119085 07/10/2021 19:00 07/10/2021 19:00 ปราชญ์ชาวพุทธ ชี้พระทำผิดหรือถูกต้องยึดหลักพระธรรมวินัย อย่าใช้ความเข้าใจส่วนตัวตัดสิน 7 ต.ค.64 - นาวาเอกทองย้อย แสงสินชัย ปราชญ์ชาวพุทธ อดีตผู้อำนวยการกองอนุศาสนาจารย์ กรมยุทธศึกษาทหารเรือ ดีกรีเปรียญธรรม 9 ประโยค โพสต์เฟซบุ๊กเรื่อง "เอาหลักพระธรรมวินัย อย่าเอาความเข้าใจส่วนตัว" ระบุว่า เมื่อเร็วๆ นี้ มีญาติมิตรท่านหนึ่งเล่าให้ฟังว่า ท่านไปเห็นพระตัดต้นไม้ในวัด ท่านเข้าใจว่าผิดวินัย เอาไปเล่าให้เพื่อนฟัง เพื่อนบอกว่าไม่เห็นจะผิดตรงไหน ต้นไม้อยู่ในวัด พระมีหน้าที่ดูแลวัด มีสิทธิ์ตัดได้อยู่แล้ว นี่แค่ ๒ คน ท่านกับเพื่อนเห็นไม่ตรงกัน ถ้าเปิดให้แสดงความคิดเห็นเป็นสาธารณะ คงมีความเห็นแตกต่างออกไปอีกมาก เรื่องเกี่ยวกับพระ ถ้าจับหลักพระวินัยให้ถูกต้องได้ก็ไม่ยาก พระวินัยมีหลักการทำนองเดียวกับกฎหมาย คือมีองค์ประกอบหรือ "เกณฑ์" ที่ท่านกำหนดไว้ชัดเจนว่า การกระทำเช่นไรผิด เช่นไรไม่ผิด เพราะฉะนั้นจึงไม่ขึ้นอยู่กับความเข้าใจหรือความเชื่อความเห็นของใคร แต่ขึ้นอยู่กับเกณฑ์ หรือหลักการ หรือองค์ประกอบที่ท่านกำหนดไว้ ปัญหาที่เกิดขึ้นขณะนี้คือ คนส่วนมากไม่ได้ศึกษาหลักการที่ท่านกำหนดไว้ แต่เอาความเข้าใจของตัวเองเข้าไปตัดสิน ซึ่งไม่ใช่วิธีที่ถูกต้อง ก็ทำนองเดียวกับปัญหากฎหมายนั่นแหละ เราจะพูดเอาเองว่าทำอย่างนี้ผิดกฎหมาย ทำอย่างนั้นไม่ผิดกฎหมาย-แบบนี้ไม่ได้ แต่ต้องเอาหลักกฎหมายว่าด้วยเรื่องนั้นๆ มาจับ อย่างไรผิด-ไม่ผิด วินิจฉัยไปตามหลัก ไม่ใช่วินิจฉัยไปตามความเข้าใจเอาเอง บางกรณีความเข้าใจของเราอาจไปตรงกับหลักกฎหมายเข้า แต่จะพูดว่า เห็นไหมเหมือนกับที่ฉันว่าเลย-อย่างนี้ก็ไม่ถูก ที่ถูกจะต้องพูดว่า เห็นไหม กฎหมายเขาว่าไว้อย่างนี้  นั่นก็คือ จะเอา “ที่ฉันว่า” เป็นหลักไม่ได้ ต้องเอากฎหมายเป็นหลักอยู่นั่นเอง ถ้าเอาความเข้าใจของเราเป็นหลัก แล้วเกิดความเข้าใจของเราไม่ตรงกับหลักกฎหมายขึ้นมาล่ะ ทีนี้จะว่าอย่างไร ตามที่ว่ามานี้จะเห็นได้ชัดแล้วว่า วิธีที่ถูกต้องคือ ศึกษาหลักพระธรรมวินัยอันว่าด้วยเรื่องนั้นๆ ให้เข้าใจชัดเจนก่อน เท่านี้ก็จะทราบได้เองว่าทำอย่างไรผิด-อย่างไรไม่ผิด-ตามหลักพระวินัย (ไม่ใช่ตามความเข้าใจของเรา) เมื่อพูดว่า-ศึกษาหลักพระธรรมวินัย ภูเขาลูกมหึมาที่ขวางหน้าเราอยู่ก็คือความคิดว่า-ไม่ใช่หน้าที่ ไม่ใช่ธุระ ชาวบ้านคิด ก็ยังพอว่า แต่ถ้าพระก็คิดอย่างนี้ด้วย ก็แย่เลย พระพุทธเจ้าท่านฝากพระศาสนาไว้กับพุทธบริษัท คือทั้งพระทั้งชาวบ้าน แต่ชาวบ้านเราประมาทพลาดพลั้งกันมานานนักหนา-ที่คิดว่าไม่ใช่หน้าที่ ไม่ใช่ธุระ ถ้าไม่ปรับกระบวนคิดกันเสียใหม่  ความเสื่อมก็จะมาไวกว่าที่คิด สำหรับชาวบ้าน ใคร่ขอร้องให้พวกเราช่วยกันศึกษาพระธรรมวินัยให้มากขึ้น ปัญหาขัดแย้งกันอันเนื่องมาจากเอาความเห็นของตัวเองเป็นหลักก็จะน้อยลง สำหรับพระภิกษุสามเณรผู้จะต้องปฏิบัติตามพระธรรมวินัยโดยตรง ขอกราบอาราธนาให้มีอุตสาหะศึกษาให้เข้าใจว่า อะไรห้ามทำ อะไรต้องทำ ขอให้เข้าใจว่านี่เป็นภารกิจหลักของวิถีชีวิตสงฆ์ เรื่องอื่นเป็นภารกิจรอง ทำได้ดังนี้ก็จะปฏิบัติได้ถูกต้องตามพระธรรมวินัย ไม่เป็นเหตุให้ต้องมีเรื่องนำมาถกเถียงกันวุ่นวาย ตรงกันข้าม จะยิ่งนำมาซึ่งความศรัทธาเลื่อมใสจากประชาชนทั่วไป ส่งผลไปถึงความเจริญมั่นคงแห่งพระศาสนาที่จะได้ทำหน้าที่อำนวยความสุขสงบให้แก่สังคมสืบไป ............................... เรื่องพระ-เรื่องพระศาสนา เกิดปัญหาข้อสงสัยอะไร  กรุณาอย่าใช้ความเข้าใจส่วนตัวตัดสิน ............................... นาวาเอก ทองย้อย แสงสินชัย https://www.thaipost.net/main/detail/119085 น.อ.ทองย้อย แสงสินชัย, ปราชญ์ชาวพุทธ TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20210906/image_big_6135d3fb1c0eb.jpg 118492 02/10/2021 06:59 01/10/2021 21:18 เจริญเลย! 'ปราชญ์ชาวพุทธ' วิพากษ์พรรคคนรุ่นใหม่ค้านรัฐอุปถัมภ์พระศาสนา ใครทำดีชั่วเป็นเรื่องส่วนตัวไม่ต้องสอน 1 ต.ค.64 - นาวาเอกทองย้อย แสงสินชัย ปราชญ์ชาวพุทธ อดีตผู้อำนวยการกองอนุศาสนาจารย์ กรมยุทธศึกษาทหารเรือ ดีกรีเปรียญธรรม 9 ประโยค โพสต์เฟซบุ๊กว่า เรื่องส่วนตัว...เราทุ่มเทงบประมาณเป็นจำนวนมหาศาลไปเพื่อการแก้ปัญหาอันเกิดจากการกระทำของคนชั่ว และเราก็ทุ่มเทงบประมาณเป็นจำนวนมหาศาลไปเพื่อการศึกษาที่มุ่งสอนให้คนมีความรู้เป็นหลักใหญ่-ซึ่งสามารถใช้ความรู้นั้นไปเพื่อการทำชั่วได้อย่างสะดวกยิ่งขึ้น แต่เราแทบจะไม่ได้จัดสรรงบประมาณเพื่อการอบรมบ่มเพาะสั่งสอนขัดเกลาผู้คนเพื่อไม่ให้เป็นคนชั่ว จนกระทั่งเวลานี้ ศาสนา-ซึ่งมีเป้าหมายหลักอยู่ที่การสั่งสอนผู้คนไม่ให้ทำชั่ว แต่ให้ทำดี ไปจนถึงฝึกอบรมจิตใจให้บริสุทธิ์สะอาด-ก็มีผู้แสดงความเห็นออกมาแล้วว่า “ควรเป็นเรื่องส่วนตัว” หมายความว่า การไม่ทำชั่ว ทำดี ทำใจให้สะอาด เป็นเรื่องส่วนตัว ใครจะทำหรือไม่ทำเป็นเรื่องตัวใครตัวมัน บังคับกันไม่ได้ แล้วแต่ใครจะศรัทธา แนวคิดนี้ยังเสนอแนะต่อไปด้วยว่า ถ้าไม่ต้องการให้สมาชิกของสังคมทำอะไรที่เห็นว่าเป็นเรื่องชั่ว ก็ออกเป็นกฎหมายห้ามทำอย่างนั้นๆ เช่นไม่ต้องการให้มีคนโกง ไม่ต้องการให้มีการโกง ก็ออกกฎหมายห้ามโกง ใครโกง ผิดกฎหมาย ใช้กฎหมายจัดการ - แบบนี้จึงจะถูกต้อง ส่วนใครจะอบรมสั่งสอนลูกหลานไม่ให้โกง หรือจะไม่อบรมสั่งสอน หากแต่ปล่อยให้โกงไปตามเรื่องตามราว นั่นเป็นเรื่องส่วนตัว ถ้าถือตามแนวคิดนี้-แนวคิดที่ว่า “ศาสนาเป็นเรื่องส่วนตัว” การปลูกฝังสั่งสอนอบรมบ่มเพาะขัดเกลาให้ผู้คนมีศีลธรรมก็ไม่ต้องทำให้เป็นงานระดับชาติ เพราะเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคน จะเอางบประมาณของชาติมาทำย่อมผิดหลัก และถ้าจะถือเคร่งตามแนวคิดนี้กันจริงๆ แล้ว กิจกรรมปลูกฝังสั่งสอนอบรมบ่มเพาะขัดเกลาให้ผู้คนมีศีลมีธรรมก็ไม่ควรมีไม่ควรทำ เช่นพระเทศน์สั่งสอนประชาชนให้รักษาศีลปฏิบัติธรรม ก็ไม่ต้องเทศน์ ไม่ต้องสอน จะต้องเทศน์ต้องสอนทำไมในเมื่อใครจะรักษาศีลปฏิบัติธรรมหรือไม่ มันก็เป็นเรื่องส่วนตัวของเขา พระไปเทศน์ไปสอนให้เขารักษาศีลปฏิบัติธรรม ก็เท่ากับเข้าไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเขานั่นเอง ใช่หรือไม่ หรือว่าพอพูดอย่างนี้ ก็เกิดจะมีข้อยกเว้นขึ้นมาอีก - ใครจะทำก็เป็นเรื่องส่วนตัวของเขา ห้ามกันไม่ได้ และไม่ควรห้าม เพราะเป็นสิทธิเสรีภาพทางศาสนา .................................. เวลาไม่อยากฟัง ก็บอกว่าศาสนาเป็นเรื่องส่วนตัว ไม่ต้องมาสอน เวลาอยากสอน ก็บอกว่าใครจะสอนก็เป็นเรื่องส่วนตัว .................................. แนวคิดนี้ดูๆ ไปก็สอดคล้องกับแนวคิดของคนรุ่นใหม่ที่ออกมาตั้งพรรคการเมืองแล้วประกาศว่า รัฐไม่ควรอุปถัมภ์พระพุทธศาสนา ซึ่งก็ไปตรงกับแนวนโยบายของบางประเทศที่ไม่ให้มีการสอนศาสนาในโรงเรียน ด้วยเหตุผลทางพหุวัฒนธรรม และไปสวนทางกับบางประเทศที่ต้องสอนศาสนาในโรงเรียน ถึงกับมีโรงเรียนสอนศาสนาโดยตรง ถ้าเราปล่อยให้การปลูกฝังสั่งสอนอบรมบ่มเพาะขัดเกลาให้ผู้คนมีศีลธรรมเป็นเรื่องส่วนตัว ต่างคนต่างทำกันไป ไม่ต้องทำเป็นนโยบายระดับชาติ ประการหนึ่ง และถ้าเห็นว่าใครจะทำดีทำชั่วเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคน ใครไม่ต้องมาสอนใคร ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ อีกประการหนึ่ง ก็เป็นที่หวังได้ว่า ประเทศของเราจะเดินหน้าไปสู่ความหายนะได้เร็วกว่าที่คาดกันไว้อย่างแน่นอน เจริญเลย!! นาวาเอก ทองย้อย แสงสินชัย ๑ ตุลาคม ๒๕๖๔ https://www.thaipost.net/main/detail/118492 น.อ.ทองย้อย แสงสินชัย, ปราชญ์ชาวพุทธ, เปรียญธรรม 9 ประโยค TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20210906/image_big_6135d3fb1c0eb.jpg 116076 08/09/2021 19:12 08/09/2021 19:12 'น.อ.ทองย้อย' ชี้พระอ้างปรับตัวเพื่ออยู่รอด ถ้าไม่มีหลักจะเป็นตัวเร่งให้พระศาสนาอันตรธานเร็วขึ้น 8 ก.ย.64 - นาวาเอกทองย้อย แสงสินชัย ปราชญ์ชาวพุทธ อดีตผู้อำนวยการกองอนุศาสนาจารย์ กรมยุทธศึกษาทหารเรือ ดีกรีเปรียญธรรม 9 ประโยค โพสต์เฟซบุ๊กเผยแพร่บทความเรื่อง "พระศาสนาอันตรธาน (๑)" มีเนื้อหาดังนี้ ผมเขียนเรื่อง “กลองอานกะ” เพื่อชวนให้คิดถึงความอันตรธานของพระศาสนาในอนาคต https://www.facebook.com/tsangsinchai/posts/2922906527803065 https://www.facebook.com/tsangsinchai/posts/2925007740926277 ชวนให้คิดถึงความอันตรธานของพระศาสนา เพราะได้เห็นแนวคิดแนวปฏิบัติของชาวพุทธ-โดยเฉพาะชาวพุทธที่เป็นผู้นำ ชาวพุทธที่เป็นผู้นำในสังคมไทยก็คือพระสงฆ์ ชาวบ้านประพฤติผิดศีลธรรม เช่น เสพสุรา ฆ่าสัตว์ ก็ทำให้ศาสนาเสื่อม แต่ไม่มีใครรุมประณาม เนื่องจากเห็นกันว่าเป็นวิถีชาวบ้าน แต่ถ้าพระประพฤติผิดพระธรรมวินัย จะถูกรุมประณามว่า-ทำให้ศาสนาเสื่อม นี่คือข้อยืนยันว่า-ชาวพุทธที่เป็นผู้นำ-ซึ่งหมายถึงผู้นำทางศาสนา-ในสังคมไทยก็คือพระสงฆ์ ผมเห็นว่าเวลานี้พระสงฆ์กำลังพยายามจะปรับตัว ด้วยข้ออ้างที่ฟังดูสำคัญมาก คือ-เพื่อให้พระศาสนาอยู่รอด คำว่า “เพื่อให้พระศาสนาอยู่รอด” นั้น ตัวชี้วัดก็อยู่ที่พระสงฆ์ คือถ้าพระสงฆ์อยู่รอดก็หมายถึงพระศาสนาอยู่รอด หลายๆ เรื่องที่ปรับตัวก็คือ การใดที่ห้ามทำ พระสงฆ์สมัยก่อนท่านไม่ทำ แต่พระสงฆ์สมัยนี้ทำ และการใดที่ต้องทำหรือควรทำ พระสงฆ์สมัยก่อนท่านตั้งใจทำ ไม่ละเลย แต่พระสงฆ์สมัยนี้ท่านละเลยไปเสียบ้างก็มี ทั้งการทำและการไม่ทำนี้ ล้วนมีข้ออ้างสำคัญ คือสังคมเปลี่ยนไป พระต้องปรับตัวเพื่อความอยู่รอด เรื่องปรับตัวนั้นสำคัญมาก ถ้าไม่มีหลักหรือถ้าไม่ยึดหลักไว้ให้มั่นคง จะกลายเป็นตัวเร่งให้พระศาสนาดำเนินไปสู่ความอันตรธานเร็วขึ้น หรืออย่างน้อยที่สุดก็จะเป็นตัวจักรหรือฟันเฟืองตัวหนึ่งในกระบวนการที่ทำให้พระศาสนาเริ่มอันตรธาน ถัดจากนั้นมา ผมก็เขียนอีกเรื่องหนึ่ง คือ “การปรับตัวเพื่อความอยู่รอด” https://www.facebook.com/tsangsinchai/posts/2927565930670458 หลังจากเรื่อง “การปรับตัวเพื่อความอยู่รอด” ซึ่งจบลงด้วยการเชิญชวนให้ช่วยกันศึกษาเรื่อง “อันตรธาน” ผมก็เอาเรื่องขนาดยาวมาคั่นไว้ นั่นคือเรื่องในชุด “ทำนายปัตถเวน - คำทำนายที่โคตรแม่น” ทำนายปัตถเวน – คำทำนายที่โคตรแม่น (๑) https://www.facebook.com/tsangsinchai/posts/2940726672687717 “ทำนายปัตถเวน - คำทำนายที่โคตรแม่น” เป็นเรื่องที่ว่าด้วย “อันตรธาน” ในลักษณะหนึ่ง นั่นคือความดีอันตรานไป ความชั่วร้ายเกิดขึ้นมาแทน แบบเดียวกับ-พระพุทธศาสนาที่ถูกต้องอันตรธานไป สิ่งที่ไม่ใช่พระพุทธศาสนา-แต่เราพากันเรียกว่า “พระพุทธศาสนา” เกิดขึ้นมาแทน ถ้าใครเคยไปวัดบางวัดที่มีผู้คนหลั่งไหลเข้าไปกันวันละเป็นพันเป็นหมื่น จนแทบจะไม่มีที่ยืนที่นั่ง แล้วสังเกตดู ก็จะพบว่าผู้คนเหล่านั้นตั้งใจไปทำพิธีกรรมเพื่อสนองความเชื่อของตน และพิธีกรรมต่างๆ นั้นห่างไกลจากหลักคำสอนของพระพุทธศาสนาออกไปทุกที วัดในพระพุทธศาสนากำลังกลายเป็นแหล่งทำพิธีกรรม มิใช่แหล่งปฏิบัติธรรม ศึกษาธรรม และเผยแพร่คำสอนที่ถูกต้องของพระพุทธศาสนา-เข้าไปทุกที พร้อมกับมีคำอธิบายออกมาในเชิงสนับสนุนว่า-ก็ยังดีกว่าปล่อยให้ประชาชนไปมั่วสุมอบายมุข วัดทำได้แค่นี้ก็ดีแล้ว จะเอาอะไรกันนักกันหนา คำอธิบายทำนองนี้มีคนเห็นด้วยมากขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะวลีสำเร็จรูปที่นิยมพูดกัน...จะเอาอะไรกันนักกันหนา เท่ากับบอกว่า ไม่ต้องทำอะไร ปล่อยมันไปอย่างนี้แหละดีแล้ว เพื่อเป็นข้อมูลพื้นฐานในการพิจารณาเรื่องนี้ ผมขอเชิญชวนให้ชาวเราช่วยกันศึกษาพระสูตรหนึ่ง นั่นคือ สัทธัมมปฏิรูปกสูตร ดังจะขออัญเชิญมาเสนอไว้ในบทความนี้ ผมทราบดีและเข้าใจดี ว่าการอ่านพระไตรปิฎกเป็นสิ่งที่น่าเบื่อหน่ายสำหรับคนทั่วไป โดยเฉพาะคนหนุ่มคนสาวรุ่นใหม่ ซ้ำยังมีความคิดเห็นที่คอยกระทบต่อความอุตสาหะอยู่เสมอ นั่นคือความเห็นที่ว่า ภาษาบาลีเป็นภาษาที่ไม่มีใครเขาอ่านกันแล้ว แม้ที่แปลเป็นไทยก็อ่านเข้าใจยากเป็นที่สุด ทำไมจึงไม่แปลให้เป็นภาษาที่อ่านเข้าใจง่ายๆ กันบ้างเล่า เมื่อมีผู้ส่งเสริมเช่นนี้ ผู้ที่จะศึกษาพระไตรปิฎกก็ดูเหมือนจะไม่ต้องทำอะไร นอกจากนั่งรอให้มีผู้แปลภาษาบาลีให้เป็นภาษาที่อ่านเข้าใจง่ายๆ มายื่นใส่มือ อุปมาเป็นภาพ-เสมือนคนนั่งรอกินอาหาร นั่งอ้าปากรอให้มีคนตักอาหารใส่ปาก และต้องเป็นอาหารชนิดที่ไม่ต้องเคี้ยว คนกินมีหน้าที่กลืนอย่างเดียวเท่านั้น ดังนั้น จึงต้องขอร้องให้อดทนอ่าน ถ้าคิดหาเหตุผลอื่นใดไม่ออก ก็ขอให้นึกว่า-อ่านเป็นพุทธบูชา หรืออ่านเพื่อสืบอายุพระพุทธศาสนาก็ได้ หรือคิดอีกนัยหนึ่ง เวลานี้พวกเราจำนวนมากนิยมกางหนังสือสวดมนต์อ่าน แล้วเราก็บอกกันว่า-ฉันสวดมนต์ เวลาอ่านพระสูตรที่มีคำบาลี ก็ขอให้ทำใจว่าฉันกำลังสวดมนต์ กางหนังสือสวดมนต์อ่านยังทำได้ กางพระสูตรอ่านก็ควรทำได้เช่นกัน คำบาลีเหมือนกัน หนังสือสวดมนต์ก็คำบาลี พระสูตรก็คำบาลี ถ้ากางหนังสือสวดมนต์อ่านได้บุญ กางพระสูตรก็อ่านได้บุญเช่นกัน คิดอย่างนี้ก็จะมีอุตสาหะในการศึกษาพระศาสนา ท่านที่นิยมสวดมนต์ ถ้าจะอัญเชิญสัทธัมมปฏิรูปกสูตรไปสวดเป็นประจำอีกสักบทหนึ่งก็จะช่วยยืดอายุพระศาสนาได้อีกทางหนึ่ง เป็นมหากุศลอย่างยิ่ง https://www.thaipost.net/main/detail/116076 น.อ.ทองย้อย แสงสินชัย, พระมหาไพรวัลย์ TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20210906/image_big_6135d3fb1c0eb.jpg 115794 06/09/2021 15:41 06/09/2021 15:41 ต้องอ่าน 'น.อ.ทองย้อย' แพร่บทความถ้าเห็นการยอมรับของสังคมสำคัญกว่าพระธรรมวินัย พุทธศาสนาก็วินาศ 6 ก.ย.64 - นาวาเอกทองย้อย แสงสินชัย ปราชญ์ชาวพุทธ อดีตผู้อำนวยการกองอนุศาสนาจารย์ กรมยุทธศึกษาทหารเรือ ดีกรีเปรียญธรรม 9 ประโยค โพสต์เฟซบุ๊กเผยแพร่บทความเรื่อง "ถ้าเห็นการยอมรับของสังคมสำคัญกว่าพระธรรมวินัย...พระพุทธศาสนาก็วินาศ" มีเนื้อหาดังนี้ วิถีชีวิตของพระสงฆ์ในพระพุทธศาสนาย่อมต่างไปจากวิถีชีวิตของผู้ครองเรือน วิถีชีวิตของพระสงฆ์มี ๒ เรื่องใหญ่ๆ คือ ๑ สิ่งที่ห้ามทำ ๒ สิ่งที่ต้องทำ การศึกษาของผู้อยู่ในวิถีชีวิตสงฆ์ที่เรียกว่า “ไตรสิกขา” ตามหลักคือ ศีล สมาธิ ปัญญา แต่เมื่อจัดกลุ่มแล้วก็รวมอยู่ใน ๒ เรื่อง คือ ๑ ศึกษาว่าอะไรบ้างที่ห้ามทำ แล้วละเว้น สำรวมระวัง ไม่ทำสิ่งนั้น แม้ในเรื่องที่มีโทษเล็กน้อยก็เห็นว่าเป็นเรื่องสำคัญ ไม่กล้าล่วงละเมิด ๒ ศึกษาว่าอะไรบ้างที่ต้องทำ แล้วก็พยายามขวนขวายทำสิ่งนั้นไม่ให้ขาดตกบกพร่อง ปัญหาที่เกิดขึ้นในเวลานี้ก็คือ ผู้อยู่ในวิถีชีวิตสงฆ์ ๑ ไปทำสิ่งที่ห้ามทำเข้า ทั้งทำเพราะไม่รู้ ทั้งรู้แล้วขืนทำ อ้างว่าจำเป็น และไม่ใช่เรื่องสำคัญ-คือทำแล้วก็ไม่เห็นเสียหายอะไร ๒ พร้อมกันนั้นก็ปล่อยปละละเลยสิ่งที่ต้องทำ อ้างว่าไม่จำเป็น และไม่ใช่เรื่องสำคัญ-คือไม่ทำก็ไม่เห็นเสียหายอะไร ตัวอย่างเช่น พระสงฆ์ต้องประชุมกันฟังพระปาติโมกข์ทุกครึ่งเดือน กำหนดในวันพระกลางเดือนและสิ้นเดือน หรือ “วันพระใหญ่” เรียกเป็นคำสามัญว่า “ลงปาติโมกข์” หรือ “ลงโบสถ์” ถ้าในวัดมีพระไม่ครบองค์สงฆ์ ก็ให้ไปรวมฟังกับวัดใกล้เคียง ถ้าในวัดไม่มีพระที่สวดพระปาติโมกข์ได้ ก็ให้ไปอาราธนาพระที่สวดได้มาจากต่างวัด  เมื่อสมัยยังเป็นพระ มีอยู่พรรษาหนึ่งผมไปจำพรรษาที่เขาถ้ำพระ ซึ่งเป็นที่พักสงฆ์ ในเขตอำเภอปากท่อ จังหวัดราชบุรี ไม่มีโบสถ์ ไม่มีพระที่สวดปาติโมกข์ได้ พอถึงวันพระใหญ่ พระที่เขาถ้ำพระทั้งหมดก็เดินไปวัดดอนทรายซึ่งเป็นวัดที่อยู่ใกล้ ไปร่วมฟังปาติโมกข์ที่นั่น ปฏิบัติกันอย่างนี้ตลอดมา ปัจจุบันนี้ พระหลายๆ วัดไม่ได้ลงปาติโมกข์ จะอ้างเหตุอะไรไม่ทราบได้ ในวัดตัวเองก็ไม่ทำ ไปร่วมฟังกับวัดอื่นก็ไม่ไป (บางทีทำวัตรสวดมนต์เช้า-เย็นก็ไม่ทำด้วย) วันปาติโมกข์ก็อยู่กันเฉยๆ เจ้าคณะผู้ปกครองก็ไม่กวดขัน ไม่ว่าอะไร นี่คือ-ไม่ทำสิ่งที่ต้องทำ ส่วนเรื่อง-ทำสิ่งที่ห้ามทำ เวลานี้ก็มีหลายเรื่อง ทั้งเรื่องที่มีข้อห้ามไว้ชัดเจน ทั้งเรื่องที่ยังถกเถียงกันว่าห้ามหรือไม่ห้าม หลายเรื่องทำกันจนเป็นเรื่องปกติ ดังที่เวลานี้ พระยืนบิณฑบาต-จนกลายเป็นพระนั่งบิณฑบาต-เป็นเรื่องปกติไปแล้ว คือทำกันทั่วไป พระยืนให้พรกันข้างถนนก็กลายเป็นเรื่องปกติ คือทำกันทั่วไป ผู้คนเอาสตางค์ใส่บาตร ก็เป็นเรื่องปกติ คือทำกันทั่วไป เรื่องที่พระสมัยก่อนไม่ทำ แต่พระสมัยนี้ทำ และมีแนวโน้มว่าจะทำกันมากขึ้น คือพระขับรถยนต์ไปไหนมาไหนด้วยตัวเอง เวลานี้เห็นหนาตาขึ้นแล้ว แรกเริ่มก็ขับอยู่ในวัด ขนของจากหน้าวัดไปไว้หลังวัด-อย่างนี้เป็นต้น ต่อมาก็เริ่มขับออกนอกรั้ววัด ไปใกล้ๆ ก่อน ตอนนี้เริ่มจะขับไปธุระที่นั่นที่นี่-เหมือนชาวบ้าน เมื่อทำกันทั่วไปเช่นนี้ และไม่มีใคร-โดยเฉพาะผู้ปกครอง-ออกมาวินิจฉัยถูกผิด ตลอดจนผู้คนทั่วไปก็ไม่ว่าอะไร ในที่สุดก็จะกลายเป็นข้ออ้างของพระเณร คืออ้างว่าไม่เห็นมีใครว่าอะไร คือสังคมยอมรับ  หลายท่านคงเคยเห็นภาพเจ้าสำนัก ๑๕๐ สิกขาบท-ไม่เอาอรรถกถา จับมือถ่ายรูปกับสุภาพสตรีที่เยอรมัน - จับแบบที่วัฒนธรรมฝรั่งเขาทำกันทั่วไป  มีสิกขาบทบัญญัติไว้ว่า ภิกษุมีความกำหนัดจับต้องกายหญิง มีความผิด เป็นอาบัติสังฆาทิเสส หนักรองลงมาจากปาราชิก  เจ้าสำนักท่านอ้างว่า ท่านไม่ได้มีความกำหนัด ท่านปฏิบัติตามมารยาทวัฒนธรรมของเขา เพราะฉะนั้นจึงไม่มีความผิดตามสิกขาบทนี้ แต่ก็มีบทบัญญัติว่า ร่างกายสตรี-แม้แต่เครื่องแต่งกายของสตรีเป็น “วัตถุอนามาส” (ท่านที่รังเกียจภาษาบาลีว่าฟังไม่รู้เรื่อง ขอความกรุณาข้ามไปนะครับ) คือเป็นสิ่งที่ภิกษุไม่พึงจับต้อง  ในคัมภีร์อรรถกถาบรรยายไว้ว่า แม้แต่เห็นโยมแม่ตกน้ำ ก็ให้หาวิธีช่วยโดยที่จะไม่ต้องจับตัวโยมแม่โดยตรง แต่พระสมัยนี้บอกว่า จับตัวแม่ไปเลย - พระจับตัว (แม่) ดีกว่าพระจับตังค์ - ฮ่า ฮ่า ฮ่า เอากะท่านสิ เมื่อมีผู้ช่วยกันหาเหตุผลมาสนับสนุนให้ทำในสิ่งที่ท่านห้ามทำเช่นนี้ ความอุตสาหะในการที่จะพยายามสำรวมระวัง งดเว้น หลีกเลี่ยง ก็เลยแผ่วลงไป แล้วก็เลยละเมิดกันง่ายๆ โดยอ้างว่าทำอย่างนี้ยังดีกว่าทำอย่างโน้น (ทั้งๆ ที่ทำอย่างนี้หรือทำอย่างโน้นก็คือทำผิดด้วยกันนั่นแหละ) ต่อไปเราคงได้เห็นพระสงฆ์ไทยจับมือผู้หญิงตามวัฒนธรรมสากลกันทั่วไป แล้วก็ช่วยกันอ้างว่า-เป็นมารยาทสังคม สังคมยอมรับ และในที่สุด การยอมรับของสังคมจะอยู่เหนือพระธรรมวินัย นั่นคือพระเณรจะทำอะไรก็ได้ ขอให้สังคมยอมรับก็แล้วกัน พระธรรมวินัยจะว่าอย่างไรไม่ต้องไปคำนึง  ผมขอทำนายไว้ว่า อีกไม่เกิน ๒๐ ปีนับจากนี้ พระสงฆ์ในเมืองไทยจะขับรถไปไหนมาไหนกันเองเหมือนชาวบ้าน-โดยที่สังคมยอมรับ  ...................................... และตรงจุดนี้เอง-คือจุดที่อ้างกันว่า “สังคมยอมรับ” นี่แหละ-จะเป็นต้นทางนำไปสู่ยุค “กาสาวกัณฐะ” ดังที่แสดงไว้ในพระคัมภีร์  ถ้ายุค “กาสาวกัณฐะ” จะถึงในก้าวที่ ๕,๐๐๐ การที่พระสงฆ์ในสมัยนี้ช่วยกันสนับสนุนกันเองว่าอย่างนั้นทำได้ อย่างนี้ทำได้ ไม่ผิด ก็ดี การที่สังคมเราในสมัยนี้พากันยอมรับว่าพระสงฆ์ทำอย่างนั้นได้ ไม่ผิด ก็ดี ก็เทียบได้กับเป็นก้าวที่ ๑๐ หรือก้าวที่ ๑๐๐ ก้าวที่ ๕,๐๐๐ ในอนาคตซึ่งจะเป็นยุค “กาสาวกัณฐะ” - แค่มีผ้าเหลืองคล้องคอก็เป็นพระ ก็ไปจากก้าวที่ ๑๐ หรือก้าวที่ ๑๐๐ ที่พวกเรากำลังกระซิกกระซี้ชี้ชวนกันก้าวอยู่ในเวลานี้นั่นเอง พระสงฆ์สมัย “กาสาวกัณฐะ” มีบ้านเรือนอยู่เหมือนชาวบ้าน มีครอบครัว มีลูกมีเมีย เหมือนชาวบ้าน ประกอบอาชีพต่างๆ เหมือนชาวบ้าน ทุกอย่าง-เหมือนชาวบ้าน  แต่เวลาที่เอาผ้าเหลืองมาคล้องคอ สังคมยุคโน้นเขาก็ยอมรับกันว่า “นี่คือพระ” แค่มีผ้าเหลืองคล้องคอ สังคมยุคโน้นก็ยอมรับแล้วว่าเป็นพระ - นี่คือความหมายของ “กาสาวกัณฐะ” ลองคิดเทียบดูเถิด สมัยก่อน ถ้าพระมีบ้านเรือนเหมือนชาวบ้าน สังคมสมัยนั้นจะรังเกียจมาก ไม่นับถือว่าเป็นพระ มาถึงสมัยนี้ กุฏิพระบางแห่งหรูหรายิ่งกว่าบ้านของชาวบ้าน เราบางคนในสมัยนี้ยังรู้สึกรังเกียจอยู่บ้าง แต่โดยส่วนรวมแล้วเราก็ยังนับถือว่าท่านเป็นพระอยู่  สมัยนี้ ถ้าพระมีเมียเหมือนชาวบ้าน สังคมเราจะไม่ยอมรับเป็นอันขาดว่า-นั่นเป็นพระ หากใครจะแย้งว่า ที่นั่นไง ที่โน่นไง เขารู้กันทั้งนั้นแหละว่ามีเมีย มีลูกด้วย ก็เห็นยังเป็นพระอยู่มิใช่เรอะ  กรณีนั้นโปรดแยกประเด็นให้ถูกว่า ถ้าเป็นเรื่องจริง ที่ “เห็นยังเป็นพระอยู่” นั่นก็เพราะยังไม่มีใครเปิดเผย คือเพราะสังคมยังไม่รู้ความจริง สมัยนี้ ถ้ามีคนแต่งตัวเป็นพระ พาผู้หญิงไปแนะนำกับใครๆ ว่า “นี่ภรรยาของอาตมา” จะไม่มีใครยอมรับเป็นอันขาดว่า-นั่นเป็นพระ  เพราะอะไร ก็เพราะเราในสมัยนี้ยังมีความรู้ประจักษ์ใจกันว่า พระสงฆ์ในพระพุทธศาสนาเถรวาทมีเมียไม่ได้ ไม่ต้องถึงขนาดประกาศว่าเป็นเมีย แค่รวมเพศ เราก็รู้กันอยู่แล้วว่าขาดจากความเป็นพระไปแล้วทันที ไม่ต้องถึงขนาดเรื่องมีเมียอันเป็นอันติมวัตถุ-พ้นจากความเป็นพระเด็ดขาด แค่สงสัยเรื่องเงินทอนวัด เรายังจับบังคับสึก ยัดเข้าคุก ไม่มีอนาคตอยู่จนวันนี้  ก็แล้วทำไมเล่า สังคมในยุค “กาสาวกัณฐะ” ก้าวที่ ๕,๐๐๐ ในอนาคต พระมีลูกมีเมียโทนโท่โชว์สังคม สังคมจึงยอมรับกันว่า-นั่นเป็นพระ มันก็เหมือนพระขับรถ พระอยู่กุฏิหรูยิ่งกว่าบ้านคน คนโบราณเขารังเกียจว่า-ไม่ใช่พระ แต่เราสมัยนี้ก็ยังพากันยอมรับว่า-นั่นเป็นพระ ลองคิดเทียบดูเถิด - ใช่หรือไม่?  ถ้าพระมีเมีย เราสมัยนี้จะไล่ตะเพิดทันทีว่า-ไม่ใช่พระ แต่สังคมยุค “กาสาวกัณฐะ” ผู้คนพากันยอมรับว่า-นั่นเป็นพระ ฉันใดก็ฉันนั้น ในที่สุดแล้วจะเห็นได้ว่า การไม่ศึกษาพระธรรมวินัยนั่นเองคือรากเหง้าแห่งความเสื่อม จาก-ไม่ศึกษา ขยายไปสู่-ไม่เห็นความสำคัญ ไม่เห็นว่าการทำเช่นนั้นเป็นโทษเป็นผิด พระอุ้มแม่ อาบน้ำให้แม่ ป้อนข้าวแม่ กอดแม่ คนสมัยนี้ส่วนหนึ่ง-ซึ่งนับวันจะมีมากขึ้น-พากันสรรเสริญชื่นชมยินดีว่าท่านเป็นลูกที่ประเสริฐแท้ ก็เพราะเขาไม่รู้ว่านั่นเป็นการทำผิดพระวินัย และที่ไม่รู้ก็เพราะไม่ได้เรียน เอาละ บางส่วนก็รู้ แต่ไม่เห็นว่าการทำเช่นนั้นจะเสียหายอะไร ซ้ำบางทียกเหตุผลมาอ้างหักล้างเสียด้วย นั่นก็คือ-ไม่เห็นความสำคัญที่จะต้องปฏิบัติตามพระธรรมวินัย ยิ่งเวลานี้พระเณรขาดความอุตสาหะในการศึกษาพระธรรมวินัย-พูดกันตรงๆ ว่าไม่เรียนพระธรรมวินัย ก็ยิ่งไปกันใหญ่ ชาวบ้านน่ะไม่ค่อยจะรู้อยู่แล้ว พระเณรมาซ้ำไม่รู้เสียเองเข้าไปอีก ก็ยิ่งไปกันใหญ่ ท่านผู้ใดยังไม่เคยศึกษาเรื่อง “กาสาวกัณฐะ” ขอแนะนำให้รีบไปหามาศึกษากันไว้เถิด .................... แต่ไม่ว่าอะไรจะเป็นอย่างไร หลักสำคัญที่ชาวพุทธจะต้องยึดไว้ให้มั่นคงก็คือ คารวธรรม - อย่าขาดคารวธรรมเป็นอันขาด พุทธคารวตา ธัมมคารวตา สังฆคารวตา  สิกขาคารวตา สมาธิคารวตา ปฏิสันถารคารวตา คารวธรรมยังมั่นคงอยู่ในใจตราบใด สังคมพุทธก็จะมั่นคงอยู่ในแผ่นดินไทยและในโลกตราบนั้น https://www.thaipost.net/main/detail/115794 น.อ.ทองย้อย แสงสินชัย, ปราชญ์ชาวพุทธ, พระพุทธศาสนา, พระมหาสมปอง, พระมหาไพรวัลย์, พระไลฟ์เฟซบุ๊ก, เปรียญธรรม 9 ประโยค TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20210906/image_big_6135d3fb1c0eb.jpg 85984 04/12/2020 20:14 04/12/2020 20:14 'พระไพรวัลย์' ร้อน! 'น.อ.ทองย้อย' เตือนอย่าดูถูกความคิดผู้ใหญ่ สอนให้รู้จัก 'กตัญญู' 4 ธ.ค.63 - นาวาเอกทองย้อย แสงสินชัย ปราชญ์ชาวพุทธ อดีตผู้อำนวยการกองอนุศาสนาจารย์ กรมยุทธศึกษาทหารเรือ ดีกรีเปรียญธรรม 9 ประโยค ล่าสุด สภามหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย (มจร.) มอบปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (พธ.ด.) สาขาวิชาพระพุทธศาสนา ได้โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊กส่วนตัวในหัวข้อ "อย่าดูถูกความคิดผู้ใหญ่" โดย น.อ.ทองย้อย อธิบายความหมายของคำว่า "กตัญญู" พร้อมให้เหตุผลของการเขียนบทความดังกล่าวสืบเนื่องจาก ตอนที่มี “เด็ก” ออกมาเคลื่อนไหวทางการเมือง เราคงได้ยินคำพูดคำหนึ่งที่ว่า “อย่าดูถูกความคิดเด็ก” แล้วก็มีคนเสริมอีกด้วยว่า “ผู้ใหญ่ตามเด็กไม่ทัน” หมายความว่า เด็กคิดถูก คิดดี คิดเร็ว คิดไกล จนผู้ใหญ่ (โง่ๆ) ตามไม่ทัน เพราะฉะนั้น จึงมีคำปรามว่า-อย่าดูถูกความคิดเด็ก คำว่า “อย่าดูถูก” นั้น มีนัยไปถึงว่า-ควรยอมรับนับถือด้วย-ว่าความคิดของเด็กนั้นถูกต้อง หลังจากที่นาวาเอกทองย้อย ได้อธิบายความหมายของคำว่า "กตัญญู" ในลักษณะของความเป็นมงคล แต่ปรากฏว่า พระมหาไพรวัลย์ วรวณฺโณ พระนักเคลื่อนไหวการเมือง" ขณะนี้กำลังเรียนระดับปริญญาเอก สาขาวิชาสันติศึกษา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย (มจร) ได้เข้ามาแสดงความคิดเห็นในมุมขัดแย้ง โดยระบุว่า คำว่า กตัญญู นี่ ถ้าเอามาใช้ไม่ตรงตามความหมายก็คือการกดขี่และกดหัวดีๆ นี่เอง เช่น สมัยก่อนลูกถือเป็นสมบัติของพ่อแม่ พ่อแม่จึงอาจขายลูกตัวเองให้ไปเป็นทาสหรือนางบำเรอก็ได้ ในกรณีที่ตนเองกู้ยืมเงินจากคนอื่นหรือเสียพนันแต่ไม่มีเงินชดใช้ การทำแบบนี้ในสมัยก่อนถือว่า เป็นเรื่องของการแสดงความกตัญญูอย่างหนึ่ง อาศัยคำว่า กตัญญู พ่อแม่ อาจบังคับให้ลูกแต่งงานกับคนที่ตนเองต้องการทั้งๆ ที่ลูกไม่ยินยอมพร้อมใจก็ได้ (คลุมถุงชน) อาศัยคำว่า กตัญญู พ่อแม่อาจบังคับให้ลูกเรียนในสาขาวิชาที่ลูกไม่อยากเรียน หรือบังคับให้ลูกทำงานในสาขางานที่ลูกไม่อยากทำ อาศัยคำว่า กตัญญู ลูกอาจถูกบังคับให้ต้องตอบแทนและเลี้ยงดูพ่อแม่อย่างไม่เต็มใจ (ในกรณีที่ลูกถูกทิ้งเหมือนลูกหมาตั้งแต่เด็กและเติบโตขึ้นด้วยการช่วยเหลือจากคนอื่นหรือจากความสามารถของตัวเองมาโดยตลอด) แค่ประเด็นว่า กตัญญู ก็มีเรื่องให้ถกเถียงเยอะมาก เจ้านายอาจจะรับทาสสักคนหนึ่งมาเลี้ยง ให้ข้าวให้น้ำ แต่ในขณะเดียวกันก็ใข้งานอย่างสาหัส และไม่ให้ค่าตอบแทน หรือให้ค่าตอบแทนอย่างไม่สมควร โดยอ้างว่าการทำงานของทาส เป็นเรื่องของการต้องแสดงความกตัญญูอย่างหนึ่ง อาจารย์เคยวิเคราะห์ปัญหาเรื่องพวกนี้บ้างหรือเปล่า ? ผู้สื่อข่าวรายงานว่า ก่อนหน้านี้ พระมหาไพรวัลย์ได้เข้ามาแสดงความคิดเห็นในโพสต์ของ น.อ.ทองย้อยว่า "ผู้ใหญ่ที่ดูถูกสติปัญญาเด็ก ทั้งน่าสมเพชและน่าสงสารในคราวเดียวกัน สาธุ" ซึ่งเป็นการตอบโต้ น.อ.ทองย้อย ที่โพสต์เฟซบุ๊กว่า "เด็กที่ถูกใช้เป็นเหยื่อน่าสงสาร คนที่ใช้เด็กเป็นเหยื่อน่าสมเพช"  https://www.thaipost.net/main/detail/85984 กตัญญู กตเวที, น.อ.ทองย้อย แสงสินชัย, พระมหาไพรวัลย์, เปรียญธรรม 9 ประโยค TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20200829/image_big_5f4a2515037f2.jpg 75901 29/08/2020 17:34 29/08/2020 17:24 คุกคามคนเห็นต่าง! ว่าที่ดร.สันติศึกษา 'พระไพรวัลย์' ด่าสมเพช 'น.อ.ทองย้อย' 29 ส.ค.63 - ผู้สื่อข่าวรายงานว่า หลังจากที่นาวาเอกทองย้อย แสงสินชัย อายุ 75 ปี อดีตผู้อำนวยการกองอนุศาสนาจารย์ กรมยุทธศึกษาทหารเรือ ดีกรีเปรียญธรรม 9 ประโยค ได้โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊กส่วนตัว ทองย้อย แสงสินชัย ว่า "เด็กที่ถูกใช้เป็นเหยื่อน่าสงสาร คนที่ใช้เด็กเป็นเหยื่อน่าสมเพช ปรากฏว่า พระมหาไพรวัลย์ วรวณฺโณ พระนักเคลื่อนไหวการเมือง" ซึ่งขณะนี้กำลังเรียนระดับปริญญาเอก สาขาวิชาสันติศึกษา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย (มจร) ได้เข้ามาแสดงความคิดเห็นในโพสต์ดังกล่าวว่า "ผู้ใหญ่ที่ดูถูกสติปัญญาเด็ก ทั้งน่าสมเพสและน่าสงสารในคราวเดียวกัน สาธุ" หลังจากนั้น ได้มีผู้เข้ามาคอมเม้นท์ต่อท้ายพระมหาไพรวัลย์อีกจำนวนมาก โดยไม่เห็นด้วยที่พระมหาไพรวัลย์เข้ามาระรานผู้อื่นที่มีความคิดเห็นทางการเมืองแตกต่างกัน บางคนบอกว่าให้ลาสึกเถอะ ด้านพระมหาไพรวัลย์ตอบกลับไปว่า "ตอนบวช อาตมาก็ไม่ได้บวชกับโยมนะ ดังนั้น การที่อาตมาจะเห็นด้วยหรือเห็นต่างจากโยม นั่นไม่ได้หมายถึงว่าโยมมีสิทธิ์มาเสร่อในเพศวิถีของอาตมา ไม่ว่าอาตมาจะบวชหรือสึก แก่แล้วควรฝึกใจให้กว้าง ไม่ใช่เอะอะก็ใช้วิธีไล่คนเห็นต่างอย่างเดียว" ในขณะที่ อ.ทองย้อย ไม่เข้ามาตอบโต้พระมหาไพรวัลย์แต่อย่างใด https://www.thaipost.net/main/detail/75901 น.อ.ทองย้อย แสงสินชัย, พระนักเคลื่อนไหวการเมือง, พระมหาไพรวัลย์, สันติศึกษา TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20200829/image_big_5f4a2515037f2.jpg 75681 27/08/2020 09:31 27/08/2020 09:31 'น.อ.ทองย้อย' ให้ข้อคิดเรื่อง 'บุญคุณ' พ่อแม่ครูบาอาจารย์ หากคนไม่มีสิ่งนี้ก็ไม่ต่างจากสัตว์ 27 ส.ค.63 - นาวาเอกทองย้อย แสงสินชัย อดีตผู้อำนวยการกองอนุศาสนาจารย์ กรมยุทธศึกษาทหารเรือ โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊กว่า ตกลงว่าเราจะอยู่กันอย่างสัตว์นะครับ ความจริงผมมีเรื่องที่ค้างเขียนอยู่หลายเรื่อง พอดีว่ามีเหตุจำเป็นหลายเรื่องแทรกเข้ามาทำให้ต้องพักไว้ก่อน พอตั้งท่าว่าจะเขียนเรื่องที่ค้างไว้ ก็พอดีมีเรื่องนี้แทรกเข้ามา มีพรรคพวกถามกรณีแนวคิดที่กำลังร้อนๆ อยู่ในตอนนี้ คือที่ว่า-พ่อแม่ไม่มีบุญคุณ ครูบาอาจารย์ก็ไม่มีบุญคุณ ผมมีความเห็นอย่างไร อันที่จริงแนวคิดนี้เป็นเรื่องเก่ามาก คนเคยถกเถียงเรื่องนี้กันมานานนักหนาแล้ว คนรุ่นที่คิดเรื่องนี้ตอนนี้ก็เป็นพ่อเป็นแม่และเป็นปู่ย่าตายายหรือเป็นครูบาอาจารย์กันจนเกษียณอายุไปหมดแล้ว กาลเวลาที่ผ่านไปคงได้ให้คำตอบแก่คนรุ่นนั้นไปเรียบร้อยแล้ว คนรุ่นที่กำลังคิดเรื่องนี้กาลเวลาก็จะให้คำตอบแก่เขาในอนาคตด้วยเช่นกัน แต่ถ้าจะให้ตอบกันตอนนี้ ผมก็มีคำตอบครับ  ผมตอบแทนคนที่เป็นพ่อเป็นแม่และเป็นครูบาอาจารย์ได้เลยว่า พวกลูกๆ และศิษย์ๆ ทั้งหลายโปรดสบายใจได้ พ่อแม่ปกติทั่วไปไม่เคยคิดจะทวงบุญคุณจากลูกๆ ครูบาอาจารย์ปกติทั่วไปก็ไม่เคยคิดจะทวงบุญคุณจากลูกศิษย์ ลูกจะเห็นว่าพ่อแม่มีบุญคุณหรือไม่มี เป็นสิทธิเสรีภาพของลูกๆ ศิษย์จะเห็นว่าครูบาอาจารย์มีบุญคุณหรือไม่มี เป็นสิทธิเสรีภาพของศิษย์ ลูกๆ จะเห็นอย่างไร ศิษย์ๆ จะเห็นอย่างไร ว่ากันได้เต็มที่ โปรดอย่ากังวลใดๆ ทั้งสิ้น พ่อแม่หวังอย่างเดียว ขอให้ลูกเติบโตขึ้น หาเลี้ยงตัวเองได้ ไม่ไปทำผิดทำชั่ว แค่นี้ก็พอใจแล้ว  ครูบาอาจารย์ก็หวังอย่างเดียว ขอให้ศิษย์มีวิชาความรู้เอาไปประกอบอาชีพเลี้ยงตัวได้ และไม่ไปทำผิดทำชั่ว แค่นี้ก็พอใจแล้ว หวังแค่นี้จริงๆ  ลูกจะมาเห็นบุญคุณ ศิษย์จะมาเห็นบุญคุณ แล้วก็จะมาตอบแทนบุญคุณอะไรนั่น ไม่เคยอยู่ในห้วงคำนึง  เพราะฉะนั้นก็ขอย้ำคำเดิม-พวกลูกๆ และศิษย์ๆ ทั้งหลายโปรดสบายใจได้ ถ้าจะว่าไปแล้ว ลูกจะคิดอย่างไ ศิษย์จะคิดอย่างไร-เรื่องบุญเรื่องคุณ พ่อแม่และครูบาอาจารย์ก็ไม่ได้ดีขึ้นหรือเลวลง ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรือเสียอะไรออกไป การคิดเรื่องบุญเรื่องคุณ ถ้าอุปมาก็เหมือนการลงทุนทำธุรกิจ ลูกๆ จะขาดทุนหรือได้กำไร พ่อแม่ก็ไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรด้วย ศิษย์ๆ จะขาดทุนหรือได้กำไร ครูบาอาจารย์ก็ไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรด้วย เป็นเรื่องได้เรื่องเสียของลูกๆ ของศิษย์ๆ โดยส่วนเดียวล้วนๆ ไม่ต้องลากเอาพ่อแม่หรือครูบาอาจารย์เข้าไปเกี่ยวข้องด้วยเลย คิดอย่างไร เห็นอย่างไร และจะทำหรือจะไม่ทำอะไรอย่างไร เชิญตามสะดวกทุกประการ เป็นอันว่าเราเข้าใจตรงกันนะครับ ทีนี้ก็มาถึงเรื่องที่อยากชวนคิด คืออยากจะตั้งคำถามชวนคิดว่า การที่สัตว์-หมูหมากาไก่นกหนูปูปีก-เมื่อมันมีลูกแล้วมันก็เลี้ยงลูกของมันนั้น มันทำเช่นนั้นเพราะมันมีคุณธรรม หรือว่ามันทำเช่นนั้นเพราะสัญชาตญาณ คือทำไปตามธรรมชาติ ไม่ใช่เพราะมีใครไปอบรมสั่งสอนให้มันมีคุณธรรม ไม่มีใครไปสอนแม่หมาให้รักลูก แต่มันก็รักลูกและเลี้ยงลูกของมันได้ บรรดาสัตว์ที่ออกลูกออกไข่แล้วเลี้ยงลูกเอง เป็นอย่างนี้ทั้งนั้น เราคงเห็นตรงกันว่า สัตว์รักลูกเลี้ยงลูกตามสัญชาตญาณ ไม่ใช่เพราะมันมีคุณธรรม ความจริงข้อนี้คงทำให้ลูกคน-โดยเฉพาะลูกๆ ที่เห็นว่าพ่อแม่ไม่มีบุญคุณ-มีความมั่นใจยิ่งขึ้นว่า พ่อคนแม่คนก็เหมือนสัตว์นั่นเอง รักลูกเลี้ยงลูกไปตามสัญชาตญาณ หาใช่เพราะมีคุณธรรมไม่ เพราะฉะนั้นที่ว่า “พ่อแม่ไม่มีบุญคุณ” จึงเป็นความคิดที่ถูกต้องแล้วอย่างแน่นอน ไชโย!! ทีนี้ขอให้สังเกตต่อไปอีก ผมเคยเห็นแม่หมาตัวหนึ่ง บ้านที่มันอาศัยอยู่และคลอดลูกนั้นอาหารการกินไม่สู้จะสมบูรณ์ เมื่อลูกยังเล็ก มันอุตส่าห์ไปเที่ยวหากินไกลบ้าน กินจนเต็มท้องแล้วกลับมาสำรอกอาหารในท้องให้ลูกมันกิน ลูกหมาเมื่อโตขึ้นมันก็ไม่ได้เลี้ยงพ่อแม่มัน ไม่ต้องพูดถึงว่า-ไปเที่ยวหากินแล้วกลับมาสำรอกอาหารให้พ่อแม่มันหรอก แค่อาหารในชามตรงหน้ามันยังแย่งพ่อแม่มันกินเสียด้วยซ้ำ สัตว์ที่อยู่รวมกันเป็นฝูง-เหมือนคนอยู่รวมกันเป็นสังคม-พอโตขึ้นมันก็สมสู่กันโดยไม่เลือกว่าตัวนี้เป็นแม่มันหรือตัวนี้เป็นลูกมัน นี่เป็นความจริงอีกอย่างหนึ่งของสัตว์ ได้ความตรงกันว่า สัตว์ทั้งหลายไม่เคยรู้จักบุญคุณของพ่อแม่มัน ไม่มีสัตว์ตัวใดหวนกลับมาดูแลพ่อแม่ของมัน ถ้าเรายอมรับกันว่า พ่อแม่ไม่มีบุญคุณ ครูบาอาจารย์ไม่มีบุญคุณ เราก็ต้องยอมรับด้วยเช่นกันว่า ลูกที่เห็นว่าพ่อแม่ไม่มีบุญคุณ ศิษย์ที่เห็นว่าครูบาอาจารย์ไม่มีบุญคุณ ก็จะมีค่าไม่ต่างอะไรกับสัตว์ตัวหนึ่งนั่นเอง เพราะสัตว์มันก็คิดอย่างนั้น  ที่ว่ากันว่ามนุษย์ประเสริฐกว่าสัตว์ มนุษย์เจริญกว่าสัตว์เดรัจฉาน ก็เป็นอันว่าเลิกคิดได้ ต่อให้ตีกรอบหาคำจำกัดความคำว่า “ประเสริฐ” คำว่า “เจริญ” ว่าหมายถึงมนุษย์สามารถประดิษฐ์คิดค้นนั่นนี่โน่นได้ แต่สัตว์ทำไม่ได้ ก็ยังมีข้อคิดในเชิงแย้งได้อยู่นั่นเอง นกบินได้ด้วยลำพังตัวมันเอง แต่มนุษย์บินไม่ได้ ต้องอาศัยเครื่องช่วย ไม่มีเครื่องช่วยก็ไม่ประเสริฐกว่านก ปลาอยู่ในน้ำได้ด้วยลำพังตัวมันเอง แต่มนุษย์ต้องอาศัยเครื่องช่วยจึงจะอยู่ในน้ำได้ ไม่มีเครื่องช่วยก็ไม่ประเสริฐกว่าปลา ไส้เดือนอยู่ในดินได้ด้วยลำพังตัวมันเอง แต่มนุษย์ถ้าจะอยู่ในดินก็ต้องประดิษฐ์เครื่องช่วยเป็นการใหญ่จึงจะอยู่ได้ ไม่มีเครื่องช่วยก็ไม่ประเสริฐกว่าไส้เดือน ในแง่การทำลายล้าง สัตว์ฆ่ากันได้ลำพังตัวต่อตัว แต่มนุษย์คนเดียวฆ่ามนุษย์ด้วยกันได้ทีละเป็นสิบเป็นร้อย ฆ่ากันเป็นหมื่นเป็นแสนเป็นล้านมนุษย์ก็เคยทำกับมนุษย์ด้วยกันมาแล้ว ประเสริฐกว่า เจริญกว่า วัดกันที่ตรงไหน? เป็นอันว่า สัตว์เดรัจฉานทั้งหลายมันก็เห็นว่าพ่อแม่ไม่มีบุญคุณ-เพราะสัญชาตญาณของมันบอกได้แค่นั้น เพราะฉะนั้น ถ้าคนเห็นว่าพ่อแม่ไม่มีบุญคุณ คนก็ไม่ประเสริฐไปกว่าสัตว์  ตกลงว่า ต่อไปนี้เราจะอยู่กันอย่างสัตว์เดรัจฉานนะครับ OK? https://www.thaipost.net/main/detail/75681 น.อ.ทองย้อย แสงสินชัย TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20190715/image_big_5d2c87d23f479.jpg