12436 30/06/2018 19:20 01/07/2018 00:00 วิวล้านดอลลาร์ที่ 'ฮาโกดาเตะ' วิวงามจนถูกขนามนามว่าเป็น “วิวล้านดอลลาร์” จากเขาฮาโกดาเตะ กว่าฝนจะหยุดตกก็ปาเข้าไปเกือบ 11 โมง ผมจึงได้ออกจากโรงแรมแคปซูล เดินราว 1 กิโลเมตรไปยังตลาดเช้าฮาโกดาเตะ ตั้งอยู่ติดๆ กับสถานีรถไฟ ร้านขายอาหารสดโดยเฉพาะปูจักรพรรดิและปูขนยังคงเปิดอยู่หลายร้าน แต่ร้านอาหารแบบนั่งรับประทานกำลังทยอยปิด ไม่มีเวลาให้เลือกมากจึงเสี่ยงเดินเข้าไปในร้านหนึ่ง ได้ข้าวสวยกับปลากะพงแดงย่างซอสเป็นมื้อเที่ยง แล้วเดินผ่านย่านตลาดไปบนถนนเลียบอ่าวฮาโกดาเตะ มีคนจอดจักรยานยืนตกปลาอยู่เป็นช่วงๆ เดินไม่นานนักก็ถึงเขตท่าเรือที่มีโกดังอิฐแดงนับสิบหลังตั้งสวยเด่นเรียงกันบนถนนริมฝั่ง เมืองฮาโกดาเตะมีความสำคัญต่อญี่ปุ่นมาตั้งแต่อดีต หลังจากกองทัพเรือของสหรัฐอเมริกาโดย “พลเรือจัตวา แมทธิว เพอร์รี” นำกองเรือรบมาปิดอ่าวโตเกียวในปี ค.ศ. 1853 เมื่อครั้งที่ญี่ปุ่นยังปิดประเทศ ข่มขู่จะทำลายบ้านเมืองให้ย่อยยับจนนำไปสู่สนธิสัญญาทางการค้า ฮาโกดาเตะก็เป็นหนึ่งในเมืองท่าแรกๆ ที่ต้องเปิดให้กับมหาอำนาจ และเมืองฮาโกดาเตะก็เติบโตทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นเมืองที่มีความสำคัญที่สุดในญี่ปุ่นตอนเหนือ อีกทั้งเคยเป็นเมืองที่ใหญ่สุด (ประชากรมากสุด) บนเกาะฮ็อกไกโด กระทั่งเกิดไฟไหม้ใหญ่ในปี ค.ศ. 1934 ปัจจุบันจึงเป็นรองเมืองซัปโปโรและอาซาฮิคาวะ โกดังหรือคลังสินค้าอิฐแดงคาเนโมริ (Kanemori Red Brick Warehouse) นี้สร้างขึ้นโดย “คูมาชิโระ วาตานาเบะ” เมื่อปี ค.ศ. 1887 หลังจากเดินทางมาจากนางาซากิ เมืองทางตอนใต้ของเกาะคิวชูเมื่อปี ค.ศ.1863 เพื่อเปิดร้านทำการค้าส่งทางเรือบริเวณอ่าวแห่งนี้ คลังสินค้าที่ปัจจุบันกลายเป็นที่ตั้งของร้านอาหารและร้านค้าทั่วไปมาจากการสร้างขึ้นใหม่เมื่อปี ค.ศ. 1909 นักท่องเที่ยวนิยมมาเดินเที่ยว ถ่ายรูป และใช้บริการร้านรวงเป็นจำนวนมาก ผมได้ยินเสียงภาษาไทยแว่วไปแว่วมาอยู่หลายรอบ ย่านโกดังอิฐแดง ด้านหลังคือเขาฮาโกดาเตะ ไม่ห่างจากย่านโกดังอิฐแดง มีรูปปั้นชายหนุ่มยืนอยู่ในเรือพายขนาดเล็ก ป้ายเขียนไว้ว่า นี่คือหนึ่งในนักการศึกษายุคเมจิ ด้วยความมุ่งหมายที่จะได้วิชาความรู้จากต่างแดน เขาจึงฝ่าฝืนกฎข้อห้ามการเดินทางออกนอกประเทศ คืนหนึ่งในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1864 เขาได้พายเรือออกไปจากฝั่งฮาโกดาเตะจนไปถึงเรือสินค้าของอเมริกันที่ทอดสมออยู่นอกชายฝั่งแล้วขอขึ้นเรือนั้นไปด้วย เขาประสบความสำเร็จได้จากญี่ปุ่นสมใจ ก่อนจะเดินทางกลับประเทศในอีกหลายปีต่อมาเพื่อเปิดโรงเรียนสอนภาษาอังกฤษโดชิฉะ (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยโดชิฉะ) ชายผู้นี้ชื่อ “โจเซฟ ฮาร์ดี เนชิมะ” ถนนที่ผ่านย่านโกดังอิฐแดงไปตัดกับถนนใหญ่อีกสายซึ่งเลียบมากับโค้งอ่าวอีกด้านกลายเป็นสี่แยก เมื่อข้ามสี่แยกนี้ไปถนนก็จะพุ่งเชิดขึ้นเนินไปยังย่าน “โมโตมาชิ” (มีถนนตัดขึ้นไปยังเนินนี้อีกหลายเส้น) เป็นที่ตั้งของศาลากลางแห่งเก่า (Old Public Hall of Hakodate Ward) ในสไตล์โคโลเนียล ที่อ่านจากเอกสารแล้วรู้สึกน่าไปเยี่ยมชมอย่างยิ่งเพราะวิวที่มองลงมายังอ่าวฮาโกดาเตะ “มิชลินกรีนไกด์” มอบให้ถึง 2 ดาว (จากคะแนนเต็ม 3 ดาว) นอกจากนี้ ย่านโมโตมาชิยังเป็นที่ตั้งของสถานกงสุลเก่าอังกฤษ สถานกงสุลเก่ารัสเซีย โบสถ์คริสต์ทั้งนิกายโรมันคาธอลิก, รัสเซียนออร์ธอดอกซ์ และอังกลิกันแบบอเมริกา อีกทั้งศาลเจ้าของทหารฝ่ายจักรพรรดิที่รบกับฝ่ายโชกุนโตกุกาวะก็อยู่ในย่านนี้ หากเดินไหวก็จะให้ภาพและบรรยากาศชวนมอง ไม่ว่าจะมองขึ้นไปบนเนินเขาหรือมองลงมายังบริเวณท่าเรือ นอกจากนี้ก็ยังเป็นเขตพื้นที่ต่อเนื่องขึ้นไปยังภูเขาฮาโกดาเตะ ภูเขาที่ทำให้เมืองฮาโกดาเตะดูเหมือนติ่งในแผนที่ของเกาะฮ็อกไกโด เกิดเป็นอ่าวหลบลมพายุที่วาณิชทางทะเลได้พึ่งพา ผู้ใฝ่รู้ที่ฝ่ากฎเกณฑ์จนกลายมาเป็นนักวิชาการคนสำคัญของประเทศ ผมยังไม่เดินขึ้นเนินโมโตมาชิไปแต่เดินไปบนถนนเส้นหลักเพื่อจะขึ้นเนินจากอีกถนน เนื่องจากเส้นทางเดินนี้ผ่านเสาไฟฟ้าคอนกรีตเสาแรกของประเทศญี่ปุ่น และเกือบจะเดินเลยไปเพราะดูธรรมดาไม่ได้มีการผูกผ้าหลากสีให้ดูโดดเด่นเป็นเครื่องหมาย อีกทั้งยังมีการใช้งานอยู่ตามปกติ ยังดีที่มีป้ายข้อมูลตั้งอยู่ข้างๆ แต่ก็ไม่ได้ระบุว่าสร้างขึ้นแทนเสาไม้ต้นเดิมเมื่อปีใด จากนั้นก็เดินขึ้นเนินโมโตมาชิ แต่ไม่ได้ไปเดินเล่นตามสถานที่สำคัญๆ ที่ได้กล่าวถึง เพราะเวลาห้าโมงเย็นนิดๆ ทว่าฟ้าในฤดูใบไม้เริ่มเปลี่ยนสีทำท่าจะมืดลงแล้ว จึงเดินเลยไปจนถึงสถานีรถกระเช้าขึ้นยอดเขาฮาโกดาเตะ ระบบรถกระเช้าที่ให้บริการนักท่องเที่ยวถึงปีละ 1.56 ล้านคน บริเวณลานจอดรถของสถานีมีรถทัวร์จอดอยู่หลายคัน คิวซื้อตั๋วขึ้นรถกระเช้าก็ยาว แต่การจัดการที่ดีทำให้รอไม่นานนักก็ได้ตั๋วในราคา 1,280 เยน (เที่ยวเดียว 780 เยน) แล้วค่อยๆ เคลื่อนตัวตามฝูงชนขึ้นบันไดไปทีละขั้นทีละชั้น มีภาพพาโนรามาขนาดใหญ่ 2 ภาพ ภาพหนึ่งเป็นภาพขาว-ดำ อีกภาพเป็นภาพสี ติดเปรียบเทียบให้เห็นความแตกต่างของวิวจากยอดเขาที่มองกลับเข้าไปยังเมืองฮาโกดาเตะระหว่าง 2 ยุค ซึ่งการตั้งถิ่นฐานบ้านเรือนในยุคที่ยังถ่ายด้วยฟิลม์ขาว-ดำนั้นก็หนาแน่นไม่น้อย และมีเรือจอดเต็มอ่าว ผิดกับภาพสีที่มีเรืออยู่ไม่กี่ลำ แต่มีอาคารสูงเพิ่มขึ้นจำนวนมาก เสาไฟฟ้าคอนกรีตต้นแรกของประเทศญี่ปุ่น ปัจจุบันยังคงใช้งานอยู่ จอโทรทัศน์ที่ติดอยู่ขึ้นข้อความว่า “วันนี้มีหมอก อาจมองวิวไม่ชัด” แต่เมื่อรถกระเช้านำผู้โดยสารที่จุได้เต็มที่ถึง 125 คน ใช้เวลา 3 นาที ขึ้นไปยังยอดเขาความสูง 334 เมตรแล้วมองลงมาก็ถือว่าหมอกไม่ได้เป็นอุปสรรคเท่าใดนัก ที่สถานีด้านบนที่เรียกว่าซันโจ (สถานีล่างเรียกว่าซันโรคุ) มีระเบียง 2 ชั้น อีกทั้งห้องกระจกใสสำหรับชมวิวส่วนคอดโค้งของอ่าวทั้งฝั่งทะเลเปิดด้านขวา (มหาสมุทรแปซิฟิก) และฝั่งอ่าวฮาโกดาเตะด้านซ้าย หันหลังให้กับช่องแคบสึการุที่คั่นเกาะฮ็อกไกโดกับเกาะฮอนชู แต่เชื่อมกันอยู่ใต้น้ำทะเลโดยอุโมงค์เซกัง ความยาว 54กิโลเมตร แสงไฟของอาคารบ้านเรือนทอดนำสายตาจากด้านล่างของเขาฮาโกดาเตะไปสู่ส่วนคอดดังกล่าว ก่อนแผ่ออกเป็นเมืองฮาโกดาเตะ คล้ายรูปนาฬิกาทราย หรือเอวองค์ของนางในวรรณคดี สมกับที่ได้รับการขนานนามว่าเป็น “วิวล้านดอลลาร์” (Million Dollar View) เคียงไปกับวิวจากภูเขามายะในเมืองโกเบ และวิวเมืองนางาซากิจากภูเขาอินาสะ ขณะที่ “มิชลินกรีนไกด์” ยกให้ 3 ดาวเต็ม เป็นสุดยอดวิวในระดับเดียวกับที่ฮ่องกง และเมืองเนเปิลส์ ของอิตาลี ส่วนคอดฝั่งซ้ายคืออ่าวฮาโกดาเตะ ฝั่งขวาคือมหาสมุทรแปซิฟิก ผู้มาเยือนขึ้น-ลง หมุนเวียนกันตั้งแต่ 10 โมง ยัน 4 ทุ่ม ช่วงเวลาที่เหมาะเหม็งควรขึ้นมามากที่สุดคงเป็นเวลาก่อนพระอาทิตย์ตกและอยู่จนกระทั่งฟ้ามืดสนิท เพื่อจะได้ชมและถ่ายภาพที่เห็นทั้งแสงธรรมชาติและจากแสงไฟนีออน และเนื่องจากนักท่องเที่ยวบางประเภทชอบแช่ถ่ายรูปที่มุมโปรดเป็นเวลานาน ไม่ยอมหลีกทางให้คนอื่น จึงต้องเผื่อเวลาบนนี้ไว้พอสมควร ผมเดินออกนอกสถานีเห็นว่ามีรถขึ้นมาจอดและมีทางสำหรับปั่นจักรยานและเดินขึ้น-ลงได้ ก็เกือบที่จะตัดสินใจเดินลงเพราะผู้คนใช้บริการรถกระเช้าเยอะเหลือเกิน แต่เดินกลางคืนคงไม่เห็นอะไรที่น่าอภิรมย์มากนัก อีกทั้งเส้นทางเป็นอย่างไรก็ยังไม่รู้ จึงเข้าคิวลงรถกระเช้ากลับสู่สถานีฐานแล้วเดินลงเนินบนถนนเส้นเดิม ซึ่งเป็นถนนหลักที่ตรงไปยังใจกลางเมือง และได้โอกาสแวะที่ร้านสะดวกซื้อเนื่องจากคอแห้งเต็มที หยิบน้ำดื่มออกมาให้แคชเชียร์คิดเงิน ที่เคาน์เตอร์มีจุดคืนภาษีสำหรับชาวต่างชาติที่รัฐบาลญี่ปุ่นเพิ่งออกมากระตุ้นการท่องเที่ยว น้ำของผมราคาไม่กี่เยนจึงยินดีจ่ายภาษีด้วยความเต็มใจ เพิ่มมุมมองให้กับอ่าวฮาโกดาเตะ บนถนนเส้นนี้มี Hakodate Beer Restaurant ตั้งอยู่ ขนาดใหญ่และน่าสนใจมากแต่ผมมีธุระสำคัญรออยู่ที่สถานีรถไฟกลัวว่าจะปิดทำการเสียก่อน สอบถามเจ้าหน้าที่ของบริษัทเจอาร์ว่าตั๋วชิงกันเซ็นสำหรับเข้าโตเกียววันมะรืนเที่ยวประมาณเที่ยงวันหรือบ่ายๆ มีว่างหรือไม่ ก็ได้คำตอบว่าเต็มหมดแล้ว เหลือเฉพาะเที่ยว10.49 น. (ออกจากสถานีชิน-ฮาโกดาเตะ) ต้องออกจากโรงแรมตั้งแต่เช้า แต่ก็จำเป็นต้องจองไว้เพราะวันมะรืนเป็นวันสุดท้ายที่สามารถใช้ตั๋วเจอาร์พาสได้ เมื่อได้ตั๋วแล้วก็เดินหาเอทีเอ็ม แต่ตู้ไม่รับบัตรถึง 2 แห่ง ท้องก็เริ่มร้อง ในกระเป๋ามีเงินอยู่ 3 พันเยน ผมเดินเข้าร้านที่มีภาษาไทยเขียนไว้ด้วยว่า “สวัสดี” ถามพนักงานสาวว่ารับบัตรเดบิตไหม เธอตอบว่ารับเฉพาะบัตรเครดิต จึงขอร้องไปว่าถ้าผมกินถึง 3 พันเยนเมื่อไหร่รบกวนแจ้งด้วย เธอก็ยินดี ผมสั่งอาหารอย่างระมัดระวัง โดยเฉพาะเบียร์สดนั้นสั่งมาเพียงแก้วเดียว เรียกคนเดินโต๊ะมาถามอีกครั้งว่าถึง 3 พันเยนหรือยัง เธอก็บอกยัง จึงค่อยสบายใจขึ้น จนเมื่ออิ่มดีแล้วก็ลงมาจ่ายเงินที่แคชเชียร์ สนนราคาแค่ 2พันเยนกว่าๆ เท่านั้น แต่หมดโอกาสซ่าต่อในคืนนี้ เดินคอตกกลับโรงแรมแคปซูล ไม่วายลองเสี่ยงที่ตู้เอทีเอ็มของร้านสะดวกซื้อยอดนิยมสีเขียว-แดง ปรากฏว่าเงินเยนไหลออกมาทำเอาเกือบน้ำตาซึม เดินไปเลือกเบียร์ดำซัปโปโรและเบียร์ลาเกอร์กิรินอย่างละกระป๋องไปเปิดดื่มในห้องล็อบบี้ของที่พัก นักท่องเที่ยวไม่ยอมปล่อยมุมดีๆ ไปง่ายๆ พนักงานต้อนรับคนหนึ่งพูดภาษาอังกฤษได้ดีมาก เธอมีหน้าที่รับมือแขกที่เป็นชาวต่างชาติ และรับศึกแขกเรื่องมากด้วย ผมเห็นเธอต้องนั่งอธิบายเรื่องราวต่างๆ แก่คุณป้านักท่องเที่ยวจากเอเชียตะวันออกคนหนึ่งที่พูดภาษาอังกฤษเก่ง กว่าเบียร์ผมจะหมดทั้ง 2 กระป๋องน้องหนูก็ยังอธิบายให้คุณป้าฟังไม่เสร็จสรรพเพราะคุณป้าอยากรู้ไปเสียทุกเรื่อง คงลืมไปว่าน้องเขาไม่ได้เป็นไกด์ เช้าวันต่อมาผมเดินลงมายังบริเวณล็อบบี้ หาข้อมูลสถานที่ท่องเที่ยวประจำวันนี้จากโทรศัพท์มือถือ และตัดสินใจว่าจะไปเที่ยว “ป้อมโกเรียวคาขุ” ป้อมปราการเมืองในยุคปลายของโชกุนตระกูลโตกุกาวะที่มีคูน้ำล้อมรอบเป็นรูปดาวห้าแฉก หากมองจากมุมสูงโดยเฉพาะจากหอคอยโกเรียวคาขุความสูง 107 เมตรที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ กันก็จะได้มุมมองที่ขรึมขลังอลังการมาก ปัจจุบันเป็นสวนสาธารณะ เป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์เมืองฮาโกดาเตะ และเป็นสถานที่ปิกนิคยอดนิยมในช่วงดอกซากุระบาน ระยะทางห่างจากที่พักประมาณ 3 กิโลเมตร แต่เมื่อดูข้อมูลและภาพ “อุทยานแห่งชาติโอนุมะ” ที่ต้องนั่งรถไฟไปประมาณ 40 นาทีก็น่าสนใจไม่แพ้กัน พี่ฟันหลอคนเก่า วันนี้มาทำงานตั้งแต่เช้า เดินเข้ามาทักทาย ผมจึงถามว่าสองแห่งนี้ควรจะไปที่ไหนดี เพราะดูเวลาแล้วจะควบทั้งสองที่คงไม่ทันเนื่องจากอยู่ห่างกันมาก พี่ฟันหลอตอบอย่างมั่นใจ “โอนุมะสิ แหมถามได้” ผมจึงต้องสละป้อมปราการรูปดาวในการมาเยือนคราวนี้ และดูๆ ไปพี่ฟันหลอน่าจะเป็น “เจ๊” บรรยากาศภายในตลาดเช้าฮาโกดาเตะ คำนวณแล้ววันนี้มีเวลาที่จะไปหาอะไรกินในตลาดเช้าก่อนขึ้นรถไฟไปโอนุมะ ก็เลยเข้าไปเดินเลือกเดินชม เห็นบรรยากาศการซื้อขายที่คึกคัก โดยเฉพาะในพื้นที่บริเวณตรงกลางของตลาดจะมีบ่อให้ลูกค้าตกหมึกสดๆ ตอนที่มีคนตกหมึกได้แฟนๆ ที่มุงดูกันอยู่ก็ปรบมือส่งเสียงกรี๊ดกันเกรียวกราว แล้วพ่อครัวก็ปรุงให้รับประทานกันตรงนั้น นอกจากการตกหมึกที่นิยมแล้วก็มีหลายร้านที่ขายหอยเชลล์ตัวใหญ่ย่างสดๆ หน้าร้าน ผมสั่งมาลอง 1ตัวในราคา 700 เยน และที่มีมากไม่แพ้กันคือเมล่อนญี่ปุ่น มีทั้งขายเป็นลูกและเป็นชิ้นที่ผ่าเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวสีเหลืองส้ม ราคาถูกกว่าท้องตลาดทั่วไปอยู่มาก ผมลองชิมเมล่อน 1 ชิ้น ราคา 300 เยน หวานหอมจนไม่อยากกินอะไรอีก แต่ต้องกินเพราะต้องไปเที่ยวต่ออีกครึ่งค่อนวัน หลังจากเดินดูตลาดอีกหลายส่วน รู้สึกเมื่อยเท้าจึงเดินเข้าไปหาที่นั่งในฟู้ดคอร์ต ทั้งที่มีร้านอยู่ด้านในและนอกตลาดอีกมากมายผมก็ดันลุกขึ้นไปสั่งอาหารจากร้านหนึ่งในฟู้ดคอร์ตแห่งนี้ ได้ข้าวหน้าเนื้อปู ผสมไข่หอยเม่น และไข่ปลาแซลม่อนมาเป็นมื้อเช้า รูปลักษณ์ดีแต่ไม่ค่อยอร่อย แถมยังราคาแพง ผมพลาดมหันต์ตั้งแต่เดินเข้าฟู้ดคอร์ตแล้ว. https://www.thaipost.net/main/detail/12436 ญี่ปุ่น, ท่องเที่ยว, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาส, ฮาโกดาเตะ, เบื้องหน้าที่ปรากฏ TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg 11962 24/06/2018 00:00 24/06/2018 00:00 โยโกฮามา – ฮาโกดาเตะ มองย่านมินาโตะ-มิราอิ จากท่าเรือโซโนฮานะ เมืองโยโกฮามา จังหวัดคานากาวะ รถไฟจากเมืองคามากุระเข้าเมืองโยโกฮามาใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง ผมต้องนั่งต่อจากสถานีโยโกฮามาไปอีกนิดเพื่อจะเดินไปที่พักง่ายๆ ลงที่สถานีอิชิคาวาโจแล้วเดินลอดประตูจีนที่ตั้งอยู่ตรงทางออกฝั่งทิศเหนือ บ่งบอกว่านี่คืออาณาบริเวณของย่านไชน่าทาวน์ที่เลื่องลือของโยโกฮามา และผมก็มุ่งหมายว่าจะเข้าไปหามื้อค่ำกินในนั้น หลังจากเข้าเช็กอินที่ Yokohama Central Hostel ซึ่งตั้งอยู่ติดกับสนามเบสบอลของสโมสร Yokohama DeNa BayStars ท้องร้องอย่างรุนแรงจึงแวะกินข้าวหน้าปลาย่างที่ร้าน Sukiya ร้านอาหารญี่ปุ่นแบบแฟรนไชส์ ซึ่งเป็นร้านที่ใกล้ที่สุด สะดวกรวดเร็วและรสชาติก็ไม่เลวร้าย กินตอนกำลังหิวคงดีกว่ารอกินของอร่อยแต่ปล่อยให้ท้องร้อง และโรคกระเพาะเข้าคุกคามในที่สุด ผมดูแผนที่ที่หยิบมาจากโฮสเทล เห็นว่าท่าเรือตั้งอยู่ใกล้ๆ จึงเดินฝ่าลมออกไป ใช่แล้ว ลมทะเล! เดินตรงไปเรื่อยๆ ก็ถึงท่าเรือเล็กๆ ชื่อ “โซโนฮานะ” มองออกไปทางซ้ายมือเห็นสัญลักษณ์สิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่และสีสันยามค่ำคืนของย่านมินาโตะ-มิราอิ 21 หรืออาจเรียกว่า “มินาโตะ-มิราอิ” เฉยๆ เขตเศรษฐกิจการค้าที่สำคัญของเมือง แต่ตัดสินใจที่จะไม่เดินไปหาเพราะลมแรงจนรู้สึกหนาว ทำได้แค่เดินตรงไป และถือว่าโชคดีและคุ้มค่าที่ได้แวะมาแม้ไม่ได้ตั้งใจ เพราะนี่คือท่าเรือ “โอซัมบาชิ” ท่าเรือนานาชาติในชื่อทางการว่า Yokohama International Passenger Terminal เป็นสถานีเรือโดยสารขนาดใหญ่ ดูทันสมัยและสวยงาม จนกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญที่นักท่องเที่ยวนิยมมาเยือนโดยไม่ต้องขึ้นเรือ ท่าเรือโอซัมบาชิดั้งเดิมสร้างขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1889 เป็นท่าเรือที่เก่าแก่สุดในโยโกฮามา สร้างขึ้นจากผลพวงของสนธิสัญญา 2 ฉบับในปี ค.ศ. 1859 ที่โชกุลตระกูลโตกุกาวะจำใจลงนามกับมหาอำนาจบาตรใหญ่ในขณะนั้น ได้แก่ สหรัฐอเมริกา, อังกฤษ, ฝรั่งเศส, เนเธอร์แลนด์ และรัสเซีย ส่วนท่าเรือใหม่นั้นมีการประกวดการออกแบบ ก่อสร้าง และเปิดใช้เมื่อปี ค.ศ. 2002 ท่าเรือโซโนฮานะ และแสงสีจากย่านมินาโตะ-มิราอิ วันนี้ที่ท่าโอซัมบาชิมีเรือสำราญชื่อ Celebrity Millennium ขนาดความยาว 294 เมตรจอดเทียบอยู่ทางด้านซ้ายมือ ผมมองเข้าไปในห้องอาหารภายในตัวเรือ แขก (ลูกค้า) กำลังดินเนอร์กันอยู่ ส่วนมากเป็นวัยกลางคนถึงผู้อาวุโส ก็ให้คิดว่าเทียบท่าทั้งทียังต้องกินในเรือ แต่เท่าที่ทราบ อาหารในเรือสำราญนั้นคุณภาพไม่เป็นสองรองใคร และที่สำคัญคือคิดราคารวมไปแล้วในค่าตั๋ว ส่วนการเที่ยวบนฝั่งนั้นทางผู้ให้บริการจะปล่อยขึ้นไปในช่วงกลางวัน ผมเดินไปบนดาดฟ้าของท่าเรือจนถึงส่วนหัวของเรือสำราญ มองกลับไปยังฝั่ง แสงสว่างทางด้านหลังเยื้องไปทางขวาของตัวเรือคือภาพของย่านมินาโตะ-มิราอิที่ให้มุมมองต่างไปจากเดิมอีกนิด มีอาคารและสิ่งก่อสร้างเรียงจากซ้ายไปขวา ได้แก่ Yokohama Landmark Tower ตึกที่เคยสูงที่สุดในญี่ปุ่นด้วยความสูง 296เมตร (ปัจจุบันถูกแซงไป 4 เมตรโดยตึก Abeno Harukas ในโอซาก้า), กระเช้าลอยฟ้า Cosmo Clock 21 ความสูง 112.5 เมตร ของสวนสนุก Yokohama Cosmoworld ด้านหลังของกระเช้าลอยฟ้าคืออาคารของศูนย์การค้า Queen’s Square เรียงกัน 3 หลัง และด้านขวาสุดคือโรงแรม Yokohama Grand Intercontinental รูปทรงเว้าโค้งแปลกตา และพอหันหลังไปมองอีกทางก็เห็นสะพาน Yokohama Bay Bridgeความยาว 860 เมตร ส่องสว่างนำทางยานยนต์ที่ข้ามอ่าวโตเกียว เชื่อมระหว่างฝั่งท่าเรือ Honmoku และเกาะเทียม Daikoku ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของทางด่วนสายBayshore Route ที่วิ่งผ่านโตเกียวไปยังจังหวัดชิบะ ผมยืนถ่ายรูปอยู่จนแบตเตอรีกล้องหมดก็ยังอ้อยอิ่งอยู่พักใหญ่จนได้ยินเสียงประกาศดังผ่านลำโพงได้ความว่าท่าเรือกำลังจะปิด จึงเดินกลับที่พัก แล้วเข้านอนเร็วกว่าปกติ ประมาณสี่ทุ่มกว่าๆ วันรุ่งขึ้นตื่นแต่เช้าเพราะต้องเดินทางไกลไปยังเมืองฮาโกดาเตะ บนเกาะฮ็อกไกโด โดยไม่สนอาหารเช้าที่ให้บริการฟรี นั่งรถไฟเข้าโตเกียวที่สถานีอุเอโนะ ชุมทางสำคัญที่รถไฟชิงกันเซ็นจอด แต่ปรากฏว่าชิงกันเซ็นเที่ยว 10.26 น. ไม่มีที่ว่าง เนื่องจากผมไม่ได้จองล่วงหน้า จึงบอกกับเจ้าหน้าที่ว่าขอจองเที่ยวถัดไป คือเวลา 12.26 น. แล้วออกไปกินอาหารเช้าและกาแฟที่ร้านนอกสถานี จากนั้นเข้าไปเดินเล่นสูดอากาศในสวนอุเอโนะ ก่อนกลับเข้าสถานี แวะซื้อ “เอคิเบน” หรือข้าวกล่องสถานีรถไฟเพื่อกินระหว่างทาง รถไฟซิงกันเซ็นจอด 4 – 5 ครั้งเท่านั้น เพราะแถบนี้มีเมืองใหญ่ตั้งอยู่ไม่มาก เมื่อเทียบจอดที่สถานีชิน-ฮาโกดาเตะ ซึ่งเป็นสถานีสุดท้ายและเหนือสุดของรถไฟชิงกันเซ็นแล้ว ผมก็นั่งรถไฟธรรมดาของบริษัทเจอาร์ต่อไปยังสถานีฮาโกดาเตะ ถึงเวลาประมาณ 5 โมงเย็น ออกจากสถานีด้วยอาการงุนงงเล็กน้อยว่าจะไปทางไหนต่อ เดินตรงไปยังสี่แยกที่มีสถานีรถรางตั้งอยู่ เข้าไปถามสาวญี่ปุ่นคนหนึ่งถึงกติกาการใช้รถราง เธอก็ช่วยสอนอย่างเต็มใจ แต่ผมนั่งเลยไปหนึ่งป้ายทำให้คนขับบอกว่ายังไม่ต้องจ่ายเงิน ให้จ่ายกับคันที่จะขึ้นกลับไปยังป้ายที่ต้องการลง แต่ผมเห็นว่าเลยมาแค่ป้ายเดียวและฟ้าก็โพล้เพล้เต็มที จึงตัดสินใจเดิน เท่ากับว่าผมเบี้ยวค่าโดยสารเข้าให้แล้ว ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยครับ อีกมุมมองของย่านมินาโตะ-มิราอิ ยามค่ำคืน ประตูอัตโนมัติของ Capsule Hotel Hakodate เปิดออก มีเปียโนหลังใหญ่วางอยู่หลังทางเข้า บนเคาน์เตอร์ต้อนรับมีธงชาติประเทศต่างๆ ตั้งประดับ เขาทำการบ้านมาก่อนว่าวันนี้จะมีแขกประเทศใดเข้าพักบ้างก็นำเอาธงชาติเหล่านั้นมาปักไว้ ซึ่งวันนี้มีธงชาติไทยด้วยทำให้ไทยน้อยแดนสยามประทับใจเป็นอย่างยิ่ง และพนักงานก็ใจดีอัพเกรดให้เป็นห้องแคปซูลขนาดใหญ่ เรียกว่าสุพีเรียร์แคปซูล มีพื้นที่วางกระเป๋า พร้อมโต๊ะเก้าอี้ และล็อกประตูได้ ส่วนห้องปกตินั้นจะมีแค่ห้องนอนเปล่าๆ และไม่สามารถล็อกประตูได้ ต้องเก็บของในล็อกเกอร์ ราคาต่างกันที่ประมาณ 1,500 บาท กับ 1,300 บาท ผมเก็บกระเป๋าเรียบร้อยแล้วก็ลงมาที่เคาน์เตอร์ต้อนรับเพื่อขอจองห้องพักต่อสำหรับวันพรุ่งนี้ พนักงานอายุประมาณ 40 ปี อาจจะเป็นผู้จัดการหรือหัวหน้างานประจำกะนั้น บุคลิกโดดเด่นใครเห็นก็จำได้เพราะฟันหลอ 2 ซี่ บอกว่าห้องเต็มแล้ว ผมจึงควักโทรศัพท์ออกมาขอใช้สัญญาณ Wi-fi เดินไปนั่งที่โต๊ะตัวหนึ่งในพื้นที่ส่วนกลางของห้องโถงกว้าง หาที่พักแห่งใหม่อยู่ได้สักพัก พี่ฟันหลอก็เดินเข้ามาแสดงสีหน้าเหมือนสงสาร อนุญาตให้ผมอยู่ต่อได้แต่ต้องจองโดยตรงกับโรงแรมและต้องจ่ายเงินทันที แสดงว่าที่ผมพูดให้ฟังก่อนหน้านี้พี่แกไม่เข้าใจ เพราะผมก็จะจองโดยตรงอยู่แล้ว โรงแรมจะได้ไม่ต้องจ่ายให้กับเว็บไซต์รับจองในเรทอย่างน้อย 15เปอร์เซ็นต์ของราคาที่พัก แต่คราวนี้ผมต้องจ่ายในราคาห้องสุพีเรียร์ตามจริง และเนื่องจากพรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ มีนักท่องเที่ยวมากขึ้น ราคาก็ขึ้นไปอีกนิดตามจริตของทุนนิยม ซึ่งเป็นเหมือนกันหมดทุกที่ สายฝนโปรยปรายลงมาทำให้ความคิดที่จะไปดูวิวงามยามค่ำคืนที่เรียกกันว่า “วิวล้านดอลลาร์” (Million Dollar View) จากภูเขาฮาโกดาเตะ (Mt. Hakodate) เป็นอันต้องยกยอดไปวันพรุ่งนี้ แล้วขอให้พี่ฟันหลอแนะนำร้านอาหารใกล้ๆ แกหยิบแผนที่แจกฟรีของโรงแรมมาทำเครื่องหมายและแสดงเส้นทางเดินไปยังย่านที่เต็มไปด้วยร้านแบบอิซากายะ (Izakaya) หรือร้านเล็กๆ ตกแต่งง่ายๆ ขายอาหารและเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ มีลักษณะเป็นบาร์มากกว่าร้านอาหาร ผมเดินไปตามคำแนะนำจนถึงถนนเส้นหลักของเมืองที่เหมือนพุ่งตรงออกมาจากสถานีรถไฟฮาโกดาเตะ ยังไม่ทันถึงย่านที่อุดมไปด้วยร้านอิซากายะก็เลี้ยวเข้าร้านชื่อ Grazie Grazie ชื่ออิตาเลียนแต่มีเมนูอาหารญี่ปุ่นวางอยู่ด้วย ซึ่งเป็นของอีกร้านแต่เจ้าของเดียวกัน ตั้งอยู่ใกล้ๆ กัน ปรุงเสร็จก็มีคนมาส่ง สถานีรถไฟเจอาร์ “ฮาโกดาเตะ” เมืองฮาโกดาเตะ จังหวัดโอชิมะ เกาะฮ็อกไกโด มื้อค่ำเริ่มด้วยสลัดและเบียร์สดจากร้านนี้ ส่วนปลาย่างทั้งตัวและท้องปลาแซลม่อนมาจากอีกร้าน ผมนั่งบนโต๊ะเคาน์เตอร์บาร์ตามแบบฉบับของคนลุยเดี่ยว บาร์เทนเดอร์อัธยาศัยดี เขาพูดภาษาอังกฤษได้นิดหน่อย ผมได้ยินคำว่า “ชนาธิป” ซึ่งก็คือ “เจ ชนาธิป สรงกระสิทธิ์” นักฟุตบอลทีมชาติไทยที่มาค้าแข้งอยู่กับสโมสร “คอนซาโดเลซัปโปโร” ที่เมืองซัปโปโร ห่างขึ้นไปทางเหนือประมาณ300 กิโลเมตร แสดงว่าเจ้าเจของเราดังไกลเหมือนกัน สักพักมีชายคนหนึ่ง คะเนอายุจากใบหน้าได้ประมาณ 40 กลางๆ มานั่งข้างๆ ผม แนะนำตัวว่าเป็นเจ้าของร้าน หรือที่แกเรียกว่าเป็น “ท่านประธาน” แกเคยไปเมืองไทยหลายครั้ง ชอบอาหารไทยและนวดไทยเป็นพิเศษ แล้วเล่าประสบการณ์ในเมืองไทยให้บาร์เทนเดอร์หนุ่มฟังอย่างภาคภูมิใจ แต่ลึกๆ เหมือนต้องการแสดงให้ผมรู้ว่าแกชอบและรู้จักเมืองไทยพอสมควร ชายอีกคน คะเนจากใบหน้า อายุประมาณ 50 กว่าๆ เดินเข้ามานั่งหน้าบาร์ทางฝั่งขวาของผม เจ้าของร้านแนะนำว่าเป็นเพื่อนร่วมรุ่นของแก ทำงานในบริษัทประกันภัย ผมนึกเล่นๆ ว่าอยากดูแก่ให้ทำงานออฟฟิศ อยากดูเด็กให้เปิดร้านอาหาร ครู่ต่อมาก็มีทหารหนุ่มนอกเครื่องแบบมานั่งหน้าบาร์อีกคน และผู้หญิงที่ทำงานอยู่ในร้านอีกคนก็มาร่วมสนทนาด้วย เจ้าของร้านแนะนำว่าเป็นภรรยาของแก เบียร์สด, ไฮบอลล์ และสาเก ทำให้ผมรู้สึกกรึ่มๆ จึงเรียกเก็บเงินและขอตัวกลับเพราะได้ตั้งกติกาให้ตัวเองไว้ว่าจะไม่ดื่มจนเมามายในต่างบ้านต่างเมือง แม้ว่าญี่ปุ่นจะสามารถเป็นข้อยกเว้นได้เนื่องจากมีความปลอดภัยสูง แต่การรักษากติกาไว้ก็ย่อมดีกว่า ก่อนหน้าที่จะมาญี่ปุ่นคราวนี้ผมได้เที่ยวในเกาหลีมาก่อนประมาณ 10 วัน ได้ซักผ้าที่บ้านเพื่อนในกรุงโซลไปแล้วรอบหนึ่ง ก่อนจะเดินทางต่อไปยังเมืองปูซานที่อยู่ทางใต้ของประเทศ แล้วบินจากปูซานมายังโอซาก้าเมื่อประมาณ 1สัปดาห์ที่แล้ว ตอนนี้ก็ถึงคราวที่ควรจะซักผ้าอีกรอบเพราะกระเป๋าจัดเสื้อผ้าไว้สำหรับใช้ประมาณ 7 วัน เครื่องซักผ้าหยอดเหรียญของโรงแรมแคปซูลทำงานดีมาก ใช้เวลาไม่นานก็ปั่นจนแห้งเก็บพับวางบนโต๊ะได้ยังไม่ทันง่วงเกินไปที่จะอาบน้ำ ซึ่งห้องน้ำนั้นก็แยกห้องอาบน้ำ-ห้องล้างหน้าแปรงฟัน กับห้องถ่ายเบา-ถ่ายหนักออกไปคนละทิศ สะอาดและเป็นระเบียบดีมาก ตื่นเช้าอีกวันฝนก็ยังโปรยปรายเหมือนเดิม ผมหยิบบะหมี่สำเร็จรูปในราคา 100 เยน (ทุกอย่าง 100 เยน ถูกกว่าร้านสะดวกซื้อ ส่วนชาแบบต่างๆ ดื่มฟรีจากเครื่องกดอัตโนมัติ) มาจากมุมอาหารของโรงแรม กดน้ำร้อนใส่แล้วไปนั่งกินที่ริมกระจกใส มองเห็นสถานีโทรทัศน์ NHK สาขาฮาโกดาเตะตั้งอยู่อีกฝั่งถนน หมดบะหมี่ก็ไปหยิบกาแฟราคา 100 เยน มากดน้ำร้อนใส่แล้วไปนั่งจิบที่เดิม หมดกาแฟก็เดินไปขอจองและจ่ายเงินค่าที่พักล่วงหน้าสำหรับวันพรุ่งนี้ เพราะคาดการณ์ได้ว่าวันนี้คงเที่ยวได้ไม่กี่ที่ เช่นเดียวกับเรื่องเล่าฉบับนี้ที่ยังพาท่านผู้อ่านไปไหนไม่ได้ไกล.   https://www.thaipost.net/main/detail/11962 ญี่ปุ่น, ท่องเที่ยว, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาส, ฮาโกดาเตะ, ฮ็อกไกโด, เบื้องหน้าที่ปรากฏ, โอชิมะ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg