<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<THAIPOST>
                <NEWS>
                <NEWS_ID>96305</NEWS_ID>
                <UPDATETIME>17/03/2021 09:30</UPDATETIME>
                <PUBLISHDATETIME>17/03/2021 09:30</PUBLISHDATETIME>
                <HEADLINE>‘ไอดา’เล่าความรู้สึกรอประกันแกนนำ3นิ้ว</HEADLINE>
                <CONTENT>&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;17 มี.ค.2564 &amp;ndash; น.ส.ไอดา อรุณวงศ์ ณ อยุธยา บรรณาธิการสำนักพิมพ์อ่าน ซึ่งเป็นหนังสือในเครือฟ้าเดียวกันโพสต์เฟซบุ๊กระบุว่า เมื่อวานแวะไปศาลอาญาตอนเช้าแค่เพราะรู้ว่าอานนท์ได้ถูกเบิกตัวมาทำหน้าที่ทนาย กะว่าจะไปถามไถ่คำสองคำแล้วก็จะรีบกลับบ้านไปทำงาน แต่กลายเป็นว่าต้องมารับรู้ข่าวที่น่าตกใจเกี่ยวกับเหตุการณ์ในเรือนจำ และกลายเป็นว่าต้องขอยื่นประกันอีกครั้ง ทั้งที่รู้ว่ามันก็จะไม่มีความหมายอยู่นั่นเอง
แต่คุณต้องลองมานั่งอยู่กับบรรดาแม่ พ่อ ยาย น้องสาว เหล่านั้น ที่ความหวังว่าจะได้ประกันก็ยังคงเป็นความหวังเดียวและความหวังสุดท้าย กระทั่งหลานตัวเล็กที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว เอาแต่ชักมีดดาบพลาสติกกวัดไกว ก็ยังอุตส่าห์พูดซ้ำๆ ให้ผู้ใหญ่ทั้งขำทั้งน้ำตาไหล ว่าโตขึ้นจะเป็น &amp;ldquo;ทนายนนท์&amp;rdquo;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;แล้วคุณก็ต้องยื่นประกันไปแบบทำใจ คุณแม่ของอานนท์นั่งน้ำตาไหลเงียบๆ และคุณก็รู้สึกกระดากปากเกินกว่าจะปลอบใจแกด้วยนิทานหลอกเด็กเรื่องกระบวนการยุติธรรมไทยอีกต่อไป ส่วนที่จะพอลุ้นได้เล็กน้อยมีอยู่คนเดียวคือกรณีของแอมมี่ ที่มีหลักฐานเหตุจำเป็นมายืนยันเพิ่มเติมเมื่อคุณแม่อุตส่าห์บึ่งเอาใบรับรองแพทย์เฉพาะทางที่ทางโรงพยาบาลเพิ่งออกให้ มายืนยันความสำคัญยิ่งยวดของการต้องเข้ารับการผ่าตัดดวงตา&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;แล้วเราก็นั่งกองกันอยู่ในห้องยื่นประกันอันน่าอนาถาห้องนั้นเหมือนเดิมเหมือนคนบ้าจนฟ้ามืด จนเหลือเป็นชุดสุดท้ายรอปิดศาลเหมือนเดิม นั่งยันตัวด้วยหลังที่ปวดจนหายปวดจนกลับมาปวดรอบใหม่ จะโอดโอยก็นึกอายคุณยายของอานนท์ที่นั่งนิ่งในชุดผ้าซิ่นอย่างอดทนไม่ปริปากใด&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;แล้วผลก็ออกมาอย่างที่ทราบ หรืออันที่จริงคืออย่างที่คุณก็ทราบอยู่แล้วล่วงหน้าว่าจะเป็นอื่นไปได้อย่างไร ในเมื่อ &amp;ldquo;เหตุให้เปลี่ยนแปลงคำสั่ง&amp;rdquo; นั้นไม่มีใครตรัสรู้ได้อีกต่อไปแล้วว่ามันสถิตย์อยู่ที่ไหน คุณแม่ของเพนกวินซึ่งพยายามปลุกปลอบกำลังใจทุกคนเท่าที่จะทำได้ตลอดมา กลับเป็นฝ่ายก้มหน้านิ่งไม่พูดอะไรแม้สักคำหลังเซ็นรับทราบคำสั่งประกันที่สันนิษฐานไว้ก่อนล่วงหน้าว่าจำเลยกระทำผิดไปแล้วเสมอมา&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;แล้วคุณก็เดินมึนๆออกมาเรียกแท็กซี่กลับบ้านคนเดียวหน้าศาลอาญาแห่งนั้นเหมือนเดิม จะโพสต์รายงานอะไรตั้งแต่เมื่อคืนก็หมดแรงเกินไป ก็รู้สึกอายและขยะแขยงตัวเองเกินไปที่จะบอกแก่ผู้คนว่าคุณเดินกลับเข้ามายื่น &amp;nbsp;&amp;ldquo;คำร้อง&amp;rdquo; ต่อพวกเขาเหล่านั้นภายใต้ชายคาแห่งนี้อีกแล้วหรือนี่&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;และเชื่อสิ คราวหน้าคุณก็ยังจะไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกลับมาอีก เพียงแต่บางทีคราวหน้า คุณจะพก &amp;ldquo;รักเอย&amp;rdquo; มาอ่านภาวนา (หรือสาปแช่ง?) ฆ่าเวลา แทนการอ่านไบเบิ้ล&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ปล.ขอบคุณพี่สาวจากเชียงใหม่ที่ซื้อน้ำขนมพอประทังไว้ให้เมื่อตอนบ่าย ขออภัยที่พอตกค่ำก็ไม่มีใครกินอะไรลงแล้ว
&amp;nbsp;&lt;/p&gt;
</CONTENT>
                <URL_LINK>https://www.thaipost.net/main/detail/96305</URL_LINK>
                <HASHTAG>น.ส.ไอดา อรุณวงศ์ ณ อยุธยา, บรรณาธิการสำนักพิมพ์อ่าน, ประกัน, ฟ้าเดียวกัน, เฟซบุ๊ก</HASHTAG>
                <FASTNEWS>TRUE</FASTNEWS>
                <HILIGHT>FALSE</HILIGHT>
                <TRANSACTION>ADD</TRANSACTION>
                <PICTURE_URL>https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20210317/image_big_605169a657350.jpg</PICTURE_URL>

            </NEWS>
            </THAIPOST>
