76714 07/09/2020 11:35 07/09/2020 10:26 สุดเศร้า'แม่ทุม'คู่ชีวิต'พ่อรอง'เสียแล้ว หลังป่วย 8 ปี               ถือเป็นความสูญเสียอย่างยิ่งใหญ่ของวงการบันเทิงไทยอีกครั้ง เมื่อ แม่ทุม หรือ ปทุมวดี โสภาพรรณ นักแสดงอาวุโส ภรรยาของ พ่อรอง เค้ามูลคดี วัย 72 ปี ได้เสียชีวิตลงแล้ว หลังป่วยด้วยโรคไทรอยด์เป็นพิษ และ โรค ALS เข้ารับการักษาที่โรงพยาบาลมานานกว่า 8 ปี             โดย สรรเสริญ เค้ามูลคดี ลูกชาย ได้โพสต์ภาพของตัวเองที่ถ่ายคู่กับคุณแม่ พร้อมระบุข้อความว่า”นางฟ้าของฉันกลับสู่สรวงสวรรค์แล้ว” ในขณะยุ้ย ปัทมวรรณ ลูกสาว ก็แจ้งข่าวว่า พ่อรอง ก็เพิ่งออกจากโรงพยาบาลเมื่อวาน หลังจากมีอาการเกร็ง วูบ และมีเลือดออกจากกระจกบาด             ด้าน เอ ศุภชัย ได้โพสต์ภาพแม่ทุม พร้อมกับข้อความไว้อาลัยว่า “หลับให้สบายนะคะแม่ทุม รักแม่ทุม รักน้องยุ้ย รักพ่อรอง และทุกๆ คนในครอบครัวแม่นะคะ แม่พักผ่อนนะคะ พี่เอสัญญาว่าจะช่วยกันดูแลทุกๆ คน ไม่ให้แม่ทุมต้องเป็นห่วง ขอบคุณสำหรับทุกๆ อย่างที่แม่เอ็นดูพี่เอมาตั้งแต่สมัยเป็นเด็กเรียนมหาลัย ขอให้แม่ทุมหลับให้สบายนะคะ รักแม่ทุมนะคะ”             ขอบคุณภาพประกอบจากอินสตาแกรม @rong_kao @a_supachai1 เฟซบุ๊ก สรรเสริญ เค้ามูลคดี https://www.thaipost.net/main/detail/76714 ปทุมวดี โสภาพรรณ, พ่อรอง, ยุ้ย ปัทมวรรณ, รอง เค้ามูลคดี, เสียชีวิต, แม่ทุม TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20200907/image_big_5f55a4871eb77.jpg 66539 21/05/2020 16:05 21/05/2020 16:05 ‘รอง เค้ามูลคดี'โต้ดราม่าทรมาน‘แม่ทุม’หลังรักษานานกว่า 8ปี             นักแสดงอาวุโสมากฝีมือ พ่อรอง เค้ามูลคดี ควงลูกสาว ยุ้ย-ปัทมวรรณ เค้ามูลคดี มาเผยความรู้สึกหลังครบรอบแต่งงาน 52 ปี กับ แม่ทุม-ปทุมวดี โสภาพรรณ พร้อมโต้ดราม่ายื้อแม่ทุมไว้ 8 ปี เป็นการทรมานแม่ทุม ผ่านทางรายการคุยแซ่บShow   สถานการณ์โควิด ครอบครัวเป็นยังไงบ้าง? พ่อรอง : ไม่ได้ไปไหนเลย อยู่กับบ้าน จะไปไหนที จะไปเยี่ยมคุณทุมลูกก็บอกว่าพ่ออย่าไปเลย อายุพ่อเยอะแล้ว ออกไปไหนก็เสี่ยง ยุ้ย : คือเราจะกังวลมากคนสูงอายุจะติดเชื้อง่าย เราก็จะระวังคุณพ่อมาก พ่อรองไม่ได้เจอแม่ทุมนานเท่าไหร่แล้ว? พ่อรอง : เป็นเดือน เริ่มโควิดใหม่ๆเราก็รู้มันอันตราย เราก็ไม่มั่นใจตัวเราเอง เราจะเอาอะไรไปติดเขาหรือเปล่า เพราะตอนนี้ทุมเขารับอะไรง่ายมาก หรืออีกทีเราไปโรงพยาบาลเราจะไปติดโรคกลับมาบ้านหรือเปล่า ก็ทนอยู่เดือนครึ่งมันไม่ไหวแล้ว คนที่เคยไปหากันประจำๆ หอมแก้มกันทุกวัน อยู่ดีๆมันก็ไปไม่ได้ ก็บอกยุ้ยพ่อจะไปเยี่ยมแม่ พ่อไปไม่ได้ อ้างเหตุผลสารพัด ยุ้ย : ส่วนตัวยุ้ยกลัวมากจนพ่อแซว คือกลัวแล้วก็ระวังทุกคน แต่เมื่อถึงเวลาที่เขาไม่ไหวแล้ว เขาจะต้องไป มันตรงกับใจเรา เราก็ไม่ไหวเหมือนกัน เราก็อยากจะไปแล้วเหมือนกัน     ช่วงเวลาที่พ่อไม่ได้เจอแม่เดือนกว่าๆ คิดถึงมากฝันถึงแม่เกือบทุกวัน? พ่อรอง : ฝัน เราอาจจะพะวงถึงเขามาก นอนๆอยู่ตกใจตื่นมาตี3 ฝันว่าทุมมาเรียก เธอจะนอนอะไรนักหนา เธอมีงาน ฝันหลายครั้งมาก พ่อว่ามันเกิดจากความกังวล ยุ้ย : ฝัน แต่ปกติไม่เคยฝัน อย่างที่พ่อบอก เราคิดมันอยู่ในหัวเราไม่ได้ไปหาเขานานแล้ว เราก็คิดถึง พ่อกับแม่ครบรอบแต่งงาน 52 ปี ที่แต่งงานกัน? พ่อรอง : ใช่ ตั้งแต่ 16 พฤษภาคม 2511 ยุ้ย : หลังจากที่ไม่เจอกันเดือนกว่า สำหรับยุ้ยมันยไม่ได้มีอะไรที่มากไปกว่าปกติ เพราะคุณพ่อเขาปฏิบัตเหมือนเดิมทุกครั้งที่เขาไปหาคุณแม่ เพียงครั้งนี้อาจจะหอมแก้มไม่ได้ เขาก็จับมือ พูดคุย ซึ่งเป็นภาพที่เราเห็นปกติอยู่แล้ว   จนมาวันนี้พ่อรองไม่เคยทิ้งแม่ทุมเลย? พ่อรอง : ไม่ทิ้ง จะบอกเลยว่าชีวิตนี้จะทิ้งกันก็ต่อเมื่อใครคนใดคนหนึ่งขึ้นไปตั้งอยู่บนเมรุ คำพูดนนี้เป็นคำพูดที่พ่อเคยบอกกับคุณพ่อแม่ทุมด้วย คือวันที่เราไปขอเขา พ่อเขาบอกว่าคุณมั่นใจได้มากแค่ไหนว่าคุณจะเลี้ยงลูกผม ผมบอกว่าผมมั่นใจครับ พ่อก็บอกว่าคุณมีสินสอดไหม ผมก็บอกว่าไม่มี ผมยังเป็นหนี้สโมสรด้วยซ้ำ แล้วเขาก็บอกว่าคุณมั่นใจได้ยังไงว่าคุณไม่ทิ้งลูกผม เราก็ก้มลงไปกราบเท้าแล้วบอกว่าพ่อครับ ผมให้สัญญากับพ่อว่า ผมกับทุมจะแยกจากกันก็ต่อเมื่อใครคนใดคนหนึ่งขึ้นไปตั้งอยู่บนเมรุแค่นั้น เราก็เลยรักษาสัญญานั้นมาตลอด     หลายคนก็มองว่าการที่ยื้อแม่ไว้อยู่ รพ.ถึง 8 ปี ทำให้แม่ทรมานหรือเปล่า? พ่อรอง : ต้องบอกว่าคนที่เขาคิดแบบนี้ เขาอาจจะคิดไปคนละด้านกับเรา เขาไม่เคยเห็นแม่ บางคนไม่เคยไปเยี่ยมแม่ก็ไม่รู้ว่าแม่มีสภาพเป็นยังไง เขาคงจะวาดภาพว่าแม่คงจะนอนเหมือนเจ้าหญิงนิทรา แล้วถ้าถอดสายออกซิเจนออกแม่ก็คงจะไปก็มีส่วนที่เขาคิดได้ แต่สภาพความเป็นจริงที่เราเห็นอยู่ทุกวัน แม่เขายังรับรู้ จริงๆ แล้วเขายังหายใจเองได้ แต่ออกซิเจนเป็นตัวช่วยเขา แล้วเราจะทนได้เหรอ บางคนบอกว่าไอ้รองถอดสายเถอะ เราก็ไม่อยากเถียง เพราะเขาไม่รู้ เราก็นึกในใจนี่เมียฉันนะ ถ้าถอดแล้วเมียฉันต้องทุรนทุรายเป็นชั่วโมงแล้วฉันต้องทำยังไง เราก็เลยบอกว่าไม่เป็นไรหรอก หมอบอกว่าโรคนี้มันไม่ทรมานหรอก ถึงเวลาเขาจะละสังขารเขา เขาก็จะหลับไปเอง ก็ปล่อยเป็นไปตามธรรมชาติดีกว่า สมมติว่าวันดีคืนดีเขารู้ว่าวันนี้เขายังดีๆอยู่ๆแล้วเห็นเราไปกับยุ้ย แล้วไปถอดออกซิเจนเขาออก เขาก็จะนึกว่าไหนว่ารักฉัน ทั้งเธอ ทั้งลูก รวมหัวฆ่าฉันทั้งเป็น มันยิ่งบาปกับเรา แล้วมีอะไรจะบอกคนที่คิดแบบนี้ไหม? พ่อรอง : ก็ต้องบอกว่าเขายังรับรู้ เราบอกให้เขายิ้มเขาก็ยิ้ม หมอบอกเป็นบางช่วงที่เขารับรู้ แต่เป็นบางช่วงถ้าเขาไม่รับรู้เขาก็จะมองเราแวบไปมองเพดาน มองไฟ แต่เขายังรับรู้อยู่ ความดัน ออกซิเจน หัวใจ ก็ยังปกติ ต้องบอกทุกคนว่าผมไม่ได้ยื้อ เราก็ดีใจที่เขาอยู่ในสภาพแบบนี้ เราก็มีความหวังว่าเขาจะอยู่กับเราตลอดไป ยุ้ย : ก็อย่างที่พ่อพูดทุกคนก็สามารถคิดได้ ไม่ได้มีใครมาเห็นว่าคุณแม่เป็นยังไง แต่ทุกครั้งที่เราไปเวลามีคนถามว่าตอนนี้เรารู้สึกยังไง มีกำลังใจได้ยังไง คือยุ้ยบอกยุ้ยคิดวันต่อวัน ทุกครั้งที่ยุ้ยไปหาแม่ แล้วแม่ดูแบบสดใส ความดันอะไรต่างๆดีกว่าคุณพ่อด้วยซ้ำ คือไม่ได้อยู่ในสภาพที่จะไม่ไหวแล้ว แต่ไม่ใช่เราไม่คิดเผื่อนะ คือเราคิดและมีการคุยกันอยู่แล้ว ถ้ามันถึงเวลานั้นจริงๆเราจะต้องทำยังไง แต่ ณ วันนี้มันยังไม่ถึง ยุ้ยก็เลยรู้สึกว่าไม่เป็นไรเลยใครจะคิดยังไง ทุกคนสามารถคิดได้ นั่นอาจจะเป็นเพราะว่าอาจจะเป็นห่วง กลัวคุณแม่ทรมาน ก็ต้องขอบคุณ ซึ่งส่วนใหญ่ที่ได้ยินมาค่อนข้างเป็นไปในทางบวก     พ่อรองกับพี่ยุ้ยมีความเชื้อไหมว่าสักวันแม่ทุมจะกลับมาเป็นปกติ? พ่อรอง : นั่นมันเป็นความหวังของเราอยู่แล้ว ในโลกของความเป็นจริงมันจะเป็นยังไง ก็ต้องปล่อยให้มันเป็นไปตามนั้น แต่ในเรื่องส่วนตัวของเรา เราก็หวังเสมอว่าแม่จะต้องดีขึ้น แม่จะต้องมีโอกาสกลับมาอยู่กับเรา เราอยู่ด้วยความหวัง แล้วเราก็ให้กำลังใจซึ่งกันและกัน แต่คนที่เข้มแข็งที่สุดในบ้านเป็นยุ้ยนะ คนที่เครียดและคิดเรื่องนี้มากที่สุดน่าจะเป็นพ่อ ที่ผ่านมาพ่อเคยร้องไห้บ้างไหม บ่อย เวลานอนบางทีเขาขึ้นนอนกันแล้วแต่พ่อยังนอนไม่หลับ ทุกวันนี้พ่อต้องเปิดพระสวดมนต์ เพื่อให้พ่อหลับ ไม่งั้นพ่อจะไม่หลับคิดเรื่อยๆ น้ำตาก็จะไหลเอง ทำไมเราต้องมาเป็นอย่างนี้ ชีวิตเรากำลังจะมีความสุขอยู่แล้ว ทำไมเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นกับครอบครัวของเรา ขออนุญาตถามเรื่องค่ารักษาได้ไหม? พ่อรอง : มีคนถามพ่อหลายคน พ่อบอกว่าพ่อไม่เคยคิด เพราะว่าเรา 3 คน พ่อ ลูกชาย แล้วยุ้ย เนี่ยเท่าไหร่คือเท่านั้น แล้วไม่มีการคิดว่าหมดเท่าไหร่ จะหมดเท่าไหร่ให้มันหมดไปเพื่อรักษาชีวิตคนที่เรารักเอาไว้ เงินฉันหาได้ แต่ชีวิตเธอฉันหาไม่ได้ ถ้าเธอเป็นอะไรไปฉันจะทำยังไง แต่งานฉันยังทำได้ ฉันยังหาเงินได้ พอได้เงินมาก็เก็บไว้ส่วนหนึ่ง อีกส่วนหนึ่งก็เก็บไว้ดูแลเธอให้ดีที่สุด พ่อเคยบอกถ้าวันไหนพ่อไปก่อน ทุกอย่างที่เป็นของพ่อให้พี่ยุ้ยเอาไปทุ่มรักษาแม่ให้หมด? พ่อรอง : ถูกต้อง ก็เคยคิดว่าเราอายุมากกว่าเขา เราทำงานหนักพอสมควร ถ้าวันหนึ่งฉันอาจต้องไปก่อนเธอก็จะบอกลูกไว้ว่าตังค์พ่อมีนะลูกเอาไปดูแลแม่แล้วกัน สำหรับพ่ออะไรก็ได้ที่มันเรียบง่าย     https://www.thaipost.net/main/detail/66539 ปทุมวดี โสภาพรรณ, ปัทมวรรณ เค้ามูลคดี, ยุ้ย ปัทมวรรณ, รอง เค้ามูลคดี, แม่ทุม TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20200521/image_big_5ec641efc51ab.jpg 14834 07/08/2018 00:01 07/08/2018 00:01 ระหว่าง "การบ้าน" กับ "การเมือง"       ขณะเขียนต้นฉบับชิ้นนี้...ก็ยังไม่รู้ว่าสถานการณ์ น้ำล้นเขื่อน แถวๆ จังหวัดเพชรบุรีจะไปถึงไหน ต่อถึงไหนกันบ้างแล้ว เห็นว่าช่วงเที่ยงคืนของวันจันทร์ (6 ส.ค.) น้ำที่เต็มความจุ เขื่อนแก่งกระจาน ครบ 100 เปอร์เซ็นต์ หนีไม่พ้นต้องไหลล้นช่องทางระบายน้ำ หรือ สปิลเวย์ ลงมายังเขื่อนเพชรบุรี และอาจลามปามไปถึงตัวเมือง ตัวจังหวัด กันจนได้...                                                               ---------------------------------------------       ไม่รู้ว่าพรรคพวก อย่างคุณน้อง นิพัทธ์พร เพ็งแก้ว อดีตมือสารคดีระดับแนวหน้าของเมืองไทย ที่โยกย้ายไปปักหลัก ปักฐาน อยู่แถวๆ นั้น ซึ่งแข้ง ขา ออกจะไม่ค่อยจะดีซักเท่าไหร่ จะมีเรี่ยว มีแรง มีกำลังวังชาพอที่จะ ยกของขึ้นที่สูง ได้ทันการณ์ ทันท่วงที หรือไม่ ประการใด อ่านข่าว ฟังข่าว เลยอดห่วงๆ ขึ้นมาอย่างมิอาจปฏิเสธได้ แต่อันที่จริงแล้ว...ก็ห่วงกันไปทั่วทั้งหมดนั่นแหละทั่น สำหรับบรรดาเพื่อนพ้อง น้องพี่ พ่อ-แม่-ลุง-ป้า-น้า-อา ที่เป็นชาวไทยด้วยกันทั้งหลาย ซึ่งเห็นว่าอาจต้องเตรียมตัวรับมือกับภาวะน้ำท่วม น้ำล้น ปาเข้าไปเกือบ 20 จังหวัด...                                                                 ------------------------------------------------       คือไม่ใช่แถบเพชรบุรี กาญจนบุรี ราชบุรี แถวๆ ภาคกลางเท่านั้น แถบอีสานไล่มาตั้งแต่มุกดาหาร อุบลราชธานี สกลนคร นครพนม ไปจนถึงจังหวัดเลยโน่นเลย ตะวันออกตั้งแต่จันทบุรี ระยอง ชลบุรี ฯลฯ ต่างก็เข้าข่ายต้องเตรียมบริหารร่างกาย ต้องเตรียม ยกของขึ้นที่สูง ไปด้วยกันทั้งสิ้น แม้แต่ปักษ์ใต้ ไล่มาตั้งแต่พังงา ภูเก็ต ตรัง สตูล คงต้องเกร็งเนื้อ เกร็งตัว ไม่ต่างไปจากกันซักเท่าไหร่ ต้องหาทางดูด ทางดึง หาทางดันน้ำ ให้ไปสู่ที่ชอบๆ มันถึงพอผ่อนคลาย บรรเทาเบาบาง ความอึดอัด ขัดข้องใจ ลงไปได้บ้าง ไม่ว่ามากหรือน้อยก็แล้วแต่สภาพ...                                                                 -------------------------------------------------       ต่างไปจาก น้ำการเมือง ช่วงนี้...ที่ไม่ว่าจะไหลท่วม สปิลเวย์ ไปซักเท่าไหร่ กลับก่อให้เกิดความคึกคัก สดใส ร่าเริง ในหมู่นักการเมืองและพรรคการเมืองตามสมควร เรียกว่า...ออกอาการ ฮ้าไฮ้...เจี๊ยบๆ กันไปเป็นแถบๆ ที่หนักไปทาง ดูด ก็ยังคงมุ่งมั่น ตั้งหน้าตั้งตา ดูดกันต่อไป อย่างไม่คิดลด-ละ-เลิก ที่หนักไปทาง ดึง ก็ยังกะจะดึงให้ แลนด์สไลด์ ให้จงได้ ส่วนที่ออกไปทาง ดัน ก็เริ่มดันมา-ดันไปกันมั่งแล้ว แต่ไม่ว่าจะดูดยังไง ดึงยังไง หรือดันยังไง สุดท้าย...ก็คงเหลืออยู่แค่ 2 ทางเท่านั้นเอง นั่นก็คือทาง เอาบิ๊กตู่ หรือ ไม่เอาบิ๊กตู่ นั่นแล...                                                                  --------------------------------------------------       ส่วนตัว บิ๊กตู่ เอง...จะเอาใคร-ไม่เอาใคร??? อันนี้...คงต้อง ลับ-ลวง-ครางง์ง์ง์ กันไปอีกซักพักใหญ่ๆ ตามสไตล์ มวยชั้นเชิง ที่หนักไปทาง บ็อกเซอร์ ไม่ใช่ มวยบุก แบบ ไฟเตอร์ คือต้องเก็งจังหวะ ฉากโน่น ฉากนี่ เด้งเชือก ตัดเวที เต้นย็อกๆ แย็กๆ ไปจนกว่าจะใกล้ครบยกนั่นแหละ ถึงจะพอรู้ๆ ว่าเอาใคร-ไม่เอาใคร หรือจนกว่าจะรู้ๆ ว่าคณะกรรมการรวบรวมคะแนนไปแล้วถึงขั้นไหน ดังนั้น...ใครก็ตามที่อยากให้มวยอย่าง บิ๊กตู่ ออกหมัด-เท้า-เข่า-ศอก ไปตามที่ตัวเองปรารถนาและต้องการ เท่าที่ผ่านมาสี่ซ้า-ห้าปี ส่วนใหญ่...ก็มักเสียงแหบ เสียงแห้ง กันไปหมดแล้ว จนหลายต่อหลายรายต้องแปลงสภาพจาก กองหนุน เป็น กองเกิน กันไปเป็นแถบๆ...                                                                  ----------------------------------------------------       แต่จะไปโทษ บิ๊กตู่ โทษ นักมวย เพียงอย่างเดียวก็คงมิได้ เพราะนี่คือ สไตล์ ที่ไม่ว่าต่อยสวย-ไม่สวย มันซ์ซ์ซ์-ไม่มันซ์ซ์ซ์ ประทับใจ-ไม่ประทับใจก็ตามที แต่การอยู่รอดปลอดภัยมาในระดับ 4 ปี 5 ปีจนได้ อันนี้...ต้องเรียกว่า...ถึงไม่ น็อก แต่ย่อมต้องถือว่า ชนะคะแนนอย่างเป็นเอกฉันท์ อยู่แล้วแน่ๆ แต่ก็นั่นแหละ...เมื่อช่วงจังหวะหมด โรดแมป ลงไปแล้ว ถึงตอนที่จะต้อง โรดหมับ ต่อไปนี่สิ จากนี้ไป...ควรจะต้อง บ็อกเซอร์ หรือ ไฟเตอร์ ควรจะเต้นย็อกๆ แย็กๆ ต่อไปเรื่อยๆ หรือจะต้องแหวกการ์ด แหวกวงใน เข้าไปอัปเปอร์คัตซ้าย อัปเปอร์คัตขวา ให้คู่ต่อสู้ล้มลงตรงกลางเวทีให้จงได้ บรรดาพรรคการเมืองและนักการเมืองทั้งหลาย ย่อมมีสิทธิ์ส่งเสียงโห่ เสียงเชียร์ กันไปตามสภาพ...                                                                   ---------------------------------------------------       แต่เท่าที่ดูจากนักการเมืองและพรรคการเมืองจำนวนไม่น้อย...ค่อนข้างหนักไปทางสุภาพๆ กระมิดกระเมี้ยน กันพอสมควร ไม่ได้ออกอาการเหมือนคนเชียร์มวย มากมายซักเท่าไหร่ ไม่ได้บิดไป-บิดมา ไม่ได้คิดจะสั่งให้นักมวยออกแข้ง ออกขา เหมือนอย่าง ป๋าไฉน ผ่องสุภา หรือ คุณป้าปทุมวดี โสภาพรรณ อะไรประมาณนั้น แม้เป็นพวก เอาบิ๊กตู่ แบบแบเบอร์ แบบสุดลิ่มทิ่มกระดาน อย่างมาก...ก็ได้แต่ กระซิบแผ่วๆ ระหว่างช่วงให้น้ำ ช่วงพักยก ชนิดได้ยินบ้าง-ไม่ได้ยินบ้าง กันไปแทนที่ ส่วนพวก ไม่เอาบิ๊กตู่ ที่แม้จะแหกปากโห่แล้ว โห่เล่า แต่สุดท้าย...ก็ชักเสียงแหบ-เสียงแห้งลงไปทุกที ส่งผลให้บรรยากาศการเมืองนับจากนี้ หรือนับจากช่วง โรดหมับ เป็นต้นไป มันเลยมีแนวโน้มออกไปทางจืดชืด หรือออกอาการ กร่อย ตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่มต้นเอาเลยก็ว่าได้...                                                                  ---------------------------------------------------------       ด้วยเหตุนี้...แทนที่จะไปทุ่มเทความสนใจกับเรื่องการมง การเมือง ที่มันออกไปทางซับซ้อน ซ่อนเงื่อน เพื่อนทรยศเสียเหลือเกิน สู้หันมาให้ความสนใจกับเรื่องความทุกข์ ความเดือดร้อน ความเป็นอยู่ของพี่ๆ-น้องๆ ของชาวบ้าน ชาวช่อง น่าจะเข้าท่ากว่าเป็นไหนๆ เพราะด้วยความเป็นห่วง เป็นใย ระหว่างประชาชนด้วยกันเองนี่แหละ ซึ่งนับวันมันสามารถเชื่อมโยง บูรณาการ ได้อย่างเป็นน้ำ เป็นเนื้อ ยิ่งขึ้นเรื่อยๆ อันนี้นี่เอง...ที่น่าจะทำให้บรรรดา นักมวย ไม่ว่าค่ายไหนต่อค่ายไหน สไตล์ไหนต่อสไตล์ไหนมีแต่ต้องออกแข้ง ออกขา เดินหน้าไปตามความปรารถนาต้องการของ แฟนมวยยุคใหม่ อย่างมิอาจปฏิเสธและหลีกเลี่ยงได้...                                                                  --------------------------------------------------------       ปิดท้ายด้วยวาทะวันนี้ จาก Jawaharlal Nehru... We are little men serving great causes and because the cause is great something of that greatness falls on us also.- เราเป็นปุถุชนคนเล็กๆ ที่รับใช้ภารกิจอันยิ่งใหญ่ และด้วยเหตุเพราะภารกิจนั้นยิ่งใหญ่ ความใหญ่ของภารกิจย่อมตกมาถึงเราด้วยจนได้...                                                                      --------------------------------------------------------- https://www.thaipost.net/main/detail/14834 ท่านขุนน้อย, นิพัทธ์พร เพ็งแก้ว, ปทุมวดี โสภาพรรณ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20180113/5a59fd579d53a.jpg