14590 02/08/2018 16:23 21/04/2018 16:22 สร้างปาฏิหาริย์การให้อภัย ดึงเด็กก้าวพลาดกลับสู่สังคม                            มีคำถามมากมายเกี่ยวกับเด็กและเยาวชนที่เคยกระทำผิดพลาด ต้องผ่านเรื่องราวร้ายๆ จากสิ่งแวดล้อมรอบตัวหลังจากการกระทำผิด รวมทั้งระหว่างการบำบัด ฟื้นฟูตามกระบวนการยุติธรรม สุดท้ายพวกเขาเมื่อพ้นโทษออกมาแล้ว จึงเกิดคำถามตามมาว่าจะกลับคืนสู่สังคมได้อย่างบริบูรณ์ทั้งร่างกายและจิตใจได้จริงหรือไม่             ด้วยการเล็งเห็นปัญหานี้ ที่ศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชน (ชาย) บ้านกาญจนาภิเษก จึงจัดกิจกรรม “เติมฝัน ปั้นซูชิ” ด้วยการเชิญครอบครัวน้องแก้ม เหยื่อที่ถูกคนเมาทำร้ายจนเสียชีวิตบนรถไฟ มาร่วมแลกเปลี่ยนและสอนเด็กบ้านกาญจนาภิเษกปั้นซูชิ เพื่อช่วยเติมพลังใจให้เด็กที่เคยกระทำพลาดให้มีสภาพจิตใจที่เข้มแข็ง และเปลี่ยนตัวเองไปในทางที่ดีขึ้น จัดโดยเยาวชนบ้านกาญจนาภิเษก ร่วมกับเครือข่ายเยาวชนป้องกันนักดื่มหน้าใหม่ สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.) เมื่อไม่นานนี้             “ป้ามล” หรือนางทิชา ณ นคร  ผู้อำนวยการศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชน (ชาย) บ้านกาญจนาภิเษก อธิบายว่า คนที่กระทำความผิดส่วนมากเกิดจากต้นทุนที่น้อยจริงๆ ทั้งต้นทุนด้านเงินทอง ต้นทุนชีวิต ต้นทุนความคิด ความสามารถในการเรียนรู้การเลี้ยงดูของครอบครัว กระบวนการที่รัฐจัดให้และสังคมรอบข้าง ล้วนกดดันให้เขาลงมือกระทำ  โดยเฉพาะคนที่มีต้นทุนน้อยจะมีโอกาสก้าวพลาดได้มากกว่า ซึ่งการลงโทษรุนแรงจึงไม่ใช่คำตอบพวกเขา จึงสมควรได้รับการเห็นใจและให้อภัย             สำหรับกิจกรรม “เติมฝัน ปั้นชูชิ” เป็นกิจกรรมต่อเนื่องมาจากปี 2558 ซึ่งครอบครัวผู้สูญเสียเคยมาสร้างประโยชน์ให้กับผู้กระทำความผิดหรือเด็กก้าวพลาด สืบเนื่องมาจากหลังน้องแก้มเสียชีวิตบนรถไฟระหว่างเดินทางกลับบ้านที่ต่างจังหวัด เป็นข่าวใหญ่ ครอบครัวเสียใจมาก มีหลายคนเข้าไปให้กำลังใจ ร่วมกันเยียวยาในรูปแบบต่างๆ แต่ยังรู้สึกไม่ใช่คำตอบ อีกทั้งกระแสโทษประหารได้ถูกปลุกขึ้นมาและดูเหมือนจะมีความชอบธรรมในสังคมด้วยเพราะมีการให้คำจำกัดความว่า ข่มขืนเท่ากับประหาร             ทางศูนย์ได้ให้เด็กวิเคราะห์ว่าเขารู้สึกอย่างไรบ้างในฐานะผู้กระทำ ซึ่งเด็กๆ ให้ความเห็นว่าการประหารชีวิตไม่ได้ช่วยอะไร แต่จะเป็นการผลิตซ้ำความรุนแรง ถึงแม้โทษหรือการกระทำที่พวกเขาก่อจะรุนแรงแค่ไหนก็ไม่ควรประหาร เพราะการประหารเป็นการชวนให้สังคมเล่นกับความรุนแรง ทางที่ดีควรปล่อยให้เขาอยู่กับความรู้สึกพลาดในห้องขังตลอดชีวิต เจ็บปวดกว่าและไม่ควรปล่อยให้ไปทำร้ายใครได้อีก             “ป้ามล” บอกว่า ครั้งก่อนที่ครอบครัวน้องแก้มจะมาหา เด็กๆ รู้สึกตื่นเต้นมาก เพราะรู้อยู่ว่าครอบครัวน้องแก้มเจ็บปวดแค่ไหน ทางเราเองอยากรู้ว่าเมื่อมีการเผชิญหน้าเด็กๆ จะมีปฏิกิริยาอย่างไร เพราะถึงแม้เด็กเหล่านี้จะไม่ได้เป็นผู้ก่อเหตุกับน้องแก้ม แต่ในเชิงกฎหมายและสัญลักษณ์ก็ถือว่าเป็นผู้กระทำ จึงได้ทำกระบวนการกับเด็กตามความหมายว่าเหยื่อหรือผู้เสียหายมาหา เราจะตีความอย่างไร เด็กๆ ให้ความหมายต่างกัน             “บางคนดีใจที่เหยื่อยอมให้อภัย ไม่เกลียดพวกเขา และยอมให้โอกาสเขาได้เรียนรู้การให้อภัย เพราะก่อนที่จะถูกส่งมาบ้านต่างๆ เด็กบางคนเคยถูกญาติผู้เสียหายทำร้าย เพราะความโกรธแค้น แต่พอครอบครัวน้องแก้มมาสอนให้เขาทำซูชิ ยอมพูดคุยกับเขาเหมือนคนปกติ ทำให้เขามีความหวัง กำลังใจในการเปลี่ยนแปลงตัวเองและความคิดในทางที่ดีขึ้น”             ผอ.ศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชน (ชาย) บ้านกาญจนาภิเษก กล่าวว่า นอกจากนี้การมาเยือนของครอบครัวน้องแก้มครั้งนี้สามารถบอกสังคมว่า ถึงแม้เขาเป็นเหยื่อที่ผ่านเหตุการณ์ร้ายๆ มา โดยตรงยังให้อภัยผู้กระทำผิดได้ สังคมเองควรเปิดใจและยอมรับเด็กกลุ่มนี้ เพราะทุกคนมีโอกาสก้าวพลาดได้ การใช้ความรุนแรงตอบโต้จึงไม่ใช่คำตอบสุดท้าย จากผู้เสียหายจะกลายเป็นผู้กระทำผิดเสียเอง ทางรอดของปัญหาน่าจะเป็นการให้อภัยดีที่สุด ถึงแม้การให้อภัยผู้กระทำความผิดเป็นเรื่องยาก แต่ถ้าทำได้จะเป็นปาฏิหาริย์ของการให้อภัย             “ป้ามล” บอกอีกว่า ศูนย์ฝึกและอบรมบ้านกาญจนาภิเษกจะรับเด็กปีละ 6 รุ่นแต่ละรุ่นไม่เท่ากัน เพราะเราไม่สามารถควบคุมการรับเด็กโดยตรงได้ เคยรับสูงสุด 56 คนต่อรุ่น บางรุ่น 4 คน เนื่องจากเชิงนโยบายบ้านกาญจนาภิเษกถูกออกแบบให้เป็นโครงการนำร่องของกรมพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน กำหนดให้รับเด็กต่อจากสถานพินิจฯ จากศูนย์ฝึก 4 แห่ง ได้แก่ บ้านกรุณา มุทิตา อุเบกขา และราชบุรี ไม่ได้รับจากศาลโดยตรง การนำเด็กออกมาจากความรุนแรงจากอาชญากรรมจึงไม่ใช่เรื่องของการอัดระเบียบวินัยอย่างเดียว ต้องให้อิสระทางความคิดกับเขาด้วย เขาจะได้รู้สึกมีค่า มีพลัง อยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง             ด้าน “แม่น้องแก้ม” กล่าวว่า การก้าวผ่านความเจ็บปวดครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับลูกมันเลวร้ายและรุนแรงมาก ต้องใช้เวลาพอสมควร ช่วงแรกๆ รู้สึกโกรธ เกลียด อาฆาตแค้นทุกครั้งเมื่อนึกถึง ไม่ว่าจะเป็นทางการรถไฟฯ ที่ไม่ให้ความเป็นธรรม เจ้าหน้าที่ตำรวจที่บอกว่าลูกทำตัวเหลวไหล เพราะแม่เชื่อว่าลูกแม่เป็นคนขี้กลัวมาก เขาไม่เคยเดินทางคนเดียวไปกับพี่สาวกับหลาน และวันเกิดเหตุก็โทร.คุยกันมาตลอดหยุดคุยกันแค่ 3 ชั่วโมงก่อนเขาหายไป                 แม่จึงเชื่อว่าลูกไม่ได้เหลวไหลปีกว่าๆ ที่แม่จะทำใจได้ ทุกวันนี้แม่ใช้ธรรมะช่วยเยียวยาจิตใจ ทำให้ปล่อยวางได้มาก ส่วนเรื่องการให้อภัย เพราะแม่ได้บทเรียนแล้วว่าเด็กทุกคนมีสิทธิ์ก้าวพลาดได้ถ้ามีแรงผลัก แต่ถ้าได้รับโอกาสดีจะช่วยให้เขากลับตัวกลับใจได้ เด็กๆ บ้านกาญฯ ก็เช่นกัน             "การที่แม่ให้อภัยและให้โอกาสเด็กๆ เพราะครั้งหนึ่งแม่ก็เคยผิดพลาดเกือบเสียลูกสาว คือพี่กัณ พี่สาวน้องแก้ม ตอนที่แม่เสียน้องแก้มใหม่ๆ เสียใจมาก ใช้ธรรมะเป็นที่พึ่ง เดินสายทำบุญวัดตามต่างจังหวัด หวังจะทำบุญให้น้องแก้มจนหลงลืมไปว่ามีพี่กัณอีกคนยังอยู่ ตัวพี่กัณเองหลังน้องจากไปก็ได้แต่โทษตัวเองว่าช่วยเหลืออะไรน้องไม่ได้ ทั้งที่ไปด้วยกันก็ได้เสียใจ หลังผ่านเรื่องแย่ๆ ซึ่งพี่กัณก็อยากมาบ้านกาญฯ นอกจากจะให้อภัยเด็กที่ก้าวพลาดให้กลับตัวกลับใจเป็นคนดีแล้ว ยังได้ทำบุญให้น้องแก้มด้วย อีกอย่างเชื่อว่าเด็กทุกคนมีโอกาสทำผิดพลาดได้ ทั้งที่ตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม ซึ่งการบำบัดด้วยความรัก ความเข้าใจ การให้อภัย จะช่วยให้คิดได้และเปลี่ยนแปลงตัวเองเป็นคนดีของครอบครัวและสังคมได้เหมือนที่พี่กัณเคยทำ" แม่น้องแก้มกล่าวทิ้งท้าย             นายเอ (นามสมมติ) เยาวชนจากบ้านกาญฯ สะท้อนถึงความรู้สึกหลังจากที่ครอบครัวน้องแก้มได้เข้ามาให้กำลังใจว่า ครอบครัวน้องแก้มมีหัวใจที่ยิ่งใหญ่และแกร่งกล้ามากที่ก้าวผ่านเรื่องเลวร้าย และยังให้อภัยเด็กที่ก้าวพลาดอย่างพวกเขาให้มีโอกาสทำกิจกรรมดีๆ แบบนี้ และขอบคุณที่จัดกิจกรรมนี้ขึ้นมา เพราะช่วยบำบัดเยียวยาพวกเราได้ระดับหนึ่ง พวกเราเองก็เชื่อว่าจะช่วยเยียวยาจิตใจครอบครัวน้องแก้มด้วยเช่นกัน อยากขอบคุณที่เสียสละเวลาเพื่อพวกเรา             ขณะที่นายบี (นามสมมติ) เยาวชนบ้านกาญฯ อีกคน ระบุว่า การทำกิจกรรมเติมฝันปั้นซูชิกับครอบครัวผู้ถูกกระทำในครั้งนี้ ทำให้รู้เลยว่าพวกเขาแกร่งมากที่ก้าวข้ามความสูญเสียมาได้ และยังให้อภัยพวกเราถึงแม้จะไม่ได้ทำโดยตรง ทำให้เรามีพลังที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง พร้อมที่จะกลับไปอยู่ในสังคมแบบคนใหม่ที่ดีและเข้มแข็งกว่าเดิม             “ผมมาจากบ้านราชบุรีด้วยคดียาเสพติด และได้ถูกส่งให้มาอยู่ที่ศูนย์ฝึกและอบรมเด็กเยาวชนบ้านกาญฯ ทำให้ได้รับโอกาสดีๆ มากมาย เพราะบ้านนี้ไม่มีการปิดกั้นทั้งด้านความคิด ได้มีโอกาสเป็นจิตอาสาทำกิจกรรมที่เป็นประโยชน์ และมีผู้ใหญ่ใจดีมาฝึกอาชีพชงกาแฟสดให้โดยเปิดขายทุกวันอาทิตย์ ซึ่งเป็นวันเยี่ยมญาติเพื่อให้เด็กที่เรียนได้ฝึกฝีมือไปต่อยอดเป็นอาชีพหลังจากได้ออกจากศูนย์นี้ไป” นายบีกล่าว             เชื่อว่าพลังการให้อภัยจากทุกๆ คนจะสามารถช่วยให้เด็กและเยาวชนที่เคยกระทำพลาดพลั้งไปสามารถเป็นคนดีคืนสู่สังคมได้.    https://www.thaipost.net/main/detail/14590 กรมกิจการเด็กและเยาวชน, ต้นทุนชีวิต, บ้านกรุณา, ฝึกฝีมือ, มุทิตา, ศูนย์ฝึกและอบรมบ้านกาญจนาภิเษก, สสส, อุเบกขา FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20180802/image_big_5b62ccdc72a35.jpg 10820 07/06/2018 00:01 07/06/2018 00:01 มุทิตา..หายไปไหน        น่าแปลกใจมิใช่น้อยเลยทีเดียว สำหรับหัวข้อในการสนทนาของเหล่ามนุษย์ลุงมนุษย์ป้าที่เคยเรียนร่วมคณะในมหาวิทยาลัยเดียวกัน ย้อนหลังไปเกือบ 40 ปี ที่ไถ่ถามกันว่า ..เหตุใด?? ทำไม?? เพื่อนบางคนไม่ออกมาเจอะเจอพบปะเพื่อนฝูงกันบ้างเลย ทั้งๆ ที่ก็มีเครื่องมือสื่อสารบอกข่าวสารให้รู้ และมีการชักชวนกันอย่างทั่วถึงมาโดยตลอด        คำตอบที่ชวนให้คิ้วต้องผูกโบ ก็คือ ..บางคนรู้สึกว่าเพื่อนเติบโตเป็นใหญ่แล้ว ส่วนตัวเองยังต๊อกต๋อย จึงไม่อยากมาฟังหรือมาเปรียบเทียบเพื่อซ้ำเติมกับชะตาชีวิตของตัวเอง ที่ย่ำอยู่กับที่หรือไม่สามารถเท่ากับคนอื่นๆ          อุเหม่!!! ทำไม??? เป็นอย่างนี้ไปได้        แต่ดูเหมือนว่าเป็นไปแล้ว และเป็นกันไม่น้อยทีเดียว เมื่อมีอายุมากขึ้น ก็จะมีความรู้สึกแบบนี้เพิ่มขึ้น สอดคล้องกับคำกล่าวที่มักจะบอกเตือนกันในหมู่ผู้สูงวัยว่า ...คนยิ่งแก่ก็ยิ่งมีอีโก้สูง        หากจะตัดสินว่า คนเหล่านี้เป็นคนคิดคับแคบ ชีวิตคงจะมีความสุขได้ยากในบั้นปลาย ก็อาจจะเป็นการมองมุมเดียว หรือมองปัญหาจากมุมของคนชนะ หรือคนที่ประสบความสำเร็จเท่านั้น เพราะจิตใจของคนแพ้หรือคนล้มเหลวนั้น เนื้อหารายละเอียดย่อมแตกต่างจากคนทำอะไรก็ดีไปเสียทุกอย่างแน่นอน          แต่อย่างไรก็ตาม ด้วยข้อมูลที่ยืนยันว่า เพื่อนไม่มาพบเพื่อนเพราะไม่อยากทนเห็นความเฮฮาปาร์ตี้ที่ไร้สาระ อวดอ้างความสามารถ หรืออวยเพื่อนบางคนนั้น  ทำให้ต้องกลับไปทบทวนพระธรรมคำสั่งสอนขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าสักหน่อยนะคะ เป็นการเตือนใจตัวเอง และทุกๆ คนค่ะ        พรหมวิหาร 4 หลักธรรมประจำใจที่จะช่วยให้เราดำรงชีวิตอยู่ได้อย่างมีความสุข ไม่ว่าเราจะเป็นผู้ชนะหรือเราจะเป็นผู้แพ้ก็ตาม      เพราะพรหมวิหาร 4 คือ  เมตตา..ความปรารถนาให้ผู้อื่นได้รับสุข, กรุณา..ความปรารถนาให้ผู้อื่นพ้นทุกข์, มุทิตา..ความยินดีเมื่อผู้อื่นได้ดี และ อุเบกขา..การรู้จักวางเฉย        ชีวิตจริง อาจจะทำได้ยาก แต่เห็นทีเราต้องฝึกกันมากๆ นะคะ มิเช่นนั้น แก่ตัวกว่านี้ก็จะกลายเป็นโรคซึมเศร้าได้        อาจจะเป็นเรื่องจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ว่า ... ทุกครั้งที่เราเห็นคนอื่นประสบความสำเร็จไม่ว่าจะเรื่องใดๆ ก็ตาม เป็นธรรมชาติของจิตใจที่ยังไม่ได้ถูกฝึกมา มักจะคิดอิจฉาริษยา ในความสำเร็จของเขาผู้นั้น สาเหตุก็เกิดจากการไม่อยากเห็นผู้อื่นได้ดีกว่าตน เพราะเหตุว่า...ตัวเอง..เป็นคนสำคัญที่สุด        แต่เป็นเรื่องที่ไม่เหลือบ่ากว่าแรงอย่างแน่นอน ที่จะลองฝึกละเลิกความเป็นตัวเองลง ด้วยการตามหามุทิตาให้พบ แล้วแสดงความกล้าหาญทางจิตใจที่จะแสดงมุทิตาจิตออกไป กับทุกสิ่งที่เราได้พบได้เห็นและได้สัมผัส ซึ่งมองเห็นว่านั่นเป็นสิ่งที่ดีแล้ว...        ลองฝึกกันนะคะ                                                                    "ป้าเอง"  https://www.thaipost.net/main/detail/10820 กรุณา, คนคิดคับแคบ, ป้าเอง, พรหมวิหาร 4, พระสัมมาสัมพุทธเจ้า, มหาวิทยาลัย, มองมุมสูง, มุทิตา, อีโก้สูง, อุเบกขา, เมตตา, โรคซึมเศร้า FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a37680816e92.jpg