17101 08/09/2018 18:33 09/09/2018 00:00 สรวงสวรรค์บนเกาะปีนัง วัดเก็กลกสี่ (Kek Lok Si) บนเนินเขานกกระเรียน ขวามือคือเจดีย์หนึ่งหมื่นพระพุทธเจ้า ซ้ายมือคือรูปหล่อสำริดเจ้าแม่กวนอิมในศาลาครอบทรง 8 เหลี่ยม ฝนตกลงมาเวลาตี 2 กว่าๆ อากาศในห้องพักจึงค่อยเย็นลงได้ ก่อนนี้เครื่องปรับอากาศที่รีโมตคอนโทรลตั้งอัตโนมัติไว้ที่ 16 องศาไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย คิดว่าแอร์คงเสียหรืออาจจะทำงานช้า ก่อนจะหลับลงไปได้ก็ตัดสินใจว่าตื่นขึ้นมาจะย้ายที่พักอีกครั้ง ตึกเก่าแบบชิโน-โปรตุกีสก็มีปัญหาเรื่องเสียงจากผู้พักชั้นบนย่ำเท้าลงพื้นไม้กระดาน โรงแรมระดับสองดาวก็มีปัญหาเรื่องเครื่องปรับอากาศ ทำให้ตัดสินใจได้ยากว่าคืนนี้จะนอนที่ไหน แต่ก่อนอื่นต้องเช็กเอาต์จากโรงแรมแกรนด์อินน์นี้ในเวลาเที่ยง ผมถามรีเซ็พชั่นชาวจีนวัยกลางคนว่าห้องพักแบบดับเบิลเด็คมีห้องน้ำหรือเปล่า (ราคาคืนละ 98 ริงกิต) แกตอบว่า “มีห้องน้ำในห้องพัก และมีเตียงบนล่างนอนได้สองคน ถ้าจองมาคนเดียวก็ได้นอนคนเดียว ไม่ได้เป็นห้องรวม” แล้วแกก็ยังชี้ช่องว่าจองออนไลน์ราคาจะถูกลงไป ผมกล่าวขอบคุณแล้วเดินออกมา ตรงข้ามโรงแรมคือร้านอาหารแบบข้าวราดแกงขนาดใหญ่ชื่อ Jaya (แปลว่า “ชัย” หรือ “ไชโย” ตามตัว) ผมเดินไปสั่งข้าวหมก (Biryani) โปะมาด้วยปลาทูทอดทรงเครื่อง อาบังคนตักอาหารคีบไข่เจียวที่ตัดแบบชิ้นพิซซ่าถามว่า “เอาไหม” ไม่ทันตอบอาบังก็คีบลงจาน แล้วผมก็ชี้ไปที่ผัดผักโขมอีกอย่าง จากนั้นก็ได้เวลาราดน้ำแกงอย่างสนุกสนานของอาบังจนต้องบอกว่า “พอแล้วๆ” กับข้าวทั้งหมดมีไข่เจียวอย่างเดียวที่รสชาติเฉยๆ อย่างอื่นก็อร่อยดี ราคารวมน้ำเปล่าขวดเล็ก 16 ริงกิต สองแมวเด็กพันธุ์ “เอ็กโซติก ชอร์ตแฮร์” ในอ่างอาบน้ำ ภาพเขียนบนกำแพงที่หลายคนหาไม่เจอ หลังจากพิจารณาเลือกที่พักแห่งใหม่จากข้อมูลในเว็บไซต์อยู่ครู่หนึ่งก็ตัดสินใจว่าจะไปนอนที่ 6orgeous 6race Guesthouse ในซอย Lorong Carnavonอยู่ห่างออกไปประมาณ 1 กิโลเมตร แต่ผมยังต้องเดินผ่านที่พักแห่งนี้ไปก่อนเพราะยังไม่ได้กดจอง อีกทั้งยังไม่ถึงเวลาเช็กอินตามกำหนด   คาเฟ่ Gayo บนถนน Lebuh Pantai ห่างออกไปจากเกสต์เฮาส์ที่ว่าประมาณ 500 เมตร ดูจากด้านนอกนึกว่าเป็นร้านขนาดเล็ก แต่พอเปิดประตูเข้าไปพบว่าเป็นร้านที่ยาวไปทางด้านหลังกินพื้นที่ไม่น้อย ตกแต่งได้ดูดีมาก ผมสั่งกาแฟกับบาริสต้าสาวแล้วขอเข้าห้องน้ำทันที ออกมากาแฟก็ตั้งอยู่บนโต๊ะแล้ว ดื่มเสร็จเดินไปถามเธอว่า “รูปแมว 2 ตัวในอ่างน้ำอยู่ตรงไหน ผมหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ” บริกรหนุ่มเดินมาพอดี บอกว่าอยู่หลังร้าน “คนหาไม่ค่อยเจอหรอกครับ เพราะมันเล็กมาก” เขาพาผมเดินทะลุร้านที่มีถึง 3 โซนออกไปชี้จุด จึงได้เห็นว่ามันเล็กมากจริงๆ แมวเด็กพันธุ์เอ็กโซติกชอร์ตแฮร์ 2 ตัวอยู่ในอ่างอาบน้ำ ห่างจากปากซอยข้างๆ กำแพงที่มีภาพเขียนแมวส้มตัวใหญ่ราว 30 เมตร      หลังจากจองที่พักในร้านกาแฟตอนเวลาเกือบบ่าย 2 แล้วก็เดินไปที่เกสต์เฮาส์ 6eorgeous 6race ที่นำเอาเลข 6 มาแทนตัวอักษร G เนื่องจากตั้งอยู่บนเลขที่ 66 ในซอย Lorong Carnarvon ผมสั่นกระดิ่งหน้าประตูอยู่นานก็ไม่มีคนเปิด จึงโทรศัพท์ไปตามเบอร์ในเว็บไซต์รับจอง พูดกับผู้ชายปลายสายที่ไม่ได้อยู่ในเกสต์เฮาส์สองสามคำ สาวแขกออกมาเปิดประตู เธอว่า “เพิ่งได้รับแจ้งว่ามีคนจองเข้ามา เป็นการจองนาทีสุดท้าย นึกว่าวันนี้จะไม่มีผู้เข้าพักแล้ว”    ก่อนจองเมื่อสักครู่ผมก็ค่อนข้างมั่นใจว่าวันนี้จะเป็นแขกคนเดียวเพราะในเว็บไซต์รับจองระบุว่าเกสต์เฮาส์แห่งนี้มีที่นอนว่างเท่ากับจำนวนที่ปล่อยจอง และได้เลือกห้องนอนรวมแบบ 4 เตียง ซึ่งราคาถูกกว่าห้องเดี่ยว แต่เราก็ยังได้นอนคนเดียว อีกทั้งไม่ต้องกังวลเรื่องเสียงย่ำเท้าจากชั้นบน แม้ว่าจะเป็นตึกเก่าชิโน-โปรตุกีสที่พื้นระหว่างชั้นเป็นไม้กระดาน อีกหนึ่งมุมสบายตาในเมืองจอร์จทาวน์ แขกสาวเจ้าบ้านเข้ามาสมทบอีกคนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เธออธิบายการใช้ห้องน้ำและข้าวของในเกสต์เฮาส์ ผมเอากระเป๋าเก็บในล็อคเกอร์แล้วก็เดินออกไปยัง Komtar ศูนย์รวมสินค้า ความบันเทิง และรถเมล์ของเกาะปีนัง ระหว่างนั่งรถเมล์สาย 204 ไปวัดเก็กลกสี่ (Kek Lok Si) ได้ยินหนุ่มวัยรุ่นมาเลย์ที่นั่งอยู่เก้าอี้ติดกันด้านหลังพูดคุยอย่างเป็นกันเองและซักถามหลายสิ่งหลายอย่างเอากับนักท่องเที่ยวคู่รักจากเมืองจีน โดยเฉพาะเรื่องหนังจีน แรกๆ ดูเหมือนคู่รักจะรำคาญ แต่คงเห็นได้ว่าหนุ่มน้อยจริงใจและปลาบปลื้มหนังจีนจริงๆ จึงค่อยๆ สนทนาออกอรรถรสกันมากขึ้น ผมนั่งฟังด้วยความรู้สึกอึดอัดในช่วงแรกๆ แต่แล้วไม่นานก็รู้สึกดีไปด้วย จนนั่งเลยไปถึง “ปีนังฮิลล์” สถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมอีกแห่งของเกาะปีนัง เห็นคนลงกันหมดจึงถามหนุ่มมาเลย์นักจ้อว่า “วัดอยู่ไหนครับ” เขาตอบว่า “เลยมาแล้ว คุณไปถามโชเฟอร์สิว่าจะกลับเลยหรือต้องรอกี่นาที”    ได้ความจากคนขับรถเมล์ว่าอีก 30 นาทีรถถึงจะกลับออกไปยังเส้นทางเดิม ผมเช็กระยะทางจากแผนที่กูเกิลในมือถือ ระบุ 2.4 กิโลเมตร จึงตัดสินใจเดิน พอดีกับที่เจอสองสาวฝรั่งเพิ่งลงมาจากปีนังฮิลล์ ถามพวกเธอว่า “ครึ้มฟ้าครึ้มฝนอย่างนี้มองจากข้างบนเห็นวิวได้ชัดไหม” หนึ่งในนั้นตอบว่า “ก็หม่นๆ แต่ยังมองเห็นทะเลและฝั่งแผ่นดินใหญ่” วันนี้ผมใส่รองเท้าผ้าใบคู่ที่นำมาจากเมืองไทย ไม่มีปัญหาเรื่องกัดเพราะคุ้นเคยกันมาสักพักแล้ว ไม่นานนักก็ถึงวัดพุทธจีนอันใหญ่โตและเลื่องชื่อ ตั้งอยู่บนเนินเขานกกระเรียน เขตอีร์ อิตัม ชานเมืองของจอร์จทาวน์   สายชำระในห้องส้วมแบบฉบับปีนังและมาเลเซีย “เก็กลกสี่” แปลได้ว่า “วัดแห่งสรวงสวรรค์” เริ่มก่อสร้างใน พ.ศ. 2433 ตามแนวคิดของ “หลวงพ่อเปียว เลี่ยน” เจ้าอาวาสวัดเจ้าแม่กวนอิมในเมืองจอร์จทาวน์ โดยมีนักธุรกิจใหญ่ชาวจีนในปีนังอย่างน้อย 5 คนร่วมบริจาคทุนการก่อสร้างบนเนื้อที่ประมาณ 75 ไร่ ปี พ.ศ. 2447 จักรพรรดิกวังซวี่แห่งราชวงศ์ชิงได้นิมนต์หลวงพ่อเปียวไปยังกรุงปักกิ่ง ได้ทรงชื่นชมและมีพระบรมราชโองการให้วัดแห่งใหม่นี้เป็นวัดเอกของวัดในปีนังทั้งมวล และแต่งตั้งให้หลวงพ่อเปียวเป็นเจ้าอาวาสของวัด อีกทั้งได้พระราชทานพระไตรปิฎกนับหมื่นเล่ม ด้านพระนางซูสีไทเฮาผู้มีอำนาจอย่างแท้จริงก็ได้บริจาคเงินทองและสิ่งของมากมาย กระทั่งวัดสร้างเสร็จ มีวิหารหลายหลัง หอสวดมนต์ รวมถึงอารามสำหรับพระสงฆ์  ในปี พ.ศ. 2473 “เจดีย์ 1 หมื่นพระพุทธเจ้า” จำนวน 7 ชั้น สูง 30 เมตร ก่อสร้างแล้วเสร็จ มีภาพเขียนและภาพนูนต่ำพระพุทธเจ้าบนแผ่นสำริดและศิลาขาวของผนังด้านในเจดีย์จำนวน 1 หมื่นภาพ ฐานเจดีย์สร้าง 8 เหลี่ยมแบบจีน ส่วนกลางเป็นศิลปะแบบไทย และยอดเจดีย์เป็นแบบก้นหอยของพม่า สะท้อนถึงความแน่นแฟ้นของพุทธมหายานและเถรวาท อีกทั้งความกลมเกลียวทางด้านเชื้อชาติและวัฒนธรรมในปีนังและประเทศมาเลเซียโดยรวม ข้อมูลจาก “วิกิพีเดีย” ฉบับภาษาอังกฤษ ระบุว่า เจดีย์ 7 ชั้นนี้ยังถูกเรียกว่า “เจดีย์พระราม 6” อีกชื่อ เนื่องจากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 ได้พระราชทานเงินทุนตั้งต้นในการก่อสร้าง นอกจากนี้พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช รัชกาลที่ 9 ยังได้พระราชทานพระพุทธรูปองค์ใหญ่แก่วัดแห่งนี้อีกด้วย วัดเก็กลกสี่ อีกชื่อที่คนนิยมเรียกคือ “วัดเขาเต่า” เพราะตั้งอยู่บนเนินเขาและมีเต่าอยู่ในสระน้ำจำนวนมาก ในส่วนของรูปหล่อสำริดเจ้าแม่กวนอิม ความสูง 30.2 เมตร สร้างแล้วเสร็จใน พ.ศ. 2545 แทนองค์เดิมที่เป็นปูนพลาสเตอร์สีขาวซึ่งเกิดความเสียหายจากเหตุไฟไหม้ก่อนหน้านั้น ต่อมาใน พ.ศ. 2552 ได้มีการสร้างศาลา 8 เหลี่ยม 16 เสา หลังคา 3 ชั้น ครอบองค์เจ้าแม่กวนอิมไว้ ผมกลับลงมาจากวัดเป็นคนสุดท้าย นึกสงสัยอยู่แล้วเชียวว่าเสียงเคาะระฆังคือเสียงหมดเวลาเยี่ยมชมตอน 6 โมงเย็น เจ้าหน้าที่หนุ่ม 2 คนรอปิดประตู ผมขอโทษเขาแล้วก็เดินออกไปขึ้นรถเมล์กลับจอร์จทาวน์ รถจอดที่ข้างๆ คอมตาร์ ผมเดินต่อไปกินผัดซีอิ้วกุ้งที่ย่านไชน่าทาวน์ ราคาแค่ 5.5 ริงกิต จากนั้นเดินไป Chulia Mansion บนถนน Lebuh Chulia เพื่อชมวิวยามเย็นจากบาร์ดาดฟ้า สั่งเบียร์มา 1 ขวด บริกรหนุ่มแถมขนมอบที่เป็นแป้งผสมถั่วมาให้ 1 ถ้วย เข้ากับเบียร์ได้ดีมาก นึกอยากจะดื่มต่ออีกขวดแต่ฟ้ามืดไปสักพักแล้วและรู้สึกเหนียวตัว จึงเรียกเก็บเงิน ผมให้เขาไป 15 ริงกิต จากราคาเบียร์ 12 ริงกิต ถือว่าถูกกว่าร้านทั่วไปเสียอีก จากนั้นเดินกลับไปอาบน้ำที่เกสต์เฮาส์แล้วหลับไปด้วยความอ่อนเพลียราว 1 ชั่วโมง ตื่นขึ้นมาก็หิวอีกครั้งเพราะผัดซีอิ้วจานขนาดกลางถูกใช้พลังงานหมดไปแล้ว จึงออกเดินไปเรื่อยๆ จนถึงร้าน Jaya ร้านเดิมที่เปิด 24 ชั่วโมง เห็นอาหารที่เหลือมาจากตอนกลางวันก็กะจะเดินหนีแต่ไม่ทัน เหมือนมนต์แขกเข้าสะกด ชี้ไปที่ข้าวหมก ไก่ผัดสีออกแดงๆ ปลาจาระเม็ดทอด และผัดกะหล่ำปลีสับชิ้นเล็กๆ อาบังอุ่นด้วยไมโครเวฟให้ ค่อยใจชื้นขึ้นมาหน่อย ไก่ไม่เผ็ดอย่างที่คิด ปลาก็ไม่เลว ผัดผักก็กินง่ายนุ่มกำลังดี ราคาอาหาร 22.50 ริงกิต ไม่รวมน้ำเปล่า วันต่อมาตื่นราว 11 โมง อาบน้ำแล้วเก็บกระเป๋าเช็กเอาต์ จึงได้รู้ว่าสองสาวประจำเกสต์เฮาส์พักอยู่ด้านบนโดยที่ไม่ส่งเสียงย่ำเท้าให้ได้ยิน พวกเธอน่าจะเป็นญาติกัน และเกสต์เฮาส์นี้คงจะเป็นธุรกิจในครอบครัว ก่อนออกจากเกสต์เฮาส์ผมได้ฝากกระเป๋าไว้ แจ้งสองสาวว่าจะกลับมารับประมาณบ่าย 3 โมง เขตอิร์ อิตัม มุมมองจากเจดีย์ 7 ชั้น วัดเก็กลกสี่ มื้อเช้าวันนี้เป็นอาหารมาเลย์จากร้านที่ได้เล็งไว้ตั้งแต่เมื่อวาน เปิดประตูเข้าไปเป็นร้านขนาดใหญ่โต มีโต๊ะหลายโต๊ะ ผมขอเมนูแล้วสั่งข้าวผัดแบบมาเลย์ที่มีปลากรอบตัวเล็กๆ เคียงมา โปะด้วยไข่ดาว ราคาจานละ 9 ริงกิตกว่าๆ น้ำดื่มประมาณ 2 ริงกิต และเซอร์วิสชาร์จ 10 เปอร์เซ็นต์ ข้าวผัดรสชาติใช้ได้ แต่ไข่ดาวน้ำมันเยิ้มไปหน่อย มีเวลาเหลือ 2 ชั่วโมงกว่า จึงเดินไปกินกาแฟที่ร้าน Roast & Bake Café-Dessert บนถนน Lebuh Chulia วันนี้มีลูกค้าหลายโต๊ะเพราะเป็นเวลาเที่ยงกว่าๆ ตรงกับมื้ออาหารกลางวัน โจเซฟและไมรา สองบริกรหนุ่ม-สาว ทักทายอย่างเป็นกันเอง เจ๊เจ้าของร้านก็อยู่ในเคาน์เตอร์ ผมสั่งอเมริกาโนแล้วเดินขึ้นชั้นบนไปนั่งที่โต๊ะตัวหนึ่ง ครู่ต่อมาเจ๊เจ้าของร้านขึ้นมานั่งกับเพื่อนผู้หญิงอ้วนท้วน 2 คนที่อาจจะเป็นหุ้นส่วกัน ตอนผมลุกออกมาพวกเธอกล่าวขอบคุณและพูดว่า “บ๊าย บาย”   ก่อนจะลุกไม่นานโจเซฟได้เขียนข้อความใส่กระดาษให้ผม “If all my possession is taken from me with one exception I would choose to keep the power of writing for which it would soon regain the rest” รูปหล่อสำริดเจ้าแม่กวนอิม มุมมองจากชั้นบนสุดของเจดีย์ 7 ชั้น ซึ่งเป็นประโยคที่น่าจะดัดแปลงจากนักการเมืองอเมริกันชื่อ Daniel Webster เขาเคยกล่าวไว้ว่า “… if all my possessions were taken from me with one exception, I would choose to keep the power of communication, for by it I would soon regain all the rest." “...หากทุกสิ่งจะต้องถูกพรากไปจากข้าพเจ้าโดยให้รักษาไว้ได้เพียงหนึ่งอย่าง ข้าพเจ้าขอเลือกที่จะรักษาพลังแห่งการสื่อสารเอาไว้ เนื่องจากว่าด้วยพลังแห่งการสื่อสารนี้ข้าพเจ้าจะสามารถเรียกทุกคุณสมบัติที่สูญเสียไปกลับคืนมาได้ในไม่ช้า” โจเซฟเปลี่ยนจากคำว่า “พลังแห่งการสื่อสาร” เป็นคำว่า “พลังแห่งการเขียน” เขามอบให้ผมเนื่องจากวันก่อนเขาเห็นผมเขียนบันทึกการเดินทางอยู่ และทราบว่าผมทำงานเกี่ยวกับการขีดๆ เขียนๆ  เขตมรดกโลกเมืองจอร์จทาวน์และถนน Lebuh Chulia มองจาก Chulia Mansion ค่ากาแฟ 7 ริงกิต ผมจ่ายด้วยใบ 10 ริงกิตแล้วบอกไมราว่าให้เก็บเงินทอนไว้ เธอใส่กล่องทิปรวมทันที ผมลาหนุ่มสาวที่น่ารักออกมา เดินชมเมืองไปเรื่อยๆ ก่อนจะวกสู่เส้นทางกลับไปยังที่พักเพื่อรับกระเป๋าที่ฝากไว้แล้วเดินต่อไปยังคอมตาร์เพื่อโดยสารรถเมล์สาย 401ER ไปสนามบิน ตอนผ่าน ตม. เจ้าหน้าที่มาเลย์ถามว่า “คุณมาทำอะไรที่ปีนัง” ผมตอบว่า “มาเดินเล่น” เขาระเบิดหัวเราะออกมา แล้วพูดว่า “ได้โปรดมาอีกนะ”. https://www.thaipost.net/main/detail/17101 ท่องเที่ยว, ปีนัง, มาเลเซีย, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาศ, เบื้องหน้าที่ปรากฏ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg 16614 02/09/2018 00:00 02/09/2018 00:00 ปีนัง เกาะของคนน่ารัก (2) ชายหาด “บาตู เฟอริงกี” ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเกาะปีนัง ความเชื่อเรื่อง “กัดรองเท้าก่อนที่รองเท้าจะกัดเรา” ของหม้ายสาวแคชเชียร์ร้านสะดวกซื้อบนถนน Jalan Penang ผู้มีต้นตระกูลเป็นชาวสยามทำให้ผมแปลกใจไม่น้อย แต่เมื่อลองค้นข้อมูลในอินเตอร์เน็ตก็พบว่าเป็นความเชื่อร่วมของชาวเอเชียหลายเชื้อชาติ และอาจจะมีนอกเหนือชาวเอเชียด้วย ในทางปฏิบัติก็น่าจะได้ผลอยู่บ้าง โดยเฉพาะเมื่อกัดที่ส้นรองเท้า เพราะมันจะทำให้ส้นรองเท้ายืดหยุ่นขึ้น โอกาสทำร้ายส้นเท้าเราก็ลดลงไปหน่อย แต่จะให้ดีผมว่าใช้มือบีบคลึงหรือใช้เท้าเหยียบลงไปเลยจะได้ผลมากกว่า ผมเดินกลับไปถึงที่พักตอนเวลาเกือบตี 3 อุตส่าห์ดีใจที่สองสาวจีนเช็กเอาต์ออกไปแล้วตอนเที่ยง คืนนี้พอจะหลับตาลงนอนกลับได้ยินเสียงคนกลุ่มใหม่ลากกระเป๋าเข้ามาพัก พวกเขาอาจจะรับกุญแจไปก่อนหน้านี้แต่เพิ่งเข้ามาพัก ทว่าเหมือนจงใจเลือกห้องบนศีรษะผมยังไงยังงั้น และพวกเขากระทำไม่ต่างกันคือเดินลงส้นเท้าเสียงดัง พื้นกระดานไม้ของอาคารสไตล์ชิโน-โปรตุกีสที่คั่นระหว่างชั้นหนึ่งและชั้นสองสะเทือนจนหลับไม่ลง เวลาประมาณตี 4 ผมตัดสินใจเข้าเว็บไซต์กดจองที่พักแห่งใหม่เป็นโรงแรมที่สร้างด้วยอิฐและปูนทั้งหลังสำหรับวันพรุ่งนี้ ห่างออกไปแค่สองสามร้อยเมตร รุ่งขึ้นตื่นมาประสบสิ่งที่เลวร้ายยิ่ง พวกเขาเดินกระแทกเท้าเสียงดังกว่าลูกค้าจีนเมื่อวานเสียอีก เดินขึ้นไปดูเห็นสองสาวแขกพักห้องเดียวกัน เมื่อรู้ว่าเป็นผู้หญิงก็เลยไม่กล้าว่าอะไร กลับลงไปนอนลืมตาจนได้เวลาอาบน้ำและเก็บกระเป๋าเช็กเอาต์ตอนเกือบๆ เที่ยง ก็ได้เห็นกลุ่มวัยรุ่นแขกทั้งหญิง-ชาย รวมห้าหกคน พร้อมรถยนต์หน้าเกสต์เฮาส์ พวกเขาคงเช่ารถขับเที่ยวทั่วปีนัง ดูหน้าตาแล้วน่าจะเป็นคนอินเดีย จากประเทศอินเดีย   ก่อนเดินไปที่พักแห่งใหม่ผมก็แวะกินมื้อแรกที่ร้านอาหารจีน Hon Kei เหมือนเมื่อวาน วันนี้สั่งหมี่กรอบราดหน้าปลาทอด มีไข่ลวกเละๆ โปะมาด้วย รสชาติอร่อยดี ราคาประมาณ 100 บาท เรียบร้อยแล้วก็เดินไปยัง Grand Inn ตอนจองเมื่อคืนนั้นมีระเบียบเขียนว่าเช็กอินได้ตอนบ่าย 2 โมง แต่เมื่อผมไปถึงหลังเที่ยงนิดหน่อยก็สามารถเข้าพักได้เลย ยามเย็นบนชายหาดบาตู เฟอริงกี กิจกรรมเล่นทะเลหลายอย่างยังดำเนินไป ราคาที่พักตอนจองเมื่อคืนซึ่งจ่ายด้วยบัตรเดบิตเป็นเงิน 600 บาท มีค่าภาษี  2 ริงกิตและค่าธรรมเนียม 10 ริงกิต (สำหรับโรงแรมสองดาว) เท่ากับจ่ายจริงประมาณ 700 บาท หากวอล์คอินราคาจะมากกว่า อยู่ที่ประมาณ 960 บาท นอกจากนี้ก็มีค่ามัดจำคีย์การ์ดอีก 30 ริงกิต เช็กอินแล้วผมก็ขึ้นไปนอนทันที ตื่นอีกครั้งเวลาบ่าย 2 กว่าๆ แล้วอาบน้ำแม้ว่าน้ำจะร้อนมาก คงเพราะแทงค์เก็บน้ำอยู่บนดาดฟ้า แล้วเดินไปหัวถนนLebuh Chulia หมายจะหากาแฟกินก่อนขึ้นรถเมล์ไป “บาตู เฟอริงกี” ร้านกาแฟชื่อ Roast & Bake Café – Dessert ตั้งอยู่ก่อนป้ายรถเมล์ประมาณ 30 เมตร ทุกอย่างจึงลงตัว เข้าไปสั่งเอสเปรซโซเพราะต้องการความเร็ว นั่งโต๊ะเล็กๆ ด้านนอกร้านเพราะจะได้มองเห็นรถเมล์ แต่ตอนที่เห็นรถเมล์แล้วลุกวิ่งไปที่ป้าย รถกลับไม่จอด คนขับทำมือเป็นสัญลักษณ์ว่าให้ขึ้นคันหลัง ผมจึงเดินกลับไปยังร้านกาแฟอีกครั้งแล้วสั่งชาเบอร์รี่ผสมมาดื่มต่อ พนักงานสาวชื่อ “ไมรา” มีเชื้อสายไทย บอกว่าร้านเพิ่งเปิดได้ไม่นาน เธอยิ้มแย้ม ช่างเจรจา เปิดประตูออกมาคุยด้วยหลายรอบ พนักงานอีกคนเป็นหนุ่มอินเดียชื่อ “โจเซฟ” อัธยาศัยดี ยิ้มเห็นฟัน เขาเอากระดาษมาให้ผมเขียนข้อความ บอกว่าเขียนอะไรก็ได้ ผมจึงเขียนชมร้านไปตามสมควร เขาขอบคุณแล้วชวนผมเดินขึ้นไปดูชั้นบนของร้าน ดูน่านั่งทำงานหรืออ่านหนังสือ สตรีอายุราวๆ สี่สิบยิ้มให้ เธอน่าจะเป็นคนจีนหรือไม่ก็จีนที่แต่งงานกับชาวมาเลย์ที่เรียกว่า “เปรานากัน” ตอนเดินกลับลงมาถึงชั้นล่าง โจเซฟบอกว่าคนที่ยิ้มผมให้คือเจ้าของร้าน ผมกลับไปประจำการหน้าร้านอีกครั้ง ไมราเธอน้ำใจงามเดินไปยืนรอรถเมล์ที่ป้ายให้ เธอว่า “ต้องโบก ถ้าไม่โบกก็จะไม่จอด แถมยังขับเร็วเหมือนว่าจะรีบให้ถึงปลายทางไวๆ” ทันใดนั้นรถเมล์สาย 101 วิ่งเข้ามา ไมราโบกให้จอด น้ำชาผมเหลืออีกเกินครึ่งถ้วย จัดการซดปรู๊ดยาวรู้สึกเหมือนคอจะไหม้เหลือไว้อีกเกือบครึ่งถ้วยแล้ววิ่งไปขึ้นรถเมล์ ร้านกาแฟนี้จะปิดในวันพรุ่งนี้คือวันอังคาร ผมบอกไมราว่าจะมาอีกครั้งในวันพุธ วันที่ต้องเดินทางกลับ บนรถเมล์ในช่วงแรกยังไม่มีที่ว่าง สักพักก็มีคนลุกลงไปที่ป้ายแถวๆ ห้างคอมตาร์ น้าชาวอินเดียขยับให้นั่ง ถามผมว่า “นี่ใช่จอร์จทาวน์ใช่ไหม” จึงรู้ว่าแกไม่ใช่คนที่นี่ คงนั่งรถเมล์คันนี้มาจากสนามบินหรือไม่ก็ท่าเรือ จากนั้นแกก็ชวนคุยอย่างเป็นมิตรมาก บอกว่ามาจากรัฐเกรละ (Kerala) ทางประเทศอินเดียตอนใต้ (ฝั่งทะเลอาหรับ) แนะนำตัวว่าชื่อ “โทมัส” เพื่อนๆ ของแกกำลังตามมาในอีกไม่กี่ชั่วโมง สุดท้ายขอเบอร์โทรศัพท์ของผมที่เมืองไทย แล้วก็ให้เบอร์แกที่อินเดียมาด้วย ผมเข้าใจดีเพราะเคยมีประสบการณ์พูดคุยกับชาวอินเดียแล้วถูกขอเบอร์โทรศัพท์และเฟซบุ๊กมาแล้วหลายครั้ง  ร้านข้าวราดแกงแขกบนถนน Jalan Penang รถเมล์วิ่งประมาณ 1 ชั่วโมง 15 นาที โชเฟอร์ก็ตะโกน “บาตู เฟอริงกี” น้าโทมัสที่ลุกออกไปเตรียมตัวก่อนผมกลับไม่ลง บอกว่า “ยังไม่ถึง” ป้ายที่ผมลงเป็นจุดเริ่มต้นของชายหาด  “บาตู เฟอริงกี” มีแขกยืนขายทัวร์อยู่หน้าทางลงหาด พอบอกว่า “โน แต๊งกิ้ว” เขาก็ไม่ได้ตื๊อต่อ ช่างเป็นแขกที่น่ารักจริงๆ เดินทะลุผ่านร้านขายเสื้อผ้าไปก็เป็นชายหาด เป็นจังหวะเดียวกับที่รองเท้าใหม่ของผมกัดเข้าให้อีกแล้ว จึงถอดออกแล้วคว้าแตะหนีบมาใส่ ดีนะที่เฉลียวใจเตรียมมาด้วย เดินไปได้ครึ่งทางของหาดก็แวะดื่มเบียร์ไทเกอร์ที่ร้านชื่อ Bora Bora มีต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงา จัดโต๊ะติดกับหาดทราย เป็นร้านที่น่านั่งรับลมมาก ราคาเบียร์ในเมนูระบุราคา 11 ริงกิต แต่ตอนมาเสิร์ฟคิด 12 ริงกิต พร้อมมะนาวฝานบางๆ สี่ห้าชิ้นใส่จานมาด้วย ทั้งที่เบียร์ที่ผมสั่งเป็นแบบ Radler ซึ่งเป็นเบียร์ที่ผสมน้ำมะนาวอยู่แล้ว คำว่า Radler นั้นเป็นภาษาเยอรมัน แปลว่าคนปั่นจักรยาน มีที่มาจากสมัยหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 เยอรมนีผู้พ่ายแพ้ อาคารบ้านเรือนพังยับเยิน ต้องมีการซ่อมสร้างเมืองกันขนานใหญ่ คนงานมาจากต่างประเทศ-ต่างเมือง เป็นจำนวนมาก ใช้จักรยานเป็นพาหนะในการเดินทาง คนพวกนี้นิยมดื่มเบียร์ระหว่างพัก และเบียร์แอลกอฮอล์ต่ำผสมน้ำมะนาวแบบครึ่งต่อครึ่งก็ดูจะช่วยให้พวกเขากระปรี้กระเปร่ากลับไปทำงานต่อได้โดยไม่มีอาการง่วงซึม   บนชายหาดบาตู เฟอริงกี มีร้านอาหารและบาร์ไม่มากนัก แม้เป็นหาดที่ไม่สวยงามเท่าหาดระดับชูโรงของบ้านเรา แต่ก็มีเสน่ห์พอตัว มีกิจกรรมทางน้ำหลายอย่าง เช่น เครื่องร่อนบอลลูน เจ็ตสกี บานาน่าโบ้ท พายเรือคายัค นักท่องเที่ยวผิวขาวมีไม่มาก ส่วนใหญ่เป็นแขกที่สวมกางเกงสแล็ค เสื้อเชิ้ต รองเท้าหนัง พวกพี่ๆ เขาชอบแต่งเต็มยศตลอดเวลาและทุกสถานที่ แต่พวกนุ่งกางเกงขาสั้นสวมเสื้อยืดก็มีเหมือนกัน นอกจากนั้นก็เป็นสตรีมุสลิมคลุมฮิญาบนุ่งกางเกงยีนส์ ทั้งนี้ “บาตู” แปลว่าหิน เนื่องจากบริเวณนี้บางช่วงมีหินโผล่ออกมาจากแนวชายฝั่ง ส่วน “เฟอริงกี” เป็นคำมาเลย์ที่หมายถึงชาวโปรตุกีสที่เป็นชาติตะวันตกที่มาถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เมื่อสี่ร้อยกว่าปีก่อน แต่ต่อมาก็ใช้เรียกฝรั่งจากตะวันตกทั้งหมด ปัจจุบัน “บาตู เฟอริงกี” ถือเป็นเขตชานเมืองของจอร์จทาวน์ เป็นสถานที่ตั้งของรีสอร์ทตากอากาศมีชื่อ เลียบไล่ชายหาดไปตามความยาวประมาณ 4 กิโลเมตร  ผู้สนับสนุนพรรคความยุติธรรมของประชาชนพร้อมทวงคืนอำนาจจากนาจิบ ราซัก นอกจากชายหาดแห่งนี้แล้วยังมีสถานที่ท่องเที่ยวน่าสนใจใกล้ๆ อีก เช่น ฟาร์มผีเสื้อและสวนผลไม้นานาชนิด อุทยานแห่งชาติปีนัง สวนสมุนไพรและเครื่องเทศเขตร้อน สวนพฤกษศาสตร์ปีนัง และหอศิลป์ Yahong Art Gallery   ผมนั่งมองความเคลื่อนไหวของผู้คน หาดทราย และทะเล ที่ร้าน Bora Bora นี้อยู่จนตะวันตกดินแต่ยังมีแสงสว่าง เดินต่อไปจนเกือบสุดหาดทางด้านทิศตะวันตกแล้วเดินขึ้นถนนผ่านร้านสตาร์บัคส์ที่ตั้งขวางอยู่แบบบังคับให้เดินผ่าน ดูเหมือนว่ามีน้ำใจให้คนผ่านได้แม้ไม่ซื้อกาแฟ ตลาดกลางคืนริมถนนเริ่มตั้งขายกันพอดี ตอนแรกผมนึกว่าจะเป็นแนวอาหารริมทาง ปรากฏว่าล้วนแต่เป็นร้านเสื้อผ้าและของประดับยาวเฟื้อยไปตามถนน เดินไปทางทิศตะวันตกเรื่อยๆ เพื่อหาร้านอาหารซึ่งก็มีหลายร้านแต่กลับไม่รู้สึกอยากกินเท่าไหร่ทั้งๆ ที่หิว เดินลงไปยังหาดอีกครั้งตรงจุดสิ้นสุดของหาด มีศูนย์อาหารแบบง่ายๆ ในนี้มีร้านอาหารหลายร้าน หนึ่งในนั้นเป็นร้านอาหารไทย มีห้องน้ำให้เข้าในราคา 30 เซนต์ แล้วผมก็เดินออกกลับไปยังถนนใหญ่อีกครั้ง เข้าร้านชำซื้อน้ำ 1.4 ริงกิต จ่ายใบ 50 ริงกิต ตั้งใจจะเอาเงินทอนขึ้นรถเมล์ ร้านชำกลับไม่มีทอน หนุ่มคนขายเห็นผมมีใบ 1 ริงกิตอยู่หนึ่งใบ เขาว่า “ริงกิตเดียวก็ได้” ผมมีเหรียญอยู่ 30 เซนต์จึงให้เขาไปด้วย เดินไปที่ป้ายรถเมล์ หนุ่มเสื้อแดงดูแล้วเป็นคนเชื้อสายมาเลย์ (อาจมีจีนผสม) บอกว่า “รถเมล์จอดตรงนี้คุณจะเดินไปไหนล่ะ” ผมตอบว่า “ไม่มีเศษเงิน ถ้าให้แบงก์ใหญ่เขาจะทอนไหม” หมอว่า “ไปซื้อของที่ร้านชำสิ แล้วชี้บอกทาง ผมก็เดินไปซื้อตามคำแนะนำ คราวนี้ซื้อถั่วอัลมอนต์ตราทองการ์เด้นราคา 3.8 ริงกิต แพงกว่าเมืองไทยนิดหน่อย ถามเจ๊คนขายว่า “ถ้าซื้อแค่นี้จะได้มั้ยครับ เพราะผมต้องการแค่เงินทอนไปขึ้นรถเมล์” เธอว่า “ได้สิ จะไปไหนล่ะ” ผมตอบ “คอมตาร์” เธอทอนกลับมาแล้วบอกว่า “นี่ฉันมีเหรียญพอสำหรับให้คุณขึ้นรถเมล์ 2.7 ริงกิต” คนปีนังน่ารักจริงๆ    กลับมาที่ป้ายรถเมล์ หนุ่มเสื้อแดงยังรอรถเมล์อยู่ มีฝรั่งหนุ่มวัยกลางคนเดินมาถามเจ๊ขายเสื้อร้านติดกับป้ายรถเมล์ถึงสายรถที่จะไปโรงแรมของเขาซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก เธอแนะให้ฝรั่งขึ้นรถชัตเติลบัส “จอดอยู่ตรงนั้น ขึ้นฟรีจ้า” อาการท้องหิวของผมหนักขึ้นจึงเดินไปข้างหน้าทางทิศตะวันออกเผื่อว่าจะมีของกินแซมอยู่ในแถวของร้านขายเสื้อผ้าบ้างแต่ก็ไม่พบ เจอป้ายรถเมล์อีกป้าย แล้วนั่นรถเมล์กำลังมา จากด้านข้างของห้างคอมตาร์ ผมเดินไปบนถนน Jalan Penang ผ่านหน้าร้านอาหารแขกแบบข้าวราดแกง ผมแวะโดยไม่ต้องคิด สั่งข้าวเหลืองแบบข้าวหมก โปะไก่ทอดชิ้นใหญ่และปลาทอด อาบังตักอาหารถามว่าจะเอาน้ำแกงอะไรราดลงไปด้วยไหม นี่แกงนี่ นี่แกงนั่น ผมไม่ทันตอบแกก็ราดทุกอย่างที่เอ่ยมา แต่ก็กินได้เข้ากันได้ดี ไม่เผ็ดอย่างแกงบ้านเรา ไก่ทอดเหมือนทอดมานานแล้วแต่ก็ยังอร่อย เป็นไก่ทอดแบบเดียวกับไก่แขกปักษ์ใต้ เครื่องเทศเข้าเนื้อ ปลาทอดก็อร่อยแต่เย็นไปหน่อย ค่าอาหารรวมน้ำเปล่าขวดเล็ก 14 ริงกิต เดินผ่านร้านสะดวกซื้อร้านเดิม แคชเชียร์ชาวสยามเข้ากะมาแล้ว เธอพินิจใบหน้าหนุ่มไทยสักพักก็จำได้ ผมหยิบแชมพูยี่ห้อรีจอยส์ขวดเล็กมาที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์ เธอว่า “นี่เป็นแชมพูสำหรับผู้หญิง” ผมแก้เก้อด้วยการบอกว่า “เส้นผมของผมนุ่มสลวยแบบของผู้หญิงน่ะ” แล้วยืนยันให้เธอคิดเงิน    เบกา (Beca) สามล้อถีบของมาเลเซีย ตกแต่งได้น่าใช้บริการ ไม่ห่างจากโรงแรมที่พัก ทีมงานการเมืองพรรคความยุติธรรมของประชาชนกำลังปักธงสัญลักษณ์ก่อนการเลือกตั้งใหญ่ ซึ่งขณะนั้นอันวาร์ อิบราฮิม ผู้เป็นประธานพรรคยังอยู่ในคุก ผมถามชายหนุ่มคนหนึ่งว่าจะเลือกใคร เขาตอบว่าจะเลือกมหาเธร์ โมฮัมหมัด ที่กลับเข้าการเมืองอีกครั้งเมื่อ 2 ปีก่อนและหันมาจับมือกับอันวาร์เพื่อจะโค่นนาจิบ ราซัค นายกฯ ผู้ต้องมลทินจากกรณียักยอกเงินกองทุนความมั่งคั่งแห่งชาติ 1MDB เข้าบัญชีส่วนตัวหลายพันล้าน ไม่ไกลกันมีกลุ่มคนถีบเบกา (Beca) หรือสามล้อมาเลย์ นั่งๆ นอนๆ รอผู้โดยสารอยู่หน้าร้านขายของชำ และบางคนก็ใช้เป็นที่หลับที่นอนอย่างจริงจัง ลุงคนจีนคนหนึ่งแกถีบสามล้อกลับไปกลับมา แล้วพูดสโลแกนทางการเมืองเป็นภาษาอังกฤษ ประมาณว่า “หนึ่งประเทศ หนึ่งหัวใจ หนึ่งเดียวนั้นคือมหาเธร์”   หลังการเลือกตั้ง มหาเธร์ก็ได้เป็นนายกฯ มาเลเซียอีกคำรบ ในวัย 7 ปี...ครบร้อย. https://www.thaipost.net/main/detail/16614 ท่องเที่ยว, ปีนัง, มาเลเชีย, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาศ, เบื้องหน้าที่ปรากฏ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg 16140 26/08/2018 00:00 26/08/2018 00:00 ปีนัง เกาะของคนน่ารัก จุดพักผ่อนชมทะเลใกล้ๆ Fort Cornwallis เมืองจอร์จทาวน์ เกาะปีนัง จอร์จทาวน์ คือเมืองหลวงของรัฐปีนัง ซึ่งรัฐปีนังนั้นมีทั้งเกาะปีนัง ภาษามาเลย์เรียกว่า “ปูลัว ปีนัง” หมายถึง “เกาะหมาก” และพื้นที่ฝั่งแผ่นดินใหญ่ เรียกว่า “เซเปอรังเปไร” เกาะปีนังในสมัยที่มหาอำนาจชาติละโมบอย่างจักรวรรดิอังกฤษมายึดครองนั้น เกาะได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น “เกาะปรินซ์ออฟเวลส์” ตามชื่อมกุฎราชกุมารอังกฤษ ส่วนชื่อเมืองจอร์จทาวน์ก็มาจาก “พระเจ้าจอร์จที่ 3” กษัตริย์อังกฤษในเวลานั้น ผมเดินจากย่านสตรีทอาร์ทผ่านย่านลิตเติลอินเดีย ร้านรวงพากันเปิดเพลงอินเดียชวนให้เกิดบรรยากาศอยากเต้นและวิ่งไปพร้อมๆ กัน ข้ามถนน LebuhLight ตามชื่อ “กัปตันฟรานซิส ไลท์” ผู้เป็นตัวแทนบริษัท British East India ของจักรวรรดิอังกฤษที่เข้าถือกรรมสิทธิ์ในปีนังเมื่อ พ.ศ. 2339 จนมาถึงสนามหญ้าขนาดใหญ่ที่คนท้องถิ่นเรียกว่า “ปาดัง” ชาวเมืองและนักท่องเที่ยวออกมาเดินเล่นกันเป็นครอบครัว หรือเป็นคู่ๆ เด็กเล็กๆ เป่าฟองสบู่กลายเป็นลูกโป่งลอยไปตามลมแล้ววิ่งไล่สนุกสนาน เด็กโตตั้งวงเตะฟุตบอล ส่งลูกกันไปมาโดยไม่ได้แบ่งทีมแข่งขัน เดินไปจนสุดสนามทางด้านทิศเหนือคือทางเดินและคันคอนกรีตที่ยกสูงริมทะเล ใว้สำหรับหย่อนใจและใช้เป็นเขื่อนกันคลื่น ฝั่งซ้ายมือคือศาลาว่าการเมืองจอร์จทาวน์ และไม่ห่างกันคืออาคารสภาเกาะปีนัง ริมทะเลมีร้านอาหารแนวฟู้ดคอร์ตอยู่หลายร้าน ส่วนทางด้านขวามือคือFort Cornwallis, อนุสรณ์สถานหอนาฬิกาพระราชินีวิกตอเรีย และท่าเรือ มัสยิด Kapitan Keling อายุ 217 ปีแล้ว สำหรับ Fort Cornwallis หรือป้อมปราการของเมือง ถือเป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของเกาะปีนัง ตั้งตามชื่อ “ชาร์ลส์ คอร์นวอลลิส” ข้าหลวงใหญ่แห่งรัฐเบงกอล อีกอาณานิคมของอังกฤษในเวลานั้น เวลาเย็นพอสมควรแล้ว ผมเดินหาแท็กซี่เพื่อจะไปเทศกาลอาหาร Taste of Penang 2018 ที่จัดอยู่บริเวณหน้าศูนย์การค้า Gurney Paragon ตั้งอยู่หลังถนน Gurney Drive ที่โด่งดัง ไม่ไกลจากวัดไชยมังคลาราม วัดสำคัญของชาวไทยและชาวพุทธในมาเลเซีย ใช้เวลาหลายนาทีกว่าจะเจอแท็กซี่คันหนึ่ง แจ้งโชเฟอร์ว่าจะไปวัดไชยมังคลาราม เขางงเล็กน้อยก่อนถามกลับมาว่า “วัดไทยใช่ไหม” ผมตอบว่า “ใช่” แล้วให้ดูแผนที่กูเกิลในมือถือเพื่อความมั่นใจอีกขั้น พอรถออกก็เห็นว่าไม่มีมิเตอร์ค่าโดยสาร โชเฟอร์อธิบายว่ารุ่นนี้ไม่มี ผมจึงถามราคา เขาตอบว่า “18 ริงกิต” (ทราบทีหลังว่าเป็นราคามาตรฐานที่คะเนตามระยะทางจากย่านลิตเติลอินเดียไปยังวัดไชยมังคลาราม) เขายังแสดงความจริงใจด้วยการบอกว่า “เวลานี้วัดไทยน่าจะปิดแล้ว คุณจะไปทำไม” ผมตอบว่า “ไม่เป็นไร ตั้งใจจะไปเทศกาลอาหารมากกว่า” เขาว่าสถานที่จัดงานเลยไปจากวัดไทยและบริเวณนั้นรถติดมาก ผมจึงบอกว่า “จอดตรงวัดไทยนั่นแหละครับ ผมเดินไปเอง” ดูเขาพอใจ โชเฟอร์แท็กซี่เป็นคนอินเดีย บรรพบุรุษมาจากรัฐทมิฬนาดูพร้อมๆ กับบริษัทบริติชอีสต์อินเดียของอังกฤษและกองทัพของบริษัทแห่งนี้ ปัจจุบันสัดส่วนของชาวอินเดียบนเกาะปีนังมีอยู่ประมาณ 10 เปอร์เซ็นต์ จากประชากรราว 9 แสนคน โดยที่มีชาวจีนประมาณครึ่งหนึ่ง และชาวมาเลย์ตามมาติดๆ  วัดศรีมหาอุมาเทวี วัดฮินดูที่เก่าแก่ที่สุดในปีนัง “เราพูดภาษาทมิฬ ถ้าพูดกับคนอื่นเราพูดมาเลย์ กับนักท่องเที่ยวเราก็พูดภาษาอังกฤษ พวกเราไม่มีปัญหากันเลย ชาวปีนังอยู่กันอย่างสงบสันติ ไม่มีคนก้าวร้าว” เขาตอบอย่างภูมิใจเมื่อผมถามเรื่องภาษาที่ใช้ แล้วตัดพ้อนิดหน่อยว่า “มาเลเซียไม่มีธรรมชาติสวยๆ แบบเมืองไทยและบางแห่งในรัฐทมิฬนาดูของอินเดีย” ผมถามเขาว่า “คาเมรอนไฮแลนด์ไม่สวยหรือ” เขาว่า “มีแค่นั้นแหละ หมดแล้ว” พ่อโชเฟอร์ช่างเจรจายังเล่าให้ฟังว่าเขากับเพื่อนจะไปเที่ยวหาดใหญ่กันทุกๆ 3 เดือน ล่าสุดไปถึงก็เรียกใช้หญิงบริการ นายหน้าบอกว่าทั้งคืน 400 ริงกิต ปรากฏว่าหญิงบริการมานั่งดื่มด้วย 2 ชั่วโมงก็กลับไป พวกเขาไม่พอใจจึงโวยวายต้องแต่สงบคำเมื่อนายหน้าชักปืนขู่ เขาถามผมว่า “คนพวกนี้คือใคร ทำงานให้ใคร” ผมตอบว่า “เขาเรียกพวกนี้ว่าแมงดา (ปิมป์) ทำงานให้นายใหญ่ที่หากินกับหญิงบริการยังไงล่ะ” ผมแปลกใจที่เขาไม่ทราบเรื่องแบบนี้ รถจอดที่หน้าวัด ผมยื่นธนบัตร 50 ริงกิตให้ เขาเรียกอาบังหน้าวัดไทยที่น่าจะเป็นมอเตอร์ไซค์รับจ้างมาหา โชคดีของเราทั้งคู่ที่อาบังหน้าวัดมีเงินให้แลก แต่วัดไชยมังคลารามปิดเวลา 6 โมงเย็น ผมมาช้าไปไม่กี่นาที  ร้านขายผ้าย่านลิตเติลอินเดียนอกจากแข่งกันขายผ้าแล้วยังแข่งกันเปิดเพลงออกลำโพงด้วย วัดแห่งนี้สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2388 เนื่องจากว่าก่อนหน้าที่จักรวรรดิอังกฤษจะเข้าปกครอง ปีนังอยู่ภายใต้การดูแลของสุลต่านรัฐเคดาห์ ซึ่งรัฐเคดาห์นั้นถือเป็นรัฐประเทศราชของสยาม จึงมีชาวสยามอาศัยอยู่ในเขตที่เป็นมาเลเซียทางเหนือในปัจจุบันจำนวนไม่น้อย บนเกาะปีนังเองก็มีชาวสยามอาศัยอยู่ พระราชินีวิกตอเรียจึงมอบที่ดินแปลงหนึ่งให้กับชาวสยามสำหรับสร้างวัดไชยมังคลารามขึ้นเพื่อความราบรื่นทางด้านการค้ากับกรุงรัตนโกสินทร์ โดยผู้ที่ทำพิธีมอบก็คือ “วิลเลียม บัตเตอร์เวิร์ท” ข้าหลวงประจำดินแดนช่องแคบในเอเชียอาคเนย์ของจักรวรรดิอังกฤษ (Straits Settlements) อาทิ มะละกา, สิงคโปร์ และปีนัง ศิลปะและสถาปัตยกรรมของวัดไชยมังคลารามเป็นการผสมผสานระหว่างไทย พม่า และจีนเข้าด้วยกัน ทำให้ดูแปลกไปจากวัดในประเทศไทย ข้อมูลจากเว็บไซต์ “พ่อท่านคล้าย.com” ระบุว่า เมื่อ พ.ศ. 2494 พระมหาไพรัช พระชาวไทยที่บวชอยู่ในมาเลเซียได้นิมนต์พ่อท่านคล้าย พระสงฆ์ชื่อดังจากจังหวัดนครศรีธรรมราชให้เดินทางไปยังเกาะปีนังเพื่อสร้างพระพุทธไสยาสน์ที่วัดไชยมังคลาราม ซึ่งต่อมา “นายเอี่ยม อมรสถิตย์” ชาวอำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช ช่างฝีมือเยี่ยมเป็นผู้ปั้นพระพุทธไสยาสน์ขึ้น ความยาว 108 เมตร แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2500 ปัจจุบันเป็นพระพุทธไสยาสน์ที่ยาวเป็นอันดับ 3 ของโลก พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชได้ทรงพระราชทานชื่อ “พระพุทธชัยมงคล” เมื่อคราวเสด็จประพาสปีนังพร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ฯ เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน 2505 พระองค์ยังทรงตรัสชมว่า “ปั้นได้ดี ได้สวย”     ปัจจุบันวัดไชยมังคลารามเป็นศูนย์กลางในการทำกิจกรรมของคนเชื้อสายสยามบนเกาะปีนัง โดยเฉพาะในเทศกาลสงกรานต์และลอยกระทง รวมถึงขบวนแห่ในวันวิสาขบูชา   ตรงข้ามกับวัดไชยมังคลารามคือวัดธรรมิการาม วัดพม่าที่มีชื่อเสียงมากเช่นกัน และถนนเส้นนี้ก็มีชื่อว่า “ถนนพม่า” (Lorong Burma) เพราะวัดธรรมิการามนั้นสร้างขึ้นมาก่อน ในปี พ.ศ. 2346 และถือเป็นวัดพุทธที่มีอายุเก่าแก่ที่สุดบนเกาะปีนัง อย่างไรก็ตามถนนชื่อ Lorong Bangkok ตั้งอยู่ถัดไปจากถนนพม่า ส่วนถนน Jalan Siam ก็มีเหมือนกัน ตั้งอยู่ห่างออกไปประมาณ 2.5 กิโลเมตร เหล็กดัดแสดงภาพและเกร็ดข้อมูลของบะหมี่ต๊อกต๊อกบนถนน Lebuh China แต่อยู่ในย่านลิตเติลอินเดีย บนถนน Jalan Kelawai ที่ผมเดินไปยังเทศกาลอาหารที่หน้าศูนย์การค้า Gurney Paragon รถราติดขัดอย่างที่โชเฟอร์แท็กซี่บอกไว้ การเดินจึงเป็นความคิดที่ดีกว่ามาก ไม่เกิน 1 กิโลเมตร ผมก็มาถึงงาน บรรดาร้านอาหารจัดอยู่ใต้ซุ้มหลังคาสีขาวมียอดแหลมๆ หลายยอด แบ่งออกเป็น 3 กลุ่มย่อย มีอาหารจากโรงแรมต่างๆ, อาหารคาวตำหรับชาวบ้านจากหลากหลายวัฒนธรรม และอาหารจำพวกขนมและของหวาน ผมเห็นไก่ทันดูรีอยู่ในกลุ่มซุ้มที่ 2 ก็เดินเข้าไปหาทันที ป้ายบอกไว้ว่า 10 ริงกิต อาบังคนขายหยิบปีกไก่สีแดงน่ากินใส่กระทงกระดาษอย่างคล่องแคล่ว แล้วค่อยถามว่า “เอากี่ชุด” ผมไม่รู้ว่าชุดหนึ่งมีกี่ชิ้น ไม่ทันจะพูดอะไร บังก็หยิบลงไป 4 ชิ้นใหญ่จนเต็มกระทงพอดีแล้วบอกว่า 20 ริงกิต ผมรู้ตอนนี้เองว่าชุดหนึ่งมี 2 ชิ้น ยื่นเงินให้แล้วบังก็แถมขนมทำจากแป้งมาให้ 1 ชิ้น ซึ่งน่าจะกินคู่กัน ผมขอกระดาษเช็ดมือมาด้วยเพราะรู้ว่าต้องเลอะแน่นอน แล้วไปนั่งกินบนเก้าอี้ที่จัดไว้ ไก่รสชาติอร่อยดี แต่ไม่ควรเป็นส่วนปีกทั้ง 4 ชิ้น ตอนแรกตั้งใจจะกินอย่างอื่นด้วยแต่เจอปีกไก่เข้าไป 4 ชิ้นใหญ่ก็รู้สึกอิ่มทันที เดินชมร้านอื่นๆ ให้ครบ แล้วเดินเข้าห้างเพื่อเข้าห้องน้ำและซื้อน้ำดื่ม อีกทั้งเผื่อว่าจะเจอรองเท้าที่ถูกใจ ซึ่งก็เจอเข้าจนได้ที่ร้านหนึ่ง เป็นรองเท้าสนีกเกอร์หนังสีขาว ลดราคาจาก 340 ริงกิตเหลือ 249 ริงกิต พนักงานสาวแขกชมว่าดูดีเมื่อลองใส่ (ผมไม่แน่ใจว่าเธอจะพูดคำอื่นได้ไหม) ผมขอลองสีน้ำตาลรุ่นเดียวกันอีกคู่ เธอถามว่า “จะรับคู่ไหนดี”   บรรยากาศในเทศกาลอาหาร Taste of Penang 2018 “ทั้ง 2 คู่เลยครับ” เพี้ยนหรือต้องมนต์แขก ผมยังไม่เข้าใจตัวเองอยู่ทุกวันนี้ เพราะตอนเดินทางไปถึงปีนังนั้นได้ใส่รองเท้าผ้าใบไปแล้วคู่หนึ่ง อีกทั้งเตรียมรองเท้าแตะไปอีกหนึ่งคู่ เท่ากับว่าผมมีรองเท้าหุ้มส้น 3 คู่ และรองเท้าแตะหนีบอีก 1 คู่ที่จะต้องนำกลับเมืองไทย สาเหตุที่ตัดสินใจซื้อเพราะคิดว่าจะเดินกลับที่พัก เช็กระยะทางแล้ว 3 กิโลเมตรกว่าๆ พอเดินได้ แต่รองเท้าแตะแข็งๆ ที่ใส่อยู่อาจทำให้ปวดเท้า และที่ไม่อยากนั่งแท็กซี่เพราะมองว่าระยะทางแค่นี้ค่าโดยสารคิดเป็นเงินไทยประมาณ 160 บาทนั้นค่อนข้างแพง เลยประหยัดไปเหนาะๆ 4 พันกว่าบาท จากนั้นก็เดินไปซื้อถุงเท้าที่แผนกซูเปอร์มาร์เก็ต พนักงานหนุ่มตาเหล่ใจดีบอกว่า “หมดแล้ว คุณไปซื้อร้านไดโสะสิ ถูกกว่า” ถุงเท้าสีขาวจากร้านไดโสะของญี่ปุ่นรับกับรองเท้าใหม่สีขาว พร้อมแล้วที่จะออกเดินทาง แต่เมื่อเดินไปได้ไม่เท่าไหร่ถุงกระดาษใส่รองเท้าขาด โชคยังดีกล่องรองเท้ามีหูหิ้วจึงไม่มีปัญหา คิดจะลองนั่งรถเมล์แต่ไม่เห็นวิ่งผ่านหรืออาจจะหมดเวลาวิ่งไปแล้ว จึงเดินไปตามทางที่ระบุในแผนที่กูเกิล เดินไปเรื่อยๆ บนJalan Burma ถนนที่ยาวมากเส้นหนึ่ง และยังไม่ทันถึงครึ่งทาง สิ่งที่กลัวที่สุดก็เกิดขึ้นจนได้ รองเท้ากัด!   ตอนแรกเกิดไอเดียพิลึกเข้าไปอีก คือคิดจะเปลี่ยนไปใส่คู่สีน้ำตาล เผื่อว่าจะไม่กัด แต่ก็ล้มเลิกไปเพราะดูจะเพี้ยนหนัก จากถนน Jalan Burma เลี้ยวซ้ายเข้า Jalan Larut ซึ่งเดินมาได้ระยะทางมากกว่า 2 ใน 3 แล้ว เห็นร้านเคเอฟซีที่เป็นตึกเก่าสไตล์โคโลเนียล มีที่จอดรถกว้างขวาง แม้จะไม่หิวแต่อยากนั่งพัก และคิดว่าควรลองไก่เคเอฟซีตามสูตรเสียหน่อย เลือกชุดข้าวมันกับน่องไก่ทอด โคลสลอว์และน้ำอัดลม ราคา 9 ริงกิตกว่าๆ หรือประมาณ 80 บาทเท่านั้น ข้าวมันอร่อยดี น่องไก่รสชาติเหมือนไก่เคเอฟซีไทย ตอนแรกนึกว่าจะออกแขกๆ กว่านี้ แต่ก็คงขายได้ดีเพราะคนอาจจะเบื่อไก่แขกแบบเครื่องเทศหนักๆ ที่มีอยู่ทั่วไป   จากนั้นก็ออกเดินต่อด้วยความอดทน แต่ทนได้ไม่ถึงที่พักก็งัดเอารองเท้าแตะออกมา ถอดสนีกเกอร์หนังเก็บใส่กล่อง รู้สึกว่าเดินคล่องขึ้นหลายเท่าตัว ถึงWeluv Travel Guesthouse ในซอย Lorong Kampung Malabar ราว 4 ทุ่ม อาบน้ำแล้วนอนงีบ สามารถหลับลงได้อย่างง่ายดายด้วยความเพลีย ตื่นมาราว 5 ทุ่ม เกิดอาการครั่นเนื้อครั่นตัว ใส่แตะหนีบออกไปดูฟุตบอลอังกฤษในร้านบนถนน Chulia พร้อมกับจิบเบียร์ไทเกอร์ในราคาขวด (เล็ก) ละ 12 ริงกิต ฟุตบอลจบลง ผมเดินผ่านที่พักเพื่อจะหาอะไรกิน (อีกรอบ) ก่อนนอน ข้ามถนน Jalan Penang ไป มีร้านผัดหมี่แต่ผู้ผัดเป็นคนแขก และอีกร้านไม่แน่ใจว่าขายอะไร ดูแล้วจะหนักท้องไปเพราะดึกมากแล้ว เดินกลับฝั่งมาเข้าร้าน 7-11 หยิบบะหมี่ถ้วยมาจ่ายเงิน แคชเชียร์สาวมีต้นตระกูลเป็นคนไทย (พูดภาษาอังกฤษ) เธอเป็นรุ่นสุดท้ายแล้ว ผมถามว่า “ไม่มีลูกเหรอครับ ?” เธอตอบว่า “เลิกกับสามีไปแล้วโดยที่ยังไม่มีลูก” ขณะกดน้ำร้อนลงใส่ถ้วยบะหมี่ ผมหยิบเรื่องรองเท้ากัดขึ้นมาคุย เธอว่า “ต้องกัดรองเท้าเสียก่อนที่เราจะใส่” “ก่อนที่มันจะกัดเรา” ผมเสริม. https://www.thaipost.net/main/detail/16140 ท่องเที่ยว, ปีนัง, มาเลเชีย, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาศ, เบื้องหน้าที่ปรากฏ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg 15663 19/08/2018 00:00 19/08/2018 00:00 เข้าสุขาเป็นสุขี ที่ปีนัง ปั่นไปด้วยกันที่เมืองจอร์จทาวน์ เกาะปีนัง ผ่านเทศกาลสงกรานต์ไปได้ 1 สัปดาห์ ผมก็ตีตั๋วเครื่องบินไป – กลับ กรุงเทพฯ –ปีนัง ได้สำเร็จ หลังจากพยายามอยู่สี่ห้าวัน เว็บไซต์ของสายการบินไม่สามารถดำเนินการได้เมื่อถึงขั้นตอนชำระเงิน อาจจะมาจากคอมพิวเตอร์ของผม โทรศัพท์มือถือ หรืออะไรบางอย่างที่ไม่อาจเข้าใจได้ แต่ก็ได้ทำให้คืนก่อนบินผมต้องมีนัด 2นัด นัดแรกตอนค่ำกับชาวฝรั่งเศสและพรรคพวกชาวไทย ส่วนนัดที่ 2 กับเพื่อนชาวอิตาเลียน นัดนี้เลิกดึกชนิดข้ามวันใหม่ไปหลายชั่วโมง ทำให้ไม่กล้านอนเพราะกลัวจะตื่นสาย ตัดสินใจเก็บกระเป๋าแล้วออกไปสนามบินตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเพื่อรอโดยสารเครื่องบินเวลาเกือบ 11 โมง โดยที่ไม่สามารถข่มตาหลับลงได้แม้แต่นาทีเดียวทั้งที่สนามบินและบนเครื่อง ลองคิดดูเถิดครับว่าจะง่วงและเพลียขนาดไหน   เวลาของมาเลเซียเร็วกว่าไทย 1 ชั่วโมง เครื่องบินลงจอดที่ท่าอากาศยานนานาชาติปีนังเวลาประมาณบ่ายโมงครึ่ง ผ่านการตรวจคนเข้าเมืองอย่างง่ายดาย ผมจำรายละเอียดอะไรไม่ได้มากเพราะง่วงเต็มที จากนั้นออกจากสนามบินไปรอรถเมล์เข้าเมืองสาย 401E นานพอสมควรกว่าจะเข้ามาเทียบจอด บนรถเมล์ผมก็ยังไม่ได้หลับเพราะไม่มีที่ให้นั่ง รถวิ่งประมาณ 1 ชั่วโมง กว่าจะถึงชุมทางรถโดยสารที่อาคาร Komtar เมืองจอร์จทาวน์ จากนั้นเดินตามแผนที่กูเกิลในโทรศัพท์มือถือซึ่งได้ซื้อซิมการ์ดพร้อมสัญญาณอินเตอร์เน็ตมาตั้งแต่อาคารผู้โดยสารขาเข้าของสนามบินแล้ว ถึง Weluv Travel Guesthouse เวลาบ่าย 3 โมงกว่าๆ ผมโทรมาจองไว้เมื่อ 2 วันก่อน เพราะราคาถูกกว่าจองจากเว็บไซต์เอเจนซี่ทั่วไป ราคาห้องนอนเดี่ยวแบบห้องน้ำรวม 45 ริงกิต คิดเป็นเงินไทยโดยเอา 8 คูณ ก็ประมาณ 360 บาท เช็กอินแล้วผมก็หลับยาวจนถึง 1 ทุ่ม หน้าตา “ช็อปเฮาส์” ตึกแถวโบราณของชาวมาเลเซียเชื้อสายจีน อาบน้ำอาบท่าก่อนจะออกไปหามื้อค่ำก็พบว่าฝนได้เทลงมาสักพักแล้ว คนของเกสต์เฮาส์ที่อาจเป็นเครือญาติเจ้าของมีน้ำใจหยิบร่มยื่นให้ ผมเดินออกจากเกสต์เฮาส์ในซอย Kampong Malabar ออกไปยังถนน Chulia (จูเลีย) ถนนสายสำคัญทางประวัติศาสตร์ของเมืองจอร์จทาวน์ เกาะปีนัง ชื่อนี้เพี้ยนมาจาก Chulierซึ่งหมายถึงชาวอินเดียที่อาศัยอยู่ในรัฐทมิฬนาดู สมัยราชวงศ์โจฬะ (Chola) ปกครอง เมื่อครั้งแรกเริ่มอพยพมายังเกาะปีนัง เดิมทีถนนชื่อ “มาลาบาร์” ในตอนที่อังกฤษเข้ามายึดครอง ก่อนจะเปลี่ยนเป็น “จูเลีย” เมื่อพวกผู้ดีทราบว่าคนที่อาศัยอยู่บนถนนเส้นนี้ส่วนใหญ่มาจากทมิฬนาดูของอินเดียตอนใต้ ถนนจูเลีย (Lebuh Chulia) มีชื่อทางด้านร้านอาหารทั้งแบบภัตตาคารขนาดย่อมและประเภทหาบเร่แผงลอย ผับบาร์ และที่ตั้งของเกสต์เฮาส์ โฮสเทล ราคาประหยัด ทุกวันยามค่ำคืนระหว่างอยู่ในเกาะปีนัง ผมยังเห็นสตรีเชื้อสายอินเดียขายบริการยืนอยู่เป็นจุดๆ พวกเธอไม่เสนอขายพร่ำเพรื่อกับนักท่องเที่ยวทั่วไป หากแต่เจาะจงกับกลุ่มชาติพันธุ์อินเดียด้วยกันและอาจจะมีชาวตะวันตกด้วย ส่วนหน้าไทยแท้อย่างผมไม่ใช่สเป็กของพวกเธอ เนื่องจากฝนยังหยุดไม่สนิททำให้ถนนเฉอะแฉ ผมรู้สึกไม่สะดวกที่จะกินตามร้านแผงลอยริมถนน จึงเดินเข้าไปในซอยหนึ่ง มีร้านอาหารจีนตั้งอยู่ติดกัน 2ร้าน ร้านหนึ่งคนเต็มจนแน่น อีกร้านแทบไม่มีลูกค้า ผมเลือกร้านหลังอย่างไม่ต้องสงสัยเพราะหิวและไม่อยากเสี่ยงโรคกระเพาะ  ภาพเหล็กดัดล้อเลียนบริเวณปากซอย Kampong Malabar ระบุว่าบริเวณนี้ชาวญี่ปุ่นในยุคต้นคริสต์ศตวรรษที่แล้วนิยมเปิดร้านขายกล้องถ่ายรูปบังหน้า ที่แท้เป็นพวกนักสืบราชการลับ สั่งผัดหมี่ปลากะพง และปลาทอด 3 ตัว โดยชี้ไปที่เมนู ปรากฏว่าปลาทอดที่มาเสิร์ฟคือปลาทู ตอนดูในเมนูผมดูไม่ออก มีน้ำพริกกะปิมาวางไว้ข้างๆ ผมก็เอามือเขี่ยออกไปอยู่ที่ขอบโต๊ะ ผัดหมี่แม้ว่าจะออกจืดๆ แต่กินไปเรื่อยๆ ก็อร่อยดี ส่วนปลาทูทอดก็คือปลาทูทอด ยังดีที่เป็นปลาทูสด ไม่เค็ม ราคาอาหารพอๆ กับเมืองไทย หากจะแพงกว่าก็ไม่มาก เพื่อนอิตาเลียนผู้ทำให้ผมไม่ได้นอนเมื่อคืนวาน ส่งข้อความมาแนะนำบรรดาร้านอาหารและร้านจำหน่ายสุราที่เขาชื่นชอบเพราะมีประสบการณ์เดินทางมาปีนังหลายครั้ง เขาว่าหากจะดื่มต้องย่าน Love Lane ซึ่งเป็นซอยหนึ่งบนถนนจูเลีย ถ้าต้องการร้านราคาถูกให้เดินตรงไปแล้วเลี้ยวขวาเข้าซอย Stewart เดินไปเรื่อยๆ ก็จะเจอร้าน Antarabangsa Enterprise อยู่ทางขวามือ ผมเดินตามคำแนะนำของผู้รู้ไปจนถึงช่วงที่ซอย Stewart ตีออกเป็นโค้ง พบว่าร้าน Antarabangsa Enterprise เป็นร้านขายเหล้าเบียร์แบบส่งและปลีกในร้านเดียวกัน แถมยังตั้งโต๊ะเก้าอี้ไว้หลายชุดให้ลูกค้าซื้อออกไปนั่งดื่ม ตรงข้ามร้านมีรถตู้จอดทอดไก่ขาย พิจารณาแล้วไม่ค่อยน่านั่งเพราะทึมๆ หม่นๆ ไม่มีความคึกคัก หรือภาษาอังกฤษเรียก “เอเนอร์จี” ที่ไม่มีเอเนอร์จีนี่ก็เพราะไม่มีคนเป็นลำดับแรก ลำดับที่สองคือหากมีคนก็ต้องดูว่าเป็นคนแบบไหน และสื่อสารสัมพันธ์กันอย่างไร ในที่สุดก็ถอยออกมา เดินกลับไปยังช่วงต้นของซอย Love Lane เจ้าของบาร์และพนักงานส่วนใหญ่เป็นแขกอินเดีย แม้แต่ลูกค้าเองก็เป็นแขกอินเดียเสียเกินครึ่ง ทั้งอินเดียที่เดินทางมาท่องเที่ยวและอินเดียที่ตั้งรกรากอยู่ในปีนัง สังเกตเห็นว่าแก้วเบียร์สำหรับลูกค้าที่มากันเป็นหมู่ อาจจะสั่งขวดใหญ่หรือแบบทาวเวอร์ก็จะได้แก้วใบเล็กๆ ขนาดโตกว่าแก้วช็อตไม่มาก เล็กกว่าแก้วเบียร์เกาหลีเสียอีก ก็ให้รู้สึกแปลกใจว่าทำไมไม่ใช้แก้วที่มีหูจับหรือแก้วชนิดก้นลีบปากกว้าง หนึ่งในชุดภาพแมว มีลิงและหนูขอแจมด้วย ผมแวะดูฟุตบอลอังกฤษที่ร้านชื่อ Wooden Tipsy สั่งเบียร์สด Carlsberg มา 1 แก้วขนาดประมาณ 330 มิลลิลิตรเพื่อเสริมความลื่นไหลของเกม ราคาแก้วละ 11 ริงกิต หรือประมาณ 90 บาท ดื่มหมดแก้วพนักงานก็ยกมาให้อีก บอกว่า “ชั่วโมงสุขสันต์ ซื้อ 1 แถม 1” จนสุดท้ายกรรมการเป่านกหวีดหมดเวลาเกือบพร้อมๆ กับที่เบียร์หมดแก้วที่สอง ผมเดินกลับที่พักแล้วออกมาใหม่ นั่งใกล้ๆ ร้านเดิมเพื่อดูฟุตบอลอีกคู่ คราวนี้ต้องทำให้ฟื้นด้วยเตกีลา 1 ช็อต ก่อนจะผ่อนคลายด้วยเบียร์ Skol เบียร์ที่มีคาร์ลสเบิร์กเป็นบริษัทแม่ ถูกขายสิทธิบัตรการผลิตไปในหลายประเทศ โด่งดังในประเทศบราซิล โดยที่ดั้งเดิมนั้นเป็นของสก็อตแลนด์ มาจากคำว่า Skal (สโกล) ในภาษาตระกูลนอร์ดิค ใช้กันในนอร์เวย์ เดนมาร์ก และสวีเดน แปลว่าCheers หรือ ไชโย (ส่วนฟินแลนด์นั้นใช้คำว่า Kippis (คิปปิส) เนื่องจากมีบรรพบุรุษต่างเหล่ากอกัน) บ้านเราไม่เคยเห็นเบียร์ยี่ห้อนี้ ที่มีจำหน่ายในมาเลเซียน่าจะมาจากเหตุที่สหราชอาณาจักรเคยเป็นผู้ปกครองและนำเข้ามาในช่วงแรกๆ จนเกิดความเคยชินในตลาดนักดื่ม ทั้งนี้เนื่องจากมาเลเซียเป็นประเทศมุสลิม การดื่มของมึนเมาเป็นของต้องห้าม เมืองที่อนุญาตและดื่มกันอย่างเป็นล่ำเป็นสันนอกจากปีนังแล้วก็คือเมืองหลวงกัวลาลัมเปอร์ เพื่อจุดประสงค์บริการนักท่องเที่ยวต่างศาสนาในราคาที่ค่อนข้างแพง แมวส้มยักษ์ อยู่ตรงข้ามที่แล้ว วันต่อมาผมถูกปลุกให้ตื่นตั้งแต่เช้าโดยเสียงคนย่ำเท้าจากห้องชั้นบน เพราะอาคารในย่านนี้เป็นสไตล์จีนที่เรียกว่า “Shophouse” ปูกระดานไม้ คนที่จะอยู่บนบ้านไม้สองชั้นขึ้นไปได้ นอกจากคนจีนเปอรานากันแล้วก็น่าจะมีคนไทยในต่างจังหวัดและอาจต้องพ่วงด้วยคำว่า “สมัยก่อน” เข้าไปด้วย ตอนเด็กๆ ผมเคยได้ยินคนแก่ๆ ดุสาวแรกแย้มประจำเรือนว่า “เดินตีนหนักอย่างนี้ระวังจะหาผัวไม่ได้” อยู่บ่อยๆ คนอยากนอนนั้นแม้เอาสเต๊กมาป้อนก็ขอผ่าน เกิดความคิดที่จะขึ้นไปอัญเชิญคำคนแก่มอบให้กับผู้พักข้างบน แต่ด้วยความเพลียเพราะเมื่อวานนอนน้อยก็พยายามนอนต่อและหลับลงไปได้ จนตื่นอีกครั้งเวลาเกือบเที่ยงเพราะเสียงย่ำเท้าจากชั้นบนเหมือนเดิม ผมเดินขึ้นไปดูก็พบว่าเป็นนักท่องเที่ยวหญิงชาวจีน 2 คน เห็นว่าพวกเขาเก็บของกำลังจะเช็กเอาต์จึงไม่ได้พูดอะไร เมื่อพวกเขาออกไปแล้วผมก็นอนต่อจนถึงบ่ายโมงเพราะเมื่อวานตอนเช็กอินได้จ่ายเงินสำหรับ 2 วันไปแล้ว จึงนอนโดยไม่ต้องพะวงเวลาเช็กเอาต์ พี่เจ้าของเกสต์เฮาส์แนะนำร้านอาหารจีนฝั่งตรงข้ามชื่อ Hon Kei ลูกค้าแน่นร้าน แกว่า “เวรี่กู้ด” ผมข้ามไปชี้ตามรูปในเมนู ได้ก๋วยเตี๋ยวหมูเด้งใส่ไข่ลวก เส้นคล้ายขนมจีน อร่อยสมคำชม และไม่สงสัยแล้วที่คนเยอะ เสร็จมื้อเช้าในเวลาบ่ายสองผมก็ออกเดินไปหาภาพเขียนบนกำแพง (Mural) ของเมืองจอร์จทาวน์ หรือสตรีทอาร์ต ที่มีอยู่ทั่วเขตเมืองเก่า กระจุกอยู่มากเป็นพิเศษในเขตที่เรียกว่า Core Zone ของพื้นที่ที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อปี ค.ศ. 2008 ขนาด 109 เฮกตาร์ หรือเกือบ 700 ไร่ (ส่วนที่เป็นโซนกันชนมีอีก 150 เฮกตาร์) ซึ่งหากมองจากแผนที่ก็คือสามเหลี่ยมส่วนปลายสุดของเกาะปีนังด้านตะวันออกเฉียงเหนือ ในสังคมที่มีทั้งชาวพุทธ มุสลิม ฮินดู และคริสเตียน แมวคือสัตว์ที่มีความเป็นกลางที่สุด ภาพเขียนบนกำแพงนี้เริ่มขึ้นจากเทศกาล George Town Festival ในปี ค.ศ. 2012 เออร์เนสต์ ซาชาเรวิช ศิลปินชาวลิธัวเนียนได้สร้างสรรค์ขึ้นจำนวน 6ภาพ สื่อถึงวัฒนธรรม ผู้คน และวิถีชีวิตของจอร์จทาวน์ จากนั้นก็มีศิลปินท้องถิ่นวาดเพิ่มขึ้นอีกหลายภาพ โดยเฉพาะภาพแมวในอิริยาบถต่างๆ นอกจากภาพเขียนบนกำแพงแล้ว ยังมีศิลปะภาพและตัวหนังสือเหล็กดัดที่ออกไปในทางล้อเลียนอีกจำนวน 52 ชิ้นกระจายอยู่ทั่วเขตเมืองเก่าจอร์จทาวน์อีกด้วย ทำให้ปีนังมีชีวิตชีวาขึ้นเป็นอย่างมาก ก่อนจะตามมาด้วยนักท่องเที่ยว และเงินของนักท่องเที่ยวที่มากยิ่งกว่า    ผมเดินไปตั้งหลักเสียไกลที่ถนนเส้นเลียบทะเลฝั่งตะวันออก (แต่มองไม่เห็นทะเล) ตรงข้ามกับรัฐปีนังแผ่นดินใหญ่ หรือที่เรียก “เซเบอรังเปอไร” จากนั้นตัดเข้าถนนเส้นในชื่อ Lebuh Victoria อาศัยชายคาตึกแถวสองชั้นโบราณเป็นที่หลบแดดร้อน หาภาพเขียนกำแพงได้สองสามรูปก็ปวดท้องต้องเข้าห้องน้ำ มีร้านกาแฟโบราณอยู่บริเวณสี่แยกที่ตัดกันระหว่างถนน Lebuh Pantai และถนน Lebuh Armenian ผมเข้าไปสั่งกาแฟใส่นม ไม่ใส่น้ำตาล แล้วทำทีไปนั่งโต๊ะหน้าร้าน วางหมวกแก๊ปและแผนที่ไว้ เดินไปขอเข้าห้องน้ำ เฮียเจ้าของร้านบอกว่ากาแฟเสร็จพอดีขอวางไว้บนเคาน์เตอร์ก่อน เข้าห้องน้ำเสร็จแล้วค่อยมารับ เด็กน้อยแห่งถนน Jalan Masjid Kapitan Keling ในห้องน้ำที่น่าจะใช้เป็นห้องเก็บของด้วย มีห้องส้วมแยกออกไปที่มุมห้อง ผมหาสวิตช์ไฟไม่เจอ และเหตุการณ์กระชั้นชิดมากจนต้องประกอบกิจนั่งยองๆ แบบมืดๆ แล้วค่อยนึกขึ้นได้ว่ามีไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือ กาแฟที่ไม่ร้อนแล้วกลับเป็นผลดีเพราะไม่งั้นคงร้อนแข่งกับอากาศร้อน ผมสั่งน้ำแอปเปิลปั่นไม่ใส่น้ำแข็งมาดื่มเสริมวิตามีซีหลังกาแฟ ซึ่งอาจไม่ช่วยอะไร เพราะเคยอ่านพบว่ากาแฟต้องกินห่างจากวิตามีต่างๆ ประมาณ 2 ชั่วโมง วิตามินจึงจะถูกดูดซึมเข้าร่างกายโดยที่กาแฟไม่มาขัดขวาง กาแฟโบราณราคาแค่ 2.5 ริงกิต หรือประมาณ 20 บาท ส่วนน้ำแอปเปิลราคา 5 ริงกิต หรือแค่ 40 บาท ถือว่าถูกกว่าที่คิด ตอนที่ซื้อของแล้วคิดเป็นเงินไทยนั้นจะรู้สึกดีก็ต่อเมื่อค่าเงินสกุลต่างชาติไม่สูง อย่างมาเลเซียนริงกิตนี้ตกจากสิบบาทกว่าๆ ลงมาเหลือประมาณ 8 บาทอยู่ได้ราวสามปีแล้ว แต่หากเทียบกับดอลลาร์สหรัฐฯ ยูโร หรือฟรังก์สวิสแล้ว อาจจะรู้สึกแย่ขึ้นมาทันที ตรงข้ามร้านกาแฟที่ผมเพิ่งจ่ายเงินออกมามีภาพเขียนเด็กสองพี่น้องบนจักรยาน นักท่องเที่ยวทั้งหัวดำหัวแดงเข้าคิวถ่ายรูปกันอยู่หลายคน ถือเป็นภาพยอดนิยมภาพหนึ่ง ผมเดินเจออีกสามสี่ภาพบนถนนอาร์มีเนียน บางภาพอยู่ในซอยแคบๆ เหมือนต้องการเล่นซ่อนหากับนักท่องเที่ยว คนที่หาเจอก็ดีใจนิดๆ ทั้งที่ทุกภาพมีไกด์ไว้แล้วในแผนที่ แต่มีอยู่ภาพหนึ่งซึ่งหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ จะขออธิบายในฉบับถัดไป บนถนนอาร์มีเนียนมีร้านขายของที่ระลึกตั้งอยู่หลายร้าน ผมเลือกจากแผงค้าที่ตั้งบนทางเท้า เห็นรูปแมวในแผ่นแม่เหล็กติดตู้เย็น เป็นภาพที่ไม่ได้อยู่ในเอกสารแผนที่ เจ๊คนขายบอกว่าอยู่ตรงข้ามกับภาพเด็กยืนเขย่งขาบนเก้าอี้ พอเดินไปตามลายแทงก็เจอชายวัยกลางคนกำลังถ่ายรูปหญิงสาวหน้าตาดี เธออยู่กับภาพเขียนแมวที่โผล่หน้ามาจากหน้าต่าง แมวนี้มีมนต์ วันนี้วันที่ 19 พอดิบพอดี ผู้ชายหันมาพูดภาษาไทยกับผมว่า “ดูรูปให้หน่อยสิครับว่าโฟกัสไหม” แกมั่นใจมากว่าผมเป็นคนไทย  หญิงสาวเดินมาดูรูปแล้วพูดว่า “พ่อตาไม่ดีค่ะ บางทีเล็งอยู่สามสี่นาที อ๋อโฟกัสแล้วนี่คะ” แล้วสองพ่อลูกก็เดินจากไปโดยที่ผมไม่ทันได้พูดอะไรสักคำ. https://www.thaipost.net/main/detail/15663 ท่องเที่ยว, ปีนัง, มาเลเชีย, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาศ, เบื้องหน้าที่ปรากฏ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg