14274 28/07/2018 18:44 29/07/2018 00:00 เกาหลีก็มีหมอผีชักใยผู้นำ ซอยดื่มกินใกล้ๆ พระราชวังเคียงบก กรุงโซล ตรงข้ามกับกำแพงพระราชวังเคียงบกทางด้านทิศเหนือคือทำเนียบประธานาธิบดี หรือ “ชองวาแด” ในภาษาเกาหลี แต่หลายคนเรียกติดปากว่า “บลูเฮาส์” เนื่องจากหลังคาของอาคารหลักๆ มุงด้วยกระเบื้องสีฟ้า เมื่อมองเข้าไปจากประตูทางเข้าก็จะเห็นเป็นคฤหาสน์สีฟ้าขนาดใหญ่ รับกับสีเขียวทมึนของ “ภูเขาพูกัก” ทางด้านหลัง ในวันเวลาปกติสามารถเข้าเยี่ยมชมได้ฟรี เปิดวันละ 4 รอบ แต่ต้องทำการจองล่วงหน้าอย่างน้อย 3 สัปดาห์ จินนี่ เพื่อนชาวเกาหลีใต้ของผมเล่าให้ฟังว่าหลังจาก “มุน แจ-อิน” สาบานตนเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีเมื่อกลางเดือนพฤษภาคมปีที่แล้ว หรือราว4 เดือนก่อนที่เราจะมายืนมองบลูเฮาส์จากแสงไฟฟ้าอยู่ในเวลานี้ เขาต้องใช้เวลาถึง 3 วันกว่าจะย้ายเข้าไปพำนักได้ สาเหตุก็เพราะต้องให้เจ้าหน้าที่รื้อกระจบรอบทิศทางในห้องนั่งเล่นออกไปเสียก่อน อีกทั้งต้องเปลี่ยนเตียงนำเข้าจากอิตาลีราคาแพงระยับจากเงินภาษีประชาชนที่ “ปัก กึน-ฮเย” ประธานาธิบดีคนเก่าเคยใช้นอน เพราะประธานาธิบดีมุน แจ-อิน คงสยิวปนสยองหากต้องนอนทับที่ “มิสปัก” และท่านผู้นำคนใหม่ก็ยินดีใช้เงินส่วนตัวซื้อที่นอนให้ตัวเอง (ขอแก้ไขข้อมูลจากฉบับที่แล้วที่ระบุว่ามิสปักมีเตียงนอน 3 เตียงในห้องนอน ความจริงคือเธอใช้เตียงนอน 3เตียงในระยะเวลา 6 เดือน ซึ่งก็ยังรู้สึกแปลกประหลาดอยู่ดี)    เพื่อนของผมสันนิษฐานว่ารสนิยมในการตกแต่งบ้านพักของอดีตประธานาธิบดีหญิงคนแรกของประเทศน่าจะมาจากอิทธิพลของเพื่อนหญิงของเธอที่ชื่อ “ชอย ซุน-ซิล” หรืออาจจะเป็นเพื่อนคนนี้ที่ลงมือตกแต่งเอง มีรายงานด้วยว่าการประกอบพิธีกรรมบูชาคุณไสยก็ทำกันในทำเนียบแห่งนี้ สื่อเกาหลีใต้แฉว่าชอย ซุน-ซิลเข้าไปเกี่ยวข้องจนถึงขั้นที่เรียกว่า “บงการ” มิสปักในแทบทุกเรื่อง ตั้งแต่เรื่องการแต่งกายไปจนถึงสุนทรพจน์ในงานต่างๆ ทว่าเป็นเครื่องแต่งกายที่เชยและเสื้อผ้าคุณภาพต่ำเนื่องจากเงินหลวงที่มิสปักยื่นให้ “มาดามชอย” เพื่อเป็นงบด้านนี้นางกลับเก็บเข้ากระเป๋าตัวเองเรียบ ส่วนสุนทรพจน์ที่ผู้ช่วยหรือเลขาร่างไว้ให้อย่างดี มาดามชอยก็จะเอาไปแก้เสียจนออกมาเป็นภาษาที่ฟังไม่รู้เรื่อง นอกจากนี้นางยังได้ตั้งกลุ่มลับเฉพาะเป็นที่ปรึกษาพิเศษเรียกว่า “นางฟ้าทั้งแปด” สามารถเข้าถึงประธานาธิบดีได้ในทุกโอกาส   ปัก กึน-ฮเย เป็นบุตรสาวของ “ปัก จุง-ฮี” นายพลผู้นำการรัฐประหารเมื่อปี ค.ศ. 1961 ในขณะที่เกาหลีใต้อยู่ภายใต้การดูแลความปลอดภัยโดยกองทัพของประเทศประชาธิปไตยอย่างสหรัฐอเมริกา (ทุกวันนี้กองทัพสหรัฐฯ ก็ยังประจำการในเกาหลีใต้) จากนั้นอีก 1 ปีก็ขึ้นเป็นประธานาธิบดีและอยู่ในตำแหน่งอย่างต่อเนื่องยาวนาน จนกระทั่งถูกสังหารเมื่อปี ค.ศ. 1979 โดยคนกันเองที่ชื่อ “คิม แจ-กิว” ผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองกลาง หรือซีไอเอแห่งเกาหลีใต้        ส่วน “ยุก ยัง-ซู” มารดาของ “มิสปัก” นั้นเสียชีวิตไปก่อนแล้วจากการถูกลูกหลงในการลอบสังหารประธานาธิบดีปัก จุง-ฮี ครั้งก่อนโดยสายลับเกาหลีเหนือที่เกิดในญี่ปุ่น ขณะ “นายพลปัก” กำลังกล่าวสุนทรพจน์วันชาติในโรงละครแห่งชาติเมื่อปี ค.ศ. 1974ทั้งนี้เป็นเวลาถึง 5 ปีที่มิสปักถูกยกให้เป็น “สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง” ของเกาหลีใต้หลังการเสียชีวิตของแม่ และสิ้นสุดลงในวันเสียชีวิตของพ่อ “ชอย แต-มิน” ผู้ผ่านการแต่งงาน 6 ครั้ง เดิมทีเป็นพระสงฆ์ในศาสนาพุทธก่อนจะเปลี่ยนไปนับถือคริสต์นิกายโรมันคาธอลิค และให้คนเรียกว่าบาทหลวงทั้งที่ไม่เคยเข้าโรงเรียนสอนศาสนา แต่ก็เที่ยวบอกใครต่อใครว่าตัวเองคือพระศรีอริยเมตไตรย หรือพุทธเจ้าองค์ต่อไป เขาได้ผสมผสานความเชื่อต่างๆ ทั้งส่วนที่เป็นศาสนา ความเชื่อดั้งเดิมของเกาหลี และไสยศาสตร์มนตร์ดำ แล้วสถาปนาตัวเองเป็นผู้นำลัทธิ “ยงแซ-เกียว” หรือ “ลัทธิโลกแห่งวิญญาณ” จนคนเรียกขานว่า “รัสปูตินแห่งเกาหลี” เมื่อแม่ของ “ปัก กึน-ฮเย” เสียชีวิตลง ขณะที่เธอมีอายุ 22 ปี “หมอผีชอย” ได้เพียรส่งจดหมายหาเธอเป็นจำนวนหลายสิบฉบับ อ้างว่าติดต่อกับวิญญาณของแม่เธอได้และวิญญาณแม่ต้องการจะสื่อสารกับลูกสาวคนนี้ (มิสปักมีน้องอีก 2 คน) กระทั่งมิสปักได้เชิญให้หมอผีชอยเข้าพบที่บลูเฮาส์ ซึ่งขณะนั้นเธอพำนักอยู่กับพ่อที่ยังเป็นประธานาธิบดี และแล้วมิสปักก็ถูกหล่อหลอมและเติบโตตามที่หมอผีชอยกำกับ หมอผีชอยมีบุตรสาวในวัยเดียวกับมิสปัก ชื่อว่า “ชอย ซุน-ซิล” ผู้ที่รับวิชาหมอผีคนทรงเจ้ามาจากพ่อเช่นกัน มิสปักนั้นครองโสดอยู่จนเวลานี้ ขณะที่ชอย ซุน-ซิล แต่งงานกับ “ชอง ยุน-ฮอย” มีบุตรสาวชื่อ “ชอง ยู-รา” ในส่วนของชอง ยุน-ฮอยนั้นก็มีข่าวเกี่ยวข้องกับมิสปัก ถ้ายังจำกันได้กรณีเรือเฟอร์รี่เซวอลอับปางเมื่อปี ค.ศ. 2014 ทำให้เด็กนักเรียนเสียชีวิตไป 3 ร้อยกว่าคน วันนั้นตัวผู้นำประเทศกลับหายตัวไป 7 ชั่วโมงกว่าจะโผล่หน้าต่อสาธารณะ นักข่าวอาวุโสหนังสือพิมพ์ Sankei ของญี่ปุ่นซึ่งประจำการในเกาหลีใต้ตั้งข้อสงสัยตามกระแสที่เขาได้รับว่ามิสปักไปอยู่ในโรงแรมกับอดีตสามีของหมอผีหญิงที่เพิ่งหย่าร้างกันในปีนั้นเอง แล้วหมอผีหญิงก็ไปชุบเลี้ยงชายหนุ่มบาร์โฮสต์หรือที่สื่อถึงขั้นเรียกกันว่า “จิกกะโล่” หรือไอ้แมงดามาเป็นดีไซเนอร์หนุ่มนักออกแบบ มีความเหมือนกันในหลายๆ สังคมบนโลกใบนี้ พวกที่อ้างว่านับถือลัทธิแปลกๆ อะไรก็ตาม ล้วนเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องเงินๆ ทองๆ แทบทั้งสิ้น สุดท้ายก็ละโมบโลภมาก อยากมีอำนาจ มีหน้ามีตาในสังคม หลังการตายของ “รัสปูตินแห่งเก่าหลี” ในปี ค.ศ. 1994 มีข้อกล่าวหาตามมามากมายว่าเขาใช้ความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับครอบครัวอดีตประธานาธิบดีปัก จุง-ฮี เรียกรับสินบนจนร่ำรวยผิดหูผิดตา มีข่าวว่า “นายพลปัก” ได้เคยเรียกหมอผีชอยไปห้ามปรามไม่ให้หาเงินเข้ากระเป๋า แต่ “มิสปัก” ก็ได้ปกป้องฝ่ายพ่อมดหมอผีนี้อยู่เสมอ ท่านผู้นำจึงได้แต่ปล่อยเลยตามเลยเพราะไม่อยากขัดลูกสาวที่เพิ่งสูญเสียแม่ “คิม แจ-กิว” ได้ยอมรับต่อศาลว่าเขาสังหารประธานาธิบดีปัก จุง-ฮี เพราะประธานาธิบดีล้มเหลวในการขัดขวางการฉ้อโกงของหมอผีชอย รวมถึงไม่สามารถนำบุตรสาวออกห่างจากหมอผีชอยได้ ฝ่ายน้องๆ ของมิสปักเองก็ยังเคยขอความช่วยเหลือจากประธานาธิบดี “โร แต-วู” เมื่อปี ค.ศ. 1990 ให้ช่วยแยกพี่สาวออกมาจากการครอบงำของหมอผีชอย แต่ก็ไม่เป็นผล จนความห่างเหินระหว่างเครือญาติถ่างออกไปจนไม่มีใครใยดีกันและกันอีกต่อไป       ชอย ซุน-ซิล ผู้กลายเป็น “รัสปูตินแห่งเกาหลี” คนใหม่แทนพ่อผู้ล่วงลับ ก็ได้ใช้ความสนิทสนมกับมิสปักที่เข้าสู่เวทีการเมืองตั้งแต่ปี ค.ศ. 1997 เรียกรับผลประโยชน์จากบริษัทเอกชนยักษ์ใหญ่หลายราย นำเงินเข้ามูลนิธิและองค์กรที่ตัวเองควบคุมดูแลก่อนจะผ่องถ่ายออกไปเป็นเงินส่วนตัวถึงขั้นมีทรัพย์สินต่างๆ รวมทั้งฟาร์มม้าในเยอรมนีมูลค่ารวมนับพันล้านเหรียญสหรัฐฯ     ส่วน “ชอง ยู-รา” ลูกสาวของเธอก็ได้เข้าศึกษาใน Ewha Womans University ที่โด่งดัง มหาวิทยาลัยสตรีที่ใหญ่ที่สุดในโลกด้วยโควต้านักกีฬาที่เธอเป็นนักขี่ม้าทีมชาติประเภทศิลปะบังคับม้า แต่ในระเบียบของมหาวิทยาลัยนั้นระบุว่าต้องเป็นนักกีฬาประเภทเดี่ยวซึ่งในกรณีของลูกสาวหมอผีหญิงนั้นไม่ตรงกับเกณฑ์เพราะเธออยู่ในประเภททีม ในเวลานั้นได้เกิดการประท้วงกันของนักศึกษาและผู้ปกครองเพราะสังคมเกาหลีใต้นั้นเรื่องอะไรก็ยอมได้แต่เรื่องสถาบันการศึกษาและเรื่องผลการเรียนนั้นยอมกันไม่ได้ ทำให้ชาวเกาหลีใต้เริ่มให้ความสนใจกับครอบครัวหมอผีนี้ขึ้นมา   และเมื่อมิสปักหมดอำนาจ อธิการบดีมหาวิทยาลัยก็โดนจับข้อหารับชอง ยู-รา เข้าศึกษาโดยไม่ถูกต้อง แถมยังให้เกรดดีเกินเหตุอีกต่างหากแม้ว่าเธอจะไม่ค่อยเข้าเรียน นอกจากนี้ยังมีอาจารย์อีกหลายคนที่ถูกจับดำเนินคดี อาจารย์บางคนยอมทำการบ้านให้ลูกสาวเพื่อนประธานาธิบดีก็ยังมี   กรณีข้อสอบเอ็นทรานซ์รั่ว และเรื่องนิสิตย้ายคณะแบบวิธีพิเศษที่บ้านเราเมื่อสิบกว่าปีก่อนถือว่าเด็กๆ ไปเลย ยังมีอีกหลายเรื่องหลายคดีที่แดงขึ้นมาหลังผู้นำหญิงคนแรกของประเทศหมดอำนาจลง ตัวเธอเองในวัย 66 ปี ถูกศาลตัดสินให้จำคุก 24 ปีจากข้อหาคอรัปชั่นและการใช้อำนาจโดยมิชอบ 16 ข้อหา แต่เธอก็ไม่หนีคุก (ฮา!) ส่วน “รัสปูตินหญิง” โดนไปรวม 23 ปี จากข้อหาเรียกรับสินบนหลายพันล้านบาท ใช้อำนาจโดยมิชอบ ก้าวก่ายการทำงานของรัฐบาล และนำลูกสาวเข้ามหาวิทยาลัยโดยผิดกฎหมาย ด้านลูกสาวโดนลบชื่อออกจากมหาวิทยาลัย และถูกเพิกถอนวุฒิระดับมัธยมปลาย (เพราะได้มาโดยวิธีพิเศษเช่นกัน) นอกจากนี้สองแม่ลูกยังถูกรัฐบาลเยอรมันตรวจสอบว่าทรัพย์สินทั้งหลายในประเทศเยอรมนีเกี่ยวข้องกับการฟอกเงิน   รัฐมนตรีกระทรวงวัฒนธรรม 2 คน ถูกจับดำเนินคดีข้อหาทำรายการแบล็คลิสต์ผู้ที่วิพากษ์วิจารณ์มิสปัก โดยมีบุคคลทั้งระดับสูงและระดับทั่วไปถึงกว่า 1หมื่นคนในลิสต์ดังกล่าว เรียกคนเหล่านี้ว่าพวก “หัวเอียงซ้าย” นอกจากนี้ยังมีนักการเมือง เจ้าหน้าที่รัฐ และนักธุรกิจของบริษัทยักษ์ใหญ่ระดับประธานและรองประธานต่างก็ถูกตัดสินให้มีความผิดติดตะรางไปตามๆ กัน คงจำกันได้ว่าเมื่อ 2 ปีก่อนประชาชนคนเกาหลีใต้ได้ออกมาประท้วงกันเต็มท้องถนนเหตุเพราะพวกเขาไม่ต้องการทนเห็นหมอผีและคณะคนชั่วชักใยเชิดหุ่นผู้นำประเทศ หากขับไล่ประธาธิบดีออกไปได้ หมอผีพวกนี้ก็ไม่รู้จะเชิดใคร พากันหมดอำนาจไปด้วย  จินนี่บอกว่าการคอรัปชั่นของนักการเมืองในเกาหลีใต้นั้นมีมาตลอด ประชาชนเคยเห็นผู้นำยักยอกเงินเข้ากระเป๋าตัวเอง และยอมให้ญาติพี่น้องโกงกินมานักต่อนัก จุดขายที่ทำให้มิสปักชนะเลือกตั้งได้เป็นประธานาธิบดีก็คือการที่เธอไม่มีครอบครัว ไม่มีญาติพี่น้องที่จะทำมาหากินกับงบประมาณแผ่นดิน จึงค่อนข้างสบายใจว่าคอรัปชั่นคงจะไม่เกิดขึ้นอย่างน่าเกลียด แต่เมื่อเกิดขึ้นในระดับที่เกินรับได้ และที่สำคัญคือเป็นการโกงกินที่พิลึกพิลั่น เพราะผู้นำเอาเงินไปให้กับหมอผีคนทรงเจ้า จึงทำให้ประชาชนออกมาชุมนุมกันอย่างท้วมท้นล้นหลาม “มันเป็นเรื่องเพี้ยนอย่างกับหนังน้ำเน่าหรือละครชั้นต่ำ พวกเราอับอายเหลือเกิน” จินนี่หัวเสีย หลังจากหยุดอยู่หน้าประตูทางเข้าบลูเฮาส์ได้สักพัก เราก็เดินเลียบกำแพงพระราชวังเคียงบกลงไปทางทิศใต้  แล้วเลี้ยวขวาเข้าซอยเล็กๆ มีร้านอาหารและเครื่องดื่มเต็มทั้งฝั่งซ้าย-ฝั่งขวา แวะที่บาร์เบียร์คราฟต์ท้องถิ่น สั่งมาดื่มกันคนละไพนต์   จินนี่เข้าอินเตอร์เน็ตหาข้อมูลเรื่องหมอผีกับประธานาธิบดีให้ผมเพิ่มเติม เธอบอกว่าเรื่องนี้พ้องกับละคร Secret Love Affair ที่ออกอากาศทางสถานี JTBCเมื่อปี 2014 อย่างเหลือเชื่อ เหมือนทีมงานผู้สร้างรู้เรื่องฉาวนี้เป็นอย่างดี 2 ปีก่อนข่าวใหญ่จะถูกเปิดเผยออกมา   มีตัวละครผู้เป็นแม่ใช้อิทธิพลจากความสนิทสนมกับนายกสมาคมให้ลูกสาวเข้าเรียนในวิทยาลัยของไอวีลีก ซึ่งลูกสาวในละครมีชื่อว่า “ชอง ยู-รา” ชื่อเดียวกับลูกสาวของชอย ซุน-ซิล นอกจากนี้แม่ในเรื่องก็ยังเป็นหมอผีคนทรงเจ้าเหมือนกับแม่ของชอง ยู-รา ในชีวิตจริง โดยใช้มนตร์ดำช่วยให้คุณหญิงคุณนายร่ำรวยขึ้นจากธุรกิจผิดกฎหมาย และเมื่อถูกสืบสวนสอบสวนก็บินหนีไปเมืองนอก ซึ่งในชีวิตจริงของสองแม่ลูกก็ได้บินหนีไปยังประเทศเยอรมนีเมื่อเรื่องโกงกินถูกประจาน ผมนึกถึงละครเรื่อง “เหนือเมฆ 2” เมื่อประมาณ 5 ปีก่อนที่ถูกสั่งงดออกอากาศกลางคันเพียงแค่นำเสนอพฤติกรรมของนักการเมืองโกงทั้งที่ไม่ได้ระบุชื่อแซ่แต่อย่างใด. https://www.thaipost.net/main/detail/14274 วิฑูรย์ ทิพย์กองลาส, เกาหลี, เบื้องหน้าที่ปรากฏ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg 13402 15/07/2018 00:00 15/07/2018 00:00 เยี่ยมเพื่อนที่ ‘กรุงโซล’ คาเฟ่เก๋ไก๋ในย่านฮงแด กรุงโซล จากเมืองฮาโกดาเตะบนเกาะฮ็อกไกโด ผมกลับเข้ากรุงโตเกียวด้วยรถไฟชิงกันเซ็นเที่ยวสิบโมงกว่าๆ ถึงสถานีอุเอโนะตอนบ่าย 2 โมง เย็นนั้นได้ออกไปกินข้าวกับคู่รักหนุ่มสาวคู่หนึ่งที่เคยเจอกันเมื่อ 2 ปีก่อนหลังการเสียชีวิตของ “ปีเตอร์ คัมเบอร์เบิร์ช” เพื่อนแคนาเดียนรุ่นใหญ่ของผม ทั้งคู่เป็นเพื่อนของปีเตอร์เหมือนกัน อีก 2 วันต่อมาผมก็ได้เจอกับอีกคู่รัก อายุของคู่นี้มากกว่าคู่แรกอยู่หลายปี สุภาพสตรีคือภรรยาเก่า (คนที่ 2) ของปีเตอร์ ส่วนสุภาพบุรุษคือสามีใหม่ของเธอซึ่งปีเตอร์เป็นผู้แนะนำให้รู้จักกันหลังจากตัวเองต้องแยกทางเดินออกมา เขาไว้ใจและเคารพสุภาพบุรุษท่านนี้ ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 2 แล้วเช่นกันที่ผมได้เจอทั้งคู่หลังจากปีเตอร์เสียชีวิตลงเมื่อ 2 ปีที่แล้ว ก่อนหน้าที่จะเดินทางไปญี่ปุ่นรอบนี้ ผมได้แวะที่เกาหลีใต้เป็นเวลา 1 สัปดาห์ เพื่อเยี่ยมเพื่อนปีเตอร์ที่รู้จักกันหลังการตายของเขาอีกคน ........................................................ เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองเปิดพาสปอร์ตของผมไปยังหน้าที่มีตราประทับของ ตม. ญี่ปุ่นอยู่ 2 ตราในหน้าเดียวกัน แล้วก็บรรจงปั๊มตราของเกาหลีใต้ยัดลงไปในหน้านั้นอีก ดูพี่เขาทำ! บนรถไฟแบบจอดหลายสถานีมีจอฉายหนังสั้น ประชาสัมพันธ์ว่า “หมู่เกาะด็อกโด” เป็นของเกาหลี โดยอ้างอิงหลักฐานทางประวัติศาสตร์บางอย่าง ฉายวนซ้ำไปซ้ำมา ซึ่งหมู่เกาะแห่งนี้มีเกาะหินหลักๆ อยู่ 2 เกาะ และเกาะเล็กเกาะน้อยอีกประมาณ 90 เกาะ เนื้อที่รวมเกือบ 190,000 ตารางเมตร เกิดปัญหาข้อพิพาทในการอ้างสิทธิเหนือดินแดนอยู่กับประเทศญี่ปุ่นมาเป็นเวลานาน ซึ่งญี่ปุ่นเรียกว่า “เกาะทาเคชิมะ” รถไฟวิ่งเกือบ 1 ชั่วโมงก็มาถึงสถานีมหาวิทยาลัยฮงอิก (Hongik University Station) ในเวลาเที่ยง สถานีนี้ใหญ่พอสมควร มีทางออกหลายทาง ผมเดินออกที่ประตูหมายเลข 9 เห็นร้านไก่ทอดเคเอฟซีก็โผเข้าใส่ทันที เพราะทนหิวบนเครื่องบินโลว์คอสต์แอร์ไลน์มาตั้งแต่หลังเที่ยงคืนนิดๆ แถมนอนบนเครื่องไม่หลับอีกต่างหาก ถือว่าได้พิสูจน์ไก่เคเอฟซีเกาหลีโดยไม่ต้องวางแผน สนนราคาชุดละ 6 พันกว่าวอน หรือเกือบๆ 200 บาท รสชาติหลังบวก-ลบความหิวแล้วถือว่าสอบผ่าน ดีกว่าที่เคยกินของญี่ปุ่น แต่สู้ของพวกยุโรปตะวันออกไม่ได้ ส่วนอันดับหนึ่งยังคงยกให้อินเดีย เกสต์เฮาส์ที่จองไว้ผมจะไม่ขอเปิดเผยชื่อเพราะเจ้าของและผู้ดูแลอาจซวยได้ ที่หน้าประตูมีกระดาษติดไว้ว่า “ไปกินข้าวเที่ยง จะรีบกลับมา ขออภัยในความไม่สะดวก” ลงชื่อผู้เขียนและเวลา ผมลองเอามือผลักประตูก็สามารถเปิดเข้าไปได้ ฝรั่งสาวคนหนึ่งนั่งกินบะหมี่อยู่ในครัวเดินมาบอกว่าเดี๋ยวรีเซ็พชั่นก็จะขึ้นมา ผมจึงนั่งรอบนโซฟากลางห้องโถงต้อนรับ พอกำลังจะผล็อยหลับเธอคนนั้นก็เดินเข้ามา เธอขอให้ผมใช้สัญญาณ Wi-fi ของเกสต์เฮาส์เข้าอินเตอร์เน็ตกดยกเลิกการจองกับเว็บไซต์เอเยนต์ ให้เหตุผลว่าไม่ต้องการจ่ายค่าธรรมเนียมให้กับเว็บไซต์ดังกล่าวเป็นจำนวนถึง 30 เปอร์เซ็นต์ของค่าเข้าพัก เมื่อเห็นว่าใบหน้าง่วงๆ ของผมเปลี่ยนเป็นใบหน้าสะดุ้งตื่น เธอก็อ้อนวอน “ได้โปรดเถอะค่ะ เราจ่ายให้พวกเขามากเกินไป” ผมบอกเธอว่า “30 เปอร์เซ็นต์ดูจะมากเกินไปจริงๆ แต่ผมมีเพื่อนที่เคยทำงานกับเว็บไซต์รับจองที่พักอันนี้ในออฟฟิศที่สิงคโปร์เคยบอกว่าพวกเขาหักเฉลี่ยประมาณ 15 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น” “ที่นี่ถูกหัก 30 เปอร์เซ็นต์จริงๆ ค่ะ” เธอยืนยัน จะทำอย่างไรได้ ผมง่วงนอนเต็มทีจึงยอมกดยกเลิกตามความประสงค์ของเธอ แต่ขอให้รับประกันด้วยว่าผมจะไม่ถูกเว็บไซต์เรียกเก็บเงินทีหลัง เพราะเป็นการยกเลิกหลังจากเลยกำหนดให้ยกเลิกตามที่ประกาศไว้ ซึ่งโดยปกติจะต้องเสียค่าปรับ ส่วนมากก็เท่ากับ 100 เปอร์เซ็นต์ของค่าที่พัก สภาพร้านรวงในเขตใกล้เคียงมหาวิทยาลัยฮงอิก เธอขอให้ผมหยุดกังวล “คุณจะไม่มีปัญหา เชื่อฉันเถอะ” เธอคงทำมาบ่อยแล้ว ผมจ่ายเงินไปตามราคาจองหน้าเว็บไซต์ แล้วก็เข้าไปนอนในห้องรวมที่มีกลิ่นอับแปลกๆ แต่ก็หลับลงไปได้อย่างรวดเร็ว   แม้ว่าคนไทยเข้าเกาหลีได้โดยไม่ต้องใช้วีซ่ามานานนมแล้วจากอานิสงส์วีรกรรมทหารกล้าที่ไปช่วยรบในสงครามเกาหลีเมื่อ 60 กว่าปีก่อน แต่นี่เป็นการมาเยือนแดนกิมจิและเคป็อปครั้งแรกของผม พอตื่นขึ้นมาแล้วเข้าไปอาบน้ำก็เกิดอาการงุนงงนิดๆ โถสุขภัณฑ์อยู่ที่มุมหนึ่ง อ่างล้างหน้ามุมหนึ่ง ฝักบัวมุมหนึ่ง แต่ไม่มีการแยกโซนแห้งและโซนเปียก พื้นกระเบื้องลาดลงสู่รูท่อตรงกลางห้องน้ำ ตอนแรกผมยังนึกว่าเป็นเฉพาะในเกสต์เฮาส์หรือโรงแรมราคาประหยัด แต่เมื่ออีกวันต่อมาได้ไปใช้ห้องน้ำบ้านเพื่อนก็พบคำตอบว่า “ห้องน้ำเกาหลีเป็นแบบนี้แหละ” จินฮี หรือ “จินนี่” เพื่อนของผมส่งข้อความมาบอกว่า “ฉันมีข่าวดีจะบอก อย่าเพิ่งกินข้าว เก็บท้องไว้กินด้วยกัน จะไปรับตอน 6 โมงเย็น” ผมออกมานั่งรอจินนี่ที่โซฟาตัวเดิม สาวผู้ดูแลเกสต์เฮาส์ (เธอเป็นมากกว่ารีเซ็พชั่น) เข้ามาคุยด้วย เธอพูดภาษาอังกฤษได้ดีมากเพราะเรียนในหลักสูตรอินเตอร์ฯ ของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง เดาเอาว่าหน้าตายังไม่ได้ผ่านมีดหมอ และไม่จำเป็นต้องผ่านหรือเพิ่มเติมสิ่งใดให้เสียเวลาและเงินทอง เธอเหมือนมีอาการสะดุ้งเมื่อผมบอกว่า “เพื่อนผมกำลังจะมารับไปกินข้าวเย็น เธอเคยทำงานอยู่ที่เว็บไซต์รับจองที่พัก..... แต่ไม่ต้องห่วงหรอก เธอลาออกมาได้สักพักแล้ว” ผมดูราคาห้องพักสำหรับคืนพรุ่งนี้จากเว็บไซต์เดิม ราคาเพิ่มขึ้นมาอีกประมาณ 200 บาท “พรุ่งนี้ขึ้นราคาที่พักหรือครับ” “จำเป็นต้องขึ้นเพราะเป็นวันศุกร์ ที่ไหนก็ขึ้นทั้งนั้นแหละค่ะ” จินนี่เปิดประตู้เข้ามา ดูเหมือนเธอจะทำน้ำหนักเพิ่มขึ้นไปอีกหลายกิโลกรัมจากครั้งหลังสุดที่เจอกัน ผมลุกออกไปกอดทักทาย สาวผู้ดูแลเกสต์เฮาส์เดินเข้าไปในครัว จินนี่สอดส่ายสายตาดูภาพรวมๆ ของเกสต์เฮาส์ แล้วก็ดึงมือผมลงจากเกสต์เฮาส์ไป มีตัวเลือกให้ผม “ไก่ทอดกับเบียร์ หรือจะหมูย่างเกาหลี” พอผมเลือกหมูย่างเกาหลี จินนี่ก็เดินเข้าร้านใกล้ๆ กับเกสต์เฮาส์แล้วบอกว่า “ร้านนี้แหละอร่อย” ผมได้แต่นั่งเฉยๆ ตามคำสั่ง จินนี่ปิ้งย่างอย่างชำนาญ พร้อมเทโซจูใส่แก้วให้ผมเป็นระยะๆ ตามธรรมเนียมแล้วจะไม่รินให้ตัวเองคล้ายกับญี่ปุ่น เนื้อสัตว์ย่างและผักดองเครื่องเคียงเข้ากับโซจูได้ดี ยกเว้นกิมจิที่ผมไม่นิยม รสชาติโดยรวมก็ถือว่าอร่อยตามคำโฆษณา จินนี่เล่าให้ฟังว่าหลังจากทราบว่าทั้งพ่อและแม่ป่วยก็เลยลาออกจากงานที่สิงคโปร์กลับมาดูแล รับ-ส่งโรงพยาบาล แต่เธอไม่ได้อยู่บ้านเดียวกันเพราะไม่อยากฟังคำบ่นของผู้ใหญ่ ออกไปเช่าแฟลตอยู่กับเพื่อนคนหนึ่ง ห่างจากบ้าน (คอนโด) พ่อแม่ไม่ถึง 1 กิโลเมตร ช่วงนี้แฟลตเมทไปทำงานต่างประเทศ เลยบอกให้ผมไปค้างที่แฟลตเธอได้ โดยให้นอนในห้องของเพื่อน ผมขอบคุณและขอเวลาพิจารณา แผงลอยขายอาหารในยามค่ำคืน มีให้เห็นอยู่ทั่วไป ช่วงที่ต้องดูแลพ่อแม่ จินนี่ที่เรียนจบมาทางด้านวรรณกรรมก็เริ่มเขียนเรื่องสั้น เธอบอกว่าตอนมีเวลาไม่เคยได้เขียนอย่างจริงจัง แต่ตอนที่ชีวิตยุ่งสุดขีดกลับเขียนได้อย่างลื่นไหล เธอส่งงานเขียนเข้าประกวด และเพิ่งจะประกาศผลออกมา “ฉันได้รางวัล ที่เกาหลีคุณต้องชนะการประกวดถึงจะเป็นนักเขียนได้ ที่อื่นคุณก็แค่ส่งงานเขียนไปตามสำนักพิมพ์ เขารับพิมพ์คุณก็ได้เป็นนักเขียน แต่ที่เกาหลีต้องประกวด และนี่ฉันก็ยังต้องประกวดต่อในอีกเวทีเพื่อจะได้เป็นนักเขียนเต็มขั้น” ผมเอื้อมมือหยิบขวดโซจู รินใส่แก้วจินนี่ และแก้วตัวเอง กล่าว “ค็อนเป” แสดงความยินดีและ “ขอให้อาชีพนักเขียนไปได้สวย” จินนี่ไม่ยอมให้ผมจ่ายค่าอาหาร บอกว่าเป็นการเลี้ยงต้อนรับ ผมว่างั้นขอเลี้ยงเบียร์ที่ร้านถัดไป เราเดินออกจากร้านหมูย่างพร้อมด้วยกลิ่นหมูย่างที่ติดตามมากับเสื้อผ้าและผมเผ้า มีห้องน้ำรวมของบรรดาร้านในตึกแถวบล็อกนี้ตั้งอยู่ติดกัน ไม่สะอาดแต่สำหรับผู้ชายที่เร่งรีบก็ใช้ปลดทุกข์เบาๆ ได้ จินนี่มองเข้าไปในห้องน้ำแล้วพูดว่า “ฉันทนได้อีกสักพัก ไปกันเถอะ” มีย่านบันเทิงติดๆ กับที่พักของผมชื่อว่าย่านฮงแด (Hongdae) เต็มไปด้วยไนท์คลับ ผับ บาร์ คาเฟ่ และดนตรีสดตามพื้นที่สาธารณะของบรรดาคนหนุ่มสาว เพราะย่านนี้ตั้งอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยฮงอิกที่โด่งดังทางด้านศิลปะ แต่จินนี่ทำตัวศิลปะกว่าด้วยการพาผมเดินไปอีกทาง เกือบจะห่างไกลผู้คน แล้วเข้านั่งที่ร้านเงียบๆ ร้านหนึ่ง เธอสั่งเบียร์ที่เรียกว่าเบียร์ครีมมา 2 แก้วแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำ หมดเบียร์ครีมก็ต่อด้วยเบียร์ขวดยี่ห้อแคส รสชาติจืดชืดเหลือเกิน เบียร์ท้องถิ่นที่นี่มีตัวเลือกไม่มากนักและขออภัยที่ต้องบอกว่า “งั้นๆ” ในบรรดาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ผมว่ามีโซจูที่สามารถร่วมหัวจมท้ายได้ ส่วนเครื่องดื่มที่เรียกว่า “มักกอลลี” (Makgeolli) ลักษณะและรสชาติคล้ายๆ สาโทบ้านเรา ดื่มได้คราวละแก้วสองแก้วก็ควรหันไปทำอย่างอื่น จินนี่เดินมาส่งผมที่หน้าเกสต์เฮาส์ เธอว่าถ้าราคาที่พักขึ้นไปอีก 200 บาทก็ควรย้ายไปนอนที่แฟลตของเธอ เพราะดูแล้วไม่สมเหตุสมผลกับเรื่องคุณภาพ ตื่นเช้าวันต่อมาก็ตัดสินใจเช็กเอาต์แต่ขอฝากกระเป๋าไว้ก่อน ผมลาสาวผู้ดูแลเกสต์เฮาส์ที่กำลังนั่งสนทนากับแขกคนอื่นๆ อยู่บนโซฟา เธอลุกขึ้นเดินมาหาผม อ้าแขนกว้างแล้วสวมกอดแน่น แน่นอนว่าเป็นอ้อมกอดที่น่าอภิรมย์และอบอุ่นอยู่ในที แต่ผมก็ยังรู้สึกว่าเป็นกอดที่เกินกว่าเหตุ แม้ไม่มีคำพูดออกมา แต่เหมือนจะหมายความได้ว่า ‘อย่าบอกเพื่อนของเธอเรื่องยกเลิกการจองห้องพักนะ’ “จ้ะ ไม่บอกหรอก” ผมเปล่งเสียงออกไปโดยไม่รู้ตัว.   https://www.thaipost.net/main/detail/13402 กรุงโซล, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาส, เกาหลี, เบื้องหน้าที่ปรากฏ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg 12944 08/07/2018 00:00 08/07/2018 00:00 ใบไม้เริ่มเปลี่ยนสีที่ ‘อุทยานโอนุมะ’         อุทยานแห่งชาติโอนุมะ ด้านหลังคือภูเขาไฟโคมากาตาเกะผู้ให้กำเนิดอุทยานแห่งนี้ ขณะเดียวกันก็ได้คร่าชีวิตผู้คนไปราว 700 ราย   รถไฟเจอาร์ท้องถิ่นวิ่งจากสถานีฮาโกดาเตะถึงสถานีโอนุมะโคเอ็ง ตอนเวลาเกือบบ่าย 2 โมง ผู้โดยสารพร้อมใจกันลงที่สถานีนี้ เพราะเป็นที่ตั้งของ “อุทยานแห่งชาติโอนุมะ” สถานที่ท่องเที่ยวที่กำลังได้รับการผลักดันส่งเสริมอย่างเป็นล่ำเป็นสัน หากว่ามาเยือนเมืองฮาโกดาเตะก็ไม่ควรละเลย พอๆ กับที่ไม่ควรพลาดวิวล้านดอลลาร์จากเขาฮาโกดาเตะที่ผมได้แนะนำไปเมื่อฉบับที่แล้ว มีแผนที่บอกทางแสดงรูปร่างแผนผังของอุทยานอยู่หน้าสถานีรถไฟ แต่ผมก็ยังเดินไปคนละทางกับที่คนทั่วไปเขาเดินกัน ซึ่งจะไปเริ่มที่ Onuma Park Plaza เหตุคงเพราะเห็นใบไม้ที่กำลังเปลี่ยนสีหลอกล่อให้เดินไปบนถนนเลียบรางรถไฟ ซึ่งจะว่าไปก็ไม่ได้ผิดเสียทีเดียว เพราะสุดท้ายแล้วก็จะกลับไปออกยังทางเข้าอยู่ดี แถมมีเพื่อนร่วมทางที่ไม่เฉลียวใจเดินตามผมมาสามสี่คนด้วย ส่วนค่าเข้าอุทยานนั้นฟรีอยู่แล้ว จึงไม่ได้กังวลว่าจะเดินเข้าทางไหน ภูเขาไฟโคมากาตาเกะ มุมมองจากจุดที่ 4 ของเส้นทางเดินที่อุทยานจัดไว้ให้ ภูเขาไฟโคมากาตาเกะ มุมมองจากจุดที่ 4 ของเส้นทางเดินที่อุทยานจัดไว้ให้ ไม่ถึง 1 กิโลเมตร ก็เห็นป้ายบอกทางอยู่ด้านขวามือให้เดินเข้าไป ส่วนทางด้านซ้ายมือ อีกฝั่งของรางรถไฟนั้นคือทะเลสาบขนาดเส้นรอบวงประมาณ 16 กิโลเมตร มีชื่อว่า “โคนุมะ” ปกคลุมด้วยดอกลิลลี่น้ำ และมีอีกทะเลสาบขนาดเล็กชื่อว่า “จุงไซนุมะ” ซึ่งจุงไซถือเป็นพืชตระกูลบัว เก็บไปทำอาหารและวางขายกันในช่วงหน้าร้อน ทะเลสาบสองแห่งนี้อาจไม่เป็นที่นิยมในการเดินชมเท่ากับทะเลสาบ “โอนุมะ” พื้นที่เส้นทางรอบทะเลสาบประมาณ 24 กิโลเมตร ที่ผมกำลังเดินเข้าไป แต่ทะเลสาบหรือบึงทั้งสามก็เรียกรวมกันว่า “อุทยานแห่งชาติโอนุมะ” (Onuma Quasi-National Park) จุดนี้เป็นจุดที่ 4 ของทั้งหมด 7 จุด ตามเส้นทางเดินในแผนที่ (ไม่ได้ครอบคลุมทั้งทะเลสาบ) นั่นคือควรจะเดินจาก 1 ไล่ไปถึง 7 ก็จะวนออกทาง Onuma Park Plaza อย่างสะดวกและประหยัดเวลา จุดที่ 4 นี้นอกจากวิวมองภูเขาโคมากาตาเกะความสูง 1,131 เมตร ซึ่งเป็นภูเขาไฟที่ยังไม่ดับแล้ว ยังเป็นที่ตั้งของร้านอาหารดังประจำอุทยาน ชื่อว่าร้าน Table de Rivage ผมเห็นมีคนใช้บริการอยู่จำนวนหนึ่ง อีกทั้งมีลานจอดรถเล็กๆ อยู่ด้วย อุทยานแห่งชาติโอนุมะมีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 9,000 เฮคตาร์ เกิดจากการระเบิดของภูเขาไฟโคมากาตาเกะเมื่อเกือบ 400 ปีก่อน ธารลาวาไหลลง “อ่าวฟังกะ” ในฝั่งทะเลแปซิฟิก เกิดเป็นคลื่นสึนามิกวาดซัดบ้านเรือน คร่าผู้คนไปราว 700 ชีวิต ส่วนธารลาวาที่ไหลลงมาอีกฝั่งก็ได้ขวางทางแม่น้ำสายต่างๆ จนกลายเป็นทะเลสาบ และเกิดเป็นเกาะเล็กเกาะน้อย จำนวน 126 เกาะ ทางการได้ประกาศเป็นอุทยานแห่งชาติเมื่อปี ค.ศ.1958 บริหารโดยรัฐบาลของจังหวัด เมื่อมีการสร้างสะพานเชื่อมเกาะต่างๆ ที่ส่วนมากจะเป็นสะพานโค้งรูปทรงสวยงาม อุทยานแห่งนี้จึงกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของภูมิภาคฮอกไกโด ล่องแพกินดื่มแกล้มธรรมชาติงาม ในฤดูใบไม้เริ่มเปลี่ยนสีที่ผมไปถึงนั้นอากาศยังไม่หนาวนัก ผู้คนเช่าจักรยานเป็ดน้ำปั่นกันเป็นคู่ๆ เป็นหมู่ ที่ล่องเรือยนต์ชมน้ำชมป่าลัดเลาะไปตามเกาะก็มีไม่น้อย บ้างก็พายเรือแคนูได้ใกล้ชิดกับผืนน้ำยิ่งขึ้น แถมยังได้ออกกำลังกาย หรือจะนั่งแพร้านอาหารที่เรียกว่าเทอร์เรสกินและดื่มแกล้มธรรมชาติงามก็ให้ความรู้สึกดีไปอีกแบบ เส้นทางสำหรับจักรยานภายในอุทยานก็จัดเตรียมไว้อย่างดี รวมถึงเซ็กเวย์ที่ขึ้นไปยืนบนฐานระหว่างล้อ 2 ล้อ แล้วเราก็จะเคลื่อนที่ไปข้างหน้าได้เองแค่จับแฮนด์ บางคนจะใช้บริการท่องไพรชมบึงไปบนหลังม้าก็ไม่มีใครว่า ส่วนผมนั้นไม่ต้องคิดมาก เดินแน่นอนครับ หลังจากชมวิวภูเขาไฟโคมากาตาเกะ และมองบรรดานกน้ำและพวกเป็ดลอยน้ำไปมาอยู่ได้สักพักก็เดินข้ามจากเกาะนั้นไปเกาะนี้ด้วยสะพานเชื่อมทั้งที่สร้างด้วยหินและเหล็ก ใบไม้ของต้นเมเปิลและเบิร์ชกำลังเปลี่ยนสีจากเขียวเป็นเหลือง มีส้มๆ แดงๆ บ้าง แต่ยังไม่มาก อากาศที่บริสุทธิ์และเย็นสบาย หายใจเข้าเต็มปอด ทำให้เวลาเกือบๆ 2 ชั่วโมงที่เดินอยู่จนครบพื้นที่ส่วนที่เป็นทะเลสาบโอนุมะเป็นความเพลินอุราล้วนๆ ไม่รู้สึกเหนื่อยแม้แต่นิด อีกมุมหนึ่งภายในพื้นที่อุทยานโอนุมะ หลังจากเดินวนไปครบทั้ง 7 จุด ก็ออกสู่ Onuma Park Plaza มีร้านค้าร้านอาหารไว้รองรับนักท่องเที่ยว แต่พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นสนามหญ้าเตียนโล่ง เห็นเด็กๆ วิ่งเล่นอยู่ภายใต้การดูแลของพ่อแม่ ที่มากันเป็นครอบครัวใหญ่หรือเพื่อนฝูงหลายๆ คนปั่นจักรยานนับสิบที่นั่งต่อกันก็มีไม่น้อย บริเวณนี้เป็นเหมือนศูนย์กลางหรือฐานบัญชาการของอุทยาน มีผู้คนอยู่มากกว่าส่วนอื่นๆ แถมยังมองเห็นภูเขาไฟโคมากาตาเกะได้ในมุมที่ไม่อายใคร ในฤดูหนาวเมื่อผืนน้ำกลายเป็นน้ำแข็งและหิมะปกคลุม กิจกรรมการนั่งรถเลื่อน ปีนเขา หรือแม้แต่ขี่หลังม้าลุยหิมะ ชมนกอพยพสีขาวที่จะมาอยู่อาศัยในพื้นที่จุดเชื่อมแคบๆ ระหว่างบึงโอนุมะและบึงโคนุมะ การตกปลาโดยหย่อนสายเบ็ดลงไปทางรูน้ำแข็งก็เป็นที่นิยมอย่างมาก และยังมีงานแกะสลักประติมากรรมน้ำแข็งประจำปีในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ ซึ่งถือเป็นงานใหญ่สุดของอุทยาน เมื่อย่างเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิก็จะได้เห็นกะหล่ำสกังค์สีขาวตัดกับสีเขียวของต้นไม้ที่กำลังออกใบอ่อน ในช่วงหน้าร้อนบางส่วนของอุทยานโอนุมะยังเป็นที่นิยมมาแคมปิ้งในพื้นที่ที่อุทยานจัดให้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย หรือจะขี่ม้าไปเล่นกับกระต่ายและแพะที่เลี้ยงไว้ในฟาร์ม ดอกลิลลี่น้ำก็จะบานสะพรั่งในช่วงนี้ อีกทั้งมีงานหน้าร้อนประจำปีจัดติดต่อกัน 2 วัน ไฮไลต์อยู่ที่การลอยโคมไฟในบึงเพื่อรำลึกถึงบรรพบุรุษและผู้ที่ประสบภัยจากการระเบิดของภูเขาไฟครั้งกระโน้น นอกจากนี้ยังมีการจุดพลุดอกไม้ไฟเพื่อให้สว่างไสวไปทั้งทะเลสาบ มองภูเขาไฟโคมากาตาเกะจากอนุสรณ์สถาน “หนึ่งพันสายลม” จาก Onuma Park Plaza หากหันหน้าสู่ภูเขาไฟโคมากาตาเกะไปทางขวามือ มีเส้นทางเดินชมน้ำชมป่า ผ่านสะพานเชื่อมเกาะเพียง 3 สะพานก็สามารถวนกลับมาออกมาทางเดิม หากเดินตามแผนผังไปยังเกาะแรกจะพบอนุสรณ์สถานแบบนูนต่ำขึ้นมาจากพื้น ชื่อว่า “Monument of One Thousand Winds” ซึ่งว่ากันว่าเป็นจุดที่นักร้องนักแต่งเพลงนาม “แมน อาราอิ” ได้แปลกวีเมื่อปี ค.ศ.1932 ของ “แมรี เอลิซาเบธ ฟราย” ชื่อ “โปรดอย่าร้องให้คร่ำครวญต่อหน้าหลุมศพของฉัน” (Do Not Stand at My Grave and Weep) มาเป็นบทเพลงในชื่อ “หนึ่งพันสายลม” จนโด่งดังและมีคนร้องคัฟเวอร์ในเวลาต่อมา และมีการสร้างอนุสรณ์นี้ขึ้นมาในที่สุด ผมเดินไปจนจบเส้นทางนี้แล้วก็กลับมายังที่ตั้งที่คึกคักอยู่ด้วยคนหลากหลายวัยในลาน Onuma Park Plaza ซึ่งเป็นเวลาที่คำนวณแล้วไม่ควรอ้อยอิ่งอยู่อีกนานนัก เพราะเย็นพอสมควรแล้ว กลัวว่ารถไฟจะหมด แต่ก่อนจะเดินออกจาก Onuma Park Plaza ผมดูแผนที่จากป้ายที่ติดไว้ มีเบียร์ฮอล์ตั้งอยู่ห่างออกไปนิดเดียว จึงเจียดเวลาเดินไปตามแผนที่ ก็พบว่าเป็นโรงเบียร์กึ่งร้านอาหาร จำหน่ายเบียร์ท้องถิ่น Onuma Craft แตกต่างในปริมาณแอลกอฮอล์ 3 ระดับ ใช้วัตถุดิบในท้องถิ่นและน้ำที่มีความเป็นด่างจากเชิงเขาโยโคสึที่ตั้งอยู่ไม่ห่างออกไป เลือกได้แบบกระป๋องที่มีแอลกอฮอล์ระดับกลาง แล้วเดินจิบไปจนถึงสถานีรถไฟ โดยผ่านร้านขนม Numa no Ya ที่มีชื่อเสียงเรื่องเค้กดังโงะสูตรเฉพาะ เปิดมาตั้งแต่ปี ค.ศ.1905 แต่นอกจากดังโงะจะไม่เข้ากับเบียร์ในมือแล้ว มันก็มักจะหมดลงก่อนเวลาเย็นเยี่ยงนี้ ผมนำเบียร์ขึ้นไปดื่มบนรถไฟได้อย่างไม่มีปัญหา เพราะคนญี่ปุ่นดื่มแบบแก้กระหายบนรถไฟกันเป็นเรื่องธรรมดา เบียร์ทำมือเพื่อเศรษฐกิจของคนท้องถิ่นหมดไปนานแล้วตอนรถไฟจอดที่สถานีฮาโกดาเตะ ซึ่งใช้เวลาวิ่งมาจากสถานีโอนุมะโคเอ็งประมาณ 40 นาที ผมเดินออกจากสถานีสู่โรงแรมแคปซูลที่ห่างออกไป 1 กิโลเมตร ถามพนักงานต้อนรับเรื่องปลาแซลมอนที่ไม่ยอมกลับสู่แม่น้ำลำธารเพื่อวางไข่ แต่ใช้ชีวิตอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวรู้ฤดูกาลอยู่ในทะเลเรื่อยไป เรียกว่า toki shirazu แปลว่า “ไม่รู้เวลา” แต่อร่อยกว่าและราคาแพงกว่าปลาแซลมอนทั่วไป พนักงานต้อนรับไม่รู้เรื่องนี้ ผมเองก็เพิ่งได้รับการแนะนำมาโดยเพื่อนชาวญี่ปุ่นคนหนึ่ง จึงเดินออกไปฝากท้องกับร้านในย่านอิซากายะของเมือง เดินวนไปเวียนมา พินิจพิจารณาแทบทุกร้าน มีร้านอยู่ 2 แบบ คือร้านที่คนเต็ม และร้านที่ไม่มีลูกค้าเลย ผมจึงคิดว่าที่คนเข้าร้านร้านหนึ่งจนคนเต็มก็เพราะเห็นว่ามีลูกค้า น่าจะเป็นร้านอร่อย ส่วนร้านที่เห็นว่าไม่มีลูกค้าก็คิดว่าคงไม่อร่อย แล้วก็เลยคิดตามๆ กัน สำหรับคนที่ไม่อยากรอคิวอย่างผมจึงเลือกเข้าร้านบะหมี่ที่ไม่มีคน เนื่องจากเป็นร้านขนาดเล็กประมาณห้าหกที่นั่ง มีหนึ่งคนก็เหมือนมีหลายคน สักพักลูกค้านักท่องเที่ยวก็ทยอยเข้ามาจนเต็ม บะหมี่และเบียร์เป็นอะไรที่ไม่เข้ากันเลย ยิ่งเป็นบะหมี่ชามใหญ่ยักษ์และเบียร์สดแก้วขนาดครึ่งลิตร กว่าจะกินหมดก็พุงป่องด้วยความอืด ไม่นานความง่วงก็เข้ารุกราน ขากลับเดินผ่านร้านหนึ่งมีทหารหนุ่มที่ผมเจอเมื่อวันก่อนนั่งอยู่ในนั้น แต่เขามีเพื่อนอยู่หลายคนจึงคิดว่าเดินผ่านเลยไปจะดีกว่า โชคดีที่เขามองไม่เห็น อีกประมาณ 100 เมตรจะถึงที่พัก ผมหยุดที่หน้าร้านร้านหนึ่ง มีโลโก้รูปแมวสีดำและขวดสาเกติดอยู่ เขียนภาษาญี่ปุ่นกำกับไว้ มองไม่เห็นด้านในร้าน ความจริงผมสงสัยอยู่ตั้งแต่วันก่อนแล้ว จึงถ่ายรูปส่งไปให้เพื่อนชาวญี่ปุ่น เขาแปลกลับมาว่า “Nihon-shu Bar” วันนี้เลยขอเข้าไปพิสูจน์ดับความง่วงและความหนาวเสียหน่อย รถไฟที่นำผู้เขียนกลับฮาโกดาเตะ มีรูปแมวดำติดไว้หลายที่ แต่ไม่มีแมวสักตัว โต๊ะในร้านเป็นแบบเคาน์เตอร์บาร์หันหน้าเข้าหาตู้เก็บขวดสาเกขนาดใหญ่ มีสาเกอยู่ในตู้นับร้อยขวด คั่นกลางด้วยคุณลุงผู้คอยแนะนำและรินสาเกให้กับลูกค้าอย่างชำนิชำนาญ ภรรยาของแกก็คอยหยิบโน่นหยิบนี่สนับสนุนการงานของสามี ตอนที่ผมเข้าไปมีสตรี 2 คนนั่งอยู่ด้วยกันทางด้านซ้ายมือ คะเนอายุคงประมาณสี่สิบกลางๆ ถึงปลายๆ พอพูดภาษาอังกฤษได้ ส่วนคุณลุงและภรรยาพูดแทบไม่ได้ พี่ผู้หญิงข้างๆ ช่วยอธิบายว่าให้ผมเลือกสาเกมา 3 ตัว แล้วลุงจะรินให้ทดลอง หากเราชอบตัวไหนก็ค่อยสั่ง ลุงก็จะรินใส่แก้วให้ ผมจึงขอให้ลุงในฐานะผู้เชี่ยวชาญแนะนำตามที่แกชอบ แกหยิบออกมา 3 ขวด แล้วรินใส่แก้วช็อต ผมลองแล้วก็ชี้บอกลุงว่าชอบตัวไหน พี่ผู้หญิงทั้งสองออกจากร้านไปแล้ว ก่อนกลับคนหนึ่งเอามือมาลูบหลังผมอย่างเอ็นดูผสมสงสาร ผมชี้เลือกสาเกมาอีกหนึ่งแก้ว หนุ่มสาวคู่หนึ่งเดินเข้ามาและทักทายสนทนากัน ชายหนุ่มมาจากเกาะชิโกกุ ทำงานอยู่ในฮาโกดาเตะได้สักพักแล้ว ส่วนหญิงสาวเป็นคนท้องถิ่น พูดภาษาอังกฤษดีทั้งคู่ ผมขอสาเกอีกแก้ว บอกลุงว่าขอตัวที่ทำจากข้าวเมืองนิงาตะ แกก็ทำหน้าแปลกใจที่ผมรู้เรื่องนี้ ความจริงแล้วผมก็รู้แค่ว่าข้าวจากเมืองนิงาตะเป็นข้าวที่ดี อีกทั้งนิยมนำมาทำสาเก ส่วนอะวะโมริที่มาจากเกาะโอกินาวะนั้น ต้องมีข้าวเมืองไทยผสมอยู่ด้วย ไม่อย่างนั้นจะไม่ใช่อะวะโมริ เพราะในอดีตต้องนั่งเรือมาซื้อข้าวจากกรุงศรีอยุธยาไปใช้ทำสุราตัวนี้ ร้านปิดห้าทุ่มครึ่ง หนุ่มสาวอัธยาศัยดีออกไปก่อนแล้ว ผมออกจากร้านเป็นคนสุดท้าย เจ้าของร้านทั้งคู่ออกมาส่งที่หน้าร้านทำเอาผมปลื้มประทับใจอย่างมาก ก่อนลาผมหันไปมองโลโก้ร้านที่มีรูปแมวกับขวดสาเกอีกครั้ง แล้วถามออกไปว่า “ไม่เห็นมีแมวเลยครับ แมวอยู่ไหน” ได้รับคำตอบว่า “แมวอยู่บ้าน”.   https://www.thaipost.net/main/detail/12944 ญี่ปุ่น, ท่องเที่ยว, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาส, เบื้องหน้าที่ปรากฏ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg 12436 30/06/2018 19:20 01/07/2018 00:00 วิวล้านดอลลาร์ที่ 'ฮาโกดาเตะ' วิวงามจนถูกขนามนามว่าเป็น “วิวล้านดอลลาร์” จากเขาฮาโกดาเตะ กว่าฝนจะหยุดตกก็ปาเข้าไปเกือบ 11 โมง ผมจึงได้ออกจากโรงแรมแคปซูล เดินราว 1 กิโลเมตรไปยังตลาดเช้าฮาโกดาเตะ ตั้งอยู่ติดๆ กับสถานีรถไฟ ร้านขายอาหารสดโดยเฉพาะปูจักรพรรดิและปูขนยังคงเปิดอยู่หลายร้าน แต่ร้านอาหารแบบนั่งรับประทานกำลังทยอยปิด ไม่มีเวลาให้เลือกมากจึงเสี่ยงเดินเข้าไปในร้านหนึ่ง ได้ข้าวสวยกับปลากะพงแดงย่างซอสเป็นมื้อเที่ยง แล้วเดินผ่านย่านตลาดไปบนถนนเลียบอ่าวฮาโกดาเตะ มีคนจอดจักรยานยืนตกปลาอยู่เป็นช่วงๆ เดินไม่นานนักก็ถึงเขตท่าเรือที่มีโกดังอิฐแดงนับสิบหลังตั้งสวยเด่นเรียงกันบนถนนริมฝั่ง เมืองฮาโกดาเตะมีความสำคัญต่อญี่ปุ่นมาตั้งแต่อดีต หลังจากกองทัพเรือของสหรัฐอเมริกาโดย “พลเรือจัตวา แมทธิว เพอร์รี” นำกองเรือรบมาปิดอ่าวโตเกียวในปี ค.ศ. 1853 เมื่อครั้งที่ญี่ปุ่นยังปิดประเทศ ข่มขู่จะทำลายบ้านเมืองให้ย่อยยับจนนำไปสู่สนธิสัญญาทางการค้า ฮาโกดาเตะก็เป็นหนึ่งในเมืองท่าแรกๆ ที่ต้องเปิดให้กับมหาอำนาจ และเมืองฮาโกดาเตะก็เติบโตทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นเมืองที่มีความสำคัญที่สุดในญี่ปุ่นตอนเหนือ อีกทั้งเคยเป็นเมืองที่ใหญ่สุด (ประชากรมากสุด) บนเกาะฮ็อกไกโด กระทั่งเกิดไฟไหม้ใหญ่ในปี ค.ศ. 1934 ปัจจุบันจึงเป็นรองเมืองซัปโปโรและอาซาฮิคาวะ โกดังหรือคลังสินค้าอิฐแดงคาเนโมริ (Kanemori Red Brick Warehouse) นี้สร้างขึ้นโดย “คูมาชิโระ วาตานาเบะ” เมื่อปี ค.ศ. 1887 หลังจากเดินทางมาจากนางาซากิ เมืองทางตอนใต้ของเกาะคิวชูเมื่อปี ค.ศ.1863 เพื่อเปิดร้านทำการค้าส่งทางเรือบริเวณอ่าวแห่งนี้ คลังสินค้าที่ปัจจุบันกลายเป็นที่ตั้งของร้านอาหารและร้านค้าทั่วไปมาจากการสร้างขึ้นใหม่เมื่อปี ค.ศ. 1909 นักท่องเที่ยวนิยมมาเดินเที่ยว ถ่ายรูป และใช้บริการร้านรวงเป็นจำนวนมาก ผมได้ยินเสียงภาษาไทยแว่วไปแว่วมาอยู่หลายรอบ ย่านโกดังอิฐแดง ด้านหลังคือเขาฮาโกดาเตะ ไม่ห่างจากย่านโกดังอิฐแดง มีรูปปั้นชายหนุ่มยืนอยู่ในเรือพายขนาดเล็ก ป้ายเขียนไว้ว่า นี่คือหนึ่งในนักการศึกษายุคเมจิ ด้วยความมุ่งหมายที่จะได้วิชาความรู้จากต่างแดน เขาจึงฝ่าฝืนกฎข้อห้ามการเดินทางออกนอกประเทศ คืนหนึ่งในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1864 เขาได้พายเรือออกไปจากฝั่งฮาโกดาเตะจนไปถึงเรือสินค้าของอเมริกันที่ทอดสมออยู่นอกชายฝั่งแล้วขอขึ้นเรือนั้นไปด้วย เขาประสบความสำเร็จได้จากญี่ปุ่นสมใจ ก่อนจะเดินทางกลับประเทศในอีกหลายปีต่อมาเพื่อเปิดโรงเรียนสอนภาษาอังกฤษโดชิฉะ (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยโดชิฉะ) ชายผู้นี้ชื่อ “โจเซฟ ฮาร์ดี เนชิมะ” ถนนที่ผ่านย่านโกดังอิฐแดงไปตัดกับถนนใหญ่อีกสายซึ่งเลียบมากับโค้งอ่าวอีกด้านกลายเป็นสี่แยก เมื่อข้ามสี่แยกนี้ไปถนนก็จะพุ่งเชิดขึ้นเนินไปยังย่าน “โมโตมาชิ” (มีถนนตัดขึ้นไปยังเนินนี้อีกหลายเส้น) เป็นที่ตั้งของศาลากลางแห่งเก่า (Old Public Hall of Hakodate Ward) ในสไตล์โคโลเนียล ที่อ่านจากเอกสารแล้วรู้สึกน่าไปเยี่ยมชมอย่างยิ่งเพราะวิวที่มองลงมายังอ่าวฮาโกดาเตะ “มิชลินกรีนไกด์” มอบให้ถึง 2 ดาว (จากคะแนนเต็ม 3 ดาว) นอกจากนี้ ย่านโมโตมาชิยังเป็นที่ตั้งของสถานกงสุลเก่าอังกฤษ สถานกงสุลเก่ารัสเซีย โบสถ์คริสต์ทั้งนิกายโรมันคาธอลิก, รัสเซียนออร์ธอดอกซ์ และอังกลิกันแบบอเมริกา อีกทั้งศาลเจ้าของทหารฝ่ายจักรพรรดิที่รบกับฝ่ายโชกุนโตกุกาวะก็อยู่ในย่านนี้ หากเดินไหวก็จะให้ภาพและบรรยากาศชวนมอง ไม่ว่าจะมองขึ้นไปบนเนินเขาหรือมองลงมายังบริเวณท่าเรือ นอกจากนี้ก็ยังเป็นเขตพื้นที่ต่อเนื่องขึ้นไปยังภูเขาฮาโกดาเตะ ภูเขาที่ทำให้เมืองฮาโกดาเตะดูเหมือนติ่งในแผนที่ของเกาะฮ็อกไกโด เกิดเป็นอ่าวหลบลมพายุที่วาณิชทางทะเลได้พึ่งพา ผู้ใฝ่รู้ที่ฝ่ากฎเกณฑ์จนกลายมาเป็นนักวิชาการคนสำคัญของประเทศ ผมยังไม่เดินขึ้นเนินโมโตมาชิไปแต่เดินไปบนถนนเส้นหลักเพื่อจะขึ้นเนินจากอีกถนน เนื่องจากเส้นทางเดินนี้ผ่านเสาไฟฟ้าคอนกรีตเสาแรกของประเทศญี่ปุ่น และเกือบจะเดินเลยไปเพราะดูธรรมดาไม่ได้มีการผูกผ้าหลากสีให้ดูโดดเด่นเป็นเครื่องหมาย อีกทั้งยังมีการใช้งานอยู่ตามปกติ ยังดีที่มีป้ายข้อมูลตั้งอยู่ข้างๆ แต่ก็ไม่ได้ระบุว่าสร้างขึ้นแทนเสาไม้ต้นเดิมเมื่อปีใด จากนั้นก็เดินขึ้นเนินโมโตมาชิ แต่ไม่ได้ไปเดินเล่นตามสถานที่สำคัญๆ ที่ได้กล่าวถึง เพราะเวลาห้าโมงเย็นนิดๆ ทว่าฟ้าในฤดูใบไม้เริ่มเปลี่ยนสีทำท่าจะมืดลงแล้ว จึงเดินเลยไปจนถึงสถานีรถกระเช้าขึ้นยอดเขาฮาโกดาเตะ ระบบรถกระเช้าที่ให้บริการนักท่องเที่ยวถึงปีละ 1.56 ล้านคน บริเวณลานจอดรถของสถานีมีรถทัวร์จอดอยู่หลายคัน คิวซื้อตั๋วขึ้นรถกระเช้าก็ยาว แต่การจัดการที่ดีทำให้รอไม่นานนักก็ได้ตั๋วในราคา 1,280 เยน (เที่ยวเดียว 780 เยน) แล้วค่อยๆ เคลื่อนตัวตามฝูงชนขึ้นบันไดไปทีละขั้นทีละชั้น มีภาพพาโนรามาขนาดใหญ่ 2 ภาพ ภาพหนึ่งเป็นภาพขาว-ดำ อีกภาพเป็นภาพสี ติดเปรียบเทียบให้เห็นความแตกต่างของวิวจากยอดเขาที่มองกลับเข้าไปยังเมืองฮาโกดาเตะระหว่าง 2 ยุค ซึ่งการตั้งถิ่นฐานบ้านเรือนในยุคที่ยังถ่ายด้วยฟิลม์ขาว-ดำนั้นก็หนาแน่นไม่น้อย และมีเรือจอดเต็มอ่าว ผิดกับภาพสีที่มีเรืออยู่ไม่กี่ลำ แต่มีอาคารสูงเพิ่มขึ้นจำนวนมาก เสาไฟฟ้าคอนกรีตต้นแรกของประเทศญี่ปุ่น ปัจจุบันยังคงใช้งานอยู่ จอโทรทัศน์ที่ติดอยู่ขึ้นข้อความว่า “วันนี้มีหมอก อาจมองวิวไม่ชัด” แต่เมื่อรถกระเช้านำผู้โดยสารที่จุได้เต็มที่ถึง 125 คน ใช้เวลา 3 นาที ขึ้นไปยังยอดเขาความสูง 334 เมตรแล้วมองลงมาก็ถือว่าหมอกไม่ได้เป็นอุปสรรคเท่าใดนัก ที่สถานีด้านบนที่เรียกว่าซันโจ (สถานีล่างเรียกว่าซันโรคุ) มีระเบียง 2 ชั้น อีกทั้งห้องกระจกใสสำหรับชมวิวส่วนคอดโค้งของอ่าวทั้งฝั่งทะเลเปิดด้านขวา (มหาสมุทรแปซิฟิก) และฝั่งอ่าวฮาโกดาเตะด้านซ้าย หันหลังให้กับช่องแคบสึการุที่คั่นเกาะฮ็อกไกโดกับเกาะฮอนชู แต่เชื่อมกันอยู่ใต้น้ำทะเลโดยอุโมงค์เซกัง ความยาว 54กิโลเมตร แสงไฟของอาคารบ้านเรือนทอดนำสายตาจากด้านล่างของเขาฮาโกดาเตะไปสู่ส่วนคอดดังกล่าว ก่อนแผ่ออกเป็นเมืองฮาโกดาเตะ คล้ายรูปนาฬิกาทราย หรือเอวองค์ของนางในวรรณคดี สมกับที่ได้รับการขนานนามว่าเป็น “วิวล้านดอลลาร์” (Million Dollar View) เคียงไปกับวิวจากภูเขามายะในเมืองโกเบ และวิวเมืองนางาซากิจากภูเขาอินาสะ ขณะที่ “มิชลินกรีนไกด์” ยกให้ 3 ดาวเต็ม เป็นสุดยอดวิวในระดับเดียวกับที่ฮ่องกง และเมืองเนเปิลส์ ของอิตาลี ส่วนคอดฝั่งซ้ายคืออ่าวฮาโกดาเตะ ฝั่งขวาคือมหาสมุทรแปซิฟิก ผู้มาเยือนขึ้น-ลง หมุนเวียนกันตั้งแต่ 10 โมง ยัน 4 ทุ่ม ช่วงเวลาที่เหมาะเหม็งควรขึ้นมามากที่สุดคงเป็นเวลาก่อนพระอาทิตย์ตกและอยู่จนกระทั่งฟ้ามืดสนิท เพื่อจะได้ชมและถ่ายภาพที่เห็นทั้งแสงธรรมชาติและจากแสงไฟนีออน และเนื่องจากนักท่องเที่ยวบางประเภทชอบแช่ถ่ายรูปที่มุมโปรดเป็นเวลานาน ไม่ยอมหลีกทางให้คนอื่น จึงต้องเผื่อเวลาบนนี้ไว้พอสมควร ผมเดินออกนอกสถานีเห็นว่ามีรถขึ้นมาจอดและมีทางสำหรับปั่นจักรยานและเดินขึ้น-ลงได้ ก็เกือบที่จะตัดสินใจเดินลงเพราะผู้คนใช้บริการรถกระเช้าเยอะเหลือเกิน แต่เดินกลางคืนคงไม่เห็นอะไรที่น่าอภิรมย์มากนัก อีกทั้งเส้นทางเป็นอย่างไรก็ยังไม่รู้ จึงเข้าคิวลงรถกระเช้ากลับสู่สถานีฐานแล้วเดินลงเนินบนถนนเส้นเดิม ซึ่งเป็นถนนหลักที่ตรงไปยังใจกลางเมือง และได้โอกาสแวะที่ร้านสะดวกซื้อเนื่องจากคอแห้งเต็มที หยิบน้ำดื่มออกมาให้แคชเชียร์คิดเงิน ที่เคาน์เตอร์มีจุดคืนภาษีสำหรับชาวต่างชาติที่รัฐบาลญี่ปุ่นเพิ่งออกมากระตุ้นการท่องเที่ยว น้ำของผมราคาไม่กี่เยนจึงยินดีจ่ายภาษีด้วยความเต็มใจ เพิ่มมุมมองให้กับอ่าวฮาโกดาเตะ บนถนนเส้นนี้มี Hakodate Beer Restaurant ตั้งอยู่ ขนาดใหญ่และน่าสนใจมากแต่ผมมีธุระสำคัญรออยู่ที่สถานีรถไฟกลัวว่าจะปิดทำการเสียก่อน สอบถามเจ้าหน้าที่ของบริษัทเจอาร์ว่าตั๋วชิงกันเซ็นสำหรับเข้าโตเกียววันมะรืนเที่ยวประมาณเที่ยงวันหรือบ่ายๆ มีว่างหรือไม่ ก็ได้คำตอบว่าเต็มหมดแล้ว เหลือเฉพาะเที่ยว10.49 น. (ออกจากสถานีชิน-ฮาโกดาเตะ) ต้องออกจากโรงแรมตั้งแต่เช้า แต่ก็จำเป็นต้องจองไว้เพราะวันมะรืนเป็นวันสุดท้ายที่สามารถใช้ตั๋วเจอาร์พาสได้ เมื่อได้ตั๋วแล้วก็เดินหาเอทีเอ็ม แต่ตู้ไม่รับบัตรถึง 2 แห่ง ท้องก็เริ่มร้อง ในกระเป๋ามีเงินอยู่ 3 พันเยน ผมเดินเข้าร้านที่มีภาษาไทยเขียนไว้ด้วยว่า “สวัสดี” ถามพนักงานสาวว่ารับบัตรเดบิตไหม เธอตอบว่ารับเฉพาะบัตรเครดิต จึงขอร้องไปว่าถ้าผมกินถึง 3 พันเยนเมื่อไหร่รบกวนแจ้งด้วย เธอก็ยินดี ผมสั่งอาหารอย่างระมัดระวัง โดยเฉพาะเบียร์สดนั้นสั่งมาเพียงแก้วเดียว เรียกคนเดินโต๊ะมาถามอีกครั้งว่าถึง 3 พันเยนหรือยัง เธอก็บอกยัง จึงค่อยสบายใจขึ้น จนเมื่ออิ่มดีแล้วก็ลงมาจ่ายเงินที่แคชเชียร์ สนนราคาแค่ 2พันเยนกว่าๆ เท่านั้น แต่หมดโอกาสซ่าต่อในคืนนี้ เดินคอตกกลับโรงแรมแคปซูล ไม่วายลองเสี่ยงที่ตู้เอทีเอ็มของร้านสะดวกซื้อยอดนิยมสีเขียว-แดง ปรากฏว่าเงินเยนไหลออกมาทำเอาเกือบน้ำตาซึม เดินไปเลือกเบียร์ดำซัปโปโรและเบียร์ลาเกอร์กิรินอย่างละกระป๋องไปเปิดดื่มในห้องล็อบบี้ของที่พัก นักท่องเที่ยวไม่ยอมปล่อยมุมดีๆ ไปง่ายๆ พนักงานต้อนรับคนหนึ่งพูดภาษาอังกฤษได้ดีมาก เธอมีหน้าที่รับมือแขกที่เป็นชาวต่างชาติ และรับศึกแขกเรื่องมากด้วย ผมเห็นเธอต้องนั่งอธิบายเรื่องราวต่างๆ แก่คุณป้านักท่องเที่ยวจากเอเชียตะวันออกคนหนึ่งที่พูดภาษาอังกฤษเก่ง กว่าเบียร์ผมจะหมดทั้ง 2 กระป๋องน้องหนูก็ยังอธิบายให้คุณป้าฟังไม่เสร็จสรรพเพราะคุณป้าอยากรู้ไปเสียทุกเรื่อง คงลืมไปว่าน้องเขาไม่ได้เป็นไกด์ เช้าวันต่อมาผมเดินลงมายังบริเวณล็อบบี้ หาข้อมูลสถานที่ท่องเที่ยวประจำวันนี้จากโทรศัพท์มือถือ และตัดสินใจว่าจะไปเที่ยว “ป้อมโกเรียวคาขุ” ป้อมปราการเมืองในยุคปลายของโชกุนตระกูลโตกุกาวะที่มีคูน้ำล้อมรอบเป็นรูปดาวห้าแฉก หากมองจากมุมสูงโดยเฉพาะจากหอคอยโกเรียวคาขุความสูง 107 เมตรที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ กันก็จะได้มุมมองที่ขรึมขลังอลังการมาก ปัจจุบันเป็นสวนสาธารณะ เป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์เมืองฮาโกดาเตะ และเป็นสถานที่ปิกนิคยอดนิยมในช่วงดอกซากุระบาน ระยะทางห่างจากที่พักประมาณ 3 กิโลเมตร แต่เมื่อดูข้อมูลและภาพ “อุทยานแห่งชาติโอนุมะ” ที่ต้องนั่งรถไฟไปประมาณ 40 นาทีก็น่าสนใจไม่แพ้กัน พี่ฟันหลอคนเก่า วันนี้มาทำงานตั้งแต่เช้า เดินเข้ามาทักทาย ผมจึงถามว่าสองแห่งนี้ควรจะไปที่ไหนดี เพราะดูเวลาแล้วจะควบทั้งสองที่คงไม่ทันเนื่องจากอยู่ห่างกันมาก พี่ฟันหลอตอบอย่างมั่นใจ “โอนุมะสิ แหมถามได้” ผมจึงต้องสละป้อมปราการรูปดาวในการมาเยือนคราวนี้ และดูๆ ไปพี่ฟันหลอน่าจะเป็น “เจ๊” บรรยากาศภายในตลาดเช้าฮาโกดาเตะ คำนวณแล้ววันนี้มีเวลาที่จะไปหาอะไรกินในตลาดเช้าก่อนขึ้นรถไฟไปโอนุมะ ก็เลยเข้าไปเดินเลือกเดินชม เห็นบรรยากาศการซื้อขายที่คึกคัก โดยเฉพาะในพื้นที่บริเวณตรงกลางของตลาดจะมีบ่อให้ลูกค้าตกหมึกสดๆ ตอนที่มีคนตกหมึกได้แฟนๆ ที่มุงดูกันอยู่ก็ปรบมือส่งเสียงกรี๊ดกันเกรียวกราว แล้วพ่อครัวก็ปรุงให้รับประทานกันตรงนั้น นอกจากการตกหมึกที่นิยมแล้วก็มีหลายร้านที่ขายหอยเชลล์ตัวใหญ่ย่างสดๆ หน้าร้าน ผมสั่งมาลอง 1ตัวในราคา 700 เยน และที่มีมากไม่แพ้กันคือเมล่อนญี่ปุ่น มีทั้งขายเป็นลูกและเป็นชิ้นที่ผ่าเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวสีเหลืองส้ม ราคาถูกกว่าท้องตลาดทั่วไปอยู่มาก ผมลองชิมเมล่อน 1 ชิ้น ราคา 300 เยน หวานหอมจนไม่อยากกินอะไรอีก แต่ต้องกินเพราะต้องไปเที่ยวต่ออีกครึ่งค่อนวัน หลังจากเดินดูตลาดอีกหลายส่วน รู้สึกเมื่อยเท้าจึงเดินเข้าไปหาที่นั่งในฟู้ดคอร์ต ทั้งที่มีร้านอยู่ด้านในและนอกตลาดอีกมากมายผมก็ดันลุกขึ้นไปสั่งอาหารจากร้านหนึ่งในฟู้ดคอร์ตแห่งนี้ ได้ข้าวหน้าเนื้อปู ผสมไข่หอยเม่น และไข่ปลาแซลม่อนมาเป็นมื้อเช้า รูปลักษณ์ดีแต่ไม่ค่อยอร่อย แถมยังราคาแพง ผมพลาดมหันต์ตั้งแต่เดินเข้าฟู้ดคอร์ตแล้ว. https://www.thaipost.net/main/detail/12436 ญี่ปุ่น, ท่องเที่ยว, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาส, ฮาโกดาเตะ, เบื้องหน้าที่ปรากฏ TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg 11962 24/06/2018 00:00 24/06/2018 00:00 โยโกฮามา – ฮาโกดาเตะ มองย่านมินาโตะ-มิราอิ จากท่าเรือโซโนฮานะ เมืองโยโกฮามา จังหวัดคานากาวะ รถไฟจากเมืองคามากุระเข้าเมืองโยโกฮามาใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง ผมต้องนั่งต่อจากสถานีโยโกฮามาไปอีกนิดเพื่อจะเดินไปที่พักง่ายๆ ลงที่สถานีอิชิคาวาโจแล้วเดินลอดประตูจีนที่ตั้งอยู่ตรงทางออกฝั่งทิศเหนือ บ่งบอกว่านี่คืออาณาบริเวณของย่านไชน่าทาวน์ที่เลื่องลือของโยโกฮามา และผมก็มุ่งหมายว่าจะเข้าไปหามื้อค่ำกินในนั้น หลังจากเข้าเช็กอินที่ Yokohama Central Hostel ซึ่งตั้งอยู่ติดกับสนามเบสบอลของสโมสร Yokohama DeNa BayStars ท้องร้องอย่างรุนแรงจึงแวะกินข้าวหน้าปลาย่างที่ร้าน Sukiya ร้านอาหารญี่ปุ่นแบบแฟรนไชส์ ซึ่งเป็นร้านที่ใกล้ที่สุด สะดวกรวดเร็วและรสชาติก็ไม่เลวร้าย กินตอนกำลังหิวคงดีกว่ารอกินของอร่อยแต่ปล่อยให้ท้องร้อง และโรคกระเพาะเข้าคุกคามในที่สุด ผมดูแผนที่ที่หยิบมาจากโฮสเทล เห็นว่าท่าเรือตั้งอยู่ใกล้ๆ จึงเดินฝ่าลมออกไป ใช่แล้ว ลมทะเล! เดินตรงไปเรื่อยๆ ก็ถึงท่าเรือเล็กๆ ชื่อ “โซโนฮานะ” มองออกไปทางซ้ายมือเห็นสัญลักษณ์สิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่และสีสันยามค่ำคืนของย่านมินาโตะ-มิราอิ 21 หรืออาจเรียกว่า “มินาโตะ-มิราอิ” เฉยๆ เขตเศรษฐกิจการค้าที่สำคัญของเมือง แต่ตัดสินใจที่จะไม่เดินไปหาเพราะลมแรงจนรู้สึกหนาว ทำได้แค่เดินตรงไป และถือว่าโชคดีและคุ้มค่าที่ได้แวะมาแม้ไม่ได้ตั้งใจ เพราะนี่คือท่าเรือ “โอซัมบาชิ” ท่าเรือนานาชาติในชื่อทางการว่า Yokohama International Passenger Terminal เป็นสถานีเรือโดยสารขนาดใหญ่ ดูทันสมัยและสวยงาม จนกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญที่นักท่องเที่ยวนิยมมาเยือนโดยไม่ต้องขึ้นเรือ ท่าเรือโอซัมบาชิดั้งเดิมสร้างขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1889 เป็นท่าเรือที่เก่าแก่สุดในโยโกฮามา สร้างขึ้นจากผลพวงของสนธิสัญญา 2 ฉบับในปี ค.ศ. 1859 ที่โชกุลตระกูลโตกุกาวะจำใจลงนามกับมหาอำนาจบาตรใหญ่ในขณะนั้น ได้แก่ สหรัฐอเมริกา, อังกฤษ, ฝรั่งเศส, เนเธอร์แลนด์ และรัสเซีย ส่วนท่าเรือใหม่นั้นมีการประกวดการออกแบบ ก่อสร้าง และเปิดใช้เมื่อปี ค.ศ. 2002 ท่าเรือโซโนฮานะ และแสงสีจากย่านมินาโตะ-มิราอิ วันนี้ที่ท่าโอซัมบาชิมีเรือสำราญชื่อ Celebrity Millennium ขนาดความยาว 294 เมตรจอดเทียบอยู่ทางด้านซ้ายมือ ผมมองเข้าไปในห้องอาหารภายในตัวเรือ แขก (ลูกค้า) กำลังดินเนอร์กันอยู่ ส่วนมากเป็นวัยกลางคนถึงผู้อาวุโส ก็ให้คิดว่าเทียบท่าทั้งทียังต้องกินในเรือ แต่เท่าที่ทราบ อาหารในเรือสำราญนั้นคุณภาพไม่เป็นสองรองใคร และที่สำคัญคือคิดราคารวมไปแล้วในค่าตั๋ว ส่วนการเที่ยวบนฝั่งนั้นทางผู้ให้บริการจะปล่อยขึ้นไปในช่วงกลางวัน ผมเดินไปบนดาดฟ้าของท่าเรือจนถึงส่วนหัวของเรือสำราญ มองกลับไปยังฝั่ง แสงสว่างทางด้านหลังเยื้องไปทางขวาของตัวเรือคือภาพของย่านมินาโตะ-มิราอิที่ให้มุมมองต่างไปจากเดิมอีกนิด มีอาคารและสิ่งก่อสร้างเรียงจากซ้ายไปขวา ได้แก่ Yokohama Landmark Tower ตึกที่เคยสูงที่สุดในญี่ปุ่นด้วยความสูง 296เมตร (ปัจจุบันถูกแซงไป 4 เมตรโดยตึก Abeno Harukas ในโอซาก้า), กระเช้าลอยฟ้า Cosmo Clock 21 ความสูง 112.5 เมตร ของสวนสนุก Yokohama Cosmoworld ด้านหลังของกระเช้าลอยฟ้าคืออาคารของศูนย์การค้า Queen’s Square เรียงกัน 3 หลัง และด้านขวาสุดคือโรงแรม Yokohama Grand Intercontinental รูปทรงเว้าโค้งแปลกตา และพอหันหลังไปมองอีกทางก็เห็นสะพาน Yokohama Bay Bridgeความยาว 860 เมตร ส่องสว่างนำทางยานยนต์ที่ข้ามอ่าวโตเกียว เชื่อมระหว่างฝั่งท่าเรือ Honmoku และเกาะเทียม Daikoku ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของทางด่วนสายBayshore Route ที่วิ่งผ่านโตเกียวไปยังจังหวัดชิบะ ผมยืนถ่ายรูปอยู่จนแบตเตอรีกล้องหมดก็ยังอ้อยอิ่งอยู่พักใหญ่จนได้ยินเสียงประกาศดังผ่านลำโพงได้ความว่าท่าเรือกำลังจะปิด จึงเดินกลับที่พัก แล้วเข้านอนเร็วกว่าปกติ ประมาณสี่ทุ่มกว่าๆ วันรุ่งขึ้นตื่นแต่เช้าเพราะต้องเดินทางไกลไปยังเมืองฮาโกดาเตะ บนเกาะฮ็อกไกโด โดยไม่สนอาหารเช้าที่ให้บริการฟรี นั่งรถไฟเข้าโตเกียวที่สถานีอุเอโนะ ชุมทางสำคัญที่รถไฟชิงกันเซ็นจอด แต่ปรากฏว่าชิงกันเซ็นเที่ยว 10.26 น. ไม่มีที่ว่าง เนื่องจากผมไม่ได้จองล่วงหน้า จึงบอกกับเจ้าหน้าที่ว่าขอจองเที่ยวถัดไป คือเวลา 12.26 น. แล้วออกไปกินอาหารเช้าและกาแฟที่ร้านนอกสถานี จากนั้นเข้าไปเดินเล่นสูดอากาศในสวนอุเอโนะ ก่อนกลับเข้าสถานี แวะซื้อ “เอคิเบน” หรือข้าวกล่องสถานีรถไฟเพื่อกินระหว่างทาง รถไฟซิงกันเซ็นจอด 4 – 5 ครั้งเท่านั้น เพราะแถบนี้มีเมืองใหญ่ตั้งอยู่ไม่มาก เมื่อเทียบจอดที่สถานีชิน-ฮาโกดาเตะ ซึ่งเป็นสถานีสุดท้ายและเหนือสุดของรถไฟชิงกันเซ็นแล้ว ผมก็นั่งรถไฟธรรมดาของบริษัทเจอาร์ต่อไปยังสถานีฮาโกดาเตะ ถึงเวลาประมาณ 5 โมงเย็น ออกจากสถานีด้วยอาการงุนงงเล็กน้อยว่าจะไปทางไหนต่อ เดินตรงไปยังสี่แยกที่มีสถานีรถรางตั้งอยู่ เข้าไปถามสาวญี่ปุ่นคนหนึ่งถึงกติกาการใช้รถราง เธอก็ช่วยสอนอย่างเต็มใจ แต่ผมนั่งเลยไปหนึ่งป้ายทำให้คนขับบอกว่ายังไม่ต้องจ่ายเงิน ให้จ่ายกับคันที่จะขึ้นกลับไปยังป้ายที่ต้องการลง แต่ผมเห็นว่าเลยมาแค่ป้ายเดียวและฟ้าก็โพล้เพล้เต็มที จึงตัดสินใจเดิน เท่ากับว่าผมเบี้ยวค่าโดยสารเข้าให้แล้ว ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยครับ อีกมุมมองของย่านมินาโตะ-มิราอิ ยามค่ำคืน ประตูอัตโนมัติของ Capsule Hotel Hakodate เปิดออก มีเปียโนหลังใหญ่วางอยู่หลังทางเข้า บนเคาน์เตอร์ต้อนรับมีธงชาติประเทศต่างๆ ตั้งประดับ เขาทำการบ้านมาก่อนว่าวันนี้จะมีแขกประเทศใดเข้าพักบ้างก็นำเอาธงชาติเหล่านั้นมาปักไว้ ซึ่งวันนี้มีธงชาติไทยด้วยทำให้ไทยน้อยแดนสยามประทับใจเป็นอย่างยิ่ง และพนักงานก็ใจดีอัพเกรดให้เป็นห้องแคปซูลขนาดใหญ่ เรียกว่าสุพีเรียร์แคปซูล มีพื้นที่วางกระเป๋า พร้อมโต๊ะเก้าอี้ และล็อกประตูได้ ส่วนห้องปกตินั้นจะมีแค่ห้องนอนเปล่าๆ และไม่สามารถล็อกประตูได้ ต้องเก็บของในล็อกเกอร์ ราคาต่างกันที่ประมาณ 1,500 บาท กับ 1,300 บาท ผมเก็บกระเป๋าเรียบร้อยแล้วก็ลงมาที่เคาน์เตอร์ต้อนรับเพื่อขอจองห้องพักต่อสำหรับวันพรุ่งนี้ พนักงานอายุประมาณ 40 ปี อาจจะเป็นผู้จัดการหรือหัวหน้างานประจำกะนั้น บุคลิกโดดเด่นใครเห็นก็จำได้เพราะฟันหลอ 2 ซี่ บอกว่าห้องเต็มแล้ว ผมจึงควักโทรศัพท์ออกมาขอใช้สัญญาณ Wi-fi เดินไปนั่งที่โต๊ะตัวหนึ่งในพื้นที่ส่วนกลางของห้องโถงกว้าง หาที่พักแห่งใหม่อยู่ได้สักพัก พี่ฟันหลอก็เดินเข้ามาแสดงสีหน้าเหมือนสงสาร อนุญาตให้ผมอยู่ต่อได้แต่ต้องจองโดยตรงกับโรงแรมและต้องจ่ายเงินทันที แสดงว่าที่ผมพูดให้ฟังก่อนหน้านี้พี่แกไม่เข้าใจ เพราะผมก็จะจองโดยตรงอยู่แล้ว โรงแรมจะได้ไม่ต้องจ่ายให้กับเว็บไซต์รับจองในเรทอย่างน้อย 15เปอร์เซ็นต์ของราคาที่พัก แต่คราวนี้ผมต้องจ่ายในราคาห้องสุพีเรียร์ตามจริง และเนื่องจากพรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ มีนักท่องเที่ยวมากขึ้น ราคาก็ขึ้นไปอีกนิดตามจริตของทุนนิยม ซึ่งเป็นเหมือนกันหมดทุกที่ สายฝนโปรยปรายลงมาทำให้ความคิดที่จะไปดูวิวงามยามค่ำคืนที่เรียกกันว่า “วิวล้านดอลลาร์” (Million Dollar View) จากภูเขาฮาโกดาเตะ (Mt. Hakodate) เป็นอันต้องยกยอดไปวันพรุ่งนี้ แล้วขอให้พี่ฟันหลอแนะนำร้านอาหารใกล้ๆ แกหยิบแผนที่แจกฟรีของโรงแรมมาทำเครื่องหมายและแสดงเส้นทางเดินไปยังย่านที่เต็มไปด้วยร้านแบบอิซากายะ (Izakaya) หรือร้านเล็กๆ ตกแต่งง่ายๆ ขายอาหารและเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ มีลักษณะเป็นบาร์มากกว่าร้านอาหาร ผมเดินไปตามคำแนะนำจนถึงถนนเส้นหลักของเมืองที่เหมือนพุ่งตรงออกมาจากสถานีรถไฟฮาโกดาเตะ ยังไม่ทันถึงย่านที่อุดมไปด้วยร้านอิซากายะก็เลี้ยวเข้าร้านชื่อ Grazie Grazie ชื่ออิตาเลียนแต่มีเมนูอาหารญี่ปุ่นวางอยู่ด้วย ซึ่งเป็นของอีกร้านแต่เจ้าของเดียวกัน ตั้งอยู่ใกล้ๆ กัน ปรุงเสร็จก็มีคนมาส่ง สถานีรถไฟเจอาร์ “ฮาโกดาเตะ” เมืองฮาโกดาเตะ จังหวัดโอชิมะ เกาะฮ็อกไกโด มื้อค่ำเริ่มด้วยสลัดและเบียร์สดจากร้านนี้ ส่วนปลาย่างทั้งตัวและท้องปลาแซลม่อนมาจากอีกร้าน ผมนั่งบนโต๊ะเคาน์เตอร์บาร์ตามแบบฉบับของคนลุยเดี่ยว บาร์เทนเดอร์อัธยาศัยดี เขาพูดภาษาอังกฤษได้นิดหน่อย ผมได้ยินคำว่า “ชนาธิป” ซึ่งก็คือ “เจ ชนาธิป สรงกระสิทธิ์” นักฟุตบอลทีมชาติไทยที่มาค้าแข้งอยู่กับสโมสร “คอนซาโดเลซัปโปโร” ที่เมืองซัปโปโร ห่างขึ้นไปทางเหนือประมาณ300 กิโลเมตร แสดงว่าเจ้าเจของเราดังไกลเหมือนกัน สักพักมีชายคนหนึ่ง คะเนอายุจากใบหน้าได้ประมาณ 40 กลางๆ มานั่งข้างๆ ผม แนะนำตัวว่าเป็นเจ้าของร้าน หรือที่แกเรียกว่าเป็น “ท่านประธาน” แกเคยไปเมืองไทยหลายครั้ง ชอบอาหารไทยและนวดไทยเป็นพิเศษ แล้วเล่าประสบการณ์ในเมืองไทยให้บาร์เทนเดอร์หนุ่มฟังอย่างภาคภูมิใจ แต่ลึกๆ เหมือนต้องการแสดงให้ผมรู้ว่าแกชอบและรู้จักเมืองไทยพอสมควร ชายอีกคน คะเนจากใบหน้า อายุประมาณ 50 กว่าๆ เดินเข้ามานั่งหน้าบาร์ทางฝั่งขวาของผม เจ้าของร้านแนะนำว่าเป็นเพื่อนร่วมรุ่นของแก ทำงานในบริษัทประกันภัย ผมนึกเล่นๆ ว่าอยากดูแก่ให้ทำงานออฟฟิศ อยากดูเด็กให้เปิดร้านอาหาร ครู่ต่อมาก็มีทหารหนุ่มนอกเครื่องแบบมานั่งหน้าบาร์อีกคน และผู้หญิงที่ทำงานอยู่ในร้านอีกคนก็มาร่วมสนทนาด้วย เจ้าของร้านแนะนำว่าเป็นภรรยาของแก เบียร์สด, ไฮบอลล์ และสาเก ทำให้ผมรู้สึกกรึ่มๆ จึงเรียกเก็บเงินและขอตัวกลับเพราะได้ตั้งกติกาให้ตัวเองไว้ว่าจะไม่ดื่มจนเมามายในต่างบ้านต่างเมือง แม้ว่าญี่ปุ่นจะสามารถเป็นข้อยกเว้นได้เนื่องจากมีความปลอดภัยสูง แต่การรักษากติกาไว้ก็ย่อมดีกว่า ก่อนหน้าที่จะมาญี่ปุ่นคราวนี้ผมได้เที่ยวในเกาหลีมาก่อนประมาณ 10 วัน ได้ซักผ้าที่บ้านเพื่อนในกรุงโซลไปแล้วรอบหนึ่ง ก่อนจะเดินทางต่อไปยังเมืองปูซานที่อยู่ทางใต้ของประเทศ แล้วบินจากปูซานมายังโอซาก้าเมื่อประมาณ 1สัปดาห์ที่แล้ว ตอนนี้ก็ถึงคราวที่ควรจะซักผ้าอีกรอบเพราะกระเป๋าจัดเสื้อผ้าไว้สำหรับใช้ประมาณ 7 วัน เครื่องซักผ้าหยอดเหรียญของโรงแรมแคปซูลทำงานดีมาก ใช้เวลาไม่นานก็ปั่นจนแห้งเก็บพับวางบนโต๊ะได้ยังไม่ทันง่วงเกินไปที่จะอาบน้ำ ซึ่งห้องน้ำนั้นก็แยกห้องอาบน้ำ-ห้องล้างหน้าแปรงฟัน กับห้องถ่ายเบา-ถ่ายหนักออกไปคนละทิศ สะอาดและเป็นระเบียบดีมาก ตื่นเช้าอีกวันฝนก็ยังโปรยปรายเหมือนเดิม ผมหยิบบะหมี่สำเร็จรูปในราคา 100 เยน (ทุกอย่าง 100 เยน ถูกกว่าร้านสะดวกซื้อ ส่วนชาแบบต่างๆ ดื่มฟรีจากเครื่องกดอัตโนมัติ) มาจากมุมอาหารของโรงแรม กดน้ำร้อนใส่แล้วไปนั่งกินที่ริมกระจกใส มองเห็นสถานีโทรทัศน์ NHK สาขาฮาโกดาเตะตั้งอยู่อีกฝั่งถนน หมดบะหมี่ก็ไปหยิบกาแฟราคา 100 เยน มากดน้ำร้อนใส่แล้วไปนั่งจิบที่เดิม หมดกาแฟก็เดินไปขอจองและจ่ายเงินค่าที่พักล่วงหน้าสำหรับวันพรุ่งนี้ เพราะคาดการณ์ได้ว่าวันนี้คงเที่ยวได้ไม่กี่ที่ เช่นเดียวกับเรื่องเล่าฉบับนี้ที่ยังพาท่านผู้อ่านไปไหนไม่ได้ไกล.   https://www.thaipost.net/main/detail/11962 ญี่ปุ่น, ท่องเที่ยว, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาส, ฮาโกดาเตะ, ฮ็อกไกโด, เบื้องหน้าที่ปรากฏ, โอชิมะ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg 11471 16/06/2018 18:09 16/06/2018 18:09 คามาคุระ - เอโนชิมะ หลวงพ่อโต หรือ “ไดบุตสึ” แห่งวัดโคโตะกุ เมืองคามาคุระ พินิจความงามของประสาทฮิเมจิจากด้านล่างอยู่ได้ประมาณครึ่งชั่วโมงผมก็นั่งรถไฟชิงกันเซ็นกลับเมืองโกเบ รับกระเป๋าที่ฝากไว้กับโฮสเทลแล้วก็กลับไปขึ้นชิงกันเซ็นไปนอนที่เมืองเกียวโตเพราะติดใจและคุ้นเค้ยกับบาร์แห่งหนึ่งย่านปอนโตโชเพียงเหตุผลเดียวแท้ๆ และคืนนี้บาร์เจ้ากรรมดันปิดพอดี หากรู้ล่วงหน้าก็คงนอนที่โกเบต่ออีกคืน เพื่อจะได้ท่องราตรีโกเบให้รู้ดำรู้แดง เพราะเมื่อคืนวานฟ้าฝนไม่เป็นใจ ส่วนเกียวโตนั้นผมเยือนมาแล้วสองครั้ง และขออนุญาตยกยอดไปเล่าให้ฟังในคราวหลัง วันถัดมา ผมขึ้นรถไฟชิงกันเซ็นเที่ยวบ่ายโมง วิ่งปรู๊ดจากสถานีเกียวโต ภูมิภาคคันไซ ข้ามภูมิภาคชูบุ ไปยังภูมิภาคคันโต ถึงสถานีชิน-โยโกฮามา ระยะทางเกือบ 500 กิโลเมตร ใช้เวลาเพียง 2 ชั่วโมงเท่านั้น จากสถานีชิน-โยโกฮามา ผมก็นั่งรถไฟของบริษัทเจอาร์ตะวันออกต่อไปยังสถานีโยโกฮามา แล้วเปลี่ยนสายนั่งต่อไปยังสถานีคามาคุระซึ่งก็ยังเป็นของเจอาร์ตะวันออก ไม่ต้องจ่ายเงินเพิ่มเพราะมีตั๋วเจอาร์พาสอยู่แล้ว จากสถานีคามาคุระก็ซื้อตั๋วราคา 190 เยน ใช้บริการรถไฟท้องถิ่นของบริษัท Enoshima Electric Railway เรียกว่าสาย Enoshima Dentetsu Line หรือเรียกสั้นๆ ว่า Enoden ซึ่งมีอยู่เพียงสายเดียว รถไฟ Enoden สีเขียว พ่วงกันไม่กี่ตู้ ดูน่ารักและมีเสน่ห์มาก จอดเพียง 3 ครั้งก็ถึงสถานี Hase (ฮาเซ) เป็นสถานีเล็กๆ แต่ผู้โดยสารลงและขึ้นคราวละหลายคนเพราะมีสถานที่ท่องเที่ยวน่าสนใจบริเวณนี้คือวัดฮาเซ-เดระ และวัดโคโตะกุ สถานีรถไฟฮาเซ เมืองคามาคุระ ผมเดินหาเกสต์เฮาส์ Iza Kamakura อยู่ไม่นานก็เจอ ตั้งอยู่ใกล้ชายทะเลที่เป็นส่วนหนึ่งของอ่าวซากามิ แต่หาดทรายไม่สวยเท่าไหร่ อันเป็นลักษณะทั่วไปของชายหาดในประเทศญีปุ่น เช็กอินเสร็จแล้วก็เดินหาร้านอาหารในย่านใกล้ๆ สถานีรถไฟ แต่ไม่เจอร้านที่ถูกใจจึงกลับไปกินที่เกสต์เฮาส์ เมนูอาหารเย็นของเกสต์เฮาส์จะแตกต่างกันไปในแต่ละวัน และลูกค้าต้องแจ้งความประสงค์กับพนักงานก่อนเวลาหนึ่งทุ่ม เพราะต้องการทำให้พอดี ไม่ขาดไม่เหลือ เมนูวันนี้คือข้าวแกงกะหรี่หมูทอด มีลูกค้ารออยู่สี่ห้าคนเท่านั้น และสำหรับผู้เข้าพักใหม่สามารถซื้อเครื่องดื่มแก้วแรกที่บาร์ได้ในราคา 300 เยน (จากปกติ500 เยน) มีเบียร์สดและค็อกเทลให้เลือก ผมจึงเรียกน้ำย่อยด้วยเบียร์สดกิริน หลังจากเบียร์แก้วแรกหมดลงไปพร้อมกับข้าวแกงกะหรี่ ผมก็สั่งมาอีกแก้ว จากนั้นก็ขึ้นห้องพักไปหยิบเบลนด์วิสกี้ “ซันพีซ” และซิงเกิลมอลต์วิสกี้ “ยามาซากิ” ลงมาวางบนโต๊ะ เพราะอากาศภายนอกค่อนข้างหนาวจึงไม่ขอออกไปเดินเล่น ซึ่งย่านนี้ของเมืองค่อนข้างเงียบเชียบในเวลากลางคืน กลุ่มคนหนุ่มจากอังกฤษกลับมาจากปั่นจักรยานบนถนนเลียบหาดเข้ามาขอนั่งด้วย คงเพราะเห็นวิสกี้วางหราอยู่ 2 ขวดบนโต๊ะอย่างกับเชื้อเชิญ ผมจึงบอกพวกเขาให้รินกันเอาเอง ไม่ต้องเกรงใจ หนึ่งในกลุ่มเล่าว่าพวกเขาเพิ่งเรียนจบปริญญาตรีจึงให้รางวัลตัวเองด้วยการเดินทางท่องเที่ยว รถไฟวิ่งผ่านย่านที่อยู่อาศัยในเมืองคามาคุระ พวกเขานั่งสนทนากันเองเสียเป็นส่วนมาก และดื่มกันคนละนิดหน่อยก็ขึ้นไปนอน นึกขึ้นได้ว่าวันนี้ขึ้น 15 ค่ำ ผมจึงเดินออกไปยังบริเวณชายหาดเพื่อดูพระจันทร์เต็มดวง แต่เมฆบางบังเอาไว้ รออยู่สักห้านาทีเมื่อเมฆเคลื่อนออกก็ได้ชมจันทร์นวลดวงกลมโต เพียงครู่เดียวเมฆก้อนใหม่ก็ทำทีจะลอยเข้าไปกลบแสง อีกทั้งอากาศยิ่งหนาวหนักขึ้น ตัดสินใจเดินกลับเข้าเกสต์เฮาส์ แล้วให้ “ยามาซากิ” ช่วยเพิ่มอุณหภูมิร่างกายให้กลับสู่ปกติ ในห้องส่วนกลางที่เป็นทั้งร้านอาหาร บาร์ และที่นั่งเล่น เหลือแขกของเกสต์เฮาส์ที่ยังไม่นอนอีกคนหนึ่ง และพนักงานของเกสต์เฮาส์ที่คอยดูแลความเรียบร้อย แขกคนเดียวที่เหลืออยู่คนนั้นเข้ามานั่งกับผม เธอจะขอถ่ายรูปด้วยเพื่อเอาไปลงเฟซบุ๊ก แต่ห้องค่อนข้างมืด ผมจึงบอกว่าค่อยถ่ายพรุ่งนี้เถอะ เธอจึงเห็นด้วย และเล่าให้ฟังว่าชีวิตนางพยาบาลที่เมืองชิสุโอกะของเธอมีแต่ความเครียดและความกดดันเพราะเธออยู่แผนกฉุกเฉิน ไม่สามารถคาดเดาได้ว่าจะมีคนไข้ฉุกเฉินหรือประสบอุบัติเหตุร้ายแรงมาเมื่อไหร่ ต้องสแตนด์บายเตรียมพร้อมรอเหตุด่วนอยู่ตลอดเวลา เมื่อมีโอกาสก็เลยขอลาพักร้อนและปั่นจักรยานเที่ยว เมืองชิสึโอกะของเธอนั้นตั้งอยู่ทางชายฝั่งตะวันออกของญี่ปุ่นเช่นเดียวกับเมืองคามาคุระ โดยอยู่ห่างออกไปทางด้านล่างประมาณ 130 กิโลเมตร เวลาตีหนึ่งกว่าๆ ผมก็ลาสาวพยาบาลขึ้นไปนอนในห้องรวม ชาวคณะผู้ดีทั้งสี่ห้าคนไม่มีใครนอนกรนเลย เป็นผลดีกับคนหลับยากอย่างผมยิ่งนัก มุมมองจากศาลเจ้าเอโนชิมะ เกาะเอโนชิมะ เมืองฟูจิซาวะ ตื่นเช้าขึ้นมาทางเกสต์เฮาส์ก็มีอาหารเช้าง่ายๆ ให้รับประทานฟรี ทั้งแบบญี่ปุ่นและแบบตะวันตก พวกฝรั่งก็พุ่งไปที่ขนมปังปิ้ง และกระปุกแยม กระปุกเนย ส่วนญี่ปุ่นและไทยน้อยก็เข้าคิวตักข้าวสวยกินกับผงโรยข้าวหอมๆ ที่มีส่วนผสมหลายอย่าง รสชาติออกไปทางทะเลๆ ผสมสาหร่ายและงาขาวงาดำ เข้ากับข้าวสวยและซุปมิโสะร้อนๆ ได้ดีมาก ผมนึกว่าพยาบาลสาวจะลืมเรื่องเมื่อคืนไปแล้ว ตอนที่ผมยังกินกาแฟไม่ทันเสร็จเธอก็มาขอถ่ายรูปจนได้ โดยลากผมไปรับแสงอาทิตย์ที่หน้าเกสต์เฮาส์เสียดิบดี ชายคนหนึ่งที่กำลังนั่งสูบบุหรี่หลังมื้อเช้ามีน้ำใจถ่ายรูปให้ แล้วเธอก็ไม่ลืมขอเฟซบุ๊กของผมซะด้วย ผมภาวนาว่าตอนลงรูปที่รักได้โปรดอย่าแท็กผมนะ เสร็จภารกิจถ่ายรูปอันยิ่งใหญ่นี้แล้วผมก็เช็กเอาต์และฝากกระเป๋าเดินทางไว้กับเกสต์เฮาส์ตามสูตร แล้วเดินเท้าไม่กี่นาทีก็ถึงวัดโคโตะกุ มีพระใหญ่ (ไดบุตสึ) ที่สวยงามและอลังการมากในสายตาผม ค่าเข้าชมคนละ 200 เยน สองสาวและเจ้าเหมียวบนเกาะเอโนชิมะ วัดนิกายโจโด-ชู แห่งนี้มีอายุมากกว่า 700 ปีแล้ว องค์พระพุทธรูปหรือหลวงพ่อโตของวัดแรกเริ่มเดิมทีสร้างขึ้นด้วยไม้เมื่อปี ค.ศ. 1243 แต่พายุก็ทำให้ทั้งศาลาและองค์พระเสียหาย จึงเรี่ยไรเงินกันสร้างขึ้นใหม่ด้วยทองสัมฤทธิ์เคลือบด้วยทองคำเปลวเมื่อปี ค.ศ. 1252 พร้อมกับสร้างศาลาใหม่ด้วย แต่ไม่วายถูกพายุซ้ำเติมในปี ค.ศ. 1334 และ ค.ศ. 1369 ทำให้ศาลาพังลงจนต้องปฏิสังขรณ์ แต่แล้วคลื่นสึนามิในปี ค.ศ. 1498 ก็กวาดศาลาทิ้งหายวับไป องค์พระจึงตั้งอยู่กลางแจ้งไม่ต้องสร้างศาลาป้องกันให้เสียเวลาเสียทรัพย์กันอีกต่อไป ทว่าเมื่อนานๆ เข้าสีขององค์พระก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวดังที่เห็นเพราะเกิดการกร่อนของโลหะ ส่วนร่องรอยของทองคำเปลวหลงเหลืออยู่เพียงบริเวณติ่งหู และเมื่อคราวแผ่นดินไหวใหญ่ในภูมิภาคคันโตเมื่อปี ค.ศ. 1923 ก็ได้ทำให้ฐานขององค์พระทรุดเสียหาย ต้องซ่อมแซมกันใหม่ ปัจจุบันกำลังอยู่ในขั้นตอนการเสนอชื่อเป็นมรดกโลกขององค์การยูเนสโก ภายในองค์พระที่สูง 13.35 เมตร และหน้าตักกว้าง 9.10 เมตร ขนาดใหญ่เป็นอันดับ 2 ของพระพุทธรูปในญี่ปุ่น (รองจากหลวงพ่อโต วัดโทไดจิ เมืองนาระ) มีลักษณะกลวงโปร่ง นักท่องเที่ยวสามารถซื้อตั๋วเข้าไปชมข้างในได้ ราคาเพียง 20 เยนเท่านั้น และด้านหลังขององค์พระยังมีหน้าต่าง 2 บาน ไว้สำหรับเปิดถ่ายเทอากาศ นอกจากเป็นที่นิยมมาเยือนของนักท่องเที่ยวทั่วไปแล้ว วัดโคโตะกุยังถือว่ามีความสำคัญกับคนไทยด้วย เนื่องจากภายในวัดมีต้นสนที่สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณ บดินทรเทพยวรางกูร รัชกาลที่ 10 ได้ทรงปลูกไว้เมื่อวันที่ 25 กันยายน 2530 อีกทั้งยังมีต้นสนของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 7 ที่ทรงปลูกไว้ในวโรกาสเสด็จพระราชดำเนินเยือนพร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี เมื่อวันที่ 4 เมษายน 2472 จุดตกปลาบนเกาะเอโนชิมะ อีกฝั่งคือแผ่นดินใหญ่เกาะฮอนชู สำหรับเมืองคามาคุระเอง แม้ในปัจจุบันจะเป็นเมืองขนาดเล็กอยู่ในจังหวัดคานางาวะ โดยห่างจากกรุงโตเกียวประมาณ 50 กิโลเมตร ในอดีตนั้นมีความสำคัญเป็นอย่างมาก เป็นศูนย์กลางทางการเมืองการปกครองของญี่ปุ่นถึง 141 ปี สถาปนาขึ้นโดยโชกุน “นาโตะ โนะ โยริโมโตะ” ในยุคใกล้เคียงกับที่วัดโคโตะกุถูกสร้างขึ้น ซึ่งเป็นยุคที่พุทธศาสนาเจริญรุ่งเรืองอย่าม มีวัดถึง 65 วัด และมีศาลเจ้าชินโตกว่า 20 แห่ง แม้ว่าเมืองหลวงจะอยู่ที่เกียวโตก็ตาม แต่ก็เป็นเพียงในนามหรือเป็นที่ประทับของสมเด็จจักรพรรดิเท่านั้น และในช่วงนั้นคามาคุระมีประชากรของเมืองมากที่สุดในญี่ปุ่นด้วย เวลาราว 11 โมง ผมก็เดินตามกลุ่มเด็กนักเรียนหมวกเหลืองออกมาจากวัด สังเกตเห็นหลายครั้งแล้วว่าเด็กนักเรียนในญี่ปุ่นตอนที่ออกนอกโรงเรียนไปเป็นกลุ่มนั้นจะสวมหมวกสีเดียวกัน หากเป็นเด็กเล็กๆ นอกจากหมวกสีเดียวกันแล้วก็ยังเดินเป็นแถวเกาะเชือกเส้นเดียวกันด้วย เพื่อรับรองว่าจะไม่พลัดหลงกันอย่างแน่นอน จากสถานีฮาเซ รถไฟวิ่งเลียบทะเลและบางช่วงตัดเข้าย่านที่อยู่อาศัย แค่ชั่วอึดใจก็มาถึงสถานี Enoshima (เอโนชิมะ) แล้วเดินออกจากสถานีมุ่งหน้าริมทะเล ลอดอุโมงค์แล้วข้ามสะพานประมาณ 600 เมตรก็ถึงเกาะเอโนชิมะ เกาะเล็กๆ ที่มีความยาวรอบเกาะแค่ประมาณ 4 กิโลเมตรเท่านั้น และถึงแม้จะอยู่ไม่ไกลจากคามาคุระ แต่เกาะเอโนชิมะแห่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของเมืองฟูจิซาวะ ทางเดินบนเกาะเอโนชิมะ เดินสะดวกและร่มรื่น สองข้างทางเดินที่จะขึ้นไปยังศาลเจ้าเอโนชิมะ อายุเก่าแก่ 800 กว่าปี มีร้านอาหารและร้านขายของที่ระลึกตั้งกันอย่างแน่นหนา บรรยากาศเต็มไปด้วยชีวิตชีวา นักท่องเที่ยวเดินชมเดินช็อปกันขวักไขว่ หน้าทางขึ้นศาลเจ้ามีทางเลื่อนอยู่ทางซ้ายมือ แต่ผมเดินเลือกขึ้นบันไดเพราะไม่ได้สูงชันอะไรนัก จากศาลเจ้ามองลงมายังด้านล่างก็ให้ภาพประตูโทริอิ ทางเดินขึ้นเขา สะพานข้ามเกาะ และแผ่นดินใหญ่ ที่ไล่เรียงลงไปอย่างสอดคล้องลงตัว ออกจากศาลเจ้าก็มีทางให้เดินต่อไปเรื่อยๆ และมีจุดพักเป็นระยะ แม้บางช่วงจะชันนิดหน่อยแต่เดินเพลิน และไม่น่าจะเป็นอุปสรรคแม้สำหรับผู้อาวุโส บนนี้ยังมีสวนไม้ดอกไม้ประดับ จุดชมวิวหลายแห่ง ประภาคารและหอสังเกตการณ์ ถ้ำหินงอกหินย้อย ร้านอาหารร้านขายของที่ระลึก แนวหินริมเกาะที่เป็นจุดสำหรับตกปลาของพรานเบ็ด และแมวจำนวนหนึ่งที่แอบงีบอยู่ตามสวนและหน้าร้านค้า แต่ส่วนมากจะถูกนักท่องเที่ยวทาสแมวปลุกมาเกาคางลูบหัว หวังว่าบรรดาเจ้าเหมียวจะไม่เคืองขุ่นแม้สีหน้าบ่งบอก การเดินทางด้วยจักรยานทำให้ร่างกายแข็งแรงแถมได้ชมวิวงาม เมื่อเดินวนรอบเกาะกลับไปใกล้ๆ ศาลเจ้าเอโนชิมะ มีจุดที่เหมาะเหม็งสำหรับเห็นไกลถึงภูเขาไฟฟูจิ แต่วันนี้ฟ้าไม่เปิด มองเห็นเพียงรางๆ จากนั้นก็เดินลงไปยังด้านล่าง เลี้ยวขวาผ่านร้านขายอาหารทะเลสดๆ ถัดไปเป็นร้านอาหารเรียงกันหลายร้านแต่ผมเลือกไม่ถูก จนต้องเดินออกจากเกาะ แล้วแวะกินข้าวโปะด้วยปลาตัวเล็กๆ ลักษณะคล้ายปลาข้าวสาร ไข่ปลาแซลมอน และเนื้อปลาดิบซอยชิ้นเล็กๆ ผมเชื่อว่าร้านบนเกาะน่าจะอร่อยกว่า แต่สายไปเสียแล้ว เมื่อขึ้นรถไฟกลับไปรับกระเป๋าที่ฝากไว้เพื่อจะเดินทางไปค้างคืนที่เมืองโยโกฮามา ผมก็ใช้โทรศัพท์มือถือเข้าสัญญาณอินเตอร์เน็ตจากเกสต์เฮาส์ พยาบาลสาวโพสต์เฟซบุ๊กแท็กผมเรียบร้อยแล้ว.   https://www.thaipost.net/main/detail/11471 ญี่ปุ่น, ท่องเที่ยว, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาส, เบื้องหน้าที่ปรากฏ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg 11014 09/06/2018 19:55 09/06/2018 19:55 ลุงเกาหลี ที่ 'โกเบ' ปราสาทฮิเมจิ อายุราว 700 ปี รอดพ้นจากการทิ้งระเบิดในสงครามโลกครั้งที่ 2 และเหตุแผ่นดินไหวฮันชิงเมื่อ 20 กว่าปีก่อนอย่างเหลือเชื่อ รถไฟระหว่างเมืองจากสถานีโอสึเกียว ในจังหวัดชิกะ ถึงสถานีโกเบ ในจังหวัดเฮียวโกะ ระยะทางราว 80 กิโลเมตร ใช้เวลาเดินทางเกือบ 1 ชั่วโมงครึ่ง ค่ารถประมาณ 450 บาท ถือเป็นการเดินทางที่สะดวกสบายดีมาก แม้จะไม่รวดเร็วนักแต่ก็ไม่รู้จะรีบไปไหน แต่เมื่อออกจากสถานีโกเบแล้วผมก็งงเหมือนสุนัขถูกเอามาทิ้ง เดินไปตามเส้นทางที่คาดว่าถูกต้องซึ่งได้เซฟแผนที่ไว้ในหน้าจอโทรศัพท์มือถือตอนที่ยังมีสัญญาณ Wi-fi ที่บ้านของฮิโรกิ ในเมืองโอสึ เดินอยู่นานก็พบตัวเองหลงอยู่ที่สี่แยกแห่งหนึ่ง แล้วก็เดินวนไปวนมาเพราะสับสนกับแผนที่ สุดท้ายเข้าไปถามทางกับลุงที่ยืนคุมงานก่อสร้างถนนโดยการให้ดูที่อยู่ของโฮสเทลจากหน้าจอโทรศัพท์ แกชี้ไปทางหนึ่ง ผมเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็เกิดอาการไม่มั่นใจว่าลุงบอกถูกหรือเปล่า จึงเดินกลับไปตั้งหลักที่สี่แยกก่อนหน้านี้ เมื่อพบเด็กนักเรียนคนหนึ่งเดินมาก็เข้าไปถามทันที คะเนรูปร่างหน้าตาแล้ว น้องผู้ชายคนนี้ถ้าไม่เรียนชั้นม.ต้นตอนปลาย ก็ต้องอยู่ชั้นม.ปลายตอนต้น เขาหยิบเอาโทรศัพท์มือถือออกมากดๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉยและไม่พูดไม่จา ผมคิดว่าเขาน่าจะพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ หนุ่มน้อยเงยหน้าขึ้นมา ชี้มือไปทางที่ลุงคนแรกชี้บอก แล้วพูดออกมาว่า “อาฟเตอร์ แฟมิลีมาร์ท เทิร์น เลฟต์” ผมต้องขอบคุณหนุ่มหน้ามนคนนี้เป็นการใหญ่ ถ้าไม่ได้เขาผมคงแย่ แต่จะว่าไปผมก็ควรจะเชื่อใจลุงคนแรกด้วย เพียงแต่ว่าลุงแกชี้มือไปเฉยๆ ผมก็คงต้องหาคนถามต่ออยู่ดี เมื่อถึง Hostel Nakamura ก็พบว่าสาเหตุที่หลงเพราะตอนออกจากสถานีรถไฟผมออกผิดทาง ทำให้ผมไม่เชื่อคุณลุงคุมงานก่อสร้าง เพราะดูทิศทางแล้วไม่น่าจะใช่ เรื่องนี้ต้องระวังให้ดี เพราะสถานีรถไฟบางสถานีมีทางออกหลายทาง ทั้งทางออกหลัก ทางออกรอง และทางออกย่อยต่างๆ ถ้าผมออกทางออกหลัก หรือMain Exit ก็แค่เดินตรงไปบนถนน แล้วเลี้ยวแค่ 2 ครั้งเท่านั้น ระยะทางรวมไม่ถึง 500 เมตร โฮสเทลแห่งนี้สะอาดสะอ้านน่าพัก คุ้มราคาประมาณ 1 พันบาท ห้องนอนรวมของผมอยู่บนชั้น 3 แยกห้องน้ำออกไปด้านนอก ส่วนห้องอาบน้ำก็แยกไปอีกที่ เช่นเดียวกับอ่างล้างหน้าก็แยกไปต่างหาก เวลาโพล้เพล้ที่ท่าเรือโกเบแสงสีน่าจะสวยงามน่ามอง แต่ฝนได้เทลงมาอย่างหนักเมื่อตอนที่ผมกำลังจะเดินออกไป จึงทำได้แค่ยืมร่มของโฮสเทลออกไปซื้อไก่ทอดและเบียร์กิรินที่ร้านสะดวกซื้อแล้วกลับมานั่งฆ่าเวลาในห้องครัว หอคอยท่าเรือโกเบ หนึ่งในสัญลักษณ์สำคัญของเมืองโกเบ ห้องนั่งเล่นที่อยู่ใกล้ๆ กันมีป้ายชื่อร้านอาหารแนะนำในละแวกใกล้ๆ โฮสเทล โดยมีแผนที่กำกับไว้ด้วย เมื่อเห็นว่าสายฝนยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดก็เลยเลือกร้านที่ใกล้ที่สุด เป็นร้านเล็กๆ ที่หัวมุมถนนถัดไป กางร่มเดินไปแค่ประมาณ 2 นาที คนที่มาเที่ยวเมืองโกเบก็คงจะกินเนื้อโกเบกันทั้งสิ้น เว้นเสียแต่ว่าเป็นคนไม่กินเนื้อวัว ผมเองนั้นเคยหยุดกินเนื้อวัวไปราว 4 ปี แล้วดันหลงกลไปนั่งในร้านโคขุนกับเพื่อนๆ หลังเล่นกีฬา เพราะเพื่อนคนหนึ่งบอกว่าเนื้อสัตว์ชนิดอื่นก็มี ซึ่งเป็นความคิดที่ไม่เข้าท่าเลย เพราะขนาดพระสงฆ์แก่พรรษาถูกสีกาไปจ้องหน้าทุกวันยังสึกมาแล้วหลายรูป แล้วคนหิวนั่งหน้าเตาโคขุนอย่างผมจะเหลืออะไร เนื้อโกเบที่เมืองไทยนั้นเป็นที่ขึ้นชื่อของราคามากกว่ารสชาติเสียอีก แต่ที่นี่รสชาติดีและราคาไม่แพง ผมเป็นคนกินน้อยและไม่ชอบกินเนื้อสัตว์ในปริมาณมากๆ จึงเข้าทางเป็นอย่างยิ่งเพราะร้านนี้มีเนื้อชิ้นเล็ก น่าจะขนาด 100 กรัม (หรือน้อยกว่า) เชฟเอาไปย่างบนเปลวไฟไม่นานก็เอามาหั่นวางใส่จาน เนื้อนุ่มละลายในปาก อร่อยจนจำราคามาบอกท่านผู้อ่านไม่ได้ แต่คิดว่าชิ้นละประมาณ 3 พันเยนนิดๆ หรือประมาณ 1 พันบาทเท่านั้น กินกับเบียร์ฮาร์ทแลนด์ (ของบริษัทกิริน) เข้ากันอย่างไม่น่าเชื่อ แต่ก่อนนี้มีความเชื่อฝังหัวว่าเนื้อวัวต้องจับคู่กับไวน์แดงเท่านั้น เชฟและผู้ช่วยสาวของเขาอัธยาศัยดี ยิ้มแย้ม บริการเยี่ยม ผมจึงสั่งฮาร์ทแลนด์มาอีกแก้ว คราวนี้กินกับแซลมอนโรล และเครื่องเคียงอย่างผัดเห็ดและผัดผักก็ยังถือว่าใช้ได้อยู่ ในร้านตอนนี้ไม่มีลูกค้าอื่นนอกจากผม เชฟจึงคว้ามือถือออกมาพิมพ์ลงในแอปแปลภาษาแล้วยื่นให้อ่าน แต่สุดท้ายก็คุยด้วยความเมื่อยมือกันไปทั้งสองฝ่าย เขาบอกว่ามีคนไทยมากินก่อนผมเมื่อสักครู่นี้เอง ตัวใหญ่ๆ ใส่กางเกงขาสั้น บัสเขียวเที่ยวรอบเมืองและอาคารสไตล์ยุโรปติดกับสถานีรถไฟใต้ดินมินาโมโตะมาชิ พอเห็นว่ามีลูกค้าเริ่มทยอยเข้ามานั่งผมก็เลยเรียกเก็บเงินแล้วเดินออกจากร้าน ผู้ช่วยสาวเดินออกมาส่งและกล่าวลาอย่างน่ารักและน่ากลับมาใหม่ พอกลับถึงโฮสเทลก็พบคนไทยคนหนึ่ง ตัวใหญ่ ใส่กางเกงขาสั้น ใช่เขาแน่นอนที่เพิ่งไปกินร้านเดียวกันมา ได้คุยกันพอหอมปากหอมคอก็ได้ความว่าเดินทางท่องเที่ยวคนเดียวเหมือนกัน ไม่เปิดสัญญาณโทรศัพท์แบบโรมมิ่ง และไม่ซื้อซิมการ์ดของญี่ปุ่น ใช้วิธีการแคปหน้าจอแผนที่ตอนที่โทรศัพท์มีสัญญาณ Wi-fi แล้วเดินหาเป้าหมายเอาตามแผนที่นั้น “ครั้งที่แล้วผมมากับแฟน กลับไปเลิกกันเลยครับ เขาติดอินเตอร์เน็ต ติดการวางแผน ติดต่อเพื่อนที่เมืองไทยตลอดเวลา เรามากันแค่ไม่กี่วันเอง ผมว่าเราควรใส่ใจสถานที่และผู้คนที่นี่มากกว่า” เรื่องแบบนี้แนวใครแนวมัน ผมนั้นเห็นด้วยเต็มที่ ถ้าใครไม่มีปัญหาเรื่องกินข้าวคนเดียวในประเทศที่อาหารอร่อย ก็อยากแนะนำให้ลองเที่ยวคนเดียวดูครับ โดยเฉพาะถ้ายังหนุ่มสาวกันอยู่ บนห้องนอนรวม ผมเจอลุงคนหนึ่งมาจากเกาหลีใต้นอนเตียงใกล้กัน แกดูเป็นมิตร ชอบชวนคุย ตอนผมหยิบวิสกี้ Sun Peace ที่ฮิโรกิให้มาลงไปนั่งจิบพร้อมกับเขียนต้นฉบับ “เบื้องหน้าที่ปรากฏ” ส่งกลับมายังเมืองไทย ลุงเกาหลีแกก็ตามลงไปคุยด้วย ผมรินวิสกี้ใส่แก้วอีกใบ แกก็ให้เกียรติรับไปดื่ม “เป็นครั้งแรกที่ผมเดินทางโดยไม่มีเมียมาด้วย ผมอยากจะรู้ว่ามันเป็นยังไง” คุณลุงปรารภ “แล้วมันเป็นยังไงครับ” ผมอยากรู้ “ผมเพิ่งมาถึงวันนี้เอง ยังตอบไม่ได้ อ๋อ และก็เป็นครั้งแรกด้วยที่ผมพักโฮสเทล เพราะตอนมากับเมียนอนโรงแรมเท่านั้น” เห็นได้ชัดว่าลุงอยากมีเพื่อน คนที่พักโฮสเทลและเกสต์เฮาส์นั้นนอกจากราคาถูกแล้วอีกเหตุผลหนึ่งก็คืออยากพบเจอผู้คนแปลกหน้าแปลกภาษา ผมเคยเจอผู้อาวุโสหลายคนที่ไม่มีปัญหาเรื่องงบประมาณแต่นิยมพักตามโฮสเทลและเกสต์เฮาส์ เพราะมันมีพลังงานของความหนุ่มสาวแฝงอยู่ หากจะดูวุ่นวายก็เป็นความวุ่นวายที่มีเสน่ห์ อีกทั้งจะพูดคุยกับใครก็ดูไม่เป็นการรบกวน หรือพูดอีกอย่างว่าไม่ต้องเกรงใจกันมาก เพราะส่วนใหญ่ก็ต้องการเพื่อนแลกเปลี่ยนประสบการณ์กันทั้งนั้น  ปราสาทฮิเมจิ มองจากหน้าสถานีรถไฟฮิเมจิ ลุงคนนี้แกอยู่อาศัยในกรุงโซล พอรู้ว่าผมเป็นคนไทยแกก็เล่าให้ฟังว่าได้ช่วยคนไทยที่เป็นเอเยนต์หาคนไปทำศัลยกรรมที่สถานความงามในเกาหลีใต้มาแล้วหลายครั้งด้วยการรับรองเอกสารการทำงานให้กับนายหน้าเหล่านี้ หมดวิสกี้แก้วที่ผมรินให้ลุงก็ชวนไปกินมื้อค่ำ ผมบอกว่ากินไปแล้ว และแนะนำถึงร้านที่เพิ่งไปกินมา แกก็ยังชวนให้ออกไปกินด้วยกัน พอผมยืนยันว่า“ขออภัยครับ ผมคงไม่ไป” ลุงก็บอกว่า “คุณควรไปกับผม” ที่จริงผมควรจะไปนั่งเป็นเพื่อน ดื่มเบียร์ตอนลุงแกกินเนื้อโกเบก็ได้ แต่ผมก็จำเป็นต้องทำงานจริงๆ เพียงแต่ว่าลืมอธิบายเหตุผลที่ไม่ไป แถมยังแสดงอาการสนใจลุงน้อยไปอีกต่างหากเพราะนิ้วมือทั้งสิบมัวแต่วางอยู่บนแป้นพิมพ์ตลอดเวลา จนกระทั่งลุงกลับมาจากกินมื้อค่ำ เข้านอน ผมเข้านอนทีหลัง ลุงตื่นนอนก่อน และเช็กเอาต์ออกไป โดยที่ไม่ได้คุยกันอีกเลย แกยังจะช่วยเหลือเอเยนต์ชาวไทยที่หาคนไปทำศัลยกรรมที่เกาหลีอยู่อีกมั้ยนะ เมื่อเจอคนไทยเสียมารยาทอย่างผมเข้าไป หลังจากเช็กเอาต์ตอนสายๆ ฝากกระเป๋าไว้กับโฮสเทล แวะซื้อไก่ทอดและกาแฟจากร้านสะดวกซื้อ แล้วก็เดินไปนั่งเติมพลังที่สวนสาธารณะเล็กๆ ริมทะเล ใกล้ๆ อู่ต่อเรือ แล้วเดินอีกนิดไปยัง “โกเบ ฮาร์เบอร์แลนด์” ศูนย์รวมแหล่งช็อปปิ้งและบันเทิงใกล้ท่าเรือโกเบ ลานชมวิวที่ติดกับ Kobe Anpanman Children’s Museum & Mall มีชิงช้าสวรรค์ขนาดใหญ่สีแดงตั้งอยู่ มองเห็นหอคอยท่าเรือโกเบสีแดงเด่นอยู่ทางด้านซ้ายมือ และโรงแรมเมริเค็น ปาร์ค โอเรนทัล ที่สร้างยื่นออกไปในอ่าว ไกลออกไปแต่ยังมองเห็นได้ชัดคือ “สะพานโกเบเกรตบริดจ์” ตรงกลางสะพานมีรูปทรงโค้งมนสีแดง ดูเหมือนว่าอะไรหลายๆ อย่างของที่นี่จะนิยมทาด้วยสีแดง สะพานนี้เชื่อมกับเกาะท่าเรือ (Port Island) และเกาะท่าเรือนี้ก็เชื่อมกับอีกเกาะที่เป็นที่ตั้งของสนามบินโกเบ คูน้ำรอบปราสาทฮิเมจิ คำนวณเวลาแล้วผมควรเดินทางต่อเสียที จึงเดินไปขึ้นรถไฟใต้ดิน Minamotomachi ไปยังสถานี Sannomiya-Hanadokeimae เดินต่อไปยังสถานี JR Sannomiya เพื่อแลกเจอาร์พาสเป็นตั๋ว ระบุไปว่าจะเริ่มใช้ในวันนี้ จะเห็นได้ว่าสถานี Sannomiya (ซานโนมิยะ) ดูจะมีความสำคัญกว่าสถานีโกเบ นั่นก็เพราะซานโนมิยะคือชื่อของเขตที่ใหญ่ที่สุดในย่านใจกลางเมือง มาจากชื่อศาลเจ้าซานโนมิยะ ซึ่งเป็นสาขาของศาลเจ้าอิคึตะที่มีความเก่าแก่ย้อนไปถึงคริสต์ศตวรรษที่ 3 ตั้งอยู่ไม่ห่างกันนัก อย่างไรก็ตามยังมีสถานีชื่อ Kobe-Sannomiya ตั้งอยู่ติดๆ กัน ซึ่งเป็นของบริษัทรถไฟท้องถิ่น ยอมรับว่าเมืองใหญ่อันดับ 6 ของญี่ปุ่นแห่งนี้ทำให้สับสนเรื่องชื่อสถานีรถไฟได้มากทีเดียว หลังมื้อเที่ยงเนื้อย่างกระทะร้อนที่ร้านใกล้ๆ สถานีซานโนมิยะ ผมก็ได้ขึ้นรถไฟของบริษัทเจอาร์ ประเดิมตั๋วเจอาร์พาสชนิด 7 วัน ไปทางทิศตะวันตก เห็นสะพานอากาชิไคเกียวอยู่ทางซ้ายมือ สะพานนี้ถือเป็นสะพานแขวนที่ยาวที่สุดในโลก ยาว 1,991 เมตร เชื่อมเมืองโกเบกับเกาะอาวาจิ (จากนั้นเกาะอาวาจิก็จะเชื่อมกับเกาะใหญ่ชิโกกุ) ระยะทางประมาณ 60 กิโลเมตร ใช้เวลาเดินทาง 40 นาที ก็ถึงสถานีฮิเมจิ (Himeji) เมืองฮิเมจิ จังหวัดเฮียวโกะ พอเดินออกจากสถานีฮิเมจิก็เห็นปราสาทฮิเมจิขาวเด่นอยู่ห่างออกไปประมาณ 2 กิโลเมตร มีถนนแบบอเวนิวทอดตรงไปยังปราสาท บางคนนั่งรถเมล์ บ้างก็แท็กซี่ แต่ผมเลือกเดินตามถนัด เมื่อถึงปราสาทก็ใกล้เวลาปิด (สี่โมงครึ่ง) เต็มที ไม่ได้เข้าไปภายในเหมือนเคย. https://www.thaipost.net/main/detail/11014 ญี่ปุ่น, ท่องเที่ยว, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาส, เบื้องหน้าที่ปรากฏ TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg