37250
30/05/2019 21:24
30/05/2019 21:10
เรือล่มกลางแม่น้ำดานูบในฮังการี ทัวริสต์โสมดับ 7 ยังสูญหาย 21 คน
<p>เรือนำเที่ยวชมทิวทัศน์ชนกับเรือสำราญกลางแม่น้ำดานูบในกรุงบูดาเปสต์ของฮังการีเมื่อคืนวันพุธ เรือนำเที่ยวอับปาง นักท่องเที่ยวเกาหลีใต้เสียชีวิต 7 คน และมีผู้สูญหาย 21 คน</p>
<p></p>
<p>เรือของตำรวจฮังการีค้นหาผู้รอดชีวิตหลังอุบัติเหตุเรืออับปางกลางแม่น้ำดานูบในกรุงบูดาเปสต์ เมื่อค่ำวันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / AFP</p>
<p> เรือนำเที่ยวชมทิวทัศน์ในแม่น้ำดานูบชื่อเรือ "เมอร์เมด" ความยาว 26 เมตร บนเรือมี 35 ชีวิต รวมถึงนักท่องเที่ยวเกาหลีใต้ 30 คน, ไกด์ 3 คน, กัปตันและลูกเรือชาวฮังการี 2 คน โดนเรือสำราญ "ไวกิงซีกิน" ชนและจมลงเมื่อเวลาราว 21.15 น. วันพุธที่ 29 พฤษภาคม ตามเวลาท้องถิ่น จุดที่เรือจมใกล้กับอาคารรัฐสภาฮังการี ซึ่งเป็นจุดชมวิวยามค่ำคืนที่ได้รับความนิยม</p>
<p> กระทรวงต่างประเทศเกาหลีใต้ยืนยันว่า นักท่องเที่ยวเกาหลีใต้เสียชีวิตในอุบัติเหตุเรือล่มครั้งนี้ 7 ราย ด้านบริษัทนำเที่ยวของเกาหลีใต้เผย ผู้โดยสารบนเรือลำนี้อายุน้อยที่สุดเป็นเด็กหญิงวัย 6 ขวบ</p>
<p> ปอล ยอร์ฟี โฆษกสำนักบริการเหตุฉุกเฉินฮังการี เผยว่า นอกจากพบศพนักท่องเที่ยวเกาหลีใต้ 7 ราย เจ้าหน้าที่กู้ภัยช่วยนักท่องเที่ยวขึ้นจากแม่น้ำ 7 คน ส่งเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาล โดยมีอาการภาวะอุณหภูมิร่างกายต่ำกว่าปกติและช็อก</p>
<p></p>
<p>สภาพหัวเรือของเรือไวกิงซีกินที่มีร่องรอยจากการชนกับเรือนำเที่ยว / AFP</p>
<p> คริสตอฟ กาล โฆษกตำรวจฮังการี เผยว่า ผู้โดยสารบนเรือสูญหาย 21 คน รวมถึงกัปตันเรือชาวฮังการีและลูกเรือ ส่วน พ.ต.อ.ลอยท์ กาบอร์ ปาตาคี แห่งตำรวจดับเพลิงฮังการี กล่าวว่า ปฏิบัติการค้นหาผู้สูญหายขยายไปตลอดแม่น้ำดานูบบริเวณทางใต้ของกรุงบูดาเปสต์ และเจ้าหน้าที่ติดต่อกับเซอร์เบียประเทศเพื่อนบ้านให้ช่วยค้นหาด้วย ตำรวจเผยว่า 3 ศพที่พบห่างจากจุดที่เรือจมหลายกิโลเมตร</p>
<p> พ.ต.อ.อาดรีอัน ปอล แถลงเมื่อวันพฤหัสบดีพร้อมแสดงภาพจากกล้องวงจรปิดบนสะพานมาร์กาเร็ต ซึ่งใกล้กับจุดที่เรือล่ม เผยให้เห็นว่า ก่อนที่เรือทั้ง 2 ลำจะชนกัน เรือเมอร์เมดหันเรือไปหาเรือไวกิงซีกิน จากนั้นเรือสำราญชนเรือเมอร์เมด ทำให้เรือจมลงภายในเวลาแค่ 7 วินาที ตำรวจสอบสวนเหตุเรือจมครั้งนี้เป็นความประมาททางอาญาในทางน้ำสาธารณะ.</p>
https://www.thaipost.net/main/detail/37250
นักท่องเที่ยวเกาหลีใต้, บูดาเปสต์, ฮังการี, เรือชนกัน, เรือล่ม, แม่น้ำดานูบ
FALSE
FALSE
ADD
https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20190530/image_big_5cefe3dca05f0.jpg
5717
25/03/2018 10:14
25/03/2018 09:49
รถไฟสายบูดาเปสต์–บูคาเรสต์
<p></p>
<p>สะพานโซ่ Szechenyi เชื่อมเปสต์ฝั่งตรงข้ามกับปราสาทบูดา โดยมีจัตุรัส Clark Adam และรถกระเช้าส่งต่อขึ้นมาอีกที</p>
<p>ผมตั้งใจเก็บ “ปราสาทบูดา" (Buda Castle) ที่เป็นทั้งปราสาทและราชวังไว้เยี่ยมชมในช่วงขากลับก่อนจบทริป ซึ่งก็เป็นไปตามแผน </p>
<p>ป้อมปราการเมืองเป็นสิ่งแรกที่ถูกก่อสร้างขึ้นบน “เนินเขาบูดา” เมื่อปี ค.ศ. 1247 ก่อนที่ปราสาทและราชวังส่วนแรกจะเสร็จสมบูรณ์ในปี ค.ศ. 1265 ซึ่งต่างอยู่ในช่วงระยะเวลาการครองราชย์ของสมัยกษัตริย์บีลา ที่ 4 แห่งฮังการีและโครเอเชีย จากนั้นก็มีการก่อสร้างเพิ่มเติมเรื่อยมา จากสถาปัตยกรรมโกธิคมาเป็นเรเนซองส์ ก่อนที่จะถูกจักรวรรดิออตโตมันยึดครองในปี ค.ศ. 1541 อันกินเวลาต่อจากนั้นถึง 145 ปี ราชวงศ์ฮับสบวร์กพยายามอยู่ 6 ครั้งกว่าจะแย่งชิงมาได้ในสมัยจักรพรรดิลีโอโพล ที่ 1 เมื่อปี ค.ศ. 1686 จากการรวมพลังกันของพันธมิตรคริสเตียนหลายประเทศเพื่อขับไล่กองทัพเติร์ก แต่ก็ได้สร้างความเสียหายอย่างหนักให้กับตัวปราสาท โดยเฉพาะจากกระสุนปืนใหญ่ </p>
<p>ทั้งนี้ราชวังสไตล์บาโร้กขนาดมหึมาที่เห็นกันอยู่ในทุกวันนี้ถูกสร้างขึ้นในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 18 และการก่อสร้างส่วนขยายเพิ่มเติมเสร็จสมบูรณ์ในปี ค.ศ. 1905 </p>
<p>ความเสียหายครั้งใหญ่ต่อปราสาทบูดาได้เกิดขึ้นอีก 2 ครั้ง นั่นคือระหว่างการปฏิวัติฮังการี ในปี ค.ศ. 1849 เพื่อปลดแอกฮังการีจากราชวงศ์ฮับส์บวร์กแห่งออสเตรียที่จบลงด้วยความล้มเหลว และอีกครั้งระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 ช่วงปลายซึ่งฮังการีอยู่ข้างเดียวกับเยอรมนีของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ การถูกรุกคืบและโอบล้อมโดยกองทัพโซเวียตที่เรียกว่า “ซีจ ออฟ บูดาเปสต์” ระหว่างธันวาคม ค.ศ. 1944 ถึง กุมภาพันธุ์ ค.ศ. 1945 ทำให้ปราสาทบูดาพังจนแทบไม่เหลือชิ้นดีและบางส่วนกลายเป็นกองเพลิง สิ่งของมีค่าจำนวนมากถูกปล้นสะดมไปโดยทั้งฝ่ายทหารนาซีผู้แตกพ่ายและทหารโซเวียตผู้มาใหม่ </p>
<p></p>
<p> ปราสาทบูดา มุมมองจากถนน Fö</p>
<p>หลังสงครามในยุคที่ฮังการีกลายเป็นประเทศคอมมิวนิสต์การซ่อมแซมและสร้างใหม่ก็ค่อยๆ ดำเนินไปจนกลับมาดูดีอีกครั้ง และได้รับการประกาศเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 1987 </p>
<p>ปัจจุบัน ภายในพื้นที่เกือบ 5 ตารางกิโลเมตรของปราสาทบูดา มีโบราณสถานสำคัญอยู่เป็นจำนวนมาก เช่น หอศิลป์แห่งชาติ, โบสถ์มัทธิอัส, โบสถ์อีแวนเจลิค, วังประธานาธิบดี, หอจดหมายเหตุแห่งชาติ, พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์บูดาเปสต์, พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ทางด้านดนตรี, พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ทางด้านการทหาร, พิพิธภัณฑ์ทางด้านเภสัชศาสตร์, พิพิธภัณฑ์โทรศัพท์ และพิพิธภัณฑ์ฮูดินี ยอดนักมายากลชาวฮังกาเรียน ซึ่งแต่ละแห่งล้วนมีราคาค่าเข้าชมที่แตกต่างกันไป </p>
<p>ปราสาทบูดายังถูกใช้เป็นสถานที่จัดเทศกาลเฉลิมฉลองประจำปีอีกหลายงาน อาทิ เทศกาลไวน์, เทศกาลเบียร์, เทศกาลช็อกโกแลต, เทศกาลหนังสือ, เทศกาลงานฝีมือ, เทศกาลปาลิงกาและไส้กรอก ซึ่ง “ปาลิงกา” ก็คือบรั่นดีจากผลไม้หลากหลายชนิด คล้ายๆ “รัคเคีย” ของเซอร์เบียและบอสเนีย และ “ทุยกา” ของโรมาเนีย ซึ่งทุกเทศกาลจะมาพร้อมกับคอนเสิร์ตและอาหารการกิน </p>
<p></p>
<p>รูปปั้นพระแม่มารี (Virgin Mary Statue) ยื่นออกมาจากกำแพงปราสาทบูดา</p>
<p>สำหรับผมเองทราบแต่เพียงว่าเทศกาลเบียร์ของปี ค.ศ. 2018 นี้จะมีขึ้นระหว่างวันที่ 15 – 18 มิถุนายน ผู้จัดงานจะนำเบียร์ของฮังการีกว่า 200 เจ้า และอีกบางยี่ห้อจากประเทศชั้นนำด้านการผลิตเบียร์มาให้บริการ ส่วนเทศกาลไวน์นั้นจะมีขึ้นในช่วงต้นเดือนกันยายนอันเหมาะกับสภาพอากาศที่จะดื่มไวน์กลางแจ้งมากกว่าฤดูกาลอื่นๆ แต่จะว่าไปการดื่มไวน์กันอย่างหัวราน้ำแบบบรั่นดีหรือเบียร์นั้นเป็นสิ่งที่พิสดารอยู่หน่อยๆ นอกเสียจากว่าจับคู่กับอาหารบางชนิดและดื่มกินอย่างมีศิลปะแบบเรื่อยๆ เอื่อยๆ ก็ว่าไปอย่าง</p>
<p>ออกจากปราสาทโดยใช้ลิฟต์ภายในอาคารหลังหนึ่ง เดินเลียบแม่น้ำไปทางด้านทิศใต้แล้วข้ามสะพานเอลิซาเบธไปยังฝั่งเปสต์ จากนั้นก็เดินเลียบแม่น้ำไปไปยังทิศใต้อีกจนถึงเชิงสะพานลิเบอร์ตี เลี้ยวซ้ายไปยังถนนที่พุ่งตรงมาจากสะพาน เดินอีกนิดก็ถึง For Sale Pub (อยู่ตรงข้ามกับ “ตลาดกลาง” หรืออาจเรียก Great Market Hall ตลาดในร่มที่ใหญ่และเก่าแก่ที่สุดในกรุงบูดาเปสต์) หวังจะกินกูลาสให้จงได้ แต่ปรากฏว่าคิวนอกร้านยาวเหมือนเดิม จึงเดินผ่านร้านนี้ไป กะว่าเจอร้านอาหารฮังกาเรียนร้านถัดไปก็จะเข้าไปทันที ไม่จำเป็นต้องพิจารณาให้มากแล้ว</p>
<p>เมื่อเจอร้านชื่อ Pesti Sorcsarnok ผมก็เปิดประตูเข้าไป บรรยากาศในร้านดีกว่า For Sale Pub หากว่าตั้งใจมาดินเนอร์ โดยเฉพาะผู้ที่มากับคนรักหรือมาเป็นครอบครัว ส่วน For Sale Pub นั้นเหมาะแก่การดื่มมากกว่า เพียงแต่ว่ากูลาสของเขาขึ้นชื่อ </p>
<p></p>
<p>กลุ่มนักท่องเที่ยวใช้บริการเช่า “เซกเวย์” ในการทัวร์ปราสาทบูดา</p>
<p>ผมสั่ง “กูลาส” (Goulash) ซึ่งเป็นซุปเนื้อต้มรวมกับมะเขือเทศ, มันฝรั่ง, พริกปาปริก้า และผักอีกบางชนิด เสิร์ฟมาในหม้อสเตนเลสซึ่งวางบนเตาไฟเล็กๆ มีหูหิ้วอีกที หลายคนเข้าใจผิดว่ากูลาสเป็นสตูว์เนื้อข้นๆ แล้วเรียกกูลาสว่าเป็นซุปกูลาส ซึ่งความจริงแล้วสตูว์ดังกล่าวเรียกว่า “เปอคอยต์” </p>
<p>กูลาสเสิร์ฟพร้อมขนมปังแผ่นในตะกร้า และเมื่อกินกับไวน์แดงท้องถิ่นแบบดราย ยี่ห้อ Egri Bikaver รสชาติเข้ากันได้ดีเพราะในหม้อกูลาสมีเนื้อหั่นขนาดเท่าลูกเต๋าอยู่หลายชิ้น นอกจากนี้ผมก็ยังสั่งสเต็กเนื้อที่หั่นเป็นชิ้นเรียบร้อยแล้ว โรยด้วยหอมทอดกรอบชิ้นบางๆ ทั้งเป็นริ้วและเป็นวงกลม จะเรียกว่าโรยก็คงไม่ถูก ควรเรียกว่าโปะมามากกว่าเพราะหอมทอดพูนชามจนไม่เห็นเนื้อด้านล่าง ผมเลือกกินเนื้อจนหมดเหลือหอมทอดไว้ครึ่งหนึ่ง แล้วเรียกเก็บเงินก่อนเดินกลับโฮสเทล </p>
<p>หลังจากอาบน้ำเก็บเสื้อผ้าเสร็จ มีเวลาเหลือก่อนรถไฟออกผมจึงนำเทนเนสซีวิสกี้ที่เหลือประมาณครึ่งขวดออกมาดื่มกับเกย์หนุ่มอัลเบิร์ตและรีเซ็พชั่นสาวเสมือนการบอกลา </p>
<p>“ไม่เอาขวดนี้ไปด้วยหรือ ?” รีเซ็พชั่นสาวถาม ผมตอบเธอว่า “สำหรับคุณทั้งสองคน” พวกเขาขอบคุณเป็นการใหญ่</p>
<p></p>
<p> ด้านหน้าของตัวประสาทบูดา</p>
<p>เหลือเวลาอีกประมาณ 15 นาทีเมื่อผมไปถึงสถานีรถไฟที่จะออกเดินทางในเวลา 22.50 น. มีคณะของเด็กเยอรมันเบียดเสียดหาห้องหรือตู้ของตัวเองกันอยู่เต็มโบกี้ บางคนที่ได้ห้องแล้วก็ยังไม่เดินเข้าไป ผมมองเห็นห้องของตัวเองแล้วแต่พวกเด็กวัยรุ่นเยอรมันออกันเต็มทางเดินไม่สามารถเดินเข้าห้องได้ จึงเดินไปซื้อน้ำเปล่ากับตู้กด เมื่อกลับมารถไฟก็เคลื่อนออกจากสถานีแต่เด็กเยอรมันยังคงอยู่ที่เดิม ผมวางกระเป๋าสะพายหลังและกระเป๋าล้อเลื่อนบรรจุของฝากเจ้ากรรมไว้ตรงใกล้ๆ ทางเชื่อมระหว่างโบกี้แล้วถือกระเป๋าใบเล็กซึ่งใส่ของมีค่าไว้ฝ่าฝูงเด็กเยอรมันไปเข้าห้อง </p>
<p>ห้องในรถไฟชั้นสองนี้สำหรับผู้โดยสาร 6 คน โบกี้รถไฟมีทางเดินแคบๆ อยู่ด้านขวามือของตัวรถแบบคนเดินสวนกันได้พอดีโดยไม่แบกหามสัมภาระ หากใครมีสัมภาระก็ต้องหลบเข้าไปในห้องโดยสารห้องใดห้องหนึ่งก่อนเพื่อคอยให้อีกฝ่ายเดินสวนไป ห้องโดยสารที่ซอยย่อยหลายห้องเรียงกัน ขนาดห้องประมาณ 10 ตารางเมตร (หรืออาจจะน้อยกว่า) เมื่อเข้าไปได้ก็รู้สึกว่าค่อนข้างคับแคบ มีเตียงนอนเรียงกัน 2 ฝั่ง ซ้ายขวา ฝั่งละ 3 เตียง เรียงกันขึ้นไปตามแนวดิ่งคล้ายรถไฟชั้นสองของอินเดีย ชั้นล่างสุดนอนสะดวกที่สุด ชั้น 2 ต้องปีนโดยใช้เท้าเหยียบชั้นล่างขึ้นไป ส่วนชั้น 3 นั้นก็ต้องใช้เท้าเหยียบทั้งชั้น 1 ชั้น 2 และอาจจะเหยียบชั้น 1 ชั้น 2 ของฝั่งตรงข้ามด้วย แต่ก็มีบันไดเคลื่อนที่สามารถยกมาเทียบไว้แล้วปีนขึ้นไปได้ ซึ่งจะเป็นภาระคนชั้นล่างในการยกเข้าที่เก็บอีก </p>
<p></p>
<p>รายละเอียดบางส่วนของสถาปัตยกรรมแบบบาโร้ก</p>
<p>บนเบาะที่นอนมีผ้าปู ผ้าห่ม และปลอกหมอนวางไว้ให้สำหรับทำเตียงด้วยตัวเอง คนอยู่ชั้น 3 จะทำได้ยากมาก ขนาดของเตียงนอนดูแล้วเล็กกว่าของอินเดีย แต่สะอาดกว่า มีที่วางสัมภาระอยู่เหนือศีรษะตรงประตูและที่วางเหนือหน้าต่าง หากผู้โดยสารเต็มห้องทั้งหกคน ก็จะไม่เพียงพอ ผมต้องวางใต้เตียงชั้นล่าง ซึ่งสตรีชาวโรมาเนียนอายุประมาณสี่สิบต้นๆ ที่นอนอยู่ชั้น 2 ฝั่งตรงข้ามแนะนำ </p>
<p>ผมขึ้นนอนโดยที่ยังมีกระเป๋าสะพายใส่เสื้อผ้าอยู่ข้างนอก ถามสตรีคนเดิมว่าจะปลอดภัยไหม เธอพูดเหมือนสั่ง จับใจความได้ว่าให้ไปเอาเข้ามา แต่ผมจำต้องวางกระเป๋าใบนี้ตรงพื้นระหว่างเตียงสองฝั่ง ยัดใต้เตียงไม่ได้แล้วเพราะมีของคนอื่นเบียดเสียดอยู่เต็ม</p>
<p>เตียงชั้นล่างฝั่งของผมคืออาจารย์ผู้หญิง ชั้นบนสุดคืออาจารย์ผู้ชายที่นำคณะเด็กมัธยมปลายจากเยอรมนีไปออกค่ายอาสาในประเทศโรมาเนีย ทราบภายหลังว่าพวกเขาจะออกค่ายที่หมู่บ้านเดิมทุกปี ส่วนอีกฝั่ง เตียงชั้นล่างคือป้าโรมาเนียผู้พูดภาษาอังกฤษได้ดีมาก (แต่แกเริ่มพูดตอนเช้าอีกวัน) ชั้น 2 คือเจ๊ใจดี พูดภาษาอังกฤษไม่ค่อยได้ แต่ฟังรู้เรื่อง ชั้นบนสุดคือนักเรียนหญิงเยอรมัน เธอเข้ามานอนหลังสุดหลังจากออกไปโม้กับเพื่อนอยู่จนราวตีหนึ่ง ตอนที่เจ้าหน้าที่ขึ้นมาตรวจพาสปอร์ตตอนที่สองกว่าๆ เธอไม่ตื่น อาจารย์ชายต้องเอื้อมมือไปเขย่าตัวอยู่นานกว่าจะตื่นได้ แล้วควานหาพาสปอร์ตอย่างงัวเงียยื่นให้เจ้าหน้าที่โดยไม่ได้ลืมตา </p>
<p>สำหรับตัวผมนั้น ตอนตรวจ “คนออกเมือง” ใช้เวลาไม่นาน คงเพราะเจ้าหน้าที่ฮังการีคิดว่าไหนๆ ก็ออกไปแล้ว แต่ตอนที่เจ้าหน้าที่ฝั่งโรมาเนียขึ้นมาตรวจ “คนเข้าเมือง” ใช้เวลานานพอสมควรกว่าจะประทับตราลงในพาสปอร์ต โดยมีการเรียกเจ้าหน้าที่อีกคนที่มีเครื่องมือทันสมัยกว่ามาช่วยดู </p>
<p>มีเรื่องหนึ่งที่ทำให้ผมนอนหลับลงไปได้อย่างยากลำบากก็คือตั๋วโดยสารได้หายไป ผมรู้ตัวว่าตั๋วหายตอนที่จัดเตียงเสร็จ แต่เจ้าหน้าที่ตรวจตั๋วได้ตรวจไปแล้วก่อนจะขึ้นรถในตอนแรก ผมถามเจ๊ชั้น 2 ว่าจะเดือดร้อนไหม เธอใช้แอพแปลภาษาจากมือถือแล้วยื่นให้ผมอ่าน </p>
<p>“ไม่ต้องกังวล” แอพแปลออกมาเป็นภาษาอังกฤษ</p>
<p></p>
<p>หอศิลป์แห่งชาติฮังการี</p>
<p>ตื่นเช้าขึ้นมามีคนเดินขายกาแฟและชาแบบรถไฟบ้านเรา แต่ไม่แน่ใจว่ามีตู้เสบียงหรือเปล่า เตียงอื่นๆ ตื่นกันหมดแล้ว เจ๊ใจดีกับป้าพูดภาษาอังกฤษเก่งฝั่งตรงข้ามปรับเตียงเป็นที่นั่ง ซึ่งเตียงชั้น 1 และชั้น 2 สามารถปรับเป็นที่นั่งได้ ความจริงแล้วต้องพูดว่าที่นั่งปรับเป็นเตียงได้มากกว่า เมื่อคุยกับเจ๊และป้าโรมาเนียว่าอาจจะไม่ไปถึงบูคาเรสต์ แต่จะลงที่เมืองบราชอฟเพราะอยากแวะทักทาย “จูดี้” แมวอ้วนแห่งโรลลิ่งสโตนโฮสเทล แล้วพรุ่งนี้ค่อยนั่งรถบัสตรงไปยังสนามบิน Henri Coanda ชานกรุงบูคาเรสต์ ซึ่งใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมง และผมก็มีเวลาเหลือเฟือเพราะเที่ยวบินออกหลังเที่ยงคืนไปแล้ว ทั้งคู่สนับสนุนความคิด อยากให้ผมเที่ยวต่างเมืองมากกว่าบูคาเรสต์ ว่าแล้วป้าก็ยื่นลูกพีชให้ผมกินเป็นมื้อเช้า อีกทั้งกรอกน้ำจากขวดตัวเองเติมให้ขวดของผม </p>
<p>อาการกลัวเจ้าหน้าที่มาตรวจตั๋วยังไม่หายไป เพราะเมื่อวานเจ้าหน้าที่คนนั้นบอกว่า 11 โมงจะมีการตรวจอีกครั้ง และไม่รู้ว่าตัวแกจะยังอยู่บนรถคันนี้หรือลงไปก่อนแล้ว พอเห็นแกโผล่หน้ามาก็ใจชื้นหน่อยเพราะอย่างน้อยแกเคยเห็นตั๋วผมแล้ว แต่ก็ไม่บอกว่าตั๋วหาย ถ้ามีการตรวจเมื่อไหร่ค่อยอธิบายอีกที </p>
<p>ประมาณบ่ายสองโมงรถไฟใกล้จะถึงบราซอฟและยังไม่มีการตรวจตั๋วรอบที่สอง เจ้าหน้าที่คนเดิมเดินมาใกล้ๆ ผมจึงชิงถามแกก่อนว่า “อีกห้านาทีได้ไหมกว่าจะถึงสถานีบราชอฟ” แกตอบ “สามนาที” ผมได้แต่ภาวนาว่าอย่าเล่นพิเรนทร์ตรวจตั๋วกันตอนนี้เลย </p>
<p>เมื่อรถไฟผ่อนความเร็วลงเตรียมจอด แกสะกิดผมที่แขนแล้วพูดขึ้นว่า “จะเอาตั๋วคืนไหม” พร้อมหยิบตั๋วออกมายื่นให้ ผมถามว่าตั๋วไปอยู่ที่แกตั้งแต่เมื่อไหร่ แกบอกว่า “ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว” ไม่ทันได้ถามว่าแกหยิบไปจากผมตอนไหน หรือมีคนเจอแล้วเอาไปให้ รถไฟก็เทียบจอด</p>
https://www.thaipost.net/main/detail/5717
ท่องเที่ยว, บูดาเปสต์, ปราสาทบูดา, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาส, เบื้องหน้าที่ปรากฏ
FALSE
FALSE
ADD
https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg
5221
18/03/2018 00:00
18/03/2018 00:00
บูดาเปสต์..อีกครั้ง
<p class="xydp5dbe398b"></p>
<p class="xydp5dbe398b"> เกาะมาร์กาเร็ตกลางแม่น้ำดานูบ สวรรค์ของทุกสิ่งมีชีวิต</p>
<p class="xydp5dbe398b">เนื่องจากต้องขึ้นเครื่องบินกลับกรุงเทพฯ จากกรุงบูคาเรสต์ ประเทศโรมาเนีย ในอีกสามสี่วันข้างหน้า แผนเดิมที่ว่าจะไปเยือนเมืองกรากุฟ ประเทศโปแลนด์ คำนวณแล้วเหลือเวลาไม่พอ จึงต้องเดินทางออกจากกรุงปรากไปยังกรุงบูดาเปสต์ ประเทศฮังการี อย่างเร่งด่วน แล้วค่อยเข้าโรมาเนียหลังจากนั้น</p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px">อีกทั้งขาเดินทางกลับไม่ค่อยคล่องตัวมากนักด้วยกระเป๋าสะพายหลัง 1 ใบ และเป้ใบเล็กสะพายด้านหน้าอีก 1 ใบสำหรับสัมภาระจำเป็นตลอดทั้งทริป 6สัปดาห์ บัดนี้จำต้องลากกระเป๋าล้อเลื่อนเพิ่มอีก 1 ใบ ซึ่งอูเวอร์ เพื่อนนักสะสมกล้องให้ยืม ในกระเป๋าบรรจุกล้องคอมแพ็คโบราณ 6 ตัวที่อูเวอร์ฝากไปให้พิพิธภัณฑ์ที่เมืองไทย และของฝากอีกหลายชิ้นของพี่แก้ว เพื่อนรุ่นพี่ผู้ให้ที่พักอาศัยในแฟรงก์เฟิร์ต เธอซื้อฝากพรรคพวกที่กรุงเทพฯ อย่างเมามัน น้ำหนักของกระเป๋าใบนี้ก่อนขึ้นเครื่องชั่งได้ 13 กิโลกรัม รวมทุกชิ้นที่ผมต้องแบกผ่านสามสี่ประเทศ เท่ากับ 30 กิโลกรัม</p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px">ตั๋วระบุเวลารถไฟออกที่ 11.48 น. แต่จวนจะ 11.40 น.อยู่แล้ว โกรันเพื่อนชาวเซิร์บผู้ตั้งรกรากในสาธารณรัฐเช็กนานกว่า 20 ปี ซึ่งจะมาส่งผมก็ยังเดินทางมาไม่ถึง เขาโทรมาว่าหาที่จอดรถไม่ได้เสียที โชคดีที่จออิเล็คทรอนิกส์แสดงตารางรถไฟขึ้นข้อความว่าเที่ยวของผมจะเลื่อนออกไป 20 นาที และอีกสักพักก็บวกเพิ่มเป็น 40 นาที โกรันจึงมาทันเดินไปส่งผมที่ชานชาลาและได้พูดคุยล่ำลากัน รถไฟวิ่งมาเทียบได้ครู่เดียวก็เปิดหวูดออกเดินทางมุ่งหน้าบูดาเปสต์</p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px"></p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px">มุมมองจากกลางสะพานมาร์กาเร็ตไปยังฝั่งบูดา</p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px">ในตั๋วเขียนหมายเลขรถ (คันหรือโบกี้) และห้องนั่งไว้ ผมได้ห้องที่ 116 จึงให้สงสัยว่าคันหนึ่งจะมีถึง 116 ห้องได้อย่างไร ขึ้นไปเห็นห้องที่ 16 จึงเอากระเป๋าวางไว้ก่อนแล้วเดินไปเรื่อยๆ ปรากฏว่าเจอห้อง 116 จากทั้งหมดที่มีประมาณ 120 ห้องต่อ 1 คัน (ฝั่งซ้ายและขวา คั่นกลางด้วยทางเดินแคบๆ) ก็กลับไปเอากระเป๋าที่ห้อง 16 ซึ่งเป็นห้องที่ไม่มีการจองตั๋วล่วงหน้า มีคนอัดกันอยู่เต็ม ส่วนห้องของผมมีสองหนุ่มอเมริกันที่เพิ่งเรียนจบปริญญาตรี พวกเขาให้รางวัลตัวเองด้วยการท่องเที่ยวยุโรป หนึ่งในนั้นเป็นคนอิตาเลียนที่ไปเกิดในสหรัฐฯ</p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px">ห้องหนึ่งมี 6 ที่นั่ง ฝั่งละ 3 ที่นั่งหันหน้าเข้าหากัน ห้องของเราเริ่มแรกมี 3 คน จากนั้นมีคนสลับขึ้นมาแล้วก็ลงไป ซึ่งผมเชื่อว่าพวกเขาไม่ได้จองที่นั่ง มีสตรีคนหนึ่งถือกระเป๋าปริศนาขึ้นมานั่งข้างๆ ผม ก่อนที่เธอจะลงจากรถไฟไม่นานก็ได้เปิดกระเป๋าใบนั้นเพียงแง้มๆ ผมไม่สามารถมองเห็นข้างในได้ แล้วเธอก็ป้อนนมจากขวดเล็กๆ ให้กับสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ในนั้น เมื่อเธอลงไปพวกเราสามคนก็สงสัยกันว่าในนั้นคืออะไร ทำไมสิ่งมีชีวิตในนั้นไม่ร้องออกมาเลย</p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px">ผมแบ่งขนมที่ได้รับจากเจ้าของ All Seasons Hostel ในกรุงปรากให้กับสองหนุ่มอเมริกัน ถุงแรกเป็นขนมปังแครกเกอร์ พวกเขาชอบกันมาก ถุงที่สองผมควานเจอขนมปังแท่งคล้ายกูลิโกะที่ไม่เคลือบอะไร พวกเขาก็ชอบกันอีก โดยเฉพาะอิตาเลียนเจ้าเนื้อ พวกเขาเรียกมันว่า “เพรทเซล” เมื่อขนมผมหมดคนที่ดูสุภาพกว่า (ไม่ใช่อิตาเลียน) หยิบเวเฟอร์ธัญพืชยื่นให้ผม รสชาติอร่อยดี ดูที่ซองจึงทราบว่าเขาหอบมาจากอเมริกา เมื่อถามก็ได้รับคำตอบว่าใช่ ตอนหลังอิตาเลียนตุ้ยนุ้ยหยิบขนมซึ่งน่าจะเป็นถั่วลิสงเคลือบอะไรบางอย่างออกมากินอย่างเพลิดเพลิน ถุงขนาดใหญ่มาก แต่เขาไม่แบ่งใครเลย แม้แต่เพื่อนเขาเอง</p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px"></p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px">The Centennial Memorial สร้างขึ้นบนเกาะมาร์กาเร็ตเมื่อปี ค.ศ. 1973 เพื่อรำลึกครบรอบ 100 ปี การรวมเมือง Buda, Obuda (บูดาเก่า) และ Pest เป็นBudapest</p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px">ผ่านไปหลายชั่วโมง ผมเดินไปที่โบกี้ร้านอาหาร ราคาอาหารและเครื่องดื่มย่อมเยาอย่างไม่น่าเชื่อ สั่งไส้กรอกมา 2 ชิ้น (ร้านให้กำหนดจำนวนชิ้นเอาเอง) และ Pilsner Urquell 1 แก้วแกล้มนิยายของ “เออร์เนสต์ เฮมมิงเวย์” ที่อ่านค้างไว้ และไม่ทันจะหมดแก้วที่สองนิยายก็จบลงพร้อมกับรถไฟที่ใกล้จะเข้าเทียบสถานีบูดาเปสต์ตะวันออก</p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px">ผมเดินกลับไปยังตู้หมายเลข 116 บอกสองหนุ่มมะกันว่าใกล้จะถึงแล้ว พวกเขาก็เก็บของเตรียมตัวกันอย่างรวดเร็ว เมื่อรถไฟจอดที่สถานีในเวลาประมาณ1 ทุ่มพวกเขาก็ลงไปทันที ผมน่าจะลงจากรถไฟเป็นคนสุดท้าย เพราะผู้โดยสารคนอื่นๆ เดินไปไกลแล้ว และมองไปด้านหลังก็ไม่มีใครเดินตามมา เมื่อถึงสถานีเมโทรที่อยู่ติดกับสถานีรถไฟก็ซื้อตั๋วจากเครื่องจำหน่ายอัตโนมัติโดยสารไปยังสถานี Kalvin ter ช่วงที่จะออกสู่พื้นถนนไม่มีบันไดเลื่อนจึงต้องยกกระเป๋าของฝากขึ้นบันได รู้สึกว่าไหล่ขวาที่ใช้ยกเจ็บจี๊ดขึ้นมา</p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px">ผ่านมาจนถึงวันนี้เกือบจะปีหนึ่งแล้วอาการแปลกๆ ที่ไหล่ขวานี้ยังไม่หายไป หากหมุนไหล่ขึ้นลงก็จะได้ยินเสียง “แกล็กๆๆ” จึงเป็นอุทาหรณ์ว่าถ้าท่านเจอนักเดินทางแบบแบ็คแพ็คเกอร์ที่มีข้าวของล้นตัวอยู่แล้ว ท่านโปรดชั่งใจสักนิดก่อนจะฝากของกับเขาไป แม้เขาจะพูดว่ายินดีพร้อมมีรอยยิ้มให้ก็ตาม </p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px"></p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px"> “น้ำพุดนตรี” พลิ้วไหวไปตามจังหวะดนตรี ในช่วงฤดูร้อนจะมีแสงสีเข้ามาเพิ่มด้วย</p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px">ท้องฟ้าเวลาทุ่มกว่าๆ ยังสว่างจ้าเพราะยุโรปกำลังเข้าสู่ฤดูร้อน ผมเดินไปตามเส้นทางที่จำได้ กดกริ่งของ Suite Hostel พูดกับเครื่องอินเตอร์คอมว่าต้องการที่พักก็มีคนกดรีโมตเปิดประตูให้ รีเซ็พชั่นชื่อ “อัลเบิร์ต” เกย์หนุ่มชาวเยอรมันเดินลงมารับที่กลางบันไดขึ้นชั้นสอง อย่างกับฉากในหนังโรแมนติก ผมแจ้งว่า“ไม่ได้จองไว้เพราะทราบว่าพวกคุณชอบอย่างนี้มากกว่า” ซึ่งหากจองกับโฮสเทลโดยตรงหรือวอล์คอินเข้ามาจะได้ราคาถูกกว่าจองกับเว็บไซต์รับจองทั้งหลาย เพราะโฮสเทลไม่ต้องจ่ายส่วนแบ่งให้กับเว็บไซต์เหล่านั้น (แต่บางกรณีการวอล์คอินกลับแพงกว่า)</p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px">อัลเบิร์ตจัดให้ผมนอนห้องเดียวกับครั้งที่แล้ว เป็นห้อง 6 เตียง มีแขกร่วมห้องอีกคนหนึ่ง แต่อัลเบิร์ตบอกว่าชายคนนี้จะกลับเกือบเช้า ส่วนอีกเตียงที่เหมือนมีคนนอนก็คือเตียงของอัลเบิร์ตเอง แต่เขา (เธอ) จะเข้านอนตอน 8 โมงเช้าเพราะอยู่เวรทั้งคืน อัลเบิร์ตทำงานเฉพาะสุดสัปดาห์จึงยอมอดนอนแล้วค่อยไปนอนให้เต็มที่ในวันปกติ ราคาที่พักคืนนี้ 13 ยูโร ผมจ่ายเงินยูโรใบละ 10 ยูโร และที่เหลือเป็นเงินสกุลโฟรินต์ของฮังการี</p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px"></p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px">กิจกรรมหลากหลายบนเกาะมาร์กาเร็ต</p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px">เวลาเกือบสี่ทุ่มแล้วตอนที่ผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ตั้งใจจะกินกูลาส อาหารประจำชาติของฮังการีตั้งแต่รอบที่แล้วแต่ต้องพลาดหวังไป อัลเบิร์ตแนะนำ For Sale Pub ใกล้ๆ สะพานเหล็ก (Liberty Bridge) ข้ามแม่น้ำดานูบ เป็นร้านที่ผมเคยมาดื่มเมื่อครั้งก่อนแต่วันนี้คนเต็มร้าน ที่เข้าคิวรออยู่นอกร้านก็ไม่น้อย ร้านอื่นๆ กำลังทยอยปิด เดินไปเดินมาหลายรอบ ตัดสินใจเข้าร้านอาหารจีน มีทั้งแบบใส่กล่องและกินในร้าน แต่ร้านมีขนาดเล็กและมีคนนั่งอยู่เต็มแล้ว ส่วนนอกร้านที่วางโต๊ะไว้ 2 ตัวบนทางเท้านั้นลมก็พัดเย็นเกินไป จึงสั่งผัดบะหมี่ปลาแซลมอนใส่กล่อง ราคา 1,200 โฟรินต์ หรือประมาณ 150 บาท (8 โฟรินต์เท่ากับ 1 บาท) เจ๊คนผัดที่น่าจะเป็นเจ้าของร้านบอกว่าต้องจ่ายเงินก่อน ผมมีเงินโฟรินต์ที่เหลืออยู่จากครั้งที่แล้วมากกว่านั้นนิดหน่อย จึงถือว่าโชคดีแล้วที่ไม่ได้เข้าไปกินกูลาสในร้านอาหารเพราะลืมไปว่ายังไม่ได้แลกเงิน เมื่อแม่ค้าผัดใส่กล่องให้เสร็จ แกถามว่ามาจากไหน พอตอบ “ไทยแลนด์” แกพูดว่า “ขอบคุณค่ะ” ผมถามว่าทำไมพูดไทยได้แกตอบว่าถามคนไทยที่เป็นลูกค้าแล้วก็จำไว้พูด</p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px">ผมแวะเข้ามินิมาร์เก็ตเทสโกเพื่อซื้อน้ำดื่ม แล้วออกมานั่งกินมื้อค่ำตรงที่นั่งซึ่งสร้างยื่นออกมาจากกระจกร้าน ผมมองดูจุดนี้ก็เห็นว่าเขามีน้ำใจสำหรับคนซื้อของกินที่ต้องการกินทันทีและสำหรับคนที่อยากนั่งพักซึ่งไม่ได้เสียเงินมากมายจากการสร้างส่วนนี้เพิ่มขึ้นมา </p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px">ที่พักของผมอยู่ในอาคารเก่าติดกับร้านอาหารชื่อ Trapez ชั้นสองเป็นผับ เมื่อไม่เห็นคนในร้านอาหารและไม่ได้ยินเสียงลอดออกมาจากผับข้างบนจึงเดินไปริมแม่น้ำดานูบที่ห่างกันแค่ประมาณ 200 เมตร ขวามือคือสะพานเหล็ก และเทพีสันติภาพอยู่บนเนินเขาอีกฝั่งน้ำ ด้านซ้ายเป็นร้านอาหารและบาร์ที่ตั้งอยู่ติดๆ กัน ผมเดินผ่านไปทางนี้ ลมพัดแรงพอสมควรจึงเดินเลยไป ผ่านสวนสาธารณะ คนหนุ่มสาวซื้อเบียร์มานั่งดื่มจับกลุ่มพูดคุยกัน บางจุดมีการจัดที่นั่งอย่างดีไว้ให้ด้วย ถือเป็นทางเลือกของคนที่ไม่อยากเปลืองเงินเข้าผับบาร์ ทางการเขาไม่ได้มองว่าการคุยการดื่มเป็นสิ่งชั่วร้ายแต่ถ่ายเดียว</p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px"></p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px">ผับของนักปั่น</p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px">ขากลับผมลังเลที่หน้าร้าน Trapez อีกครั้ง แต่สุดท้ายเอาชนะใจตัวเองเดินเข้าที่พักไปเปิดแจ็คแดเนียลส์ที่เหลืออีกค่อนขวดรินแบ่งให้อัลเบิร์ต เขา (เธอ) ยินดีเป็นอย่างมาก แม้จะบอกว่าไม่อยากดื่มเยอะเพราะต้องอยู่เวรถึงเช้า แต่เมื่อผมรินให้ทีไรอัลเบิร์ตก็ไม่เคยปฏิเสธ จนตีหนึ่งกว่าๆ ผมจึงเข้านอน</p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px">ตื่นมาสายๆ ตัดสินใจที่จะไปจองตั๋วที่สถานีรถไฟเดินทางไปยังกรุงบูคาเรสต์ ประเทศโรมาเนียในคืนนี้ เพื่อจะถึงบูคาเรสต์ในตอนบ่ายๆ หรือเย็นวันถัดไป บอกกับอัลเบิร์ตที่ตื่นเร็วอย่างเหลือเชื่อว่าขอจองที่พักต่ออีกคืน แต่จะเช็คเอาต์ออกไปตอนประมาณ 4 ทุ่ม เขาปรึกษากับรีเซ็พชั่นสาวหน้าตาดีคนใหม่ (มาแทนคริสตีนาผู้มีอารมณ์ขันและให้ความรู้เกี่ยวกับกูลาสแก่ผมเมื่อครั้งก่อน) แล้วบอกผมว่าไม่ต้องจ่ายเงินเพราะผมไม่ได้ใช้ห้องเพื่อนอน ผมบอกว่า “คิดไปเถอะ เกรงใจ และผมก็อาจจะกลับมางีบในตอนบ่าย” อัลเบิร์ตและรีเซ็พชั่นสาวก็ยังบอกว่าไม่เป็นไร ผมจึงขอบคุณแล้วคิดในใจว่าต้องให้แจ็คที่เหลือกับพวกเขา ไม่ต้องหิ้วไปบูคาเรสต์</p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px">เมื่อได้ตั๋วสำหรับคืนนี้ในราคาประมาณ 80 ยูโรแล้ว (จ่ายด้วยบัตรเดบิต) ก็ลงเมโทรกลับ แวะกินข้าวร้านคนไต้หวันข้างเทสโกซึ่งมีลักษณะคล้ายข้าวราดแกงบ้านเรา ผมสั่งข้าวผัดราดหมูทอดและผัดผัก รสชาติอร่อยเหมือนเดิม เดินกลับที่พัก เก็บของพอประมาณ เดินไปแลกเงินแล้วลงเมโทรไปยังสถานี Nyugati pályaudvar ซึ่งอยู่ติดกับสถานีรถไฟสายตะวันตก (Nyugati pályaudvar แปลว่าสถานีรถไฟตะวันตก) เดินมั่วๆ อยู่ไม่นานก็ไปออกแม่น้ำดานูบ เดินไปบน “สะพานมาร์กาเร็ต” (Margaret Bridge) จนถึงกลางสะพานแล้วเลี้ยวขวาตามทางเชื่อมเข้า “เกาะมาร์กาเร็ต” (Margaret Island) การมายังเกาะนี้นอกจากเดินเท้าแล้วก็ทำได้เพียงโดยสารรถเมล์ที่มีอยู่สายเดียวและแท็กซี่เท่านั้น </p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px"></p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px">อาคารรัฐสภาอันเลื่องชื่อบนฝั่งเปสต์</p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px">เกาะกลางแม่น้ำดานูบแห่งนี้ถือเป็นปอดของชาวบูดาเปสต์ มีความยาว 2.5 กิโลเมตร ไปจนติดกับอีกสะพานชื่อ Arpad Bridge ทางด้านทิศเหนือ กว้างประมาณ 500 เมตร เคยเป็นที่พำนักของขุนนางระดับสูงในคริสต์ศตวรรษที่ 12 รวมถึงเป็นที่ตั้งของโบสถ์คริสต์ 3 แห่ง ซึ่งมีอารามให้กับบาทหลวงและแม่ชีอยู่อาศัย แต่ถูกกองทัพออตโตมันบุกทำลายลงในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ปัจจุบันจึงเหลือแต่เศษซากให้รำลึกถึง</p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px">ชื่อของเกาะมาจากชื่อราชธิดาของกษัตริย์บีลา ที่ 4 แห่งฮังการีและโครเอเชีย ซึ่งเคยประทับอยู่ในคอนแวนต์บนเกาะนี้ ในอดีตก่อนหน้านั้นถูกเรียกกันในหลากหลายชื่อ รวมถึง “เกาะกระต่าย” พื้นที่ในปัจจุบันส่วนใหญ่เป็นสวน แต่ก็มีทั้งสนามฟุตบอลที่ล้อมด้วยลู่วิ่ง สนามเทนนิส ศูนย์กีฬาทางน้ำ มีลู่วิ่งยางกินระยะทางรวมกว่า 5 กิโลเมตร สวนสัตว์ขนาดเล็ก โรงแรม 2 แห่ง โรงละครกลางแจ้ง ศาลาแสดงคอนเสิร์ต ถังน้ำโบราณทรง 8 เหลี่ยม สูง 57 เมตร ปัจจุบันทำหน้าที่เป็นหอคอยและห้องแสดงนิทรรศการ สระน้ำพุขนาดใหญ่เรียกว่า “น้ำพุดนตรี” ซึ่งมีการแสดงแสงสีเสียงให้ดูเสมือนว่าน้ำพุเต้นรำในช่วงหน้าร้อน สองอย่างหลังที่กล่าวถึงนี้ได้รับการคุ้มครองโดยองค์การยูเนสโก</p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px">นอกจากนี้ยังมีเส้นทางปั่นจักรยาน ร้านอาหาร บาร์ ม้านั่งสำหรับนัดสนทนา ลานหญ้าสำหรับปิกนิกสังสรรค์หรือหย่อนใจ บางคู่รักก็พะเน้าพะนอกันอยู่ในอ้อมกอด เด็กๆ ปีนต้นไม้เล่น ที่เตะฟุตบอลและโยนจานร่อนก็มี บางคนนำสัตว์เลี้ยงมาวิ่งเล่นสนุกสนานกันทั้งสัตว์และคน เป็นภาพที่มีชีวิตชีวาที่สุดเท่าที่ผมพบเจอในบูดาเปสต์ </p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px">ใช้เวลาอยู่บนเกาะ 2 ชั่วโมงกว่า ผมก็เดินไปยังกลางสะพานมาร์กาเร็ตแล้วข้ามแม่น้ำไปฝั่งบูดา เดินไปยังถนนหลังอาคารแถวแรกเพื่อหลบแดดร้อนแล้วเดินไปทางทิศใต้ เห็นเด็กชายอายุสิบขวดนิดๆ เดินเอาของมาให้เด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกัน ส่งของให้เธอแล้วหนุ่มน้อยก็จุ๊บเสียทีหนึ่ง ก่อนวิ่งหายไป</p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px"></p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px">สถานีกระเช้าขึ้นปราสาทบูดา </p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px">ที่ด้านล่างของทางขึ้นปราสาทบูดา ขณะผมกำลังรอคิวเพื่อซื่อตั๋วขึ้นรถกระเช้าไปยังปราสาทก็มีหนุ่มอินเดียรูปร่างอ้วนท้วนเข้ามาทักทาย เขาอาศัยอยู่ในประเทศออสเตรเลียแถมยังบอกน้ำหนักให้ทราบด้วยว่าชั่งมาไม่นานนี้ได้ 110 กิโลกรัม เขาชวนผมเดินขึ้นปราสาท (ไม่ต้องเสียเงิน) แล้วก็มุ่งหน้าไปเลย ผมจะปล่อยให้ชายรุ่นเฮฟวีเวทข่มกันอย่างนี้ก็นึกสังเวชตัวเอง จึงเดินตามไปจนทันที่บริเวณทางเดินกลางเนินเขา หนุ่มอินเดียยืนหายใจหอบอยู่ พูดจาตะกุกตะกักว่าแซงไปก่อน ขอเขาพักเหนื่อยสักครู่</p>
<p class="xydp5dbe398b" style="text-align:start; -webkit-text-stroke-width:0px">ผมเดินไปเดินมาบนปราสาทอยู่นาน แต่ก็ไม่เจอเขาอีกเลย.</p>
https://www.thaipost.net/main/detail/5221
ท่องเที่ยว, บูดาเปสต์, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาส, เบื้องหน้าที่ปรากฏ
FALSE
FALSE
ADD
https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg