82411 01/11/2020 00:01 01/11/2020 00:01 สิ่งที่กำลังขาดหายขณะเราต้องการมันที่สุด                                                   (1)         ความ อึด ความ ทน...มันคงต้องมีอะไรดีๆ ซักอย่าง ไม่ก็ 8 อย่าง 9 อย่าง หรือกี่ต่อกี่อย่างก็แล้วแต่นั่นแหละทั่น ไม่งั้น...จู่ๆ พระนบี มูฮัมหมัด แห่งศาสนาอิสลาม ท่านคงไม่ลุกขึ้นมาอบรม สั่งสอน ให้บรรดามุสลิมทั้งหลาย ต้องอดน้ำ อดข้าว ห้ามกิน ห้ามดื่ม ไปจนกว่าจะดึกๆ ดื่นๆ ในช่วงวาระสำคัญของศาสนาอิสลาม หรือช่วง ถือศีลอด ในเดือนรอมฎอน อะไรทำนองนั้น...                                                          (2)         ไม่ต่างอะไรไปจาก พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ของหมู่เฮาทั้งหลาย...ที่ถึงกับต้องบัญญัติ ควบคุมความประพฤติและปฏิบัติของบรรดาพระสงฆ์ องค์เจ้า ไว้ด้วย ศีล หรือวินัย ถึง 227 ข้อด้วยกัน คือสำหรับปุถุชนคนธรรมดา อย่างบรรดาเราๆ-ทั่นๆ แค่เจอกับ ศีล 5 หรือ ศีล 8...ก็ตายแล้ว!!! แต่สำหรับบรรดาพวก พระ หรือบรรดาผู้ที่คิดจะเดินตามรอยบาทพระศาสดาแบบจริงๆ-จังๆ หนีไม่พ้นต้องถูกฝึก ถูกปรือ ความอึด ความทน ด้วยการสั่งให้ห้ามโน่น ห้ามนี่ เต็มไปด้วยรายละเอียดปลีกย่อยชนิดถึงขั้น...ห้ามไม่ให้เอาน้ำมีตัวสัตว์รดหญ้าหรือดิน-ห้ามไปดูกองทัพที่ยกไป-มา-ห้ามขอผ้าห่มหนาวเกินราคา 16 กหาปณะ ไปจนกระทั่ง...ห้ามฉันกระเทียม ฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯ เอาเลยถึงขั้นนั้น...                                                      (3)         เช่นเดียวกับ พระเยซูคริสต์ หรือ พระจีซัส ไครส์ ผู้สุดแสนจะโรมันคาทอลิก ที่ถ้าลองต้องเจอใครกรากเข้ามา ตบแก้มซ้าย เมื่อไหร่และอย่างไร ท่านดันเสนอแนะให้ เอียงแก้มขวา ไปให้เขาตบอีกซะนี่!!! ใครฟ้องร้องขึ้นโรง-ขึ้นศาล คิดจะเอาสมบัติ หรือแม้แต่เสื้อผ้าที่ห่อหุ้มร่างกาย ท่านกลับยุให้ถอดเสื้อคลุม มอบให้เขาไปด้วย แถมห้ามไม่ให้สั่งสมเงินทองไว้ในโลกมนุษย์ ไม่ว่าจะอดๆ อยากๆ ไม่มีเสื้อผ้าอาภรณ์เป็นเครื่องประดับ แต่สู้การสั่งสมความดี ความงาม อันถือเป็นสมบัติในโลกแห่งจิตวิญญาณ หรือพร้อมยอมเป็นดอกไม้ริมทาง ที่แม้ไม่ได้แต่งองค์ ทรงเครื่อง แต่อาจงดงามซะยิ่งกว่าเครื่องแต่งกายของกษัตริย์โซโลมอน ไม่รู้จะกี่เท่าต่อกี่เท่า ฯลฯ...                                                        (4)         อะไรต่อมิอะไรเหล่านี้...ล้วนแต่เป็นเครื่องสะท้อนให้เห็นถึงคุณค่า ราคา ของความ อึด ความ ทน นั่นแหละเป็นสำคัญ ชนิดใครก็ตาม ที่อึดกว่า ทนกว่า ก็น่าจะเป็นผู้ที่มีคุณลักษณะ มีคุณสมบัติ มากพอที่จะเดินไปใน แนวทางแห่งพระเจ้า หรือ แนวทางแห่งศาสนา ในแต่ละศาสนา ได้แบบเท่าไหร่ก็เท่ากัน โดยเชื่อๆ ไปในแนวเดียวกันซะเป็นส่วนใหญ่นั่นแหละว่า แนวทางที่ว่านี้ หรือทำนองนี้ น่าจะนำไปสู่ความสุข ความสงบเย็น ความสว่าง สะอาด หรืออาจนำไปสู่ สวรรค์ ถ้าหากสิ่งที่ว่านี้มีจริง ไม่ว่าจะในแง่ สวรรค์ในอก-นรกในใจ หรือสวรรค์และนรกในชั้นไหน ขุมไหน ก็ตามแต่...                                                        (5)         ดังนั้น...ความ อึด ความ ทน หรือถ้าเรียกตามภาษา พระ ว่า ขันติธรรม อะไรทำนองนั้น ย่อมน่าจะนำมาซึ่ง “ประโยชน์” ชนิดมากมายมหาศาล บานตะเกียง อยู่พอสมควร ไม่ว่าในแง่ส่วนตัว หรือในระดับสังคม ระดับชาติ ก็แล้วแต่ ขึ้นอยู่กับว่าจะนำมาใคร่ครวญ พิจารณา กันในระดับไหนต่อระดับไหน ยิ่งโดยเฉพาะบ้านเราในช่วงระยะนี้ ที่อะไรต่อมิอะไรดูจะก่อให้เกิดบรรยากาศ แบบที่บรรดานักคิด นักปราชญ์ เมื่อยุคอดีต โดยจะเป็นใครก็คงยากที่จะสืบหาได้แน่ชัด แต่ท่านได้เอ่ยไว้เป็นวาทะได้ค่อนข้าง เก๋ เอามากๆ ประมาณว่า...Patience is the virtue most needed just when we run out of it. โดยอาจารย์ กรุณาและเรืองอุไร กุศลาสัย ท่านได้ถอดความ แปลความเอาไว้ว่า...ขันติธรรมความอดทน เป็นคุณสมบัติที่เรามักขาด โดยเฉพาะในยามที่เราต้องการมันที่สุด ทำนองนั้น...                                                         (6)         คือพูดง่ายๆ ว่า...อะไรต่อมิอะไรในช่วงนี้ มันออกจะก่อให้เกิดความเปรี้ยวมือ เปรี้ยวตีน สำหรับใครต่อใครในแทบทุกระดับ ทุกชนชั้นและชั้นชน ด้วยอุบัติการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นมากลางบ้าน กลางเมือง กลางถนน ทั้งในโลกเสมือนจริง ไปจนโลกแห่งความเป็นจริง จนต่างฝ่ายต่างอดไม่ได้ที่จะต้องเขย่าแข้ง เขย่าขา เขย่ามือ เขย่าตีน เกิดอาการ เส้นกระตุก กันไปทั้งบ้าน ทั้งเมือง เอาเลยก็ว่าได้ และโดยบรรยากาศทำนองนี้นี่เอง ที่ทำให้สิ่งที่เรียกว่า ขันติธรรม มันจึงสำคัญเอามากๆ เพราะเป็นบรรยากาศที่สามารถทำให้สิ่งที่ว่านี้ ขาดผึง เอาได้ง่ายๆ หรือทำให้ใครต่อใครไม่คิดจะ อึด ไม่คิดจะ ทน ต่อไปอีกแล้ว...                                                      (7)         ซึ่งก็แน่ล่ะว่า...ถ้าต่างฝ่ายต่างไม่คิดจะอึด ไม่คิดจะทน ฝ่ายที่ถูกตบแก้มซ้าย อดมิได้ที่จะต้องสาดส้นตีนข้างขวาสวนกลับ ฝ่ายที่โดน ทัวร์ลง หันไปขับรถสิบล้อ หรือรถบดถนน พุ่งเข้าประสานงาแบบให้เละกันไปข้าง ฯลฯ อะไรประมาณนั้น สิ่งที่หนีไม่พ้นต้อง ฉิบหาย เป็นอันดับแรก ย่อมหนีไม่พ้นไปจากสภาพความเป็นไปของบ้านเมือง ที่บรรดา ความสงบเรียบร้อย ในทุกระดับกำลังเป็นที่ปรารถนาและต้องการเอามากๆ หรือไม่ว่าใคร ชนะ แต่ยังไงๆ...คงต้อง แพ้ ไปด้วยกันทุกฝ่ายอย่างมิอาจหลีกเลี่ยงและปฏิเสธได้ ด้วยเหตุนี้...คงหนีไม่พ้นต้องหันไปให้ความสำคัญกับความอึด ความทน กับ ขันติธรรม ไว้ให้มากๆ นั่นแหละดี...                                  ------------------------------------------------------- https://www.thaipost.net/main/detail/82411 ทรรศนะ, พระจีซัส ไครส์, พระนบี มูฮัมหมัด, พระสัมมาสัมพุทธเจ้า, พระเยซูคริสต์, สวรรค์ในอก-นรกในใจ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a37687f6cada.jpg 15317 14/08/2018 00:01 14/08/2018 00:01 12 สิงหาฯ กับ...ทางสายกลาง       วันแม่...หรือวันที่ 12 สิงหาคมผ่านพ้นไปแล้ววัน-สองวัน แต่สิ่งที่ยังไม่น่าจะผ่าน ยังเป็นอะไรที่เหมาะสม สอดคล้อง กับกาลสมัย ยุคสมัย ไปโดยตลอด โดยเฉพาะยุคนี้ สมัยนี้ นั่นก็คือ คำขวัญวันแม่ ปีพุทธศักราช 2559 ของสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ในรัชกาลที่ 9 ที่สามารถหยิบมาใช้เป็นแบบอย่าง แนวทาง สำหรับผู้ซึ่งต่างต้องมี แม่ ไปด้วยกันทั้งสิ้น...                                                               --------------------------------------------------------       แม่อย่าง สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ในรัชกาลที่ 9 ท่านได้ทรงประทานคำขวัญวันแม่ไว้ตั้งแต่เมื่อช่วง 2 ปีที่แล้ว เป็นบทกลอนสั้นๆ เรียบๆ ง่ายๆ มีใจความว่า... สอนให้ลูกทั้งหลายเดินสายกลาง-ทำทุกอย่างพอดีมีเหตุผล-ประกอบด้วยคุณธรรมนำทางตน-ย่อมได้คนดีพอต่อบ้านเมือง แต่ถ้านำมาใคร่ครวญ พิจารณา ซัก 10 เที่ยว 20 เที่ยว เป็นอย่างน้อย อะไรที่สั้นๆ เรียบๆ ง่ายๆ นี่แหละ ออกจะเป็นอะไรที่ลึกซึ้ง ซับซ้อน กว้างขวางและใหญ่โต แถมยังสอดคล้อง เหมาะสม กับความเป็นไปของยุคสมัย ชนิด อกาลิโก หรือไม่ขึ้นอยู่กับกาล สถานที่ เอาเลยก็ว่าได้...                                                                -------------------------------------------------------       คือคำว่า เดินสายกลาง หรือ ทางสายกลาง นั้น...สำหรับผู้คนในสังคมบ้านเรา คงไม่ถือเป็น คำใหม่ หรือคำที่แปลกออกไปจากการรับรู้ รับทราบ มากมายซักเท่าไหร่นัก เนื่องจากเป็นถ้อยคำที่บรรดา ชาวพุทธ มักหยิบมาใช้เป็นแบบอย่าง แนวทาง โดยอ้างอิงเอามาจากคำพูด คำตรัส ของ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า นั่นเอง อย่างที่เรียกๆกันว่า มัชฌิมาปฏิปทา อะไรประมาณนั้น แต่แม้จะเป็นถ้อยคำที่คุ้นหูกันมานาน เคยได้ยิน ได้ฟังกันมานาน หากจะนำไปสู่ การปฏิบัติ แล้ว คงปฏิเสธไม่ได้ว่า...ออกจะเป็นอะไรที่ยากซ์ซ์ซ์เอาเรื่องมิใช่น้อย หรือเป็นอะไรที่ซับซ้อนเกินไปกว่าจะอาศัย สัญชาตญาณแบบดิบๆ เป็นเครื่องวัดตัดสินกันได้ง่ายๆ...                                                                ------------------------------------------------------       พูดง่ายๆ ว่า...เป็นสิ่งที่ต้องอาศัยทั้ง สติ และ ปัญญา เผลอๆ ต้องผนวกรวม สมาธิ เข้าไปอีกด้วย ถึงจะทำให้การปฏิบัตินั้นๆ มันไม่ออกไปทาง สุดโต่ง ไปในด้านหนึ่ง ด้านใด ไม่ตึงไป ไม่หย่อนไป อันเป็นลักษณะอาการโดยพื้นฐานของบรรดาผู้ซึ่งมักติดยึดอยู่ในสัญชาตญาณดิบทั้งหลาย ที่เมื่อมีอะไรมา กระทบ กับประสาทสัมผัสทั้ง 5 สัญชาตญาณ ไม่ว่าในแบบดิบ-ไม่ดิบ มันมักจะก่อให้เกิดการ ปรุงแต่ง อารมณ์ ความรู้สึก ออกมาในลักษณะตึงๆ หย่อนๆ กันไปตามสภาพ โอกาสที่จะเป็นไปในแบบกลางๆ มันจึงแทบไม่มี โดยเฉพาะถ้าหากไม่มี สติ และ ปัญญา เป็นเครื่องมือแยกแยะกันในระดับพื้นฐาน อย่างมาก...ก็อาจเป็นได้แบบ กลางกลวง หรือกลางแบบไม่รู้เรื่อง รู้ราว รู้ร้อน รู้หนาว อะไรกับใครเขาเลย...                                                                ----------------------------------------------------------       กลางแบบ มัชฌิมาปฏิปทา หรือแบบ ทางสายกลาง ที่ถูกนำมาเสนอไว้เป็นแบบอย่าง แนวทาง จึงเป็นกลางในแบบที่ต้องอาศัยสิ่งที่เหนือไปกว่าสัญชาตญาณดิบอย่างชนิดเยอะแยะ มากมาย ไม่ว่าจะเป็น ความมีเหตุ-มีผล, ประสบการณ์และวุฒิภาวะ ไปจนถึงสิ่งที่เรียกว่า คุณธรรม อันประกอบไปด้วยธรรมะในแต่ละรูป แต่ละแบบ ที่ต้องพยายามหล่อหลอมขึ้นมาภายในตัวของตัวเอง หรือ จิตสำนึก ของตัวเองให้จงได้ และด้วยแบบอย่าง แนวทาง การสอน การเสนอแนะ ไปจนถึงการฝึก การปฏิบัติ กันแบบจริงๆ จังๆ นั่นเอง โอกาสที่จะนำไปสู่สภาวะ ย่อมได้คนดีพอต่อบ้านเมือง มันถึงจะเป็นไปได้...                                                                 ---------------------------------------------------------       โดยเฉพาะอย่างยิ่งในโลกยุคใหม่ สังคมสมัยใหม่...สิ่งที่เรียกว่า ความเป็นกลาง หรือ ทางสายกลาง ในลักษณะเช่นนี้นี่แหละ ถือเป็นสิ่งสำคัญเอามากๆ อาจเรียกว่า...ถือเป็นตัวชี้เป็น ชี้ตาย ชี้ถึงความเป็นไปในอนาคตของบ้านเมือง หรือแม้แต่โลกทั้งโลกเอาเลยก็ยังได้ เนื่องจากมันเป็นโลกในยุคที่สิ่งที่เรียกว่า เทคโนโลยี มันก้าวหน้า ก้าวไกล จนกลายเป็นทั้งตัวรองรับ และเป็นตัวกระตุ้น ให้ใครต่อใครสามารถงัดเอา สัญชาตญาณดิบ ของตัวเอง ออกมาใช้เป็นเครื่องมือในการปกป้อง คุ้มครอง หรือเครื่องมือในการทำร้าย ทำลาย ประหัตประหารกันและกันได้ทุกเมื่อ...                                                                      -----------------------------------------------------       เรียกว่า...เมื่อไหร่ที่สัญชาตญาณดิบ ปรุงแต่ง ให้เกิดความรัก ความชอบ ก็อาจไปไกลถึงขั้นพร้อมจะแหกทวารดม เกิดอาการหลงใหล ลุ่มหลง ชนิดขาดสติ ขาดปัญญา เอาง่ายๆ แต่เมื่อไหร่ที่สัญชาตญาณดิบ ปรุงแต่ง ไปในทิศทางตรงกันข้าม ให้โกรธ เกลียด เคียดแค้น อาฆาต พยาบาท ก็ออกมาใส่กันชนิดเละเทะ เละเทอะ เลอะเทะ กันไปเป็นข้างๆ ชนิดไม่คิดจะสนใจในเรื่องคุณธรรม มโนธรรม ขันติธรรม หรือแม้แต่ มนุษยธรรม เอาเลยแม้แต่น้อย ด้วยความก้าวหน้า ก้าวไกล ของ เทคโนโลยี ที่มันหมุนโลก เปลี่ยนโลก เปลี่ยนสังคมต่างๆ ให้เป็นไปในแนวนี้นั่นเอง สิ่งที่เรียกว่า ทางสายกลาง จึงเป็นสิ่งที่สำคัญเอามากๆ หรือสำคัญอย่างชนิดฉกาจฉกรรจ์เอาเลยก็ว่าได้...                                                                         ----------------------------------------------------       ด้วยเหตุนี้...แม้ว่าวันที่ 12 สิงหาคม จะผ่านไปแล้ววัน-สองวัน หรือ คำขวัญวันแม่ ปีพุทธศักราช 2559 จะผ่านมาแล้วปี-สองปี แต่ทุกถ้อยคำ ทุกตัวอักษร ในบทกลอนสั้นๆ และเรียบๆ ง่ายๆ ที่ว่านี้ คงต้องนำมาจดจำ จดจารึกเอาไว้ในกะโหลกของบรรดาเราๆ-ทั่นๆ ทั้งหลาย ที่ล้วนแต่ต้องมี แม่ มาด้วยกันทั้งสิ้น ให้เป็นทั้งแบบอย่าง แนวทาง เป็นสิ่งที่ถูกนำไปปฏิบัติกันอย่างจริงๆ จังๆ ไม่ต่างไปจาก คำสอนของแม่ ของใครๆ ก็ย่อมได้ เพื่อให้ ได้คนดีพอต่อบ้านเมือง ไม่ว่าโลก หรือประเทศไทย จะหมุนเวียนเปลี่ยนผันไปในลักษณะไหนก็ตามที...                                                                             ----------------------------------------------------       ปิดท้ายด้วยวาทะวันนี้ จาก High Roads of Literature... Wit and sense, virtues and human knowledge—all that might make this dull word a business of delight.-ปัญญา ไหวพริบ สติสัมปะชัญญะ คุณธรรมและความรู้ กล่าวโดยย่อก็คือ สิ่งทั้งหลายทั้งปวงที่จะเอื้ออำนวยให้โลกอันน่าเบื่อ กลายเป็นสถานที่อันน่าภิรมย์ชมชื่น...      ---------------------------------------------------- https://www.thaipost.net/main/detail/15317 คำขวัญวันแม่, ท่านขุนน้อย, พระสัมมาสัมพุทธเจ้า, วันแม่, สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ในรัชกาลที่ 9 FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20180113/5a59fd579d53a.jpg 11689 20/06/2018 00:01 20/06/2018 00:01 ความเชื่อที่ขาดสติ      ยังคงเป็น..ทอล์กออฟเดอะทาวน์สำหรับเรื่องราวข่าวอื้อฉาว...คุณพระช่วย!! ว่าด้วยปัญหาพฤติกรรมของพระภิกษุสงฆ์บางรูปบางคน      มองในมุมบวกแล้ว นับว่าเป็นสิ่งดีงามที่มีการกวาดวัดวาอารามให้สะอาดสะอ้าน สมกับเป็นสถาบันศาสนาที่ควรบริสุทธิ์ ผุดผ่อง โปร่งใส      มองในมุมลบ ย่อมต้องมีข้อกล่าวหาต่างๆ นานาว่าเป็นการทำลายภาพลักษณ์ของพุทธศาสนา      แล้วคุณล่ะ ...มองมุมไหนกันบ้าง!!!      อย่างไรก็ตาม ล่าสุด นิด้าโพลก็ทำการสำรวจมุมมองของประชากรมาส่วนหนึ่งที่สะท้อนบอกว่า ศรัทธาของพุทธศาสนิกชนต่อองค์กรสงฆ์นั้น มิได้เสื่อมสลายจนเอาไม่อยู่ เพราะอย่างน้อย ...เมื่อถามถึงความศรัทธาของประชาชนต่อองค์กรพระสงฆ์ จากกระแสข่าวการทุจริตในองค์กรพระสงฆ์ พบว่า ประชาชนส่วนใหญ่ ร้อยละ 63.36 ระบุว่า มีความศรัทธาต่อองค์กรพระสงฆ์เท่าเดิม เพราะศรัทธาในหลักธรรมคำสอน ไม่ได้ศรัทธาที่ตัวบุคคล ขณะที่บางส่วนระบุว่า พระสงฆ์ที่ปฏิบัติดี ปฏิบัติชอบ ก็มีอยู่เยอะ      รองลงมา ร้อยละ 35.52 ระบุว่า มีความศรัทธาต่อองค์กรพระสงฆ์ลดลง เพราะกระแสข่าวที่เกิดขึ้นทำให้องค์กรพระสงฆ์เสื่อมลง ขาดความน่าเชื่อถือ ร้อยละ 0.48 ระบุอื่นๆ ได้แก่ ไม่มีความศรัทธาต่อองค์กรพระสงฆ์เลย และร้อยละ 0.64 ไม่ระบุ/ไม่แน่ใจ      ความเชื่อและความศรัทธาในพระธรรมคำสั่งสอนขององค์ศาสดาหรือพระสัมมาสัมพุทธเจ้าต่างหาก คือการใช้สติในการคิดและตรึกตรอง มิใช่เชื่อหรือศรัทธาตามกระแส ตามที่เขานิยม มาเล่าสู่กันฟัง...จริงไหม      สำหรับมนุษย์ป้าเอง จำได้ว่าตอนเด็กๆ เคย "หมดศรัทธา" ในการเข้าวัดเข้าวา อันเนื่องมาจากพบพระสงฆ์รูปหนึ่งไม่หยุดรับบาตรในขณะที่เราเปล่งวาจานิมนต์ท่านอยู่ริมถนนหน้าวัดเบญจมบพิตรฯ ในตอนนั้นด้วยความสงสัย จึงเดินตามไปพบแถวยาวเหยียดที่มีพระสงฆ์รอรับบาตร แล้วก็ปรากฏกับสายตาว่า พระรูปนั้นเลือกที่จะรีบไปเข้าคิว แต่ไม่หยุดรับบาตรของเรา เนื่องจากคหบดีผู้ใส่บาตรมีซองสีแดงพร้อมดอกไม้ให้กับทุกรูป ...แต่เรามีเฉพาะข้าวปลาอาหารสดเท่านั้น      เพียงเพราะการกระทำของพระรูปเดียวแท้ๆ ส่งผลให้หมดสิ้นศรัทธาลง จนกลายเป็นอคติ และลด ละ เลิก กิจกรรมงานที่พุทธศาสนิกชนพึงกระทำ       เมื่อย้อนกลับไปทบทวนแล้วต้องยอมรับว่า ตอนนั้นเราเด็กเกินกว่าที่จะมีสติพิจารณาว่า พระแค่รูปเดียวไม่ได้หมายถึงพระทั้งวัด และพระวัดเดียวก็ไม่ได้แปลว่าพระทุกวัดจะเป็นแบบเดียวกัน      นี่คือตัวอย่างของความเชื่อ ความศรัทธาที่ขาดสติ เพราะเป็นการยึดที่ตัวบุคคล ยึดที่สัญลักษณ์ แต่ไม่เลือกที่จะศึกษา ค้นหาในแก่นพระธรรมคำสั่งสอน      ความวุ่นวายสับสนในสังคมไทยทุกวันนี้ ก็เกิดจากการใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผล นั่นคือ ขาดสตินั่นเอง..จริงไหมคะ.                                                                                                                                                                 "ป้าเอง"             https://www.thaipost.net/main/detail/11689 ทอล์กออฟเดอะทาวน์, ป้าเอง, พระสงฆ์, พระสัมมาสัมพุทธเจ้า, มนุษย์ป้าเอง, มองมุมสูง, วัดเบญจมบพิตรฯ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a37680816e92.jpg 10820 07/06/2018 00:01 07/06/2018 00:01 มุทิตา..หายไปไหน        น่าแปลกใจมิใช่น้อยเลยทีเดียว สำหรับหัวข้อในการสนทนาของเหล่ามนุษย์ลุงมนุษย์ป้าที่เคยเรียนร่วมคณะในมหาวิทยาลัยเดียวกัน ย้อนหลังไปเกือบ 40 ปี ที่ไถ่ถามกันว่า ..เหตุใด?? ทำไม?? เพื่อนบางคนไม่ออกมาเจอะเจอพบปะเพื่อนฝูงกันบ้างเลย ทั้งๆ ที่ก็มีเครื่องมือสื่อสารบอกข่าวสารให้รู้ และมีการชักชวนกันอย่างทั่วถึงมาโดยตลอด        คำตอบที่ชวนให้คิ้วต้องผูกโบ ก็คือ ..บางคนรู้สึกว่าเพื่อนเติบโตเป็นใหญ่แล้ว ส่วนตัวเองยังต๊อกต๋อย จึงไม่อยากมาฟังหรือมาเปรียบเทียบเพื่อซ้ำเติมกับชะตาชีวิตของตัวเอง ที่ย่ำอยู่กับที่หรือไม่สามารถเท่ากับคนอื่นๆ          อุเหม่!!! ทำไม??? เป็นอย่างนี้ไปได้        แต่ดูเหมือนว่าเป็นไปแล้ว และเป็นกันไม่น้อยทีเดียว เมื่อมีอายุมากขึ้น ก็จะมีความรู้สึกแบบนี้เพิ่มขึ้น สอดคล้องกับคำกล่าวที่มักจะบอกเตือนกันในหมู่ผู้สูงวัยว่า ...คนยิ่งแก่ก็ยิ่งมีอีโก้สูง        หากจะตัดสินว่า คนเหล่านี้เป็นคนคิดคับแคบ ชีวิตคงจะมีความสุขได้ยากในบั้นปลาย ก็อาจจะเป็นการมองมุมเดียว หรือมองปัญหาจากมุมของคนชนะ หรือคนที่ประสบความสำเร็จเท่านั้น เพราะจิตใจของคนแพ้หรือคนล้มเหลวนั้น เนื้อหารายละเอียดย่อมแตกต่างจากคนทำอะไรก็ดีไปเสียทุกอย่างแน่นอน          แต่อย่างไรก็ตาม ด้วยข้อมูลที่ยืนยันว่า เพื่อนไม่มาพบเพื่อนเพราะไม่อยากทนเห็นความเฮฮาปาร์ตี้ที่ไร้สาระ อวดอ้างความสามารถ หรืออวยเพื่อนบางคนนั้น  ทำให้ต้องกลับไปทบทวนพระธรรมคำสั่งสอนขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าสักหน่อยนะคะ เป็นการเตือนใจตัวเอง และทุกๆ คนค่ะ        พรหมวิหาร 4 หลักธรรมประจำใจที่จะช่วยให้เราดำรงชีวิตอยู่ได้อย่างมีความสุข ไม่ว่าเราจะเป็นผู้ชนะหรือเราจะเป็นผู้แพ้ก็ตาม      เพราะพรหมวิหาร 4 คือ  เมตตา..ความปรารถนาให้ผู้อื่นได้รับสุข, กรุณา..ความปรารถนาให้ผู้อื่นพ้นทุกข์, มุทิตา..ความยินดีเมื่อผู้อื่นได้ดี และ อุเบกขา..การรู้จักวางเฉย        ชีวิตจริง อาจจะทำได้ยาก แต่เห็นทีเราต้องฝึกกันมากๆ นะคะ มิเช่นนั้น แก่ตัวกว่านี้ก็จะกลายเป็นโรคซึมเศร้าได้        อาจจะเป็นเรื่องจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ว่า ... ทุกครั้งที่เราเห็นคนอื่นประสบความสำเร็จไม่ว่าจะเรื่องใดๆ ก็ตาม เป็นธรรมชาติของจิตใจที่ยังไม่ได้ถูกฝึกมา มักจะคิดอิจฉาริษยา ในความสำเร็จของเขาผู้นั้น สาเหตุก็เกิดจากการไม่อยากเห็นผู้อื่นได้ดีกว่าตน เพราะเหตุว่า...ตัวเอง..เป็นคนสำคัญที่สุด        แต่เป็นเรื่องที่ไม่เหลือบ่ากว่าแรงอย่างแน่นอน ที่จะลองฝึกละเลิกความเป็นตัวเองลง ด้วยการตามหามุทิตาให้พบ แล้วแสดงความกล้าหาญทางจิตใจที่จะแสดงมุทิตาจิตออกไป กับทุกสิ่งที่เราได้พบได้เห็นและได้สัมผัส ซึ่งมองเห็นว่านั่นเป็นสิ่งที่ดีแล้ว...        ลองฝึกกันนะคะ                                                                    "ป้าเอง"  https://www.thaipost.net/main/detail/10820 กรุณา, คนคิดคับแคบ, ป้าเอง, พรหมวิหาร 4, พระสัมมาสัมพุทธเจ้า, มหาวิทยาลัย, มองมุมสูง, มุทิตา, อีโก้สูง, อุเบกขา, เมตตา, โรคซึมเศร้า FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a37680816e92.jpg