108561 04/07/2021 12:54 04/07/2021 12:54 เรื่องราวไม่เคยรู้"รังสิต"เคยเป็น" ทุ่งล่าสมัน" สัตว์สูญพันธุ์ของไทย "สมัน"ที่คนรุ่นปัจจุบัน เห็นได้แต่ภาพถ่าย หรือรูปปั้นในนิทรรศการ เพราะสูญพันธุ์ไปแล้ว 4ก.ค.64-การรุกราน และคุกคามชองมนุษย์ ที่มีต่อสัตว์ป่า มีมานานแล้ว และนับตั้งแต่มนุษย์ขยายเผ่าพันธุ์  มีการตั้งบ้านเรือนถิ่นฐาน มีความต้องการใช้พื้นที่ทำการเกษตร ตั้งแต่ระดับครัวเรือน ไปจนถึงอุตสาหกรรมอย่างทุกวันนี้ ก็ทำให้พื้นที่ป่าลดหดหายลงไปเรื่อยๆ   และตั้งแต่ยุคบรรพกาล สัตว์ป่าก็เป็นฝ่ายถูกล่าเพื่อมาเเป็นอาหารของมนุษย์  ด้วยเหตุนี้ จึงทำให้สัตว์ป่าในธรรมชาติลดน้อยลง มีสัตว์มากมายหลายชนิดที่สูญพันธุ์ไป  ในสถานการณ์ปัจจุบันสัตว์บางชนิดก็สุ่มเสี่ยงใกล้สูญพันธุ์ นับว่าเป็นเรื่องที่น่าเป็นห่วง   ในประเทศไทยเอง ก็มีสัตว์ประจำถิ่นสูญพันธุ์มาแล้ว นั่นก็คือ " สมัน "ซึ่งเป็นกวางชนิดหนึ่ง มีอีกชื่อหนึ่งว่า "กวางเขาสุ่ม"  มีลักษณะเด่นคือ ตัวผู้จะมีเขาแตกแขนงออกไปมากมายเหมือนกิ่งไม้ ดูสวยงาม จึงได้ชื่อว่าเป็นกวางที่มีเขาสวยที่สุดในโลกซึ่งได้สูญพันธุ์ไปแล้ว เพราะทั้งเนื้อ และเขาของสมัน เป็นที่ต้องการของคนอย่างมาก สมันจึงถูกล่าไปเป็นอาหาร และนำเขาไป ประดับตามบ้านเรือนจำนวนมาก เและสมันในธรรมชาติตัวสุดท้าย ได้ถูกยิงตายจากนักล่าเมื่อ พ.ศ. 2475 ที่จังหวัดกาญจนบุรี และความหวังที่จะมีสมัน หลงเหลือในประเทศไทย สูญสิ้นไป เมื่อสมันที่ถูกเลี้ยงในวัดแห่งหนึ่งในตำบลมหาชัน จังหวดสมุทรสาคร ได้ถูกชายขี้เมาตีตาย เมื่อ พ.ศ. 2481   เรื่องราวสมันตัวสุดท้ายที่สูญพันธุ์ สร้างความรู้สึกสูญเสีย และสะเทือนใจให้กับคนไทยอีกหลายคนที่ไม่นิยมบริโภคสัตว์ป่า  คนรุ่นหลังที่ไม่เห็นสมัน ก็รู้สึกเสียดายและเสียใจกับชะตากรรมของสมัน  หลายเสียงบอกว่าเป็นบทเรียนที่คนในประเทศจะต้องหันมาใส่ใจการอนุรักษ์สัตว์ป่ามากยิ่งขึ้น ต่อมาข่าวคราวของสมัน ยังปรากฎประปราย ในพ.ศ. 2534 มีรายงานว่าพบซากเขาสมันสด ขายในร้านขายยาใจกลางเมืองพงสาลี และแขวงหลวงพระบาง ทางภาคเหนือของลาว ทำให้สันนิษฐานว่าอาจจะมีสมันหลงเหลืออยู่ในประเทศลาว แต่ยังไม่มีหลักฐานยืนยันเพียงพอ แต่หลังจากนั้น ก็ไม่มีข่าวคราวเกี่ยวกับการปรากฎตัวของสมันให้เห็นอีก   "ปลากดหัวผาน"ที่น่าจะสูญพันธุ์ไปแล้ว  กว่า 90 ปีที่สมันธรรมชาติสูญพันธุ์ไปจากประเทศไทย แต่บทเรียนจากเรื่องราวของสมัน กลับไม่ได้มีผลต่อสัตว์ชนิดอื่น    ในช่วงระหว่างนี้    ในประเทศไทยยังมีสัตว์ที่สูญพันธุ์ หรือล่อแหลมใกล้สูญพันธุ์ ตามบัญชีแดง ของสหภาพนานาชาติเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติและทรัพยากรธรรมชาติ (IUCN) อีกหลายชนิด อาทิ  "ปลากดหัวผาน" ในไทยมีรายงานว่า ไม่พบในไทยมาไม่น้อยกว่า  20 ปี  โดยคาดว่าผลจากการทำเขื่อนแถวบางปะกง มีผลกระทบต่อการดำรงอยู่ของปลากดหัวผาน   "ปลาฉนาก "ที่พบในอดีต (เครดิตภาพจาก วิกีพีเดีย) "ปลาฉนาก" เป็นสัตว์น้ำอีกชนิดหนึ่ง ที่น่าจะสูญพันธุ์ไปจากประเทศไทยแล้วเช่นกัน ตามข้อมูลปากของปลาฉนากที่มีลักษณะเป็นเหมือนใบเลื่อยยาว คล้ายดาบ เป็นที่ถูกใจของมนุษย์มาก และล่าปลาขนิดนี้เพื่อนำกระดูกช่วงปากมาทำเป็นอาวุธ  จากการสืบค้นพบว่า มีการใช้คำว่า"ในอดีต"เคยมีรายงานการพบปลาฉนากไกลถึงแม่น้ำเจ้าพระยาในเขตอำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ]และบึงบอระเพ็ด ในจังหวัดนครสวรรค์ ด้วย ส่วนในจังหวัดสุราษฎร์ธานี ปลาฉนากพบได้ในตำบลคลองฉนาก  สะท้อนให้เห็นว่าในปัจจุบันอาจไม่พบปลาชนิดนี้แล้ว  และจากการสืบค้นภาพ พบรูปของปลาฉนากที่อควาเรียม จ.ภูเก็ต แต่ไม่ชัดเจนว่าเป็นภาพเก่่าหรือปัจจุบัน   หรือจากเหตุการณ์สังหาร เสือดำ ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร ซึ่งเสือดำ ถูกจัดอยู่ในสถานะใกล้สูญพันธุ์ และเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามกฎหมายของไทย ที่เหลือจำนวนเพียง 15 ตัว ได้ปลุกกระแสการอนุรักษ์ และเข้มงวดในข้อกฎหมายมากยิ่งขึ้น     นอกจากนี้ ยังมีส่วนสัตว์ที่สุ่มเสี่ยงใกล้สูญพันธุ์อีกหลายชนิด เช่น ปลาซิวสมพงษ์ หรือ นกกระเรียน   ฯลฯ  ทำให้เมื่อเร็วๆนี้ ทาง "วารินแล็บ คอมเท็มโพรารี "ซึ่งเป็นหอศิลปะกรเอกชน ซึ่งเคยจัดแสดงนิทรรศการ Reincarnations III โดยศิลปินเรืองศักดิ์ อนุวัตรวิมล ที่ต้องการสื่อสารถึงประเด็นเรื่องของสัตว์สูญพันธุ์ในประเทศไทย      ได้ร่วมมือกับ องค์การระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ (IUCN) จัดเสวนาออนไลน์ในหัวข้อ “คืนชีวิต คิดเผื่อธรรมชาติ” ที่มีวัตถุประสงค์ให้สังคมตระหนักถึงสัตว์สูญพันธุ์และใกล้สูญพันธุ์ในประเทศไทย ที่เกิดจากการรุกรานถิ่นอาศัยจากมนุษย์     ดร.ชวลิต วิทยานนท์ ดร.ชวลิต วิทยานนท์ นักวิชาการอิสระ และผู้เชี่ยวชาญด้านปลาและสัตว์น้ำจืด ได้เล่าถึง ปลาซิวสมพงษ์ หนึ่งในสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ว่าปลาซิวสมพงษ์  ถูกค้นพบครั้งแรกเมื่อ 50 ปีที่แล้ว จากการปะปนอยู่กับปลาซิวอื่นๆ ปลาซิวสมพงษ์ จัดว่าเป็นสัตว์น้ำชนิดใหม่ของโลก  อีกทั้งยังเชื่อว่าเป็นสัตว์ใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่ง 1 ใน 100 ของโลก จากที่มีการพบว่าปลาชนิดนี้  ยังมีชีวิตในตู้ปลา หรือร้านขายปลาในเยอรมัน   "ปลาซิวสมพงษ์ "เป็นปลาที่ตั้งชื่อตาม สมพงษ์ เล็ก อารีย์ ซึ่งเป็นผู้ส่งออกปลาสวยงามชาวไทย จากข้อมูลพบว่าแหล่งถิ่นอาศัยเดิมอยู่ที่ลุ่มน้ำแม่กลองตอนล่าง ซึ่งเป็นระบบนิเวศแบบทุ่งนาน้ำท่วมหรือพลุนิดๆ แต่ด้วยมีการทำนา และมีการใช้สารเคมี มลภาวะเยอะรวมไปถึงการพัฒนาในพื้นที่ ทำให้ปลาซิวในแถบนั้นสูญพันธุ์ไปหลายสายพันธุ์   ปลาซิวสมพงษ์ นักวิชาการกล่าวต่อว่า ส่วนปลาซิวสมพงษ์ มีการพบในลุ่มน้ำบางปะกงตอนกลาง แถบจังหวัดนครนายก ปัจจุบันเป็นพื้นที่ ที่มีเจ้าของเกือบหมด ยกเว้นพื้นที่สาธารณะแถวทุ่งใหญ่ปากพลี  ที่ชุมชนบางพลีพยายามช่วยกันดูแลอนุรักษ์  ซึ่งคาดว่ามีประชากรปลาซิวสมพงษ์หลงเหลือเพียง 1% จากที่เคยมีมาทั้งหมด  การขยายพันธุ์ของปลาชนิดนี้ จะขึ้นมาวางไข่และฝักตัวในช่วงหน้าน้ำ แต่ในช่วงหน้าแล้งยังไม่มีข้อมูลแน่ชัดว่ามันไปอาศัยอยู่ที่ไหน ซึ่งมีการคาดว่าอาจจะอาศัยอยู่ใต้ดิน ซึ่งก็ต้องมีการศึกษาเพิ่มเติม    “สำหรับแนวทางอนุรักษ์ที่อยากจะให้เป็นไปตามธรรมชาติ และทางเลือกสุดท้ายคือการเพาะเลี้ยง แล้วปล่อยคืนธรรมชาติ นอกจากนี้ ที่ทุ่งปากพลียังพบปลาชนิดอื่นๆ เช่น  ปลากัดบางคล้า และปลากัดบางปะกง ลุ่มน้ำบางปะกง ยังมีปลาที่สูญพันธุ์ไปแล้วจากการสร้างเขื่อนแถวบ้านโพธิ์  ซึ่งทำให้คุณภาพน้ำแย่ลง คือ ปลากดหัวผาน และปลาฉนาก แต่ยังมีอยู่ในประเทศอื่น” นักวิชาการ กล่าว   ดร.ชวลิต ยังได้เล่าถึงสมัน ซึ่งแต่ก่อนเรียกเพียงสั้นๆว่าเนื้อ ในอดีตมีถิ่นอาศัยอยู่ในประเทศไทย แถบทุ่งรังสิตจำนวนมาก ซึ่งเดิมแล้วทุ่งแห่งนี้เป็นที่ราบกว้าง มีสภาพเป็นป่าดงดิบ ทุ่งหญ้าผสมป่า และยังเป็นแหล่งที่ช้างหรือสัตว์ป่าอื่นๆทั้งจากเขาใหญ่และทุ่งใหญ่นเรศวรเดินทางไปมาหากันได้ โดยหลังจากช่วงรัชกาลที่ 5-6 มีการเปิดพื้นที่พัฒนาทำชลประทานให้ประชาชนได้ทำนา และมีการจับจองพื้นที่ราบภาคกลางไปทั้งหมด 99.99% เหลือเพียงรอบๆบึงบอระเพ็ด จ.นครสวรรค์ ลุ่มน้ำบางปะกง รอบทุ่งปากพลีที่ยังเหลือพื้นที่ธรรมชาติ     “ทั้งนี้ในกรุงเทพฯ แถบลาดพร้าว ซอยภาวนา ในอดีตพื้นที่นี้เคยมีการล่าสมัน เพราะช่วงน้ำท่วม มันจะหนีขึ้นไปยังที่ดอน และชาวบ้านก็จะขี่ควายมาล่า หรือการนำเขากวางมาสวม เพื่อล่อสมัน พอล่าสมันได้แล้ว ก็นำหลับไปทำเป็นอาหาร ซึ่งก็คือเนื้อสวรรค์ แต่ปัจจุบันมีการนำเนื้อวัวมาทำแทน ทั้งนี้สมันตัวสุดท้ายในประเทศนั้นมีการเล่าว่าถูกตีตาย โดยสมันตัวนี้ถูกเลี้ยงเอาไว้ที่วัดในจังหวัดสมุทรสาคร มีเรื่องเล่าว่าพระยาวินิจวนันดรได้เห็นและอยากนำกลับมาเลี้ยงที่เขาดินเพื่อเพาะพันธุ์ แต่ก็สายไปเพราะมีคนขี้เมา ได้เอาไม้ตีตายไปซึ่งอยู่ในช่วงปี 2480  จึงเป็นเหตุให้สมันตัวสุดท้ายที่เลี้ยงไว้สูญพันธุ์  ดังนั้นสัตว์เหล่านี้สะท้อนให้เห็นว่า ระบบนิเวศหากถูกทำลาย ก็จะทำให้เกิดปัญหาที่พบเจอได้ในปัจจุบันไม่ว่าจะเป็นฝุ่น น้ำเสีย สิ่งสำคัญคือการบูรณาการและสื่อสารให้เกิดความตระหนักทั้งกับประชาชน และหน่วยงานที่มีส่วนร่วมในการร่วมดูแลอนุรักษ์” ดร.ชวลิต เล่าถึงสมันตัวสุดท้าย   ศิลปินเรืองศักดิ์ อนุวัตรวิมล ด้านศิลปินเรืองศักดิ์ อนุวัตรวิมล ที่ได้นำเสนอผลงานศิลปะ สมัน เล่าว่า ผลงานชิ้นนี้เป็นเหมือนการรื้อฟื้นประวัติศาสตร์ของทุ่งหญ้ารังสิตที่มีสมันอาศัยอยู่ แต่เหลือเพียงเขาซากความทรงจำที่ให้เห็นเท่านั้น ซึ่งตนได้เคยเห็นสมันตัวจริงแล้วที่ประเทศฝรั่งเศส ทำให้เราได้ตระหนักและคิดว่าน่าเสียดายที่มันไม่ได้อยู่ที่ไทย ดังนั้นการสร้างผลงานจากวัสดุในพื้นที่จากเศษวัสดุการก่อสร้างต่างๆ ที่นำมาจากทุ่งรังสิต เป็นการสะท้อนให้เห็นถึงส่วนหนึ่งของการทำให้สมันสูญพันธุ์ ฉนวนที่สำคัญของผลลัพธ์ส่งต่อให้คนในพื้นที่ที่เคยอาศัยอยู่ในพื้นที่แถบนั้นหรือคนรุ่นใหม่ได้ต่อยอดความคิดอนุรักษ์ แน่นอนว่าการสูญพันธุ์ของสิ่งต่างๆก็เป็นส่วนหนึ่งในการพัฒนา  แล้วเราในฐานะคนที่อยู่ในยุคที่พัฒนาแล้วได้เห็นอะไรจากการพัฒนานี้ จึงเป็นเรื่องสำคัญที่จะทำให้เกิดการเรียนรู้ หรือการถ่ายถอดความรู้ให้แพร่หลายยิ่งขึ้น บริพัตร ศิริอรุณรัตน์ บริพัตร ศิริอรุณรัตน์ ประธานกรรมการมูลนิธิโลกสีเขียว  หนึ่งในทีมโครงการนกกระเรียนพันธุ์ไทยที่สูญพันธุ์ไปจากธรรมชาติของไทยกว่า 50 ปี กลับมามีชีวิตได้อีกครั้งที่ จ. บุรีรัมย์ กล่าวว่า กรมป่าไม้ได้มีการพยายามนำนกกระเรียนกลับมาประเทศไทย โดยได้ไข่หรือลูกเจี๊ยบมาจากแถบชายแดนเขมร เพื่อเพาะพันธุ์พ่อแม่นกกระเรียน จนสามารถขยายพันธุ์ได้ ซึ่งเป็นสัตว์ชนิดแรกที่เลี้ยงในพื้นที่สวนสัตว์โคราช และเป็นสวนสัตว์ที่ใหญ่ที่สุดในการะเพาะเลี้ยงนกกระเรียนพันธุ์ไทย ดังนั้นเมื่อทีมในการดูแลเพาะพันธุ์นกกระเรียนพันธุ์ไทยจนกระทั่งเชี่ยวชาญในการเลี้ยง และมีแนวทางในการปล่อยนกกระเรียนคืนสู่ธรรมชาติ ที่เขตห้ามล่าสัตว์ป่าอ่างเก็บน้ำห้วยจรเข้มาก อ.เมือง จ.บุรีรัมย์ ดังนั้นเมื่ออยู่นอกพื้นที่อนุรักษ์ สิ่งสำคัญคือชุมชนที่เข้มแข็งและตระหนักถึงคุณค่าของสัตว์ต่างๆ นกระเรียนในธรรมชาติ     https://www.thaipost.net/main/detail/108561 #สมัน, #เสือดำ, นกกระเรียนพันธุ์ไทย, บริพัตร ศิริอรุณรัตน์, ปลากดหัวผาน, ปลาฉนาก, ปลาซิวสมพงษ์, วารินแล็ป, สัตว์สูญพันธุ์, องค์การระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ (IUCN), เรืองศักดิ์ อนุวัตรวิมล TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20210704/image_big_60e14921877b5.jpg 94604 01/03/2021 12:03 01/03/2021 12:03 4 ศิลปินสร้างศิลปะจากขยะที่ท่วมเมือง            ลองมองปัญหา “ขยะ” ผ่านงานศิลปะ ทั่วโลกให้ความสำคัญ เพราะต้องแบกรับขยะมหาศาลที่ไม่ได้ถูกกำจัด ไม่ใช่แค่ขยะพลาสติก แต่ยังมีภาชนะบรรจุอาหาร ของเล่นเด็ก เฟอร์นิเจอร กล่องพัสดุ กระเป๋า อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ ส่งผลต่อระบบนิเวศ และสุขภาพคน         วารินแล็บ คอนเท็มโพรารี หอศิลป์แห่งใหม่ ณ บ้านเก่าอายุกว่า 100 ปีของนายแพทย์บุญส่ง เลขะกุล นักอนุรักษ์ธรรมชาติ นำเสนอนิทรรศการศิลปะการจัดวาง “ SWAMPED : ท่วม ” ที่ต้องการสื่อสารถึงปัญหาของพลาสติกและขยะอุปโภคบริโภคใช้ครั้งเดียวที่ท่วมท้นในปัจจุบัน พร้อมวิพากษ์พฤติกรรมการบริโภคทรัพยากรของมนุษย์ ซึ่งเป็นปัจจัยหลักก่อปัญหานี้ รวมถึงเสนอแนวคิดของการใช้ทรัพยากรที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์สูงสุด         นิทรรศการเป็นผลงานของ 4 ศิลปิน ได้แก่ ธนวัต มณีนารา เจ้าของผลงานที่ชี้ให้เห็นถึงสาเหตุหลักของปัญหาขยะนั่นคือมนุษย์ ถ่ายทอดต่อไปยังเพลินจันทร์ วิญญรัตน์ เจ้าของผลงานเชิงสัญลักษณ์ในสภาพของสังคมที่แวดล้อมไปด้วยขยะ สู่การตั้งคำถามกับพฤติกรรมของตนผ่านผลงานประติมากรรมและการแสดง โดย ทวีศักดิ์ พูลสวัสดิ์ พร้อมเสียงบรรยากาศประกอบที่ประพันธ์โดย นท พนายางกูร ที่สื่อความหมายถึงการกระทำของมนุษย์ไม่ว่าจะไปในทิศทางใดล้วนมีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม นิทรรศการเข้าชมได้ฟรี ตั้งแต่วันนี้ - 21 เมษายน 2564 ณ วารินแล็บ คอนเท็มโพรารี ศูนย์การค้า โอ.พี. การ์เด้น       พลาสติกหน้าคนสะท้อนปัญหาขยะพลาสติก          สุคนธ์ทิพย์ ประหารภาพ ผู้ก่อตั้ง วารินแล็ป คอนเท็มโพรารี่ กล่าวว่า วารินแล็ปต้องการสร้างพื้นที่ศิลปะที่บอกเล่าปัญหาสังคม และด้วยสถานที่ตั้งแห่งนี้สอดคล้องกับจุดประสงค์ของเรา เพราะเป็นที่ตั้งของนิยมไทยสมาคมของนายแพทย์บุญส่ง เลขะกุล นักอนุรักษ์ธรรมชาติ จึงนำประเด็นสิ่งแวดล้อมมาจัดนิทรรศการเปิดตัววารินแล็ป เนื่องจากปัญหาสิ่งแวดล้อมเป็นเรื่องที่ใกล้ตัว โดยตลอดปี 2564 จะจัดนิทรรศการเกี่ยวกับสิ่งแวดล้อม 5 นิทรรศการ      ผู้ก่อตั้ง วารินแล็ป กล่าวต่อว่า ประเดิมด้วยนิทรรศการที่จัดขึ้น ณ เวลานี้ คือ ขยะ ที่โฟกัสเรื่องเศรษฐกิจหมุนเวียน ซึ่งขยะนั้นมีความสำคัญสามารถนำทรัพยากรที่มีอยู่แล้วมาใช้ซ้ำผ่านกระบวนการรีไซเคิล การซ่อมแซม ตกแต่ง การประดิษ ฐ์หรือแปรเปลี่ยนวัสดุเหลือใช้เป็นสิ่งของใหม่ เพื่อเป็นการลดการบริโภคทรัพยากรใหม่โดยไม่จำเป็น แต่ความมักง่ายและรักสบายของมนุษย์ต่างหากที่ก่อให้เกิดขยะท่วมล้นโลกเพื่อให้ของเหล่านี้ที่จะกลายเป็นขยะมีอายุนานขึ้น ใช้ได้มากขึ้นหรือเกิดเป็นขยะให้น้อยที่สุด        “ มุมมองที่บอกว่า ขยะคือผู้ร้าย แต่แท้จริงแล้วก็คือมนุษย์ที่เป็นสาเหตุในการให้เกิดปัญหาขยะท้วมในปัจจุบัน  ซึ่งขยะทีนำสร้างผลงานก็ได้รับการบริจาคมาจากบริษัท ห้างสรรพสินค้าต่างๆ นังสสรค์ผลงานโดย 4 ศิลปิน ที่มีแนวคิดหรือทำงานเกี่ยวกับเรื่องขยะ เมื่อผู้คนได้เข้ามาชมก็จะได้รับรู้ถึงจุดเริ่มต้นของสาเหตุ ไปจนถึงการตระหนักรู้ในการจัดการ สำหรับนิทรรศการต่อไป คือ ประเด็นสัตว์สูญพันธุ์, อากาศ, การทิ้งขว้าง และ New Media หวังว่าตลอดการจัดนิทรรศการในประเด็นเรื่องสิ่งแวดล้อม ศิลปะจะมีส่วนเปลี่ยนแปลงให้สังคมได้ดีขึ้น” สุคนธ์ทิพย์  กล่าว     ทวีศักดิ์ พูลสวัสดิ์ 1ใน 4 ศิลปินแสดงผลงาน            สำหรับผลงานของศิลปินทั้ง 4 คน  เริ่มต้นด้วย ธนวัต เจ้าของงานศิลปะในรูปแบบการขึ้นรูปแบบลอยตัว ที่นำขยะพลาสติกใช้แล้วทิ้งมาสร้างสรรค์เป็นใบหน้าคนจำนวน 65 หน้า เพื่อสะท้อนถึงปัญหาขยะที่เกิดขึ้นอยู่ในขณะว่าสาเหตุหลักเป็นเพราะฝีมือคน ศิลปิน ยังบอกว่า เพราะคนนี่แหละที่ใช้สิ่งของเหล่านี้จนเกิดเป็นขยะแบบไม่เห็นค่า โดยเป็นขยะที่ตนเก็บมาจากบริเวณแถวบ้านภายใน 1 เดือน ซึ่งล้วนแต่เป็นขยะที่มนุษย์ใช้ทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นหุ่นโชว์เสื้อผ้า ผ้าพลาสติก ถังขยะ และอุปกรณ์เครื่องใช้ที่เป้นพลาสติกแบบต่างๆ ดังนั้นสำหรับตนแล้วก็อยากให้คนที่ได้มาชมอย่ามองว่าขยะเป็นแค่ขยะ แต่ขยะอาจจะสามารถนำกลับมาสร้างประโยชน์ได้    กล่องพัสดุกลายเป็นขยะจากการส่งของ นำมาสร้างเป็นศิลปะจัดวาง        ผลงานสิ่งทอของ เพลินจันทร์ บอกว่า ผลงานชิ้นนี้มาจากขยะคนใช้แล้วทิ้ง โดยส่วนตนก็ชอบเก็บขยะจากที่ต่างๆ หรือจากที่บ้าน มาสร้างเป็นผลงานศิลปะ หรือทอเป็นผืนเพื่อนำกลับมาใช้อีกครั้ง อย่างในผลงานครั้งนี้ที่ได้นำขวดพลาสติก และกระป๋องซึ่งเป็นครั้งแรกที่ได้ทำเพราะ การตัดกระป๋องมีความเสี่ยงที่อาจจะบาดมือ มาตัดเป็นเส้นและทักทอ ผสมรวมกับเศษแหที่พบในทะเล กระดาษรีไซเคิลที่นำมาทำเป็นเกลียว ขี้ด้ายจากโรงงานทอ  ซึ่งเส้นยืนที่นำมาใช้ก็คือ เส้นฝ้ายที่ใช้ทอพรหมให้โรงแรมแล้วเหลือทิ้ง ขนาดประมาณ 2.50x5.40 เมตร  ออกมาเป็นรูปทรงคล้ายๆกับคลื่น แต่เป็นคลื่นขยะด้านล่างผืนขยะก็จะเป็นกระป๋อง หรือเหรียญจากประเทศต่างๆ ที่ตนได้เก็บมาด้วย    ผลงานสิ่งทอจากขยะที่ใช้แล้ว         ด้านทวีศักดิ์ สร้างงานประติมากรรม และศิลปะการแสดง เล่าว่า ผลงานที่ได้ทำขึ้นต้องการที่ตั้งคำถามกับคนที่มาชมงานว่าเราจะยังมีชีวิตอยู่ไหม โดยคำว่าเรา หมายถึง ทุกสิ่งบนโลก ที่จะสื่อถึงการเปลี่ยนทัศนคติในการมอง ด้วยการเริ่มต้นคิดก่อนทำ อย่าง ผ้าขนหนู ซึ่งเป็นงานแฮนด์เมด ที่ตกแต่งด้วยฝาขวดน้ำสีสันสวยงามจากฝีมือของชาวบ้านในชุมชนรอบบบ้านตน หรือกล่องพัสดุ ที่ใช้ในการขนส่งสิ้นค้า นับว่ายิ่งมีเพิ่มขึ้นจากการสั่งของออนไลน์ แม้กระทั่งกล่องแพคเกจจิ้ง ที่มักดึงดูดคนให้สนใจซื้อ แต่สักพักก็กลายเป็นขยะ สิ่งเหล่านี้อาจะทำให้คนได้ตั้งคำถามและสนใจผลกระทบที่จะเกิดขึ้น         เพิ่มสุนทรีด้วยเสียงประกอบบรรยากาศแต่ละผลงานจาก นท นักร้องสาวที่สนใจปัญหาสิ่งแวดล้อม นท บอกว่า เสียงที่ได้ทำขึ้นนั้นเมื่อผู้คนที่มาชมได้เข้าไปใกล้ผลงานก็จะได้ยิน ยิ่งมีคนมากเสียงก็จะยิ่งดังขึ้น สะท้อนให้เห็นว่าเมื่อไหร่พื้นที่ไหนมีคนอยู่มาก พื้นที่นั้นก็จะเกิดความเสียหายในเรื่องของสิ่งแวดล้อม โดยเสียงประกอบด้วย 4 แทร็ค คือ มีแอมเบียน ที่จะครอบคลุมทั้งนิทรรศการให้ทุกคนอยู่ในห้วงภวังค์ ด้านศิลปินธนวัต จะเป็นเสียงคนกิน เสียงบ่น ที่สื่อคนที่ไม่คำนึงถึงสิ่งแวดล้อม ส่วนศิลปินเพลินจันทร์ ที่ทำให้ขยะมีคุณค่ามากขึ้น ก็ได้ยินเสียงเพลงเพราะๆ และศิลปินทวีศักดิ์ จะเป็นเสียงน้ำ นก หรือธรรมชาติ หรือมีเสียงที่ขัดขึ้นมาเพื่อให้ขัดแย้งกับผลงาน  https://www.thaipost.net/main/detail/94604 SWAMPED : ท่วม, นสพ.ไทยโพสต์, วารินแล็ป, ศิลปะจากขยะ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20210301/image_big_603c7314bf72a.jpg