57269 15/02/2020 18:43 15/02/2020 18:43 ป่าหินงามแดนมังกร   ประติมากรรมหน้าสถานีรถไฟคุนหมิง                                        สิ่งที่ทำให้คุนหมิงมีชื่อเสียงและดึงดูดให้นักท่องเที่ยวไปเยือนมากที่สุดก็คือ “ป่าหิน” แสนงาม ตั้งอยู่ในเขตปกครองตนเองชือหลินของชาวยี กลุ่มชาติพันธุ์หลักในจังหวัดคุนหมิงที่มีประชากรอันดับ 2 เป็นรองเพียงชาวฮั่น ป่าหินชือหลินอยู่ห่างจากเขตตัวเมืองคุนหมิงประมาณ 90 กิโลเมตร                  ช่วงเช้าของวันผมยังหาวิธีเดินทางไปป่าหินไม่ได้ เดินไปอู่รถบัสเยื้องๆ สถานีรถไฟคุนหมิง เจ้าหน้าที่ก็ไม่ให้เข้า ทราบว่าเป็นเพียงที่จอดรถ ลองเดินไปดูในเวิ้งข้างสถานีรถไฟก็เป็นสถานีชัตเทิลบัส รับ-ส่งผู้โดยสารจากสถานีรถไฟไปยังสนามบิน หาคำตอบได้ในภายหลังว่าหากจะเดินทางไปป่าหินด้วยรถบัสต้องไปขึ้นที่สถานีรถบัสตะวันออก อยู่ห่างจากที่พักไปพอสมควร เมื่อไม่เช่ารถ ไม่นั่งแท็กซี่ ไม่ไปกับกลุ่มทัวร์ ก็เหลืออีกวิธีเดียว คือนั่งรถไฟไปต่อรถบัสท้องถิ่น                  เห็นว่าเช้านี้ยังพอมีเวลา ผมลองเดินเข้าไปในสถานีรถไฟเพื่อสำรวจวิธีการซื้อตั๋ว ขั้นแรกต้องเข้าคิวเดินผ่านเครื่องสแกนทั้งคนและสัมภาระ มีเจ้าหน้าที่ประจำเครื่องแต่ละเครื่อง เข้าไปเจอโถงขายตั๋วเขียนว่า Ticket 2 มีตู้อัตโนมัติจำนวนมากสำหรับซื้อตั๋ว Ticket Buying และรับตั๋ว Ticket Pickup (หากซื้อออนไลน์ไว้แล้ว) นอกจากป้ายเขียนภาษาอังกฤษแล้วที่ตู้ก็มีปุ่มให้กดภาษาอังกฤษ แต่พอกดปุ๊บโผล่มาแต่ภาษาจีน ลองหลายตู้ก็ได้ผลเหมือนกัน                  จากนั้นเดินไปที่โซน Ticket 1 เป็นแบบเข้าแถวซื้อกับเจ้าหน้าที่ มีอยู่ด้วยกันหลายแถว ผู้คร่ำหวอดการท่องเที่ยวในจีนท่านหนึ่งเคยบอกผมว่าไม่ช่องซ้ายสุดก็ขวาสุด เจ้าหน้าที่จะพูดภาษาอังกฤษได้ ผู้คร่ำหวอดท่านนี้ไม่ซื้อตั๋วแบบออนไลน์ ให้เหตุผลว่าเพราะถึงอย่างไรก็ต้องไปรับตั๋วที่สถานีอยู่ดี พิพิธภัณฑ์ป่าหิน เขตปกครองตนเองชือหลิน จังหวัดคุนหมิง         ผมถามเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ว่าซื้อตั๋วและรับตั๋วที่ช่องไหน ทั้งคู่ดูจะฟังภาษาอังกฤษไม่ออก แต่รู้ว่าผมสื่อสารอะไร พูดออกมาว่า “นัมเบอร์วัน” แล้วชี้ไปที่ช่องซ้ายสุด ได้ข้อมูลจำเป็นแค่นี้แล้วผมก็เดินกลับที่พัก จองตั๋วออนไลน์กับแอปท่องเที่ยวรายใหม่มาแรง ตั๋วรถไฟจากสถานีคุนหมิงไปสถานีชือหลินตะวันตก (Shilin Xi) เที่ยว 12.43 น. แล้วก็จองตั๋วจากคุนหมิงไปฉงชิ่ง เที่ยว 20.49 น. วันนี้เช่นเดียวกัน แล้วจัดการเก็บกระเป๋าเสื้อผ้า เช็กเอาต์และฝากกระเป๋าไว้กับโฮสเทล เจ้าของคิดค่าฝาก 5 หยวน          ถึงสถานีรถไฟก็ไม่ผิดหวัง เจ้าหน้าที่ช่องซ้ายสุดพูดภาษาอังกฤษได้จริงๆ รับพาสปอร์ตและมือถือของผมไปดูภาพหน้าจอที่แคปเจอร์บุคกิ้งนัมเบอร์ไว้ ผมขอรับทั้งตั๋วคุนหมิงไปชือหลิน และตั๋วคุนหมิงไปฉงชิ่งพร้อมๆ กัน หนึ่งในจุดถ่ายรูปยอดนิยมของป่าหินชือหลิน         ขั้นต่อมาคือเดินเข้าช่อง Entrance บรรดาช่องอัตโนมัติที่ใช้บัตรแตะให้ประตูเปิดนั้นสำหรับคนจีน เข้าใจว่าบัตรที่ใช้แตะกับเครื่องคือบัตรประชาชน ชาวต่างชาติต้องเดินไปหาเจ้าหน้าที่ช่องซ้ายสุด เขารับพาสปอร์ตกับตั๋วไปดูแล้วอนุญาตให้เข้าไปยังห้องผู้โดยสารขนาดใหญ่โตโอ่โถงอย่างกับสนามบิน ผมตรวจสอบข้อมูลบนจอดิจิตอลติดผนัง แสดงขบวนรถ เวลาออก และเลขประตูสำหรับออกไปชานชาลา ตรงประตูทางออกมีป้ายเขียนไว้ว่า Check In ต้องใช้ทั้งตั๋วและพาสปอร์ตอีกเหมือนกัน         ตั๋วระบุหมายเลขโบกี้ที่ 3 ผมให้เจ้าหน้าที่บริเวณชานชาลาดูตั๋ว เขาชี้ให้เดินขึ้นหน้าไปไกลๆ รถไฟขบวนยาวมาก หากไม่เตรียมตัวขึ้นให้ตรงโบกี้อาจมีปัญหาได้ กลุ่มชาติพันธุ์ยีโชว์ศิลปะดนตรีและการแสดงแก่นักท่องเที่ยว         รถไฟความเร็วสูงวิ่งเข้ามาจอดตรงเวลา ในตู้โบกี้แบ่งเป็นห้อง ห้องละ 6 ที่ ผู้โดยสารนั่งหันหน้าเข้าหากัน ฝั่งละ 3 คน ผมหาห้องเจอแล้วก็วางกระเป๋าไว้เตียงบน หากเป็นรถไฟเที่ยวกลางคืนห้องนี้ก็จะเป็นตู้นอนสำหรับ 4 คน                  รถไฟแวะจอดที่สถานีคุนหมิงใต้แล้วก็ถึงปลายทางสถานีชือหลินตะวันตก เวลา 13.27 น. ตรงตามตั๋วเป๊ะๆ พอเดินออกมายังด้านนอกอาคารสถานีรถไฟก็เห็นรถประจำทางจอดอยู่ 2 คัน สาย 66 และ 99 ผมไม่รู้ว่าสาย 66 ไปไหน แต่สาย 99 นั้นไปป่าหินแน่นอน                  คนขับรถหัวโล้นเกลี้ยงเกลาแวววาวฟังภาษาอังกฤษไม่ออก แต่คงรู้ว่าผมถามค่าโดยสาร แกชี้ไปที่กระดาษติดหน้ารถ ระบุ 10 หยวน ผมหย่อนเงินลงกล่องแล้วก็ขึ้นไปนั่งด้านหลัง บนรถมีผู้โดยสารไม่ถึง 10 คน รถออกเวลา 14.40 น. ถึงป้ายสุดท้ายปลายทางประมาณ 15.20 น. ตีว่ารถวิ่ง 40 นาที ตัวเลขเวลานี้สำคัญมาก เพราะต้องคำนวณไว้สำหรับขากลับเข้าคุนหมิง มุมหนึ่งในป่าหินชือหลิน          รถจอดด้านข้างอาคารใหญ่ หนุ่มสาวคู่หนึ่งงุนงงอยู่ว่าจะไปทางไหนต่อ ผมก็เหมือนกัน พี่คนขับหัวโล้นชี้บอกพวกเขาให้เดินเข้าไปด้านในอาคาร ผมก็เดินตาม กะจะตามคู่นี้ไปจนถึงป่าหิน แต่พวกเขาถูกคนเข้ามาเสนอขายทัวร์เสียก่อน ผมเดินหลีกไปเข้าห้องน้ำ ออกมาก็ไม่เจอคู่หนุ่มสาว หันไปเห็นช่องขายตั๋วอยู่ด้านในสุด ปรากฏว่าเป็นจุดขายตั๋วรถบัสกลับเข้าเมืองคุนหมิง ถามป้าหลังเคาน์เตอร์ว่าป่าหินไปทางไหน แกชี้ไปทางขวามือของผม บอกว่าให้เดินไป 300 เมตร         ผมเดินออกนอกอาคารไปตามทางที่แกชี้ พบว่าเป็นลานจอดรถบัส คงเป็นรถบัสสำหรับพวกกลุ่มทัวร์ จึงเดินกลับเข้าอาคารเพื่อจะหาคนถามใหม่ เห็นร้านขายไก่ทอดฟาสต์ฟู้ดจึงแวะเข้าไปกินมื้อเที่ยง ต่อด้วยกาแฟร้อน แล้วก็เกิดอาการร้อนใจขึ้นมา เพราะรู้สึกว่าเหลือเวลาน้อยมากสำหรับป่าหินขนาดใหญ่ที่ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าอยู่ทิศทางใด และเพื่อประกันว่าจะกลับเข้าเมืองทันรถไฟไปฉงชิ่ง ผมก็จองตั๋วรถไฟออนไลน์จากสถานีชือหลินตะวันตกไปยังสถานีคุนหมิงเที่ยว 17.25 น. เหลืออยู่เที่ยวเดียวที่เวลาเอื้ออำนวย                  ออกจากร้านไก่ทอดแล้วก็เดินวนเข้าตัวอาคาร ทราบตอนนี้ว่าอาคารชื่อ Reception Center แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นศูนย์ต้อนรับแบบไหน คราวนี้เข้าไปถามเจ้าหน้าที่คุมเครื่องสแกนสัมภาระ เขาชี้ไปคนละฝั่งกับป้าขายตั๋วรถบัสเข้าเมืองคุนหมิง ผมเดินออกไปเจอรถสาย 99 จอดอยู่ เตรียมรับคนไปส่งสถานีรถไฟ คนขับยังเป็นพี่หัวโล้นคนเดิม ผมส่งมือถือให้แกดูรูปป่าหิน แกจูงมือผมเข้าไปในตัวอาคาร เข้าไปที่ป้าขายตั๋วรถบัส ป้าก็ชี้มือแล้วพูดเหมือนเดิม “ทรีฮันเดรดมีเตอร์” ถึงตอนนี้พี่คนขับรถหัวโล้นเดินหายไปแล้ว ป่าหินชือหลินได้รับเกรด AAAAA โบราณสถานระดับสูงสุด         เมื่อป้ายืนยันผมก็เดินตามไปอย่างที่แกบอก สุดเขตของลานจอดรถแล้วเป็นด่านเก็บค่าจอดรถ แล้วออกสู่ถนนใหญ่ บนถนนไม่มีใครอื่นนอกจากผม ตัดสินใจเดินไปทางขวามือ ช่วงหนึ่งสวนกับรถรับส่งคน คาดว่ารับส่งระหว่างป่าหินกับทางเข้าลานจอดรถ เดินจนถึง 3 แยก ผมเลี้ยวซ้าย เจ้าหน้าที่ยืนอยู่แถวนั้นไม่ห้ามปรามก็แสดงว่ามาถูกทาง สรุปว่า 300 เมตรที่ป้าขายตั๋วรถบัสบอกคือระยะทางจากอาคารต้อนรับสู่ถนนใหญ่นำทางสู่ป่าหิน                   ผมเดินมากกว่า 1 กิโลเมตรกว่าจะถึงจุดที่คนเข้าคิวยืนรอรถไปส่งในป่าหิน เจ้าหน้าที่สาวชี้ให้ไปซื้อตั๋วในอาคารหลังหนึ่ง เธอคงกลัวว่าผมจะแอบเดินตรงไปป่าหินจึงเดินคุมผมมาจนถึงหน้าอาคาร ตั๋วชมป่าหินราคา 130 หยวน และตั๋วสำหรับใช้รถรับส่งอีก 25 หยวน ได้ตั๋วแล้วผมก็วิ่งไปให้เจ้าหน้าที่สาวคนเดิมตรวจตั๋ว ผ่านเครื่องสแกน แล้วเดินตามช่องไปเข้าคิวรอรถไฟฟ้ารับส่งที่เรียกว่า Battery Car                  รถรับส่งนี้ไม่ได้ส่งถึงหน้าป่าหิน หากแต่ปล่อยคนลงหน้าอาคารพิพิธภัณฑ์ป่าหิน หากเจียดเวลาเข้าพิพิธภัณฑ์ ผมดูแล้วยังไงก็มีเวลาไม่พอ มุ่งหน้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งอีกเกือบ 1 กิโลเมตรกว่าจะถึงประตูทางเข้าป่าหิน เหลือเวลาอีกแค่ไม่ถึง 1 ชั่วโมง ในการชมอุทยานป่าหินขนาดยักษ์ ภายในพื้นที่รวม 400 ตารางกิโลเมตร มีทั้งป่าหินหลากหลายแบบ ทะเลสาบ ถ้ำ น้ำตก แม่น้ำ และภูเขา ใช้เวลาทั้งวันก็ยังชื่นชมได้ไม่ทั่วถึง                  ป่าหินนี้มีอายุประมาณ 270 ล้านปี แต่ก่อนเคยเป็นทะเล การเคลื่อนที่ของเปลือกโลกทำให้น้ำทะเลค่อยๆ ลดลง และหินปูนผุดขึ้นมาแทนที่ การกัดกร่อนจากลมและฝนผ่านเวลาอันยาวนานทำให้กลายเป็นป่าหินที่สวยงามที่สุดในโลก มีรูปทรงแตกต่างหลากหลายคล้ายมีชีวิตจนยากจะเชื่อว่าเป็นฝีมือของประติมากรนามกาลเวลา ป่าหินชือหลินมีอายุราว 270 ล้านปี                 ในสมัยราชวงศ์หมิง หรือหกร้อยกว่าปีก่อนก็มีผู้ยกให้ป่าหินแห่งนี้เป็น First Wonder of the World สิ่งมหัศจรรย์แรกของโลก ปัจจุบันทางการจีนจัดความสำคัญให้อยู่ในระดับ AAAAA ซึ่งเป็นระดับสูงสุดของโบราณสถานสำคัญของชาติ ด้านองค์การยูเนสโกก็รับรองเป็นมรดกโลก                 ผมชมไป วิ่งไป ถ่ายรูปไป แต่ก็ได้ไม่ถึง 10 เปอร์เซ็นต์ของป่าหินทั้งหมด แล้วก็ต้องวิ่งออกจากประตูทางเข้า เลี้ยวไปยังจุดจอดรถไฟฟ้ารับส่ง รอจนคนเต็มแล้วจึงออกไปส่งที่ปากทางเข้าอาคาร Reception Center ความจริงแล้วตรงนี้น่าจะเป็นจุดที่ควรนั่งรถรับส่งไฟฟ้าเข้าไปยังจุดจำหน่ายตั๋วป่าหิน นึกสงสัยว่าเหตุใดป้าขายตั๋วรถบัสไม่ชี้มาทางนี้ อย่างไรก็ตาม เราจะมองจากภายในตัวอาคารไม่เห็นบริเวณนี้                 นาฬิกาบอกเวลา 16.15 น. ตอนที่ผมวิ่งไปขึ้นรถบัสสาย 99 รอจนถึง 16.30 น. กว่ารถจะออก มีผู้โดยสารเพียงห้า-หกคน รู้สึกได้ว่ารถวิ่งช้ากว่าขามา ทำให้ร้อนรนกระวนกระวายนั่งแทบไม่ติด กระทั่งรถเข้าจอดหน้าสถานีรถไฟชือหลินตะวันตกเวลา 17.20 น. เหลือ 5 นาทีก่อนรถไฟออก รีบวิ่งไปรับตั๋วที่เคาน์เตอร์หน้าสถานี ตอนจะเข้าสถานีเจ้าหน้าที่หนุ่มดันมาแสดงความพิศวงงงงวยกับพาสปอร์ตของผม ตรวจสอบอยู่สักพักแล้วใช้มือถือถ่ายรูปพาสปอร์ตไว้เป็นหลักฐานก่อนอนุญาตให้เข้าไปได้ ทันขึ้นรถไฟอย่างเฉียดฉิว                 รถไฟเข้าจอดที่สถานีคุนหมิงเวลา 18.08 น. ผมเดินไปรับกระเป๋าที่โฮสเทล มีเวลาเหลือเฟือกว่ารถไฟไปฉงชิ่งจะออกตอน 20.49 น. ขึ้นไปลาลุงโนบุบนชั้นดาดฟ้า วันนี้แกดื่ม Tuborg ไป 2 ขวด ครบโควตาแล้ว ก่อนจะออกจากโฮสเทลได้สนทนากับหนุ่มจีนคนหนึ่ง เขาพูดภาษาอังกฤษได้นิดหน่อย บอกว่ากำลังจะบินไปเมืองไทยวันพรุ่งนี้ สาวไทยรอเขาอยู่ที่จังหวัดสุรินทร์ รู้จักกันผ่าน WeChat โซเชียลเน็ตเวิร์กยอดนิยมของจีน พาหนะที่พบเห็นได้ระหว่างเส้นทางป่าหิน-สถานีรถไฟชือหลินตะวันตก                 ในเมื่อภาษาอังกฤษของเขาไม่ดี พูดไทยไม่ได้ ก็เป็นไปได้ว่าสาวสุรินทร์มีความสามารถในการพูดจีน แต่แอป WeChat ที่พวกเขาใช้พูดคุยโต้ตอบกันนั้นสามารถแปลจีนเป็นไทย แปลไทยเป็นจีนได้ จึงไม่กล้าสรุปว่าเมื่อทั้งคู่เจอกันแล้วจะสื่อสารกันอย่างไร หรือยังจะใช้แอปแปลกลับไปกลับมา แต่สุดท้ายความรักก็คงจะเอาชนะอุปสรรคทางภาษาได้ไม่ยากเย็น                 ผมกล่าวลาเจ้าของโฮลเทลและหนุ่มผู้กำลังมีความรัก เดินไปสถานีรถไฟ แวะกินเคเอฟซีในสถานี พนักงานสาวคนหนึ่งพูดภาษาอังกฤษได้ดีมาก ทางร้านคงจ้างไว้รับมือลูกค้าต่างชาติโดยเฉพาะ ผมต้องซื้ออาหารมากิน 2 ชุดกว่าจะอิ่ม จากนั้นจึงเดินเข้าไปในอาคารผู้โดยสาร                 รถไฟขบวน K692 ของผมไม่ใช่รถไฟความเร็วสูง วิ่งข้ามคืน ใช้เวลาประมาณ 12 ชั่วโมง ราคาตั๋วของตู้นอนพิเศษ 1,552 บาท พอๆ กับรถไฟความเร็วสูง โดยรถไฟความเร็วสูงใช้เวลาวิ่งไม่ถึง 5 ชั่วโมง แต่เส้นทางนี้ไม่มีบริการในตอนกลางคืน                  รถไฟออกตรงเวลาตามปกติ ในห้องสำหรับผู้โดยสาร 4 คน เตียงบน-ล่าง 2 ฝั่ง ผมได้ที่นอนด้านล่าง ผู้โดยสารร่วมห้องอีกคนนอนเตียงบนฝั่งตรงข้าม มีรถเข็นขายของผ่านหน้าห้อง ผมออกไปถามหาเบียร์ สาวเจ้าคนขายไม่รู้จัก                 “เบียร์” ผมพูดพร้อมทำท่ายกกระป๋องขึ้นดื่ม เธอก็ยังไม่เข้าใจ ชี้ไปที่บรรดาอาหารและเครื่องดื่มในรถเข็นเป็นเชิงว่าเชิญหาสิ่งที่ต้องการเอาเอง ผมหยิบได้กระป๋องหนึ่ง บนกระป๋องมีแต่ภาษาจีน เข้าใจว่าน่าจะเป็นเบียร์ เธอพูดขึ้นว่า “ผีจิ่ว” หลังจากนั้นผมก็ท่อง “ผีจิ่วๆๆ” จนขึ้นใจ                 เป็นสิ่งที่เหลือเชื่ออยู่เหมือนกัน คำว่าเบียร์น่าจะเข้าใจได้ในทุกมุมโลก หากเราไปพูดคำว่าเบียร์ในสเปนที่เขาเรียก “เซอร์เวซา” ก็คงเข้าใจอยู่ดี แต่จีนยิ่งใหญ่ถึงขึ้นไม่แคร์ว่าโลกจะเรียกมันว่าอะไร                 ในเมื่อภาษาของเขามีคนใช้มากกว่าพันล้านคน.                   https://www.thaipost.net/main/detail/57269 ป่าหิน, ป่าหินงามแดนมังกร, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาศ, สถานีรถไฟคุนหมิง, เขตปกครองตนเองชือหลิน, เบื้องหน้าที่ปรากฎ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20191229/image_big_5e088baf5c3e6.jpg 56635 09/02/2020 00:01 09/02/2020 00:01 ชมวัด-เดินถนนที่เมืองคุนหมิง (บัญญัติสิบประการที่ชนทุกชาติล้วนถวิลหา)     อากาศหนาวยามเช้าตรู่ทะลุทะลวงเข้าไปภายในห้องพัก ปลุกให้ผมตื่นขึ้น หยิบกางเกงขายาวและแจ็กเกตมาสวมใส่ ฉวยกระเป๋าตังค์ข้างๆ หมอนแล้วเดินออกจากห้อง ผ่านล็อบบี้ลงบันไดไปบนถนน ถึงตอนนี้ผมเข้าใจ ไม่เพียงอากาศหนาวที่ปลุกให้ตื่น ความหิวก็มีส่วน     ไม่ห่างจากที่พักย่านสถานีรถไฟคุนหมิง ร้านแมคโดนัลด์ตั้งอยู่ที่หัวมุมถนนทำเลดี มันช่วยได้มากในเมืองที่เราสื่อสารกับคนท้องถิ่นไม่ค่อยเข้าใจภาษา เพราะแค่ชี้ไปที่รูปภาพก็ได้อาหารมาใส่ท้อง ดูเหมือนคิดสั้น ไร้รสนิยม แต่มันก็บรรลุผลรวดเร็ว และยิ่งเป็นเมืองที่หาร้านกาแฟยาก ก็ยิ่งช่วยประหยัดเวลา หมดเบอร์เกอร์ไก่และอเมริกาโน่ร้อนผมก็พร้อมสำหรับครึ่งแรกของวัน     หลังจากไม่ประสบความสำเร็จในการหาและกดเอทีเอ็มด้วยบัตรเดบิตพิเศษทั่วละแวกสถานีรถไฟ กินพื้นที่สี่ห้าตารางกิโลเมตร (ตามที่ได้อธิบายไปในตอนที่แล้ว) ผมก็เดินกลับโฮสเทล ได้สนทนากับหนุ่มใหญ่จากมาเลเซียผู้มีเชื้อสายจีน พูดจีนได้ และภาษาอังกฤษเป็นเลิศ     เขาพักที่นี่เมื่อคืนและกำลังจะเดินทางไปซาปา ประเทศเวียดนาม มีตั๋วรถไฟจากคุนหมิงล่องไปเหอโข่วเรียบร้อยแล้ว ออกเดินทางเวลา 11 โมงนิดๆ ถึงเหอโข่วบ่าย 3 โมง เขารู้ว่าเมื่อวานนี้ผมมาจากทิศทางนั้นก็สอบถามวิธีการเดินทางไปยังซาปา เขาทราบเพียงว่าสถานีรถไฟเหอโข่วเหนือไม่ได้อยู่ติดกับด่านชายแดน พอผมบอกเขาว่าน่าจะห่างกันประมาณ 5-6 กิโลเมตร เขาวางแผนจะเดิน กล่าวขึ้นว่า “การเดินเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับผม” และ “ผมมีแผนที่ Maps.Me ดาวน์โหลดไว้แล้ว” แอปพลิเคชันนี้สามารถดูแผนที่โดยไม่ต้องใช้สัญญาณอินเทอร์เน็ต แต่ต้องดาวน์โหลดแผนที่ของเมืองหรือประเทศต่างๆ มาไว้ในมือถือเสียก่อน     ผมบอกให้เขาระวังเรื่องเวลาด่านปิดทำการ และให้ข้อมูลว่าผมนั่งแท็กซี่จากด่านชายแดนเหอโข่ว (จีน-เวียดนาม) ไปยังสถานีรถไฟเหอโข่วเหนือราคาแค่ 20 หยวนเท่านั้น หากนั่งจากสถานีรถไฟไปด่านชายแดนก็คงไม่ต่างกัน เขาจึงยอมรับว่าถ้าค่าโดยสารแท็กซี่เป็นไปตามนี้เขาก็จะใช้บริการ สูบบุหรี่หมดไป 2 มวนระหว่างที่เราคุยกัน เขาก็เอาเป้ขึ้นหลัง เดินไปสถานีรถไฟคุนหมิง ส่วนผมอาบน้ำอาบท่าแล้วก็เดินออกไปบนถนน Beijing ซึ่งเป็นถนนใหญ่พุ่งตรงออกมาจากสถานีรถไฟคุนหมิง รถไฟใต้ดินสายสีน้ำเงินอยู่ข้างใต้ถนน Beijing นี้   (ถนน Beijing พุ่งออกมาจากสถานีรถไฟคุนหมิง)     รถไฟใต้ดินในเมืองคุนหมิงปัจจุบันเปิดให้บริการ 3 สาย คือ สายสีน้ำเงินและสายสีแดง ที่เชื่อมต่อกันเกือบเป็นเส้นตรงเหนือ-ใต้ ส่วนสายสีน้ำเงินอมเขียวนั้นเป็นสายที่เชื่อมสนามบินกับเขตเมือง อยู่ทางด้านขวามือในแผนที่ ไม่เชื่อมกับ 2 สายข้างต้น นอกจากนี้ก็ยังอยู่ระหว่างการก่อสร้างอีกหลายสาย     ผมเดินราว 500 เมตร กว่าจะถึงสถานี South Ring Road ค่าโดยสารไปยังสถานี Chuanxin Gulou ซึ่งอยู่ห่างออกไป 4 สถานีแค่ 2 หยวนเท่านั้น การซื้อตั๋วก็ซื้อจากตู้จำหน่ายตั๋วอัตโนมัติเข้าใจได้ง่ายด้วยภาษาอังกฤษ ออกจากสถานี Chuanxin Gulou เดินไปทางทิศตะวันตกบนถนน Yuantong ข้ามแม่น้ำ “พันหลงเจียง” ไปสักพัก รวมระยะทางประมาณ 1 กิโลเมตรก็ถึง “วัดหยวนทง” อยู่ทางด้านขวามือ     หน้าวัดมีหมอดูปูผ้ารอคนร้อนใจอยากรู้อนาคตอยู่หลายเจ้า ชาวต่างชาติพูดภาษาจีนไม่ได้อย่างผมไม่ใช่กลุ่มลูกค้าเป้าหมายอย่างแน่นอน ผมเดินไปซื้อตั๋วจากเคาน์เตอร์ใกล้ประตูวัดราคา 6 หยวน แล้วนำไปให้ลุงที่ยืนคุมอยู่หน้าประตูตรวจสอบ     วัดหยวนทงตามประวัติที่ผมได้อ่านมาระบุว่า แรกเริ่มเดิมทีเป็นศาลเจ้าแม่กวนอิม สร้างขึ้นมานานกว่า 1,200 ปี ในสมัยยังเป็นอาณาจักรน่านเจ้า เมื่อเป็นศาลเจ้าจึงไม่ได้สร้างอยู่บนภูเขาเหมือนวัดทั่วไป ทว่ามีเนินเขาอยู่ด้านหลัง และถัดจากเนินเขานี้ไปปัจจุบันก็คือสวนสัตว์คุนหมิง     วัดได้ถูกทำลายในสมัยราชวงศ์หมิง และเมื่อแมนจูเข้ามายึดอำนาจจากราชวงศ์หมิงและตั้งเป็นราชวงศ์ชิงก็ได้ส่งอ๋องชื่อ “อู๋ซานกุ้ย” ผู้ที่ถูกตราหน้าว่าเป็นคนขายชาติ เปิดประตูให้แมนจูรุกราน เข้ามาปกครองมณฑลทางใต้ของจีน จากนั้นอู๋ซานกุ้ยได้บูรณะวัดแห่งนี้ขึ้น     เมื่อเข้าประตูวัดไปก็พบกับวิหารพระสังกัจจายน์ โดยรูปปั้นพระสังกัจจายน์ไม่ได้สมบูรณ์ลงพุงตามที่เคยเห็นทั่วไป อีกทั้งพระพักตร์ก็ไม่ได้ยิ้มแย้ม หากแต่ดูสงบผ่องใส ชาวจีนและนักท่องเที่ยวต่างชาติจุดธูปเป็นกำมือไหว้ 4 ทิศขอพรอยู่ด้านนอก อีกด้านของวิหารมีองค์เทพอุยโถวทำหน้าที่ปกปักษ์พิทักษ์วัดหยวนทง โดยหันหน้าไปทางวิหารใหญ่ (ศาลาแปดเหลี่ยมกลางสระมรกตวัดหยวนทง เมืองคุนหมิงประดิษฐานเจ้าแม่กวนอิมพันกรและเจ้าแม่กวนอิมหยก)     แต่ก่อนจะถึงวิหารใหญ่ก็มีสระน้ำมรกต กลางสระมีศาลาแปดเหลี่ยม สะพานหินเชื่อมจากฝั่งวิหารพระสังกัจจายน์ไปยังศาลาและเชื่อมจากศาลาไปยังลานหน้าวิหารใหญ่ ด้านข้างทั้ง 2 ด้านของสระน้ำเป็นเฉลียงทางเดินและอาคารไม้แบ่งเป็นห้องๆ เรียงอยู่ติดกัน ในศาลาแปดเหลี่ยมประดิษฐานเจ้าแม่กวนอิมพันกร และเจ้าแม่กวนอิมหยกแบบพม่า ทราบว่าพรยอดนิยมที่คนมาขอแล้วสมหวังก็คือขอคู่และขอบุตร (วิหารใหญ่วัดหยวนทง มี 3 ประตู สำหรับกราบสักการะพระพุทธเจ้า 3 องค์)     หน้าวิหารใหญ่มีคณะทัวร์จากเมืองไทยกำลังเดินวนขวารอบเสาสวยคล้ายเจดีย์กลางลานต้นหนึ่ง สูงราว 4 เมตร ผมได้ยินมัคคุเทศก์บอกว่าจะมีโชคลาภ สำหรับวิหารใหญ่มี 3 ประตู ประดิษฐานพระพุทธเจ้า 3 องค์ ได้แก่ พระพุทธเจ้าในอดีต ปัจจุบัน และอนาคต โดยทางวัดไม่อนุญาตให้เข้าไปภายใน คงเก็บของเก่าสูงค่าไว้มากมาย สามารถกราบไหว้สักการะจากด้านนอก ลุงฝรั่งคนหนึ่งกราบไหว้ครบทั้ง 3 องค์ และหย่อนเงินบริจาคลงในตู้ทั้ง 3 ใบ     ด้วยความบุญน้อย ผมวนไปทางด้านซ้าย เดินบนเฉลียงทางเดิน แล้ววนไปจนรอบสระมรกต แต่ไม่ได้เดินไปด้านหลังวิหารใหญ่ เพราะไม่ทราบว่ามีวิหารอีกหลัง ภายในประดิษฐาน “พระพุทธชินราช” องค์จำลองจากวัดพระศรีรัตนมหาธาตุ จังหวัดพิษณุโลก ในหลวง รัชกาลที่ 9 ทรงพระราชทานให้วัดหยวนทงเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีไทย-จีน พลเอก เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ ได้อัญเชิญมาเมื่อครั้งดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี เป็นพระพุทธรูปองค์แรกของไทยในแผ่นดินจีน     ในปีกด้านหนึ่งของวิหารพระพุทธเจ้า 3 องค์ได้ติดภาพถ่ายขนาดใหญ่ พระสงฆ์จำนวนหลายร้อยรูปในพิธีถวายสังฆทานนานาชาติ โดยพระธรรมาจารย์ ชุน ฝา เจ้าอาวาสวัดหยวนทง ร่วมกับโครงการศูนย์พุทธวิปัสสนานานาชาติ ณ มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ระบุวันที่ 23 ตุลาคม 2556 แสดงให้เห็นถึงความใกล้ชิดของพุทธศาสนา 2 นิกาย แบบไทยและจีนเป็นอย่างดี ระหว่างเดินออกจากวัด ตรงลานหน้าวิหารพระสังกัจจายน์ ผมเจอกลุ่มทัวร์ไทยอีกคณะหนึ่ง (ร้านนี้มีตำนาน ร้านชากึ่งพิพิธภัณฑ์ในละแวกอาคารโบราณ เขตอู่หัว)     เวลาประมาณบ่าย 3 โมงตอนที่ผมออกจากวัด ดูแผนที่ในมือถือ ถนนคนเดิน Nanping Street ย่านใจกลางเมือง เขตอู่หัว อยู่ห่างออกไปทางใต้ประมาณ 2 กิโลเมตร นึกถึงคำพูดของหนุ่มใหญ่ชาวมาเลย์ “Walking is a small issue for me” ตอนที่เขาตั้งใจจะเดินประมาณ 5 กิโลเมตรเมื่อเช้านี้ ผมขึ้นรถเมล์ในคุนหมิงไม่เป็น และความจริงก็เดินเป็นปกติอยู่แล้วจึงออกเดินไปตามแผนที่     ร้านกาแฟตามเส้นทางเดินในช่วงต้นไม่มีให้เห็นเลย มีแต่ร้านชา จึงยอมเข้ามินิมาร์ทซื้อกาแฟแบบขวด เดินเข้าร้านเบเกอรี่ติดๆ กันซื้อขนมมานั่งกินกับกาแฟที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ริมทาง เท่ากับนี่คืออาหารมื้อกลางวัน (ระหว่างทางเดินจากวัดหยวนทงไปยังย่านการค้าใจกลางเขตอู่หัว เมืองคุนหมิง)     เดินอีกพักใหญ่ก็เข้าสู่ย่านการค้า ถนนกว้างขวาง สะอาด ไม่เหม็นควันรถ มอเตอร์ไซค์ส่วนใหญ่ใช้ไฟฟ้า ใจกลางเขตอู่หัวห้ามรถผ่าน มีถนนช็อปปิ้งหลายเส้น ในเส้นที่มีกลุ่มอาคารไม้โบราณไม่ห่างจากอนุสาวรีย์วีรชนชาวยูนนานนั้นน่าใช้บริการมาก มีทั้งร้านขายของที่ระลึก ร้านอาหาร และคาเฟ่ ที่ปูผ้าขายเครื่องประดับแบกะดินก็มี       ผมไม่ได้ซื้ออะไรสักอย่าง เดินไปเดินมาไปออกลานตรงสี่แยกกว้างขวาง อาคารสมัยใหม่รูปทรงสวยงามล้อมรอบอยู่ทุกด้าน มีป้ายขนาดยาวเป็นฉากหลังอยู่ด้านหนึ่งให้คนถ่ายรูป เขียนว่า “ฉันรักอู่หัว”, “ฉันรักคุนหมิง”, “ฉันรักยูนนาน” และ “ฉันรักเมืองจีน” เรียงกัน ผมเดินไปหยอกล้อกับเด็กชายวัยประมาณ 2 ขวบ หัวกลมและเกลี้ยงเหมือนหลวงจีนน้อย แม่ของเขาก็เชียร์ให้เขาโพสท่าตอนที่ผมขอถ่ายรูป แต่หลวงจีนทำหน้ายียวน ยืนกวนโอ๊ยเหมือน “อี้หลง” นักมวยกังฟูชื่อดังของจีนที่ชอบชกกับนักมวยไทย   (ส่วนปลายด้านตะวันตกของถนนคนเดินในเขตช็อปปิ้งหนานปิง)     ถนนหนานปิงทอดยาวในแนวตะวันตก-ตะวันออก มีประติมากรรมหลายชิ้นตั้งอยู่คอยสนับสนุนเสริมสร้างให้บรรยากาศการจับจ่ายคึกคัก ที่หัวถนนมีสวนดอกไม้สีสันสวยหวาน ภาพยามเย็นที่ดูสดใสของผมสะดุดลงไปบ้างเมื่อเด็กชายตัวจิ๋วยืนที่ขอบรั้วเตี้ยๆ ของสวนแล้วฉี่ใส่มวลดอกไม้โดยผู้เป็นแม่คอยพยุงไม่ให้ฉี่เลอะกางเกง     ผมนั่งพักจนอาการปวดเท้าบรรเทาลงไปก็เดินต่อไปทางทิศใต้จนใกล้ถึงจัตุรัสจินปี จัตุรัสนี้ขึ้นชื่อเพราะซุ้มประตูเก่าแก่อายุราว 400 ปี มี 2 ซุ้มประตู ได้แก่ ซุ้มประตูม้าทองและซุ้มประตูไก่สีหยก ตั้งเว้นระยะกันในแนวตะวันออก-ตะวันตก เวลานี้ถ่ายรูปไม่สวย เพราะภาพการก่อสร้างและรถเครนมาเข้าเฟรมด้วย หากข้ามถนนไปก็จะเป็นถนนคนเดินมีชื่ออีกแห่งหนึ่ง แต่ผมตัดสินใจเดินวกขึ้นเหนือผ่านสวนสาธารณะจินปี หาร้านเคเอฟซีตามที่ระบุในแผนที่กูเกิล แต่เดินไปแล้วโดนหลอก ร้านอาจจะปิดกิจการไปแล้ว เดินไปอีกสาขาไม่ไกลกันก็โดนหลอกอีก จึงเดินตัดไปออกถนน Beijing แล้วลงรถไฟฟ้าที่สถานี Dongfeng Square นั่งไป 2 สถานีถึงสถานี South Ring Road ในเขตกวนตู ขึ้นมานั่งพักที่หน้าอาคารหลังหนึ่งและกินขนมที่เหลือจากร้านเบเกอรี่ (จักรยานยนต์พร้อมชุดผ้านวมไว้ป้องกันลมหนาวยามขับขี่และความเข้ากันได้ดีระหว่างอาคารไม้โบราณกับตึกสูง)     จากนั้นเดินต่อไปจนใกล้สถานีรถไฟคุนหมิง เห็นร้านอาหารที่กับข้าวทำใส่จานไว้แล้วเป็นแถวยาว แต่ละเมนูมีหลายจาน มีการอุ่นร้อนอยู่ตลอด แบบนี้แนวถนัด เพราะไม่ต้องสั่งให้เสี่ยงเข้าใจผิด ผมหยิบปลานึ่งซีอิ๊วมา 1 ตัว ผัดผักกาดขาว 1 จาน ชี้ให้พนักงานตักข้าวสวย จากนั้นหยิบน้ำเปล่าเดินไปจ่ายเงิน ทั้งหมดแค่ 23 หยวน หรือราวๆ 100 บาทเท่านั้น รสชาติก็ดี มีปลั๊กให้เสียบชาร์จมือถือ แต่ไม่มีกระดาษทิชชู่หรือผ้าเช็ดมือให้      ฟ้ามืดสนิทแล้วตอนที่ผมเดินออกจากร้าน เห็นพื้นถนนเป็นรอยเปียกน้ำ ฝนได้โปรยลงโดยที่ไม่ส่งเสียงเข้าไปในร้านอาหาร เหมือนรีบแวะมาเยี่ยมและจากไปอย่างรวดเร็ว     ถึงที่พัก ผมขึ้นไปบนชั้นดาดฟ้า ลุงโนบุนั่งดื่ม Tuborg เบียร์สัญชาติเดนมาร์กหมดไปแล้ว 2 ขวด ถ้าจำไม่ผิดเบียร์ Tuborg ในจีนมีแอลกอฮอล์ต่ำกว่าที่อื่น แต่พอๆ กับเบียร์ทั่วไปของจีน ประมาณ 3.5 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น ผมเดินลงไปเข้าร้านมินิมาร์ทใกล้ที่พัก เปิดประตูตู้แช่ พลิกดูปริมาณแอลกอฮอล์แต่ละขวดแล้วก็ปิดประตูถอนใจ หันไปเลือกเหล้าขาวจีนที่ไม่รู้ว่าทำจากอะไร เรียกว่าอะไร รสชาติเป็นอย่างไร หยิบที่เขียนว่า 32 ดีกรี ปริมาตร 480 มิลลิลิตรมาขวดหนึ่ง ราคาแค่ 13 หยวนเท่านั้น     ลุงโนบุผู้เดินทางจากจังหวัดโทยามะ ประเทศญี่ปุ่นถึงจังหวัดเชียงราย ประเทศไทยโดยไม่นั่งเครื่องบิน ปฏิเสธคำชวนของผม เพราะดื่มครบโควตาของวันไปแล้ว แกนั่งคุยอยู่ได้สักพักก็ลงข้างล่างไปชงกาแฟร้อนดื่มก่อนนอน ผมเดินลงไปนั่งคุยกับหนุ่มเจ้าของโฮสเทลผ่านแอปแปลภาษา ชวนให้ดื่มก็ไม่ดื่มเหมือนกัน ทำท่าทางเหมือนว่าเหล้าแรงไปสำหรับเขา ผู้เข้าพักชาวจีนคนอื่นๆ ก็ส่ายหัว แต่ผมสาบานได้ว่ารสชาติเป็นมิตรกว่าเหล้าขาวบ้านเรา ดื่มแล้วหน้าไม่เหยเก เพียงแต่ผมก็ไม่กล้าดื่มมากเหมือนกัน     ตอนที่เก็บกระเป๋าออกจากเมืองคุนหมิงในเย็นวันต่อมา ผมลืมสุราขวดนี้ไว้แถวๆ เคาน์เตอร์รีเซฟชั่น ป่านนี้หนุ่มเจ้าของโฮสเทลคงรู้แล้วว่า “ปฏิเสธสิ่งใดก็จะได้สิ่งนั้น”. https://www.thaipost.net/main/detail/56635 Beijing, สถานีรถไฟคุนหมิง, เบื้องหน้าที่ปรากฎ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg 56030 02/02/2020 00:01 02/02/2020 00:01 ลุงญี่ปุ่นที่คุนหมิง (สถานีรถไฟคุนหมิง เมืองหลวงของมณฑลยูนนาน)     จนถึงเวลานี้ผมก็ยังไม่ทราบว่าเหตุใดเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองของจีนที่ด่านเหอโข่ว มณฑลยูนนาน ถึงได้คุมตัวผมไปยังห้องพิเศษและกักตัวไว้นานชั่วโมงกว่า จวนเจียนจะรับตั๋วและขึ้นรถไฟไปคุนหมิงไม่ทันเวลา (อาคารสถานีรถไฟคุนหมิง มองจากฝั่งทางออก)            ความขุ่นมัวในหัวใจคลายลงไปโขเมื่อเจอแท็กซี่นิสัยดีส่งถึงสถานีรถไฟในราคาไม่แพง แม้ว่าจะถูกแซงคิวตอนรับตั๋ว แต่ก็ยังทันเวลา นำสัมภาระเข้าเครื่องเอกซเรย์ ตัวคนเดินผ่านเครื่องสแกน แล้วจึงไปเข้าแถวรอขบวนรถไฟ แสดงบัตรโดยสารที่ประตูทางออก จากนั้นเดินไปยังโบกี้ตามที่ตั๋วระบุ            ตั๋วรถไฟนี้ผมจองกับ Trip.com เว็บไซต์จองการท่องเที่ยวออนไลน์รายใหญ่ของโลก ค่าโดยสาร 426 บาท เว็บไซต์คิดค่าธรรมเนียม 20 หยวน เท่ากับ 86 บาท ในภายหลังผมจองกับ Klook เว็บรายใหม่ที่กำลังมาแรงในตอนนี้ ปรากฏว่าไม่ต้องจ่ายค่าธรรมเนียม 20 หยวน แต่ตั๋วในมือของเว็บไซต์รายหลังอาจมีไม่มากเท่ารายแรก หากว่าท่านพูดภาษาจีนไม่ได้และต้องเดินทางท่องเที่ยวในจีนโดยรถไฟ เว็บไซต์จองตั๋วเหล่านี้มีประโยชน์มาก (ภายในรถไฟความเร็วสูงขบวนเหอโข่ว-คุนหมิง)         รถไฟความเร็วสูงจากเหอโข่วเหนือ (Hekou Bei Railway Station) ไปยังคุนหมิง (Kunming Railway Station) ออกตรงเวลา 13.08 น. ผมวางเป้หลังบนชั้นวางเหนือศีรษะ พอจะเข้านั่งประจำที่ทางฝั่งซ้ายติดหน้าต่างตามที่ระบุในตั๋ว ลุงคนหนึ่งนั่งอยู่ก่อนแล้ว แกชี้ไปที่เบาะว่างตัวอื่น สื่อว่าว่างเยอะแยะ นั่งตรงไหนก็ได้ ผมก็เลยต้องไปนั่งด้านขวาติดหน้าต่าง เพราะอย่างน้อยหากมีเจ้าหน้าที่ขึ้นมาตรวจตั๋วและออกคำสั่งให้ไปนั่งตามหมายเลขก็จะได้ไม่ต้องเดินไกล (มีภาษาอังกฤษเขียน "ข้อควรทราบเรื่องตั๋ว" แต่ในรายละเอียดล้วนเป็นภาษาจีน)     รถไฟวิ่งไต่ความสูงขึ้นไปทีละนิด วิวสองข้างทางเป็นที่ราบสลับกับภูเขา บ่อยครั้งที่ต้องวิ่งเข้าอุโมงค์กลางเขา ซึ่งสัญญาณอินเทอร์เน็ตจะใช้การไม่ได้ ผมได้ซื้อซิมการ์ดมาจากเมืองไทยเพื่อใช้ดูแผนที่และหาข้อมูลต่างๆ ด้วยทราบดีว่าคงหาคนจีนพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ง่ายๆ และซิมไทยนั้นดีกว่าตรงที่สามารถใช้กูเกิล เฟซบุ๊ก และไลน์ได้ ขณะที่ซิมจีนบล็อกหมด     มีรถเข็นขายอาหารแบบบนเครื่องบิน แต่มีของไม่กี่อย่าง ผมเดินหาตู้เสบียงเจอก็ขอเมนูมาดู ชี้สั่งไปที่รูป เป็นอาหารแช่แข็งในจานหลุมพลาสติก พนักงานหยิบจากตู้เย็นเข้าอุ่นไมโครเวฟ ผมจ่ายเงิน 55 หยวนแล้วรับไปนั่งกินที่เก้าอี้ว่างในโบกี้ใกล้ๆ ในจานมีข้าวสวย แกงกะหรี่แกะ ไก่ผัดแตงกวา และผักดอง รสชาติโดยรวมถือว่าไม่เลว        รถไฟวิ่งเป็นระยะทางประมาณ 400 กิโลเมตร เข้าสู่เมืองคุนหมิง แวะจอดที่สถานีคุนหมิงใต้ จากนั้นเข้าสู่ปลายทางที่สถานีคุนหมิง (เฉยๆ) 17.26 น. ตรงตามตั๋วเป๊ะๆ ใช้เวลา 4 ชั่วโมง 18 นาที เดินออกจากสถานีสู่ถนน Zhanqian สะดุ้งนิดหน่อยเมื่อเงยหน้าขึ้นไปเห็นเจ้าหน้าที่ในชุดเขียวลายพราง 2 นายถือปืนไรเฟิลอยู่ในป้อมสูง คอยมองลงมายังกลุ่มผู้โดยสาร       จากหน้าสถานีผมเดินไปทางขวามือราว 500 เมตร ก็ถึงจุดที่ระบุในแผนที่กูเกิลว่าถึงที่พัก Kunming Yaju International Hostel ผมเดินหาอยู่ครู่หนึ่งในกลุ่มอาคารเดียวกันนี้ เห็นมีที่พักแห่งเดียว เขียนป้ายด้านหน้า The Elegant House Youth Hostel เดินขึ้นไปก็ปรากฏว่าเป็นที่เดียวกัน สองสามีภรรยาเจ้าของที่พักพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ ใช้แอปแปลภาษาคุยกันไป-มาพอเข้าใจ ผมจ่ายเงิน 100 หยวน แล้วฝ่ายสามีก็เดินนำไปยังห้องพัก ผมจองห้องเตียงเดี่ยวไว้ เขาให้พักห้องเตียง 2 คู่บน-ล่าง รวม 4 เตียง ซึ่งเป็นห้องดอร์ม ยื่นมือถือให้ผมอ่านข้อความ “เตียงทุกเตียงในห้องเป็นของคุณ” ผมจึงใช้เตียงหนึ่งวางกระเป๋าและข้าวของ เตียงหนึ่งไว้นอน     อากาศเวลานี้เริ่มหนาวแล้ว อุณหภูมิไม่ถึง 20 องศา ผมหยิบเสื้อแจ็กเกตมาใส่ทับเสื้อยืดเดินออกจากห้องพัก กะจะไปหามื้อเย็น แต่ตัดสินใจเดินขึ้นไปสำรวจบนดาดฟ้าก่อน มีระเบียงยื่นขึ้นไปอีกชั้น ชายคนหนึ่งตะโกนลงมาถามว่า “แวร์ ดู ยู คัม ฟรอม?” ผมตอบ “ไทยแลนด์” แกพูดกลับมาเป็นภาษาไทย “ขึ้นมาๆๆ” พร้อมเสียงหัวเราะ     “คนจีนทำไมพูดไทยได้?” ผมถาม “คนจีนที่ไหน ผมคนญี่ปุ่น” ชายผมขาว มีผมดำแซมบางๆ ตอบด้วยรอยยิ้มกว้างจนเห็นฟันหลอโล่ง แนะนำตัวว่าชื่อโนบุ เคยอยู่เมืองไทยเมื่อ 30 ปีก่อน ทำงานให้กับบริษัทญี่ปุ่นที่มีสาขาในเมืองไทยอยู่เป็นสิบปีจนพูดไทยได้คล่อง แม้จะย้ายกลับญี่ปุ่นไปหลายปีแล้ว แต่ก็ยังไม่ลืมภาษาไทย (ก่อนรถไฟความเร็วสูงจะเข้าอุโมงค์แห่งหนึ่งในบรรดานับร้อยอุโมงค์)     ตอนนี้ลุงโนบุอายุ 60 ปี ไม่ได้ทำงานแล้ว บ้านอยู่ที่จังหวัดโทยามะ แกบอกว่าบ้านแกมีชื่อในเรื่องการเดินป่าปีนเขา หน้าหนาวหิมะตกหนัก ต้องตักหิมะบนถนนไปกองไว้สองข้างทางจนสูงกว่ารถ เวลารถวิ่งให้ความรู้สึกเหมือนวิ่งผ่านอุโมงค์     แกพักอยู่ที่นี่ได้ 2 วันแล้ว ผมถามเรื่องแผนการเดินทางของแกก็ได้ทราบถึงความไม่ธรรมดา ลุงโนบุนั่งเรือจากเมืองโกเบ ประเทศญี่ปุ่นมายังนครเซี่ยงไฮ้ของจีน ใช้เวลาถึง 45 ชั่วโมง แกซื้อตั๋วพิเศษแบบไม่มีเตียง ใช้ผ้าปูนอนกับพื้นเรือ โกเบ-เซียงไฮ้ ไปกลับ 3 หมื่นเยน หรือราวๆ 1 หมื่นบาท จากเซียงไฮ้นั่งรถไฟต่อมายังคุนหมิง แกบอกว่าไม่ได้หลับไม่ได้นอน เพราะเป็นรถไฟธรรมดา คนจีนเต็มขบวน พักที่โฮสเทลแห่งนี้แล้วนั่งรถไฟต่อไปเหอโข่ว เข้าสู่หล่าวกายของเวียดนาม เข้าลาวที่เมืองขวา ไปออกหลวงน้ำทา เข้าไทยที่เชียงของ จากเชียงของสู่ปลายทางที่เชียงราย เส้นทางนี้แกเดินทางไป-กลับครั้งนี้เป็นครั้งที่ 3       เวลานี้แกกำลังเดินทางย้อนกลับเส้นทางเดิม แวะพักที่คุนหมิงเกือบสัปดาห์แล้วจะนั่งรถไฟต่อไปเซี่ยงไฮ้ คราวนี้ยอมซื้อตั๋วรถไฟความเร็วสูง เพราะเข็ดขบวนที่เต็มไปด้วยคนจีน เบียร์ Tuborg หมดขวดพอดี ผมเดินตามแกลงไปที่มินิมาร์ทฝั่งตรงข้ามถนน แกซื้อ Tuborg มาอีกขวด บอกว่ากินเบียร์ทุกวัน วันละ 2 ขวด ผมซื้อเบียร์จีนมาด้วย 2 ขวด กับแกล้มขนมขบเคี้ยว และบะหมี่ถ้วยกึ่งสำเร็จรูป     เรากลับขึ้นไปนั่งกินบนโต๊ะเก้าอี้ตัวเดิม ฟ้ามืดลงสนิทแล้ว อากาศหนาวขึ้นเรื่อยๆ หนุ่มเจ้าของโฮสเทลขึ้นมาถามว่าอากาศเย็นอย่างนี้ทำไมไม่ใส่เสื้อหนาว เดี๋ยวก็ป่วย ลุงโนบุตอบว่าป่วยก็ไม่เป็นไร มีเวลานอนพักอีกตั้งสี่ห้าวัน แกมีอุปกรณ์สื่อสารหลายชิ้น มือถือ 2 เครื่อง คอมพิวเตอร์แท็บเล็ต ลำโพงไร้สาย ยื่นมือถือให้ผมดูหน้าจอ ความสูงจากระดับน้ำทะเลของเมืองคุนหมิงระบุตัวเลขมากกว่า 1,800 เมตร     แกดาวน์โหลดหนังลงแท็บเล็ตไว้จำนวนหนึ่ง อยู่ๆ แกก็เปิดหนังไทยเรื่อง “กากี สหัสวรรษ” ปอกไส้กรอกชนิดกินได้สดๆ แกล้มกับเบียร์ ถามผมว่า “กากีแปลว่าอะไร?” ผมให้คำตอบ แกก็ถามว่าในภาษาอังกฤษจะตรงกับคำว่าอะไร ผมคิดหาคำตอบอยู่นานแล้วโยนให้แกเลือกเอาเอง ระหว่าง Bitch และ Slut แกระเบิดหัวเราะโชว์ฟันหลอ     เบียร์จีนผมจำยี่ห้อไม่ได้ รสชาติจืด แอลกอฮอล์เบาแค่ 3 เปอร์เซ็นต์ ผมดื่มหมด 2 ขวดอย่างรวดเร็วต้องลงไปซื้อเพิ่ม ซึ่งจะเป็นโอกาสผละออกมาจาก “หญิง จุฬาลักษณ์” นางเอกของเรื่อง ผมโอเอ้อยู่นานในละแวกร้านขายของข้างล่างและบริเวณล็อบบี้โฮสเทล กว่าจะกลับขึ้นมาใหม่พร้อมเบียร์จีนอีก 2 ขวด ไม่นานหนังก็จบลงด้วยฉากละเลงเลือด     จากนั้นผมจึงได้โอกาสถามถึงวิธีการเดินทางอันน่าทึ่งของแกว่า เหตุใดจึงไม่นั่งเครื่องบิน หากบ้านแกอยู่โทยามะก็แค่นั่งรถไปโตเกียวหรือโอซากา แล้วบินไปกรุงเทพฯ แล้วค่อยบินต่อไปเชียงราย ง่ายกว่าและน่าจะประหยัดกว่า ข้อสันนิษฐานของผมไม่ผิด แกกลัวเครื่องบิน     ลุงโนบุเล่าว่า ครั้งหนึ่งในการขึ้นเครื่องบินจากกรุงเทพฯ ไปโตเกียว ตอนเครื่องจะลงมีลมพัดแรงมาก ทำให้เครื่องส่าย ล้อแตะพื้นครั้งหนึ่ง แล้วเชิดหัวขึ้นไปบินวน ตอนพยายามลงใหม่ก็ประสบเหตุการณ์แบบเดียวกันอีกครั้ง แม้ว่าในที่สุดเครื่องบินจะลงจอดได้และผู้โดยสารล้วนปลอดภัย แต่ลุงโนบุไม่กล้าขึ้นเครื่องบินอีกแล้ว        เบียร์ผมหมดไปอีกชุดโดยที่แกไม่แตะเบียร์ผมเลย ทั้งที่คะยั้นคะยอหลายครั้ง ถือว่ายึดกฎการดื่มส่วนตนไว้ได้ดีมาก เราลงจากระเบียงดาดฟ้าไปยังล็อบบี้โฮสเทล ลุงโนบุชงกาแฟดื่มก่อนเข้านอน     ผมเจอน้องผู้หญิงคนไทยเดินออกมาจากห้องอาบน้ำ สอบถามกันได้ความว่ากำลังรอเพื่อนสาวอีกคนเดินทางมาสมทบเช้าวันรุ่งขึ้นแล้วจึงเดินทางต่อไปท้าความสูงที่ลี่เจียงและแชงกรี-ลา อวยพรให้เธอมีโชคและประสบการณ์ที่ดี จากนั้นผมเดินไปต้มน้ำร้อนในครัวของโฮสเทล เทลงถ้วยบะหมี่ กินเป็นมื้อค่ำและขับไล่ความหนาวในคราวเดียวกัน (หมาน้อยมองไปทางอู่รถบัส เยื้องๆ กับสถานีรถไฟคุนหมิง)     เงินหยวนเหลืออยู่ไม่เท่าไหร่แล้ว ดังที่ได้เล่าไว้ก่อนหน้านี้ว่าโดนคนขโมยไปแบบหวังดี (หรืออาจจะเป็นวิถีของมืออาชีพ) เหลือไว้ให้ในซอง 700 หยวน และเมื่อถึงคุนหมิงผมเหลืออยู่แค่ 400 หยวน หรือไม่ถึง 2,000 บาท ผมได้ทำบัตรเดบิตแบบพิเศษก่อนเดินทางออกจากเมืองไทย บัตรเดบิตสีบานเย็นนี้ผูกกับบัญชีเงินฝากออมทรัพย์ เราจะต้องโอนเงินสกุลบาทจากบัญชีเงินฝากเข้าไปไว้ในบัญชีบัตรเดบิตพิเศษนี้ จากนั้นทำการแลกเงินสกุลบาทเป็นสกุลที่ต้องการ มี 12 สกุลหลัก แน่นอนว่าเงินหยวนคือหนึ่งในนั้น อัตราแลกเปลี่ยนเท่ากับร้านแลกเงินขนาดใหญ่ในกรุงเทพฯ และมีการเปลี่ยนแปลงขึ้น-ลงตามการซื้อขายในแต่ละช่วงของวัน สามารถแลกในเวลาใดก็ได้       ผมแลกเงินบาทเป็นเงินหยวนไว้แล้วเป็นจำนวนที่เพียงพอสำหรับค่าอาหารและค่าที่พักตลอดระยะเวลาในการเดินทางในจีนตามที่ได้วางแผนไว้ ส่วนค่ารถไฟสามารถจ่ายด้วยบัตรเครดิตใหม่เอี่ยมที่ทำก่อนออกเดินทางไม่นานเช่นกัน    (อาคารร้านค้าในละแวกสถานีรถไฟคุนหมิง)     บัตรเดบิตพิเศษของผมใบนี้ใช้กับพันธมิตร Visa สามารถรูดซื้อสินค้าได้ ในแต่ละครั้ง Visa จะหักไปเท่ากับจำนวนจริงของราคาสินค้าที่ระบุเป็นเงินสกุลท้องถิ่น (เพราะเรามีเงินสกุลท้องถิ่นอยู่ในบัตรนี้แล้ว) และประเสริฐยิ่งขึ้นไป เพราะไม่ถูกหักเพิ่ม 2.5 เปอร์เซ็นต์ ซึ่งเป็นค่าประกันความเสี่ยงอัตราแลกเปลี่ยน     ปัญหาที่พบหลังจากอยู่ในจีนได้ไม่กี่วันก็คือ ผมหาร้านค้าที่มีเครื่องหมาย Visa (รวมถึง Mastercard) ได้ยากเหลือเกิน ตลอดทริปผมรูดซื้ออาหารได้แค่ในห้างขนาดยักษ์ในนครฉงชิ่งเท่านั้น บรรดาเมืองในจีนที่ผมไปเยือนมีแต่เครื่องหมาย UnionPay และเห็น JCB อยู่บ้าง ผมจึงต้องพึ่งการกดเงินสดจากตู้เอทีเอ็ม บัตรเดบิตพิเศษของผมให้ข้อมูลว่ากดเงินสดได้เสมือนว่าบัตรนี้เป็นบัตรท้องถิ่น เพราะเรามีเงินท้องถิ่นอยู่ในบัตรแล้วนั่นเอง โดยทั่วไปหากเรากดเงินในต่างประเทศจะต้องถูกบวกเพิ่ม 2.5 เปอร์เซ็นต์ จากอัตราที่ถูกกำหนดโดยยี่ห้อบัตร (ซึ่งถูกกว่าอัตราแลกเปลี่ยนจริงอีกนิดหน่อย) บัตรเดบิตนี้บอกว่าหากจะเสียก็แค่ค่าธรรมเนียมในการกดจากธนาคารเจ้าของตู้ โดยปกติก็ไม่มากกว่า 100 บาทต่อครั้ง     เช้าวันต่อมาผมเดินหาตู้เอทีเอ็มในย่านที่พัก เจอหลายแห่งที่รับบัตรระบบ Visa แต่กดเงินออกมาไม่ได้ เดินจนทั่วในย่านการค้าใจกลางเมืองก็พบแต่ข้อความระบุว่าระบบมีปัญหา พอติดต่อกลับคนที่ทำงานอยู่ในธนาคารเจ้าของบัตรนี้เธอหาข้อมูลให้จากฝ่ายที่เกี่ยวข้อง บอกกลับมาว่าให้ลองกดใหม่ ผมลองกดบัตรพิเศษนี้อยู่อีกหลายวันหลังจากนั้นก็ไม่สำเร็จ ระหว่างนี้ก็ต้องกดบัตรเดบิตธรรมดาเอาเงินออกมาประทังชีวิตไปก่อนทีละไม่มาก แต่โดน 2.5 เปอร์เซ็นต์ทุกครั้ง        จนสุดท้ายก็มีคำตอบอันแท้จริงจากธนาคารเจ้าของบัตรเดบิตพิเศษนี้ว่า “ตู้เอทีเอ็มในจีนยังไม่รองรับระบบของบัตร”. https://www.thaipost.net/main/detail/56030 สถานีรถไฟคุนหมิง, เบื้องหน้าที่ปรากฎ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20191229/image_big_5e088baf5c3e6.jpg