14590 29/03/2026 16:46 21/04/2018 16:22 สร้างปาฏิหาริย์การให้อภัย ดึงเด็กก้าวพลาดกลับสู่สังคม                            มีคำถามมากมายเกี่ยวกับเด็กและเยาวชนที่เคยกระทำผิดพลาด ต้องผ่านเรื่องราวร้ายๆ จากสิ่งแวดล้อมรอบตัวหลังจากการกระทำผิด รวมทั้งระหว่างการบำบัด ฟื้นฟูตามกระบวนการยุติธรรม สุดท้ายพวกเขาเมื่อพ้นโทษออกมาแล้ว จึงเกิดคำถามตามมาว่าจะกลับคืนสู่สังคมได้อย่างบริบูรณ์ทั้งร่างกายและจิตใจได้จริงหรือไม่             ด้วยการเล็งเห็นปัญหานี้ ที่ศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชน (ชาย) บ้านกาญจนาภิเษก จึงจัดกิจกรรม “เติมฝัน ปั้นซูชิ” ด้วยการเชิญครอบครัวน้องแก้ม เหยื่อที่ถูกคนเมาทำร้ายจนเสียชีวิตบนรถไฟ มาร่วมแลกเปลี่ยนและสอนเด็กบ้านกาญจนาภิเษกปั้นซูชิ เพื่อช่วยเติมพลังใจให้เด็กที่เคยกระทำพลาดให้มีสภาพจิตใจที่เข้มแข็ง และเปลี่ยนตัวเองไปในทางที่ดีขึ้น จัดโดยเยาวชนบ้านกาญจนาภิเษก ร่วมกับเครือข่ายเยาวชนป้องกันนักดื่มหน้าใหม่  เว็บแทงบอล สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.) เมื่อไม่นานนี้             “ป้ามล” หรือนางทิชา ณ นคร  ผู้อำนวยการศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชน (ชาย) บ้านกาญจนาภิเษก อธิบายว่า คนที่กระทำความผิดส่วนมากเกิดจากต้นทุนที่น้อยจริงๆ ทั้งต้นทุนด้านเงินทอง  สล็อตออนไลน์ ต้นทุนชีวิต ต้นทุนความคิด ความสามารถในการเรียนรู้การเลี้ยงดูของครอบครัว  ซื้อหวยออนไลน์ กระบวนการที่รัฐจัดให้และสังคมรอบข้าง ล้วนกดดันให้เขาลงมือกระทำ  โดยเฉพาะคนที่มีต้นทุนน้อยจะมีโอกาสก้าวพลาดได้มากกว่า ซึ่งการลงโทษรุนแรงจึงไม่ใช่คำตอบพวกเขา จึงสมควรได้รับการเห็นใจและให้อภัย             สำหรับกิจกรรม “เติมฝัน ปั้นชูชิ” เป็นกิจกรรมต่อเนื่องมาจากปี 2558 ซึ่งครอบครัวผู้สูญเสียเคยมาสร้างประโยชน์ให้กับผู้กระทำความผิดหรือเด็กก้าวพลาด สืบเนื่องมาจากหลังน้องแก้มเสียชีวิตบนรถไฟระหว่างเดินทางกลับบ้านที่ต่างจังหวัด เป็นข่าวใหญ่ ครอบครัวเสียใจมาก มีหลายคนเข้าไปให้กำลังใจ ร่วมกันเยียวยาในรูปแบบต่างๆ แต่ยังรู้สึกไม่ใช่คำตอบ อีกทั้งกระแสโทษประหารได้ถูกปลุกขึ้นมาและดูเหมือนจะมีความชอบธรรมในสังคมด้วยเพราะมีการให้คำจำกัดความว่า ข่มขืนเท่ากับประหาร             ทางศูนย์ได้ให้เด็กวิเคราะห์ว่าเขารู้สึกอย่างไรบ้างในฐานะผู้กระทำ ซึ่งเด็กๆ ให้ความเห็นว่าการประหารชีวิตไม่ได้ช่วยอะไร แต่จะเป็นการผลิตซ้ำความรุนแรง ถึงแม้โทษหรือการกระทำที่พวกเขาก่อจะรุนแรงแค่ไหนก็ไม่ควรประหาร เพราะการประหารเป็นการชวนให้สังคมเล่นกับความรุนแรง ทางที่ดีควรปล่อยให้เขาอยู่กับความรู้สึกพลาดในห้องขังตลอดชีวิต เจ็บปวดกว่าและไม่ควรปล่อยให้ไปทำร้ายใครได้อีก  สล็อตเว็บตรงทดลอง             “ป้ามล” บอกว่า ครั้งก่อนที่ครอบครัวน้องแก้มจะมาหา เด็กๆ รู้สึกตื่นเต้นมาก เพราะรู้อยู่ว่าครอบครัวน้องแก้มเจ็บปวดแค่ไหน ทางเราเองอยากรู้ว่าเมื่อมีการเผชิญหน้าเด็กๆ จะมีปฏิกิริยาอย่างไร เพราะถึงแม้เด็กเหล่านี้จะไม่ได้เป็นผู้ก่อเหตุกับน้องแก้ม แต่ในเชิงกฎหมายและสัญลักษณ์ก็ถือว่าเป็นผู้กระทำ จึงได้ทำกระบวนการกับเด็กตามความหมายว่าเหยื่อหรือผู้เสียหายมาหา เราจะตีความอย่างไร เด็กๆ ให้ความหมายต่างกัน             “บางคนดีใจที่เหยื่อยอมให้อภัย ไม่เกลียดพวกเขา และยอมให้โอกาสเขาได้เรียนรู้การให้อภัย เพราะก่อนที่จะถูกส่งมาบ้านต่างๆ เด็กบางคนเคยถูกญาติผู้เสียหายทำร้าย เพราะความโกรธแค้น แต่พอครอบครัวน้องแก้มมาสอนให้เขาทำซูชิ ยอมพูดคุยกับเขาเหมือนคนปกติ ทำให้เขามีความหวัง กำลังใจในการเปลี่ยนแปลงตัวเองและความคิดในทางที่ดีขึ้น”             ผอ.ศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชน (ชาย) บ้านกาญจนาภิเษก กล่าวว่า นอกจากนี้การมาเยือนของครอบครัวน้องแก้มครั้งนี้สามารถบอกสังคมว่า ถึงแม้เขาเป็นเหยื่อที่ผ่านเหตุการณ์ร้ายๆ มา โดยตรงยังให้อภัยผู้กระทำผิดได้ สังคมเองควรเปิดใจและยอมรับเด็กกลุ่มนี้ เพราะทุกคนมีโอกาสก้าวพลาดได้ การใช้ความรุนแรงตอบโต้จึงไม่ใช่คำตอบสุดท้าย จากผู้เสียหายจะกลายเป็นผู้กระทำผิดเสียเอง ทางรอดของปัญหาน่าจะเป็นการให้อภัยดีที่สุด ถึงแม้การให้อภัยผู้กระทำความผิดเป็นเรื่องยาก แต่ถ้าทำได้จะเป็นปาฏิหาริย์ของการให้อภัย             “ป้ามล” บอกอีกว่า ศูนย์ฝึกและอบรมบ้านกาญจนาภิเษกจะรับเด็กปีละ 6 รุ่นแต่ละรุ่นไม่เท่ากัน เพราะเราไม่สามารถควบคุมการรับเด็กโดยตรงได้ เคยรับสูงสุด 56 คนต่อรุ่น บางรุ่น 4 คน เนื่องจากเชิงนโยบายบ้านกาญจนาภิเษกถูกออกแบบให้เป็นโครงการนำร่องของกรมพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน กำหนดให้รับเด็กต่อจากสถานพินิจฯ จากศูนย์ฝึก 4 แห่ง ได้แก่ บ้านกรุณา มุทิตา อุเบกขา และราชบุรี ไม่ได้รับจากศาลโดยตรง การนำเด็กออกมาจากความรุนแรงจากอาชญากรรมจึงไม่ใช่เรื่องของการอัดระเบียบวินัยอย่างเดียว ต้องให้อิสระทางความคิดกับเขาด้วย เขาจะได้รู้สึกมีค่า มีพลัง อยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง             ด้าน “แม่น้องแก้ม” กล่าวว่า การก้าวผ่านความเจ็บปวดครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับลูกมันเลวร้ายและรุนแรงมาก ต้องใช้เวลาพอสมควร ช่วงแรกๆ รู้สึกโกรธ เกลียด อาฆาตแค้นทุกครั้งเมื่อนึกถึง ไม่ว่าจะเป็นทางการรถไฟฯ ที่ไม่ให้ความเป็นธรรม เจ้าหน้าที่ตำรวจที่บอกว่าลูกทำตัวเหลวไหล เพราะแม่เชื่อว่าลูกแม่เป็นคนขี้กลัวมาก เขาไม่เคยเดินทางคนเดียวไปกับพี่สาวกับหลาน และวันเกิดเหตุก็โทร.คุยกันมาตลอดหยุดคุยกันแค่ 3 ชั่วโมงก่อนเขาหายไป                 แม่จึงเชื่อว่าลูกไม่ได้เหลวไหลปีกว่าๆ ที่แม่จะทำใจได้ ทุกวันนี้แม่ใช้ธรรมะช่วยเยียวยาจิตใจ ทำให้ปล่อยวางได้มาก ส่วนเรื่องการให้อภัย เพราะแม่ได้บทเรียนแล้วว่าเด็กทุกคนมีสิทธิ์ก้าวพลาดได้ถ้ามีแรงผลัก แต่ถ้าได้รับโอกาสดีจะช่วยให้เขากลับตัวกลับใจได้ เด็กๆ บ้านกาญฯ ก็เช่นกัน             "การที่แม่ให้อภัยและให้โอกาสเด็กๆ เพราะครั้งหนึ่งแม่ก็เคยผิดพลาดเกือบเสียลูกสาว คือพี่กัณ พี่สาวน้องแก้ม ตอนที่แม่เสียน้องแก้มใหม่ๆ เสียใจมาก ใช้ธรรมะเป็นที่พึ่ง เดินสายทำบุญวัดตามต่างจังหวัด หวังจะทำบุญให้น้องแก้มจนหลงลืมไปว่ามีพี่กัณอีกคนยังอยู่ ตัวพี่กัณเองหลังน้องจากไปก็ได้แต่โทษตัวเองว่าช่วยเหลืออะไรน้องไม่ได้ ทั้งที่ไปด้วยกันก็ได้เสียใจ หลังผ่านเรื่องแย่ๆ ซึ่งพี่กัณก็อยากมาบ้านกาญฯ นอกจากจะให้อภัยเด็กที่ก้าวพลาดให้กลับตัวกลับใจเป็นคนดีแล้ว ยังได้ทำบุญให้น้องแก้มด้วย อีกอย่างเชื่อว่าเด็กทุกคนมีโอกาสทำผิดพลาดได้ ทั้งที่ตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม ซึ่งการบำบัดด้วยความรัก ความเข้าใจ การให้อภัย จะช่วยให้คิดได้และเปลี่ยนแปลงตัวเองเป็นคนดีของครอบครัวและสังคมได้เหมือนที่พี่กัณเคยทำ" แม่น้องแก้มกล่าวทิ้งท้าย             นายเอ (นามสมมติ) เยาวชนจากบ้านกาญฯ สะท้อนถึงความรู้สึกหลังจากที่ครอบครัวน้องแก้มได้เข้ามาให้กำลังใจว่า ครอบครัวน้องแก้มมีหัวใจที่ยิ่งใหญ่และแกร่งกล้ามากที่ก้าวผ่านเรื่องเลวร้าย และยังให้อภัยเด็กที่ก้าวพลาดอย่างพวกเขาให้มีโอกาสทำกิจกรรมดีๆ แบบนี้ และขอบคุณที่จัดกิจกรรมนี้ขึ้นมา เพราะช่วยบำบัดเยียวยาพวกเราได้ระดับหนึ่ง พวกเราเองก็เชื่อว่าจะช่วยเยียวยาจิตใจครอบครัวน้องแก้มด้วยเช่นกัน อยากขอบคุณที่เสียสละเวลาเพื่อพวกเรา             ขณะที่นายบี (นามสมมติ) เยาวชนบ้านกาญฯ อีกคน ระบุว่า การทำกิจกรรมเติมฝันปั้นซูชิกับครอบครัวผู้ถูกกระทำในครั้งนี้ ทำให้รู้เลยว่าพวกเขาแกร่งมากที่ก้าวข้ามความสูญเสียมาได้ และยังให้อภัยพวกเราถึงแม้จะไม่ได้ทำโดยตรง ทำให้เรามีพลังที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง พร้อมที่จะกลับไปอยู่ในสังคมแบบคนใหม่ที่ดีและเข้มแข็งกว่าเดิม             “ผมมาจากบ้านราชบุรีด้วยคดียาเสพติด และได้ถูกส่งให้มาอยู่ที่ศูนย์ฝึกและอบรมเด็กเยาวชนบ้านกาญฯ ทำให้ได้รับโอกาสดีๆ มากมาย เพราะบ้านนี้ไม่มีการปิดกั้นทั้งด้านความคิด ได้มีโอกาสเป็นจิตอาสาทำกิจกรรมที่เป็นประโยชน์ และมีผู้ใหญ่ใจดีมาฝึกอาชีพชงกาแฟสดให้โดยเปิดขายทุกวันอาทิตย์ ซึ่งเป็นวันเยี่ยมญาติเพื่อให้เด็กที่เรียนได้ฝึกฝีมือไปต่อยอดเป็นอาชีพหลังจากได้ออกจากศูนย์นี้ไป” นายบีกล่าว             เชื่อว่าพลังการให้อภัยจากทุกๆ คนจะสามารถช่วยให้เด็กและเยาวชนที่เคยกระทำพลาดพลั้งไปสามารถเป็นคนดีคืนสู่สังคมได้.    https://www.thaipost.net/main/detail/14590 กรมกิจการเด็กและเยาวชน, ต้นทุนชีวิต, บ้านกรุณา, ฝึกฝีมือ, มุทิตา, ศูนย์ฝึกและอบรมบ้านกาญจนาภิเษก, สสส, อุเบกขา FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20180802/image_big_5b62ccdc72a35.jpg 10820 07/06/2018 00:01 07/06/2018 00:01 มุทิตา..หายไปไหน        น่าแปลกใจมิใช่น้อยเลยทีเดียว สำหรับหัวข้อในการสนทนาของเหล่ามนุษย์ลุงมนุษย์ป้าที่เคยเรียนร่วมคณะในมหาวิทยาลัยเดียวกัน ย้อนหลังไปเกือบ 40 ปี ที่ไถ่ถามกันว่า ..เหตุใด?? ทำไม?? เพื่อนบางคนไม่ออกมาเจอะเจอพบปะเพื่อนฝูงกันบ้างเลย ทั้งๆ ที่ก็มีเครื่องมือสื่อสารบอกข่าวสารให้รู้ และมีการชักชวนกันอย่างทั่วถึงมาโดยตลอด        คำตอบที่ชวนให้คิ้วต้องผูกโบ ก็คือ ..บางคนรู้สึกว่าเพื่อนเติบโตเป็นใหญ่แล้ว ส่วนตัวเองยังต๊อกต๋อย จึงไม่อยากมาฟังหรือมาเปรียบเทียบเพื่อซ้ำเติมกับชะตาชีวิตของตัวเอง ที่ย่ำอยู่กับที่หรือไม่สามารถเท่ากับคนอื่นๆ          อุเหม่!!! ทำไม??? เป็นอย่างนี้ไปได้        แต่ดูเหมือนว่าเป็นไปแล้ว และเป็นกันไม่น้อยทีเดียว เมื่อมีอายุมากขึ้น ก็จะมีความรู้สึกแบบนี้เพิ่มขึ้น สอดคล้องกับคำกล่าวที่มักจะบอกเตือนกันในหมู่ผู้สูงวัยว่า ...คนยิ่งแก่ก็ยิ่งมีอีโก้สูง        หากจะตัดสินว่า คนเหล่านี้เป็นคนคิดคับแคบ ชีวิตคงจะมีความสุขได้ยากในบั้นปลาย ก็อาจจะเป็นการมองมุมเดียว หรือมองปัญหาจากมุมของคนชนะ หรือคนที่ประสบความสำเร็จเท่านั้น เพราะจิตใจของคนแพ้หรือคนล้มเหลวนั้น เนื้อหารายละเอียดย่อมแตกต่างจากคนทำอะไรก็ดีไปเสียทุกอย่างแน่นอน          แต่อย่างไรก็ตาม ด้วยข้อมูลที่ยืนยันว่า เพื่อนไม่มาพบเพื่อนเพราะไม่อยากทนเห็นความเฮฮาปาร์ตี้ที่ไร้สาระ อวดอ้างความสามารถ หรืออวยเพื่อนบางคนนั้น  ทำให้ต้องกลับไปทบทวนพระธรรมคำสั่งสอนขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าสักหน่อยนะคะ เป็นการเตือนใจตัวเอง และทุกๆ คนค่ะ        พรหมวิหาร 4 หลักธรรมประจำใจที่จะช่วยให้เราดำรงชีวิตอยู่ได้อย่างมีความสุข ไม่ว่าเราจะเป็นผู้ชนะหรือเราจะเป็นผู้แพ้ก็ตาม      เพราะพรหมวิหาร 4 คือ  เมตตา..ความปรารถนาให้ผู้อื่นได้รับสุข, กรุณา..ความปรารถนาให้ผู้อื่นพ้นทุกข์, มุทิตา..ความยินดีเมื่อผู้อื่นได้ดี และ อุเบกขา..การรู้จักวางเฉย        ชีวิตจริง อาจจะทำได้ยาก แต่เห็นทีเราต้องฝึกกันมากๆ นะคะ มิเช่นนั้น แก่ตัวกว่านี้ก็จะกลายเป็นโรคซึมเศร้าได้        อาจจะเป็นเรื่องจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ว่า ... ทุกครั้งที่เราเห็นคนอื่นประสบความสำเร็จไม่ว่าจะเรื่องใดๆ ก็ตาม เป็นธรรมชาติของจิตใจที่ยังไม่ได้ถูกฝึกมา มักจะคิดอิจฉาริษยา ในความสำเร็จของเขาผู้นั้น สาเหตุก็เกิดจากการไม่อยากเห็นผู้อื่นได้ดีกว่าตน เพราะเหตุว่า...ตัวเอง..เป็นคนสำคัญที่สุด        แต่เป็นเรื่องที่ไม่เหลือบ่ากว่าแรงอย่างแน่นอน ที่จะลองฝึกละเลิกความเป็นตัวเองลง ด้วยการตามหามุทิตาให้พบ แล้วแสดงความกล้าหาญทางจิตใจที่จะแสดงมุทิตาจิตออกไป กับทุกสิ่งที่เราได้พบได้เห็นและได้สัมผัส ซึ่งมองเห็นว่านั่นเป็นสิ่งที่ดีแล้ว...        ลองฝึกกันนะคะ                                                                    "ป้าเอง"  https://www.thaipost.net/main/detail/10820 กรุณา, คนคิดคับแคบ, ป้าเอง, พรหมวิหาร 4, พระสัมมาสัมพุทธเจ้า, มหาวิทยาลัย, มองมุมสูง, มุทิตา, อีโก้สูง, อุเบกขา, เมตตา, โรคซึมเศร้า FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a37680816e92.jpg 8570 06/05/2018 00:01 06/05/2018 00:01 ธรรมะว่าด้วยความรัก-ความเมตตา (1)         สุดสัปดาห์นี้...โดยสีสัน บรรยากาศ ดูๆ ออกจะไม่เหมาะกับการ เทศน์ ซักเท่าไหร่นัก เพราะขนาด พระ ที่ต้องถือว่าเป็น พระดี-พระแท้ อย่างไม่พึงต้องสงสัย ท่านยังอดไม่ได้ต้องสาด สากกะเบือบิน ใส่ คุณโยม บางราย ที่มีผู้เชื่อถือ ศรัทธา อยู่ไม่น้อย ในด้านการต่อต้านการทุจริตประพฤติมิชอบ ส่งผลให้ ฆราวาส ล้วนๆ ที่เป็นแค่ลูกศิษย์ พระพม่า มาโดยตลอด อย่างอันตัวข้าพเจ้าเอง มีสิทธิ์ ถูกถีบ ได้เสมอ ถ้าหากคิดไปสอด ไปเสือก อะไรกับเรื่องทำนองนี้... (2)         แต่ก็ด้วยเหตุที่ ธรรมะ นั้น...เป็นสิ่งที่อยู่นอกเหนือกาลและโอกาส เป็น อกาลิโก จะไปรอจังหวะ เวลา แล้วถึงจะค่อย เทศน์ มันคงไม่ถูกเรื่องกันซักเท่าไหร่นัก ด้วยเหตุนี้...คงต้องถือซะว่า ไหนๆ ก็ไหนๆ ลองเสี่ยงมือ เสี่ยงตีน ไปหยิบเอา ธรรมะ ที่น่าจะสอดคล้องกับความเป็นไปของบรรยากาศ มานำเสนอให้เกิดข้อคิด ข้อพิจารณา สำหรับบรรดา ผู้ใฝ่ธรรม ทั้งหลาย นั่นก็คือธรรมะที่ว่าด้วย ความรัก หรือ ความเมตตา อะไรประมาณนั้น อันเป็นสิ่งที่ถือว่ามีความสำคัญเอามากๆ ไม่ว่าจะเป็น พระ หรือ คุณโยม ก็ตามแต่... (3)         สำหรับศาสนาพุทธเรานั้น...อาจไม่ได้เรียกว่า ความรัก แบบตรงไป-ตรงมา เพราะโดยคำศัพท์ คำนิยาม มันอาจกินความไปถึง เหตุปัจจัยแห่งทุกข์ ในรูปใด รูปหนึ่ง ประเภทความรักแบบหนุ่มๆ สาวๆ รักแบบก่อให้เกิดความห่วง ความผูกพัน ชนิดตัดไม่ได้-ขายไม่ขาด อันเป็น อารมณ์ ที่ออกไปทางคู่ๆ แบบบวก แบบลบ อะไรทำนองนั้น ท่านเลยหันไปใช้คำว่า ความเมตตา ความรักและปรารถนาดีอยากให้ผู้อื่นเป็นสุข กรุณา ความสงสารอยากจะให้เขาพ้นทุกข์ มุทิตา ความยินดี สรรเสริญ เมื่อเห็นผู้อื่นเป็นสุข อุเบกขา การวางใจเป็นกลาง ไม่เอนเอียงไปด้วยความรัก ความชัง กันแทนที่ อันปรากฏอยู่ในองค์ประกอบของธรรมะที่เรียกๆ กันว่า พรหมวิหาร 4 นั่นแล... (4)         โดยเฉพาะ ความเมตตา หรือความรักความปรารถนาดี อยากจะเห็นผู้อื่นเป็นสุขนั้น ท่านให้ความสำคัญเอาไว้ถึงขั้นสรุปไว้ในภาษาบาลีว่า โลโก ปัตถะมะภิกา เมตตา หรือ เมตตาธรรมค้ำจุนโลก ถึงขั้นนั้น ซึ่งว่าไปแล้ว...ไม่ว่าจะเป็นความเมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา ก็ตามแต่ สำหรับ ศาสนาคริสต์ แล้ว เขานำไปรวมไว้หมด ในคำศัพท์ คำนิยาม ที่เรียกว่า ความรัก ตามแบบฉบับของเขานั่นเอง ซึ่งก็คงไม่ใช่ความรักในแง่หนุ่มๆ-สาวๆ ความรักแบบที่ทำให้เกิดทุกข์ หรือความรักแบบที่ต้องจับคู่ บวกๆ ลบๆ ไปกับ ความชัง แต่อย่างใดไม่... (5)         ดังที่อัครสาวก เปาโล หรือท่าน พอล ท่านสรุปเอาไว้ในจดหมายที่ท่านเขียนไปถึงคริสตจักรเมือง โครินธ์ ฉบับที่หนึ่งนั่นแหละว่า ในสิ่ง 3 สิ่งที่ถือเป็นแก่นสาระ หรือเป็นหลักยึดของศาสนาคริสต์ อันได้แก่ 1.ความเชื่อ 2.ความหวัง และ 3.ความรักแล้ว ท่านเห็นว่าสิ่งที่เรียกว่า ความรัก ตามแบบฉบับของท่านนี่แหละ เป็นสิ่งสำคัญที่สุด หรือยิ่งใหญ่ที่สุด ชนิดถึงกับต้องบรรยายสรรพคุณเอาไว้ว่า...“แม้ข้าพเจ้าพูดภาษาแปลกๆ ได้ เป็นภาษามนุษย์ก็ดี เป็นภาษาทูตสวรรค์ก็ดี แต่ถ้าปราศจากความรักเสียแล้ว ข้าพเจ้าก็เป็นเหมือนฆ้องและฉาบที่กำลังส่งเสียง” นี่...สำคัญถึงขั้นนั้น หรืออธิบายต่อว่า...“แม้ข้าพเจ้าจะเผยพระวจนะ (ธรรมะ) ได้ และเข้าใจในความล้ำลึกทั้งปวง มีความรู้ทั้งสิ้น กระทั่งมีความเชื่อมากพอที่จะยกภูเขาได้ แต่ถ้าหากไม่มีความรักแล้ว...ข้าพเจ้าก็ไม่มีค่าอะไรเลย”... (6)         แต่ก็นั่นแหละ...ความรักตามแบบฉบับอัครสาวก เปาโล ที่ได้แจกแจงรายละเอียดตามมาเป็นข้อๆ ก็คงไม่ต่างอะไรไปจาก พรหมวิหาร 4 ของพุทธเรานั่นแล เช่น...ความรักคือความอดทนนาน และการกระทำคุณให้ หรือ ความรักนั้น...ไม่อิจฉา ไม่อวดตัว ไม่หยิ่งผยอง ไม่หยาบคาย ไม่คิดเห็นแก่ตัวเองฝ่ายเดียว” และ “ความรักนั้น...ต้องไม่ฉุนเฉียว ไม่ช่างจดจำความผิด ไม่ชื่นชมยินดีเมื่อมีการประพฤติผิด แต่ชื่นชมยินดีเมื่อมีการประพฤติชอบ...” รวมทั้ง “ความรักทนได้ทุกสิ่งทุกอย่าง...แม้ความผิดของคนอื่น และเชื่อในส่วนดีของเขาอยู่เสมอ และมีความหวังอยู่เสมอ... ฯลฯ (7)         สรุปเอาเป็นว่า...ไม่ว่า พุทธ หรือ คริสต์ ลองขึ้นชื่อว่าเป็น ธรรมะ แล้ว ย่อมต้องเป็นอะไร สากล เหมือนกันไปทั้งหมด ดังนั้น...สำหรับผู้ที่ ใฝ่ธรรมะ ทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็น พระ เป็น คุณโยม เป็น บาทหลวง, ฆราวาส หรืออะไรก็แล้วแต่ ถ้าหากอะไรมันแวบๆ เข้ามาทางประตู จนส่งผลให้ธรรมะในแง่ความเมตตา หรือความรัก ต้องพรั่งพรูออกไปทางหน้าต่างจนได้ ก็คงต้องขออนุญาต เทศนา เอาไว้ ณ ที่นี้ว่า...เย็นไว้โยม หรือ เย็นไว้พระ ก็แล้วกัน และอย่าถึงกับหันรุมมา ถีบ ลูกศิษย์พระพม่า อย่างอันตัวข้าพเจ้าเอง ที่ด้วยแรงผลักดันของธรรมะ ทำให้อดมิได้ที่จะต้อง เสือก เอาไว้ ณ ที่นี้ด้วยเทอญ์ญ์ญ์ญ์...   https://www.thaipost.net/main/detail/8570 ฆราวาส, ทรรศนะ, ธรรมะ, ผู้ใฝ่ธรรม, พรหมวิหาร 4, พระ, พระพม่า, มุทิตา, ศาสนาคริสต์, อกาลิโก, เทศน์, เมตตาธรรมค้ำจุนโลก, โลโก ปัตถะมะภิกา เมตตา FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a37687f6cada.jpg