหายวุ่นแล้วก็มานั่งข้างๆ สามี ผมถามเธอเป็นภาษาอังกฤษ จึงได้รับคำตอบว่าไว้ชั่งกระเทียมขาย                 เท่ากับว่านอกจากธุรกิจโรงแรมพ่วงขายเครื่องดื่มจำพวกเบียร์และน้ำอัดลมในตู้แช่แล้ว บ้านนี้ยังมีธุรกิจรถยนต์ให้เช่า มอเตอร์ไซค์ให้เช่า ขายตั๋วรถบัส ขายอาหารเช้า ขายกระเทียม นี่คือเท่าที่ผมรวบรวมได้จากการรู้จักกันวันเดียว                 เลถามถึงรายได้เฉลี่ยของคนไทย ผมตอบได้เฉพาะของคนชั้นกลาง เธออุทานออกมาว่า “เยอะมาก” เพราะทั้งเดือนในส่วนของเธอเองมีรายได้ประมาณ 5 ล้านดอง เธอคิดให้เป็นเงินไทยทันทีว่าประมาณ 7 พันบาท ดูๆ ไปครอบครัวนี้ก็จัดอยู่ในระดับคนชั้นกลางและค่อนข้างมีหลักมีฐานพอสมควร ผมบอกว่ารายได้ของเธอก็ไม่น้อย เพราะค่าครองชีพในเวียดนามไม่สูง ยิ่งในเมืองเล็กอย่างเดียนเบียนฟูก็ถือว่ายังต่ำอยู่มากหากเทียบกับค่าครองชีพเมืองไทย ด้านนอกอาคารพิพิธภัณฑ์สงครามเดียนเบียนฟู ปีนี้ครบ 65 ปีแห่งชัยชนะ                  ตอนสายผมลงจากห้องพักมาซื้อตั๋วไปซาปาเช้าวันรุ่งขึ้น ทราบภายหลังว่าตั๋วที่เลขายให้ลูกค้าของเธอราคาถูกกว่าซื้อจากสถานีขนส่ง แต่ผมจำราคาไม่ได้เสียแล้ว อยู่ในหลักไม่เกิน 300 บาท จากนั้นก็ปรึกษาเธอเรื่องจะไปพิพิธภัณฑ์สงครามเดียนเบียนฟู                 เลไปเรียกสามีมาฟังด้วย เขาเสนอขับมอเตอร์ไซค์นำเที่ยวทั้งวัน จะพาไปชม 4-5 สถานที่ ราคาวันละ 300,000 ดอง ผมไม่อยากให้เขาจอดมอเตอร์ไซค์รอนานๆ ตอนผมเข้าไปเที่ยวที่ใดที่หนึ่ง จึงขอให้ไปส่งแค่พิพิธภัณฑ์สงครามเดียนเบียนฟู ระยะทางประมาณ 2 กิโลเมตร เขาคิด 50,000 ดอง                 ตวนขี่ผ่านศูนย์บัญชาการรบของคริสตียอง เดอ กัสทรี  แม่ทัพฝรั่งเศสแห่งยุทธภูมิเดียนเบียนฟู เป็นหลุมบังเกอร์ขนาดใหญ่ จากนั้นผ่านเนินเขา A1 ฝ่ายฝรั่งเศสเรียก Elian 2 เป็นบังเกอร์ที่ฝ่ายเวียดมินห์เจาะทำลายได้ยากที่สุด แต่ก็ไม่พ้นความมุ่งมั่นพยายามของเหล่าทหารรักชาติ                 ผมคืนหมวกกันน็อก จ่ายเงินค่าโดยสารให้ตวน แล้วก็เดินไปซื้อตั๋วที่หน้าพิพิธภัณฑ์ ราคา 15,000 ดอง หรือราวๆ 20 บาทตามมาตรฐานเดียวกันทั้งเมืองไม่ว่าจะเป็นสถานที่เล็กใหญ่ขนาดไหน                 หน้าตัวอาคารพิพิธภัณฑ์รูปทรงแคปซูล ทางด้านขวามือมีเนินหญ้าตกแต่งด้วยตัวหนังสือขนาดใหญ่สีเหลือง-แดง เขียนเป็นภาษาเวียดนาม แปลความได้ว่า “65 ปี ชัยชนะแห่งเดียนเบียนฟู”                 สัปดาห์หน้าคงได้พูดถึงยุทธการตะเพิดนักล่าอาณานิคมกันเสียทีครับ.  https://www.thaipost.net/main/detail/53442 การท่องเที่ยว, ท่องเที่ยวเวียดนาม, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาศ, เดียนเบียน, เดียนเบียนฟู, เบื้องหน้าที่ปรากฎ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20191229/image_big_5e088baf5c3e6.jpg