114058 21/08/2021 12:52 21/08/2021 12:51 นักเขียนค่ายผู้จัดการ ชี้ 'สุชาติ' ไม่ควรได้ 'ศิลปินแห่งชาติ' ตั้งแต่แรก เหตุไร้ผลงานวรรณกรรมเป็นที่ประจักษ์ 21 ส.ค.64 - นายสุรวิชช์ วีรวรรณ คอลัมนิสต์ประจำเครือผู้จัดการ แสดงความคิดเห็นในเฟซบุ๊ก Surawich Verawan ถึงกรณี คณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ ได้มีมติยกเลิกการประกาศยกย่องเชิดชูเกียรตินายสุชาติ สวัสดิ์ศรี ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ปี พ.ศ.2554 โดยมีรายละเอียดดังนี้ #ศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์ ส่วนตัวผมรู้จักกับสุชาติ สวัสดิ์ศรี เคยร่วมวงดื่มกินกัน เคยไปเยี่ยมเยียนที่บ้าน แน่นอนสุชาติ เป็นคนที่อยู่ในวงการวรรณกรรมมายาวนานทั้งชีวิต เป็นที่นับหน้าถือตาของนักเขียนจำนวนมาก แม้ระยะหลังที่มีความขัดแย้งทางการเมืองจนแตกความคิดแบ่งขั้วแบ่งฝ่ายกันไป ผมก็เคารพในจุดยืนทางการเมืองไม่ว่าของสุชาติหรือของใครที่รู้จักคุ้นเคยกันมาก่อนทั้งไม้หนึ่ง วัฒน์ วรรลยางกูร ฯลฯ แต่ที่ผมรับไม่ได้เลยคือจิตใจอันคับแคบของสุชาติที่คอยระรานคนที่มีความเห็นต่างกับตัวเอง ไม่ว่ากับเนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ หรือสุรชัย จันทิมาธร ส่วนการได้ตำแหน่งศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ของสุชาตินั้นผมไม่เห็นด้วยมาตั้งแต่ต้น ไม่ใช่เพิ่งไม่เห็นด้วยตอนเขาจะถอดถอน เพราะผมคิดว่า การเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์นั้น ต้องมีผลงานวรรณกรรมที่ทรงคุณค่าเป็นที่ประจักษ์ต่อสังคมต่อบรรณพิภพ ไม่ว่าคณะกรรมการจะกำหนดคุณสมบัติด้านอื่นไว้อย่างไร(ผมอ่านแล้ว) แต่ข้อนี้ต้องมาก่อน ซึ่งผมไม่เห็นเลยว่า สุชาติมีคุณสมบัติอะไรข้อนี้ ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ อาจจะมีผลงานที่โดดเด่นเพียงเล่มเดียวก็ได้ ถ้าผลงานนั้นตราตรึงเป็นที่ประจักษ์ แต่ไม่ใช่มีผลงานหลายเล่มแต่ไม่มีอะไรโดดเด่นเลยก็ไม่ควรได้ แล้วอะไรคือผลงานของสุชาติ และที่ผมไม่เห็นด้วยคือ การที่คณะกรรมการต้องหาศิลปินแห่งชาติในแต่ละสาขาให้ได้ทุกปี ทั้งๆที่ถ้าปีไหนยังไม่เห็นว่าจะมีใครมีความเหมาะสมก็ควรจะเว้นไปได้ เพราะการทำเช่นนั้น มันเหมือนต้องเค้นมาให้ได้ทุกปี สุชาติเพียงอยู่ในวงการวรรณกรรมมานาน เขาสนับสนุนให้หลายคนได้เกิดในวงการวรรณกรรมในฐานะบรรณาธิการ มีความรอบรู้เรื่องวรรณกรรมโลก เป็นนักวิจารณ์วรรณกรรมอันนี้ไม่มีข้อสงสัย แต่คุณสมบัติเหล่านี้ก็ไม่น่าจะใช่ศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์  เหมือนคนอยู่ในวงการมวยมานาน ปั้นนักมวยเป็นแชมป์โลกมาหลายคน เขาควรจะได้รับการเชิดชูไหมก็ควรได้รับนะ แต่ไม่ใช่ในฐานะนักมวยยอดเยี่ยม คนในวงการนักเขียนอาจเห็นด้วยที่สุชาติได้รับการยกย่องเป็นศิลปินแห่งชาติ คิดว่าคงจะมีคนแห่มาปกป้องสุชาติกันมาก หรือมีแถลงการณ์อะไรออกมา เพื่อแสดงถึงจิตใจอันกว้างขวางความเป็นเพื่อนฝูงพี่น้องก็ไม่เป็นไรครับ คนเราอาจมีเหตุผลที่แตกต่างกันไป แต่ผมนั้นยึดเหตุผลอย่างที่กล่าวไปแล้วว่า การเป็นศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์นั้นจะต้องมีผลงานวรรณกรรมอันเป็นที่ประจักษ์มีวรรณศิลป์ที่ทรงคุณค่า ส่วนการมีความเห็นและจุดยืนทางการเมืองของศิลปินแห่งชาตินั้น ผมคิดว่ามีสิทธิ์ที่จะมีจุดยืนทางการเมืองอย่างไรก็ได้ เป็นสิทธิเสรีภาพอันชอบธรรม ซึ่งศิลปินแห่งชาติก็ควรจะเคารพความเห็นต่างของคนอื่นในสังคมด้วย แต่สุชาติไม่มีคุณสมบัติเรื่องการเคารพความเห็นต่างของคนอื่นเลย ยังไม่รู้ว่าคณะกรรมการถอดถอนสุชาติเพราะเหตุผลอะไร ถ้าเพราะสุชาติต่อต้านวิพากษ์วิจารณ์รัฐบาลชุดนี้แน่นอนถ้าเพราะเหตุผลนั้นผมก็ไม่เห็นด้วย แม้จะบอกว่าสุชาติไม่ควรได้รับตำแหน่งตั้งแต่ต้น ก็รอฟังแถลงอย่างเป็นทางการอยู่ แต่ก็เป็นคนละประเด็นกับที่ผมตั้งคำถามถึงคุณสมบัติของสุชาติในฐานะศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์มาตั้งแต่ตอนที่ได้รับการประกาศแล้ว https://www.thaipost.net/main/detail/114058 ศิลปินแห่งชาติ, สุชาติ สวัสดิ์ศรี, สุรวิชช์ วีรวรรณ TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20210821/image_big_612093ae7d21c.jpg 77960 20/09/2020 00:01 20/09/2020 00:01 ระหว่าง "เทพ" และ "วีรชน" กับ "คนธรรมดา"                                                          (1)         ขณะต้นฉบับชิ้นนี้...ออกสู่สายตาท่านผู้อ่าน ก็ไม่รู้ว่าเหตุการณ์บ้านเมืองจะไปถึงไหน ต่อถึงไหน กันมั่งแล้ว!!! เพราะเห็นว่าพวกหนูเล็กๆ และเด็กๆ ทั้งหลาย เขาจะจับกลุ่ม รวมกลุ่ม ก่อม็อบ ก่อการ ในช่วงวันเสาร์ที่ 19 กันยาฯ ขณะที่ต้นฉบับชิ้นนี้คงตีพิมพ์เผยแพร่ช่วงวันอาทิตย์ที่ 20 กันยาฯ โดยที่ต้องลงมือขีดๆ เขียนๆ จิ้มๆ ทิ่มๆ ไว้ตั้งแต่ช่วงวันศุกร์ที่ 18 กันยาฯ โน่นเลย...                                               (2)         ดังนั้น...สรุปเอาเป็นว่า คงได้แต่ต้องนั่ง ภาวนา แบบเดียวกับคุณน้อง สุรวิชช์ วีรวรรณ แห่งเว็บไซต์ ผู้จัดการ เขานั่นแหละ คือภาวนาขออย่าให้เกิดความรุนแรง ขออย่าให้เกิดมือที่สอง ที่สาม หรือที่ไหนๆ ก็แล้วแต่ เข้ามาสร้างสถานการณ์ให้เหตุการณ์ต้องลุกลาม บานปลาย รวมทั้งภาวนาขอให้ผู้มีอำนาจ หน้าที่ รับผิดชอบ อย่างรัฐบาล ท่านสามารถหาวิธีบริหาร จัดการ กับบรรดาม็อบๆ ทั้งหลาย ได้อย่างละมุนละม่อม เพื่อมิให้อะไรต่อมิอะไรมันต้องออกไปทางร้ายๆ อันเป็นอะไรที่น่าห่วง น่ากังวล เป็นอย่างยิ่ง...                                                       (3)         คืออันที่จริง...ไอ้ความรู้สึกเป็นห่วง เป็นใย ในลักษณะที่ว่านี้ มันคงไม่ได้มีที่มาจากความแก่ ความชรา เพียงอย่างเดียวเท่านั้น เพราะอย่างที่เคยเล่าสู่กันฟังไปแล้วนั่นแหละว่า ช่วงที่ยังหนุ่มๆ แน่นๆ ยังเป็น นักข่าวกรมตำรวจ ที่เอ๊าะๆ ที่สุดเมื่อเทียบกับนักข่าวในประเภทเดียวกัน ความรู้สึกตอนนั้น คงไม่ต่างไปจากตอนนี้มากมายซักเท่าไหร่ หลังจากได้เห็น การปาระเบิด ใส่บรรดานิสิตนักศึกษา ที่ยกขบวนมาแถวๆ สยามสแควร์ ได้ยินเสียงวี้ดๆ ว้ายๆ ของพวกนักศึกษาหญิง ได้เห็นเลือด เห็นเนื้อ ของผู้ที่เคยรู้จักมักจี่ ต้องหลั่งไหลโลมดิน จนอดไม่ได้ต้องยื่น บัตรสมาชิกสมาคมเสือก ต้องหาทางเหนี่ยวๆ รั้งๆ ไม่ให้เกิดเงื่อนไข เหตุปัจจัย อันจะนำไปสู่ ความรุนแรง ไม่ว่าจะโดยใครก็ตาม...                                                       (4)         แต่ก็อย่างที่ว่าไว้แล้ว...ว่าสุดท้ายก็หนีไม่พ้นต้อง เงิบ ไม่ต่างไปจากคุณทวด ไซรรงค์ หรือกระทั่งอาจารย์ ป๋วย ก็แล้วแต่ และแม้ว่าหลังจากนั้นอีกซักพักใหญ่ๆ หรือหลังจากที่พวกนิสิต-นักศึกษาทั้งหลายที่ หนีเข้าป่า เขาเกิดอาการ ป่าแตก ด้วยเหตุผลกลใดก็ตามที ต้องทยอยออกมาจากป่าเป็นสายๆ จนทำให้หน่วยงานองค์กรหรือบริษัทสิ่งพิมพ์ที่ อันตัวข้าพเจ้าเอง จัดตั้งขึ้นมา ณ ช่วงขณะนั้น กลายสภาพเป็น ศาลาพักใจ หรือ ศาลาคนเศร้า ของบรรดาคนหนุ่ม-คนสาวจำนวนไม่น้อย ก็ยิ่งมีโอกาสได้เก็บรับอารมณ์-ความรู้สึกทำนองนี้ หนักยิ่งขึ้นไปใหญ่...                                                           (5)         เรียกว่า...ต้องนั่งฟัง นอนฟัง คำบ่น คำระบาย ของบรรดาผู้คนเหล่านี้เป็นคืนๆ ถึงความเจ็บปวด รวดร้าว ไม่ว่าทางร่างกาย หรือจิตใจ เพราะทุกสิ่งทุกอย่างมันไม่ได้ จบ อยู่เพียงแค่เฉพาะเหตุการณ์ใด เหตุการณ์หนึ่ง ไม่ใช่พอ หนีเข้าป่า ตามเงื่อนไขและเหตุปัจจัยที่ใครสร้างขึ้นมาก็ตาม แล้วจะสามารถอยู่รอดปลอดภัย หรือสดชื่นเหมือนยืนอยู่บนเนินเขาก็หาไม่ นอกจากต้องหลบๆ ซ่อนๆ ไม่ให้ตกเป็นเหยื่อกระสุน ระเบิด จากฝ่ายหนึ่งฝ่ายใด ยังดันต้องไปเจอความแปลกแยก แตกต่าง ระหว่าง คนป่า กับ คนเมือง ระหว่าง ชาวนา กับ ปัญญาชน ฯลฯ เจอแรงกด แรงบีบทางอารมณ์และความรู้สึก คล้ายๆ บรรดาพวกที่ไล่ฟัด ไล่งับกันเอง ในต่างประเทศ จนตราบเท่าทุกวันนี้...                                                     (6)         คือพูดง่ายๆ ว่า...สุดท้ายมันกลายเป็นเรื่องของ ชีวิต ส่วนเรื่อง การเมือง เป็นเพียงแค่ จุดเบี่ยงเบน ให้เส้นทางชีวิตของแต่ละราย ต้องไป เผชิญกรรมยามศึก ตามโชคชะตาวาสนาของใครก็ของมัน แต่โดยสรุปแล้ว...ล้วนแต่ต้องเจ็บปวด รวดร้าว ไปด้วยกันทั้งสิ้น บางรายถึงขั้น...กู่ไม่กลับ ต้องรักษาพยาบาลเยียวยากันนานแสนนาน บางรายต้องเผชิญกับ ศึกรัก ระหว่าง ศึกรบ ต้องอ้างว้าง โดดเดี่ยว ชนิด ลูกสาวใคร...มายืนร้องไห้หน้า บขส. อะไรประมาณนั้น ฯลฯ ถึงแม้ไม่ได้เป็น เทพ เพราะยังไม่ได้ตาย เป็นได้แค่ วีรชน เพราะโดนจับ หรือไม่โดนจับก็ตาม แต่ออกจะเป็นอะไรที่โหดร้ายเอามากๆ สำหรับ ชีวิต แต่ละชีวิต ที่ถูก การเมือง เบี่ยงเบน ให้หนีไม่พ้นต้องไปเผชิญกรรมยามศึกกันเอาเอง...                                                          (7)         ด้วยเหตุนี้นี่เอง...เลยทำให้อดเป็นห่วง เป็นใย ต่อบรรดาใครๆ ที่กำลังฮึดๆ ฮัดๆ ช่วงนี้ขึ้นมามิได้ ยิ่งมีความแก่ ความชรา บวกเข้าไปอีก ก็ยิ่งได้แต่ถอนหายใจ หรือได้แต่สวดมนต์ ภาวนา กันไปตามสภาพ ไม่สามารถออกแรงยุ แรงเชียร์ใดๆ ได้เลย แม้อาจเป็นสิ่งที่พวกเด็กๆ เขาปรารถนาและต้องการเพียงใดก็เถอะ คือไม่อาจ ซาดิสต์ ไปได้ถึงปานนั้น เนื่องจากสิ่งที่เคยได้รับรู้ ได้สัมผัสมาโดยตลอด ไม่ว่าจะเป็น เทพ หรือเป็น วีรชน ก็ตาม ยังไงๆ...ย่อมไม่ได้เหนือไปกว่า คนปกติธรรมดา โดยทั่วไปเป็นอันขาด เพราะโดย กฎเหล็กแห่งธรรมชาติ แล้ว ชีวิต ที่ ปกติ นั่นแหละ คือชีวิตที่เพียบพร้อมและสมบูรณ์ที่สุด...                               ---------------------------------------------------------- https://www.thaipost.net/main/detail/77960 ทรรศนะ, สุรวิชช์ วีรวรรณ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20191229/image_big_5e089fa806fc0.jpg 24888 24/12/2018 00:01 24/12/2018 00:01 คุณค่าความเป็นมนุษย์กับโลกเสมือนจริง       ต้องสารภาพตรงๆ...ว่าไม่มีโอกาสได้ดู คลิปวิดีโอ เรื่องของบุคคล 2 คน ที่ถูกนำมาเป็นประเด็นพูดจาว่ากล่าวกันในทางการเมือง หรือในทางสังคม อยู่ในทุกวันนี้ และถึงแม้จะมีโอกาส...ก็คงไม่คิดเข้าไปดูโดยเด็ดขาด แม้วันๆ จะใช้เวลาอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์มิใช่น้อย แต่การดูในสิ่งที่เขาอยากจะให้ดู อย่างน้อย...ก็น่าจะถือเป็น มารยาท ที่น่าประพฤติ ปฏิบัติ มากกว่าการดิ้นรน กระวนกระวาย ไปดูในสิ่งที่เขาพยายามปิดๆ บังๆ อันทำให้การดูนั้นๆ อาจกลายเป็นการ แอบดู หรือกลายส่วนหนึ่งของพวก ถ้ำมอง ไปโดยปริยาย...                                                                   --------------------------------------------------------       พูดง่ายๆ ว่า...เพราะไม่อยากต้องกลายเป็นส่วนประกอบ องค์ประกอบ ของกระบวนการใดๆ ก็ตาม ที่มันไม่น่าจะถูกเรื่อง ไม่ได้เข้าท่า เข้าทาง แถมออกไปทางสกปรก รกรุงรัง มิใช่น้อย อันเป็นสิ่งซึ่งสามารถพบเห็นอยู่บ่อยๆ ในโลกโซเชียลมีเดีย หรือโลกเสมือนจริง ที่บรรดา ความจริง ทั้งหลาย มักถูกนำมาประหัตประหาร กันได้ง่ายๆ โลกที่ใครต่อใครสามารถปิดบัง อำพราง แม้แต่ตัวตนของตน ให้กลายเป็นตัวตนที่ไม่จริง เป็นตัวตนที่ถูกตกแต่ง สร้างภาพ สร้างความรู้สึกไปตามการ ปรุงแต่ง ที่ตัวเองอยากให้เป็นไปเช่นนั้น หรืออยากให้ผู้อื่นเห็นว่าเป็นไปเช่นนั้น...                                                                   ----------------------------------------------------------       โลกชนิดนี้...มันเลยเป็นโลกที่ออกจะสกปรก รกรุงรัง มิใช่น้อย เป็นโลกที่เต็มไปด้วย ขยะ ในทางอารมณ์ ความรู้สึก ที่ใครต่อใครสามารถขนถ่ายขยะในแต่ละชนิด ออกมาทิ้งเรี่ยราด กระจัดกระจาย อยู่ในเว็บไซต์แต่ละเว็บไซต์ ในบล็อก ในเฟซบุ๊ก ทวิตเตอร์ หรือในคลิปวิดีโอ ต่างๆ นานา ฯลฯ จนเป็นอะไรที่ รกโลก ไม่ว่าจะโลกเสมือนจริง หรือโลกแห่งความเป็นจริง ยิ่งเข้าไปทุกทีด้วยเหตุนี้...การทำให้ใครคนใดคนหนึ่ง สองคน สามคน หรือกระทั่งชุมชน สังคม องค์กร ไปจนถึงระดับประเทศ ต้องแปดเปื้อนไปกับความสกปรก ไม่ว่าแบบหนึ่ง แบบใด มันจึงเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ง่ายเอามากๆ แถมไม่ต้อง รับผิดชอบ ต่อผลกระทบใดๆ ที่ตามมา ไม่ว่าความเสียหาย ความเจ็บปวด รวดร้าว ความทุกข์ทรมาน ของปัจเจกบุคคล ชุมชน สังคม ประเทศชาติ...                                                                    -----------------------------------------------------------       โลกที่ว่า...มันเลยออกจะเป็นโลกที่เหี้ยมเกรียม อำมหิต โหดร้าย ยิ่งขึ้นเรื่อยๆ ใครที่ต้องตกเป็น เหยื่อ ของโลกชนิดนี้ เลยออกจะเป็นอะไรที่น่าสงสาร น่าเวทนา น่าเห็นใจไปด้วยกันทั้งสิ้น ส่วนใครที่ดันนำเอาอารมณ์ ความรู้สึก ที่ตัวเองเป็นผู้ ปรุงแต่ง มันขึ้นมา ไปผสมผสาน ผสมโรง กับสิ่งที่ได้เห็น แม้เป็นสิ่งที่พยายามปิดๆ บังๆ หรือสิ่งที่เปิดเผยก็แล้วแต่ จนรู้สึกเมามันซ์ซ์ซ์ กรี๊ดกร๊าด สะอก สะใจ กับการได้เห็น เหยื่อ ไม่ว่าประเภทไหน ต่อประเภทไหน ก็แล้วแต่ ถูกขยำขยี้ ต่อหน้าต่อตา ไม่เพียงแต่ทำให้ตัวเองต้องกลายเป็น ไอ้เหี้ยม ไปโดยไม่รู้ตัว ยังอาจส่งผลให้ตัวเองมีสภาพไม่ต่างไปจาก ขยะ อีกชิ้นหนึ่งเอาเลยก็ไม่แน่                                                                      ------------------------------------------------------------       เรื่องของบุคคล 2 คน...ที่กลายมาเป็น คลิปวิดีโอ ให้ใครต่อใครพูดกันสนั่นเมือง หรือแชร์กันสนั่นเมือง ในช่วงนี้ จึงเป็นเรื่องที่ไม่น่าจะเป็นเรื่อง แต่ถูกทำให้ต้องกลายเป็นเรื่อง เป็นราว ขึ้นมาจนได้ และที่หนักไปกว่านั้นก็คือ...ดันถูกทำให้กลายเป็นเรื่อง การเมือง ที่มีเสีย-มีได้ มีผลกระทบต่อแต่ละพรรค แต่ละก๊ก แต่ละฝ่าย อย่างมิอาจหลีกเลี่ยงและปฏิเสธ หรือทำให้สิ่งที่เรียกว่า การเมือง นั้น ยิ่งเป็นอะไรที่ออกไปทางโหดร้าย เหี้ยมเกรียม อำมหิต แถมยังสกปรก รกรุงรัง ยิ่งขึ้นทุกที ยิ่งโดยเฉพาะถ้าแต่ละพรรค แต่ละก๊ก แต่ละฝ่าย ดันนำเอาอารมณ์ ความรู้สึก ที่ได้รับการ ปรุงแต่ง ขึ้นมาตามแบบฉบับของฝ่ายใคร ฝ่ายมัน เข้าไปผสมผสาน ผสมโรง โดยไม่ได้คำนึงถึง ความเป็นมนุษย์ หรือความเป็น เพื่อนผู้ร่วมวัฏสงสาร ที่มันอยู่นอกเหนือไปจากความเป็นฝ่ายในทางการเมืองใดๆ ทั้งสิ้น...                                                                          -------------------------------------------------------       เท่าที่ลองติดตามความคิด ความเห็น ที่ใครต่อใครพยายามสะท้อนมุมมองในเรื่องนี้ โดยไม่จำเป็นต้องเข้าไปดูคลิปวิดีโอต้นเหตุให้ต้องเสียเวลาทำมาหารับประทานใดๆ เอาเลยก็ยังได้ ดูเหมือนว่า...ผู้ที่ให้ความเห็นเอาไว้สั้นๆ แต่ตรงไป-ตรงมา และออกจะมี น้ำหนัก มิใช่น้อย น่าจะได้แก่ น้องชายบุญธรรม ของ ท่านขุนน้อย เอง คือผู้ที่มีนามกรว่า สุรวิชช์ วีรวรรณ แห่งหนังสือพิมพ์ ผู้จัดการ ที่ได้โพสต์ข้อความเอาไว้ใน เฟซบุ๊ก ของตัวเองว่า... ผมก็เชื่อว่าเรื่องส่วนตัว...ไม่ผิดอะไร คนแอบบันทึกนั่นแหละผิด แต่อย่าปั่นจนบอกว่านี่คือผลพวงของการต่อสู้เพื่อประชาธิปไตย...มันเลี่ยน อันนี้นี่แหละ...อาจถือเป็นข้อสรุปที่น่าจะ เข้าท่า มิใช่น้อย...                                                                           ----------------------------------------------------------       คือเอาเป็นว่า...โลกทุกวันนี้มันออกจะเป็นโลกที่โหดร้ายพอสมควรแล้ว ยิ่งโลกเสมือนจริงยิ่งโหดร้ายหนักขึ้นไปใหญ่ ส่วนสิ่งที่เรียกว่า การเมือง ก็ออกจะเป็นอะไรที่ไม่ค่อย สะอาด มาโดยตลอด ด้วยเหตุนี้...ไม่ว่าผู้ที่ต้องตกเป็น เหยื่อ หรือผู้ที่มองเห็นใครต่อใครเป็น เหยื่อ ของตัวเอง ไม่ว่าจะฝ่ายไหน ต่อฝ่ายไหน ก็แล้วแต่ น่าจะหันกลับมาให้ความสำคัญกับสิ่งที่มันมีคุณค่า มีความสูงส่ง ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ว่าจะเป็นความรัก ความเมตตา ความเห็นอก เห็นใจผู้อื่น โดยไม่คิดจะเหยียบย่ำซ้ำเติม ฯลฯ อันถือเป็นการแสดงออกถึง ความรับผิดชอบ ต่อ คุณค่าแห่งความเป็นมนุษย์ ที่อาจหาได้ยากซ์ซ์ซ์เอามากๆ ในโลกเสมือนจริง...                                                                         --------------------------------------------------------------       ปิดท้ายด้วยวาทะวันนี้ จาก Jane Addams... The essence of immorality is the tendency to make an exception of myself.- จุดสำคัญของความไร้ศีลธรรม อยู่ที่แนวโน้มซึ่งพยายามหาข้อยกเว้น...ให้กับตัวฉันเอง...                                                                          -------------------------------------------------------------- https://www.thaipost.net/main/detail/24888 ท่านขุนน้อย, สุรวิชช์ วีรวรรณ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20180113/5a59fd579d53a.jpg