51011 24/11/2019 21:10 24/11/2019 20:57 โป๊ปฟรานซิสประณามการใช้อาวุธนิวเคลียร์ทุกรูปแบบ สมเด็จพระสันตะปาปาฟรานซิสเสด็จเมืองนางาซากิและฮิโรชิมาเมื่อวันอาทิตย์ ทรงพบกับเหยื่อที่รอดชีวิตจากระเบิดปรมาณูที่สหรัฐถล่มสองเมืองนี้ โดยตรัสย้ำหนักแน่นว่าการใช้ระเบิดนิวเคลียร์เป็น "อาชญากรรม" โป๊ปฟรานซิสทรงสงบนิ่งด้านหน้าอนุสรณ์สถานที่เมืองฮิโรชิมาเมื่อวันอาทิตย์ / AFP     องค์ประมุขแห่งคริสตจักรโรมันคาทอลิกทรงอยู่ระหว่างเสด็จเยือนญี่ปุ่นเป็นเวลา 4 วัน โดยจุดมุ่งหมายของการเสด็จเยือนประเทศที่พระองค์ประสงค์มาเยือนตั้งแต่ครั้งยังเป็นบาทหลวงหนุ่มในครั้งนี้ เป็นการขับเน้นข้อเรียกร้องของพระองค์ที่ต้องการให้โลกปราศจากอาวุธนิวเคลียร์ ในวันอาทิตย์ที่ 24 พฤศจิกายน โป๊ปได้เสด็จเยือนเมืองฮิโรชิมาและนางาซากิ สองเมืองที่โดนสหรัฐทิ้งระเบิดปรมาณูโจมตีเมื่อปี 2488 คร่าชีวิตคนอย่างน้อย 140,000 คน และ 74,000 คน ตามลำดับ     โป๊ปเสด็จเยือนเมืองนางาซากิก่อน ที่นั่นพระองค์ตรัสย้ำคัดค้านการใช้อาวุธนิวเคลียร์ทุกประเภท รวมถึงการใช้นิวเคลียร์เพื่อป้องปราม ซึ่งเป็นจุดยืนที่ต่างจากสมเด็จพระสันตะปาปา จอห์น ปอล ที่ 2 ที่เคยตรัสต่อที่ประชุมสมัชชาองค์การสหประชาชาติเมื่อปี 2525 ว่าการป้องปรามด้วยนิวเคลียร์เป็นปิศาจร้ายที่จำเป็น     "เราจะเสนอสันติภาพได้อย่างไร หากเรายังก่อภัยคุกคามของสงครามนิวเคลียร์อย่างต่อเนื่องว่าเป็นที่พึ่งอันชอบด้วยกฎหมายเพื่อแก้ปัญหาความขัดแย้ง" โป๊ปตรัส "สันติภาพที่แท้เกิดขึ้นได้ด้วยสันติภาพที่ไม่มีอาวุธ"     พระองค์ทรงโจมตีอุตสาหกรรมผลิตอาวุธด้วยว่า เงินจำนวนมากมายที่ใช้จ่ายในการค้าขายอาวุธนั้นเป็นเสมือนการร้องตะโกนดูถูกสวรรค์ ในขณะที่โลกใบนี้ยังมีเด็กอีกหลายล้านคนมีชีวิตอย่างโหดร้าย     ส่วนที่เมืองฮิโรชิมา โป๊ปตรัสต่อต้านอาวุธนิวเคลียร์อีกครั้ง โดยทรงระบุว่า การใช้พลังงานปรมาณูเพื่อสงครามในปัจจุบันถือเป็นอาชญากรรม ไม่เพียงต่อศักดิ์ศรีของมนุษยชาติเท่านั้น แต่ยังเป็นการก่ออาชญากรรมต่ออนาคตข้างหน้าของโลกที่เราอยู่ร่วมกันใบนี้ด้วย     โป๊ปโปรดให้ผู้รอดชีวิตจากระเบิดปรมาณูหลายคน ซึ่งปัจจุบันอยู่ในวัยชราภาพ ได้เข้าเฝ้า โดยพระองค์กุมมือของพวกเขาแน่น และทรงรับฟังคำบอกเล่าประสบการณ์ของคนเหล่านี้ ที่ต่างไม่ต้องการให้ความทรงจำเลวร้ายของระเบิดปรมาณูเลือนหายไปภายหลังพวกเขาลาจากโลกนี้ บางคนตั้งความหวังว่าโป๊ปจะทำให้เรื่องราวของพวกเขาได้รับความสนใจจากคนรุ่นหลัง     คืนวันอาทิตย์ โป๊ปจะเสด็จกลับกรุงโตเกียว และในวันจันทร์ พระองค์จะเสด็จไปพบกับผู้ประสบภัย "3 พิบัติใหญ่" ของญี่ปุ่นจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวใหญ่เมื่อปี 2554 ที่ทำให้เกิดสึนามิและอุบัติเหตุนิวเคลียร์ในโรงไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์ฟุกุชิมะ     โป๊ปจะทำพิธีมิสซาที่สนามเบสบอลในกรุงโตเกียวด้วย และจะเข้าเฝ้าสมเด็จพระจักรพรรดินารุฮิโตะ รวมถึงจะทรงพบปะเจ้าหน้าที่รัฐบาลญี่ปุ่นและบรรดาผู้นำคริสตจักรคาทอลิกในญี่ปุ่น. https://www.thaipost.net/main/detail/51011 ต่อต้านอาวุธนิวเคลียร์, นางาซากิ, นิวเคลียร์, สมเด็จพระสันตะปาปาฟรานซิส, ฮิโรชิมา, เสด็จเยือนญี่ปุ่น, โป๊ปฟรานซิส FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20191124/image_big_5dda8a69f2f57.jpg 13089 09/07/2018 22:11 09/07/2018 22:10 ญี่ปุ่นเร่งกู้ชีพเหยื่ออุทกภัย ยอดสังเวยเกิน 110 ชีวิต อุทกภัยน้ำท่วมฉับพลันและดินโคลนถล่ม ที่เกิดจากฝนตกหนักในภาคตะวันตกของญี่ปุ่นตั้งแต่ปลายสัปดาห์ที่แล้วจนถึงสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา คร่าชีวิตคนแล้วไม่ต่ำกว่า 114 คนในวันจันทร์ แต่ยังมีผู้สูญหายอีกกว่า 60 ราย หน่วยกู้ภัยเร่งค้นหาผู้รอดชีวิตจากซากอาคารบ้านเรือนและใต้ดินโคลน สภาพบ้านเรือนที่ได้รับความเสียหายในเมืองคุมาโน จังหวัดฮิโรชิมา เมื่อวันที่ 9 ก.ค. 2561 / AFP     หายนภัยจากฝนตกหนักครั้งเลวร้ายที่สุดในรอบ 35 ปีของญี่ปุ่น ยังทำให้ประชาชนหลายล้านคนต้องอพยพทิ้งถิ่นฐานบ้านเรือนที่ประสบภัยจากน้ำท่วมและดินโคลนถล่ม ขณะที่เจ้าหน้าที่กล่าวกันว่า นายกฯ ชินโซ อาเบะ ต้องประกาศยกเลิกกำหนดการเดินทางเยือนต่างประเทศหลายประเทศแล้ว ส่วนผลกระทบต่อเศรษฐกิจญี่ปุ่นในภาพรวมนั้นยังไม่ชัดเจน     รายงานของเอเอฟพีและรอยเตอร์เมื่อวันจันทร์ที่ 9 กรกฎาคม 2561 เปิดเผยว่า สภาพอากาศในภาคตะวันตกของญี่ปุ่นวันเดียวกันนี้มีฝนตกน้อยลงแล้ว ท้องฟ้าเริ่มแจ่มใส แต่ขณะเดียวกันแสงแดดจ้ากลับเพิ่มความวิตกว่าอุณหภูมิที่เพิ่มสูงกว่า 30 องศาเซลเซียส จะก่อปัญหาโรคลมแดดในพื้นที่ที่ประชาชนยังไม่มีไฟฟ้าหรือน้ำประปาใช้     บริษัทผู้ผลิตกระแสไฟฟ้ากล่าวกันว่า ในวันจันทร์ยังมีบ้านเรือนประมาณ 11,200 ครัวเรือนไม่มีไฟฟ้าใช้ และอีกนับแสนไม่มีน้ำใช้     สถานีโทรทัศน์เอ็นเอชเครายงานว่า จำนวนผู้เสียชีวิตในวันจันทร์เพิ่มเป็นอย่างน้อย 114 คน และยังสูญหาย 61 คน     รายงานกล่าวด้วยว่า ถึงแม้ว่าฝนจะไม่ตกกระหน่ำต่อเนื่องอีก แต่เจ้าหน้าที่ยังคงเตือนว่าอาจเกิดฝนตกและฝนฟ้าคะนองฉับพลัน รวมถึงดินโคลนถล่มเพิ่มอีกในพื้นที่ไหล่เขาสูงชันที่อุ้มน้ำฝนไว้เมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา     โยชิฮิเดะ ซูงะ รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี เปิดเผยว่า นายกฯ อาเบะได้ยกเลิกการเดินทางเยือนเบลเยียม, ฝรั่งเศส, ซาอุดีอาระเบีย และอียิปต์ ตามกำหนดเดิมที่ต้องออกเดินทางในวันพุธที่ 11 ก.ค.     หลังจากน้ำลดลงในวันจันทร์ เจ้าหน้าที่กู้ภัยสามารถเข้าพื้นที่หลายแห่งที่ถูกตัดขาดก่อนหน้านี้ โดยหวั่นเกรงว่าอาจพบร่างผู้เสียชีวิตเพิ่มขึ้นอยู่ภายในบ้านเรือนที่พังเสียหายทั้งจากน้ำท่วมและดินโคลนถล่ม     เจ้าหน้าที่ดับเพลิงและจัดการภัยพิบัติกล่าวกันว่า ถึงแม้ว่าทางการจะปรับเปลี่ยนคำสั่งอพยพออกจากพื้นที่โดยลดระดับลงจากเมื่อสุดสัปดาห์ แต่ยังมีประชาชนราว 1.7 ล้านคนที่ได้รับคำสั่งหรือคำแนะนำให้อพยพออกจากบ้านเรือน     ขณะเดียวกัน เจ้าหน้าที่ก็กำลังประเมินผลเสียหายต่อเศรษฐกิจในภาพรวม โดยโตชิโร มิยาชิตะ ผู้จัดการธนาคารแห่งญี่ปุ่น สาขาฟุกุโอกะ ซึ่งดูแลภูมิภาคคิวชู แถลงเมื่อวันจันทร์ว่า สิ่งที่เขาวิตกคือ ผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อภาคการผลิต, การบริโภค และการท่องเที่ยว. https://www.thaipost.net/main/detail/13089 กู้ภัย, ญี่ปุ่น, ดินโคลนถล่ม, น้ำท่วมฉับพลัน, อุทกภัย, ฮิโรชิมา FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20180709/image_big_5b4372fd786a8.jpg 8567 05/05/2018 20:45 06/05/2018 00:01 เดินเถิดรา โอซากา-นาโกยา-โตเกียว (แม่น้ำโดทงโบริ แม่น้ำสายเล็กๆ ย่านใจกลางเมืองโอซากา)           รถไฟชิงกันเซ็นจาก “ฮิโรชิมา” วิ่งปรู๊ดเดียวถึงสถานีชิน-โอซากา (Shin-Osaka) ในเวลาเพียงชั่วโมงเศษ แต่สถานีแห่งนี้ยังไม่ใช่ใจกลางเมือง ต้องนั่งรถไฟท้องถิ่นต่อไปยังสถานีโอซากา แล้วจึงต่อรถไฟสายวนของบริษัท JR ที่เรียกว่า Osaka City Loop Line ไปยังสถานีปลายทางที่ใกล้ที่พัก         ผมลงจากสถานี Shin-Imamiya ที่มีทางออกหลายทาง เลือกได้ทางหนึ่งแล้วเดินออกไปพร้อมแผนที่จากใบจองที่พักในมือ เจอเหยื่อเป็นคู่วัยรุ่นชาย-หญิง พวกเขาพูดภาษาอังกฤษไม่ค่อยได้ แต่ฟังรู้เรื่อง ชายหนุ่มบอกว่า “ช็อตโตะ มัตเตะ” แปลว่ารอสักครู่ แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดแผนที่กูเกิลเทียบกับพิกัดในใบจอง ก่อนเดินนำทางไป ผมขอให้ชี้มาว่าโรงแรมอยู่ทิศทางไหนก็พอ ทั้งคู่พูดว่า “โน พร็อบเบล็ม” ไม่มีปัญหา         พอถามว่าพวกเธอไปทางเดียวกันใช่ไหม ก็ได้ยินคำตอบเหมือนเดิมว่า “โน พร็อบเบล็ม”         ชายหนุ่มมาจากจังหวัดนาระ เมืองหลวงเก่าแก่ของญี่ปุ่นก่อนเกียวโต อยู่ติดกับจังหวัดโอซากาทางด้านตะวันออก กำลังเรียนแพทยศาสตร์ ปี 2 ส่วนหญิงสาวผมไม่ได้ถามว่ามาจากเมืองอะไร แต่เธอก็เรียนอยู่ปี 2 เช่นกันในคณะทันตแพทย์ ผมขอบคุณและขอให้ทั้งคู่เรียนได้เกรดดีๆ พวกเขาก็ขอให้ผมเที่ยวญี่ปุ่นให้สนุก         ต้นพฤกษาคมแท้ๆ แต่ฝนตกลงมาเกือบตลอดเวลา ผมจึงไม่ได้ออกไปไหนมากนัก นอกจากวันที่สองที่ฝนหยุดให้ช่วงหนึ่ง จึงเดินจากย่านที่พักเข้าสู่ย่าน “นัมบะ” ใจกลางเมือง แวะไปถ่ายรูปนักวิ่งชุดขาวในโฆษณากูลิโกะที่ริมแม่น้ำโดทงโบริ แล้วตัดสินใจเดินต่อไปยังปราสาทโอซากา กินระยะทางยาวและใช้เวลานานพอสมควร         คนชอบเดินส่วนมากถ้าตั้งใจเดินแล้วจะไม่ขึ้นรถให้เสียเหลี่ยม แม้ว่าจะปวดเท้าปวดขาสักปานใดก็ตาม โดยเฉพาะเมื่อเดินเลยครึ่งทางมาแล้ว นอกจากฝนตกหนักและฟ้าจะผ่ากบาลนั่นแหละที่อาจจะวิ่งลงรถไฟใต้ดิน แล้วเผลอหยิบเหรียญออกมากดซื้อตั๋ว แต่วันนี้ผมยังโชคดี ฝนเว้นวรรคให้จนเดินยาวเกือบ 9 กิโลเมตร (ตั้งแต่ที่พัก) ถึงปราสาทโอซากา จุดหมายยอดนิยมของนักท่องเที่ยวทั้งหลายล (ปราสาทโอซากาในวันครึ้มฟ้าครึ้มฝน)           ปราสาทโอซากาสร้างขึ้นโดย “โทโยโทมิ ฮิเดโยชิ” ผู้ยิ่งใหญ่คนที่สองที่ทำการรวมชาติญี่ปุ่น (คนแรกคือ “โอดะ โนบุนางะ” และคนที่สามที่ทำได้สำเร็จคือ “โตกุกาวะ อิเอยะสึ”) ในปี ค.ศ.1583 บนพื้นที่ของวัด “อิชิยามะ ฮงกันจิ” ที่ถูกทำลายลงไปก่อนนั้นโดยโนบุนางะ มีคูน้ำขนาดใหญ่ล้อมรอบก่อนกำแพงหินหนา ตัวปราสาทดูจากภายนอกเห็นเป็น 5 ชั้น แต่ด้านในมีถึง 8 ชั้น ฮิเดโยชิต้องการสร้างโดยมี “ปราสาทอะสึชิ” ของโนบุนางะเป็นแบบ แต่ทำให้ล้ำกว่าในทุกๆ ด้าน อย่างไรก็ตาม ตัวปราสาทถูกทำลายลงหลายครั้ง โดยเฉพาะคราวที่โชกุนตระกูลโตกุกาวะปราชัยให้กับฝ่ายจักรพรรดิเมจิเมื่อ ค.ศ1868 และอีกครั้งในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 ช่วงปลาย ปัจจุบันได้สร้างขึ้นใหม่ด้วยคอนกรีต แล้วเสร็จเมื่อ ค.ศ.1997 นี่เอง             เมื่อผ่านประตูและเดินขึ้นไปถึงตัวปราสาทผมก็หมดแรง อีกทั้งเป็นเวลาเย็นแล้ว จึงไม่ได้ขึ้นไปด้านบนของตัวปราสาท นั่งพักและเดินชมนกชมไม้อยู่สักครู่ก็เดินลงมา สวนด้านนอกปราสาทเต็มไปด้วยอีกาตัวเขื่อง ร้อง “กาๆๆ” กันระงม ใครเชื่องเรื่องลี้ลับก็อาจขนลุกไปตามๆ กัน         ออกมาจากอุทยานปราสาทโอซากาได้ไม่เท่าไหร่ก็เจอสถานีรถไฟ Morinomiya อยู่ติดๆ กับห้างสรรพสินค้าชื่อเดียวกัน ผมนั่ง Osaka Loop Line ไปลงสถานี Tennoji แวะกินซูชิในร้านอาหารย่าน “ตลาดชินเซไก” หนึ่งชุดยังไม่หายหิว ต่อด้วย “คูชิคัตสึ” หรือเนื้อสัตว์เสียบไม้ชุบแป้งทอดที่ร้านติดๆ กัน อีกหนึ่งอาหารขึ้นชื่อของโอซากา แก้จุกด้วยเบียร์กิรินแก้วใหญ่ แล้วเดินกลับโรงแรมที่พัก นอนหลับสบายอย่างรวดเร็ว         แผนการกินปูในย่านนัมบะต้องพังทลายลงเมื่อตื่นเช้าขึ้นมา ฝนไม่ซาเม็ดจนแม้เลยบ่ายโมงไปแล้ว จึงฝากท้องกับราเม็งถ้วยสำเร็จรูปของโรงแรม เมื่อฝนปรานีลดความแรงลงหน่อยก็เดินเสี่ยงหวัดแบกกระเป๋าไปยังสถานี Shin-Imamiya นั่งรถไฟสายวนไปยังสถานี Osaka แล้วต่อรถไฟของบริษัท JR อีกทอดไปยังสถานี Shin-Osaka นั่งชิงกันเซ็นขึ้นเหนือไปอีกหน่อยก็ถึงเมืองนาโกยา จังหวัดไอชิ ในเวลาชั่วโมงนิดๆ เวลายังไม่ถึง 5 โมงเย็น แต่ฟ้ามืดแล้วด้วยสายฝนที่ลงม่านมาปิดเมือง         เจ้าหน้าที่สถานีรถไฟไม่รู้จักโรงแรมที่ผมยื่นแผนที่จากใบจองให้ดู แม้ว่าในใบจองนี้จะระบุว่าอยู่ห่างจากสถานีนาโกยาแค่ 400 เมตรเท่านั้น ถามใครก็ไม่รู้จัก จึงซื้อร่มภายในห้างของสถานีแบบสีใสๆ มา 1 คัน ราคา 600 เยน แล้วเดินฝ่าฝนออกไปยังถนนใหญ่ก็เห็นป้าย Eco Hotel Nagoya ติดหราอยู่ฝั่งตรงข้าม เดินลงทางลอดใต้ดินไปถึงก็เข้าเช็กอิน อันที่จริงมีทางเดินใต้ดินจากสถานีเชื่อมมาถึงหน้าโรงแรมเลยด้วยซ้ำ คุยกับพนักงานต้อนรับว่า “ในใบจองระบุว่าห่างจากสถานีนาโกยา 400 เมตร ผมว่าไม่น่าจะถึง” เขาบอกว่า “ไม่รู้เหมือนกันว่าวัดจากจุดไหนของสถานี”           เป็นไปได้สูงว่าวัดจากราง ตรงจุดที่รถไฟจอด ซึ่งประสบการณ์ในครั้งต่อๆ มาทำให้ทราบว่าสมมติฐานนี้ไม่ผิด         หลังจากนอนดูทีวีเสนอข่าวพายุพัดเข้าญี่ปุ่นทั่วทุกภูมิภาคของประเทศ ก็เดินกางร่มออกไปหามื้อเย็น แต่ตัดสินใจไม่ได้ด้วยความลังเล จึงมาจบลงที่ยากิโซบะและทาโกยากิของร้านใต้โรงแรม         ตอนถือเดินขึ้นไปกินในห้องพัก ผ่านชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่หน้าล็อบบี้ เขาพูดขึ้นเป็นภาษาไทยว่า “ไปเที่ยวไหนมาบ้างครับ” ก่อนตอบผมถามกลับไปว่ารู้ได้อย่างไรว่าผมเป็นคนไทย เขาว่า “คนที่ยิ้มให้คนที่ไม่รู้จักกันจะมีชาติไหนบ้างล่ะ”         “เต๋า” นามสมมติ เปิดคอมพิวเตอร์หลังจากดื่มเหล้าเข้าไปหลายแก้วในคืนหนึ่งเมื่อเดือนก่อน ตื่นขึ้นมาตอนเช้าอีกวันก็พบว่าตัวเองได้แช้ตกับเพื่อนอีกคน ขอให้เพื่อนซื้อตั๋วไป-กลับ อายุตั๋ว 30 วัน เพื่อเที่ยวญี่ปุ่นเป็นครั้งแรก และเพื่อนก็ดำเนินการให้เรียบร้อยแล้วโดยไม่มีโอกาสอุทธรณ์ แถมต้องเดือดร้อนไปขอวีซ่าอีก เพราะอยู่เกิน 15 วัน          อีกสองวันเต๋าจะบินกลับเมืองไทย เขาเพิ่งจะกลับเข้าเมืองใหญ่มาเมื่อวานนี้หลังจากไปเที่ยวมาหลายเมืองในภูมิภาคชูบุ รวมถึงได้ไปเล่นสกีบนภูเขาในเมืองทาคายามาอย่างสำราญใจอีกด้วย         วันต่อมาผมต้องเช็กเอาต์ตั้งแต่ 9 โมงเช้า ตามระเบียบอันแสนพิกลของที่พักแห่งนี้ จึงฝากกระเป๋าไว้ในห้องเต๋าที่อยู่ต่ออีกคืน ผมบอกเขาว่าจะเดินไปพิพิธภัณฑ์โตโยต้า ระยะทางประมาณ 2 กิโลเมตร เต๋าสนใจร่วมทางไปด้วย         หลังจากแวะกินครัวซองต์และดื่มกาแฟระหว่างทาง เราก็ถึง Toyota Commemorative Museum of Industry and Technology ค่าเข้าชมคนละ 500 เยน สตรีพนักงานต้อนรับเมื่อทราบว่าเราเป็นคนไทยก็ยกมือไหว้แล้วกล่าว “สวัสดีค่ะ” ชัดแจ๋ว พร้อมหยิบโบรชัวร์ภาษาไทยยื่นให้         ส่วนจัดแสดงโซนแรกของพิพิธภัณฑ์เป็นวิวัฒนาการเรื่องการทอผ้า โดย “ซาคิชิ โตโยดะ” ได้ก่อตั้งโรงงานทอผ้าขึ้นในชื่อ "Toyoda” เมื่อ ค.ศ.1911 ขยายกิจการอย่างต่อเนื่องและประสบความสำเร็จอยู่นานกระทั่งขายสิทธิบัตรต่อให้กับบริษัทในอังกฤษ ขณะเดียวกัน “คิชิโร โตโยดะ” ลูกชายที่ได้ศึกษาเรื่องอุตสาหกรรมรถยนต์ในอเมริกาและยุโรปก็กลับมาค้นคว้าวิจัยอย่างจริงจัง ก่อตั้งแผนกรถยนต์ขึ้นในปี ค.ศ.1933 นำไปสู่การผลิตรถยนต์ต้นแบบ Toyoda A1 ก่อนจะออกขายคันแรกในชื่อรุ่น AA เมื่อปี ค.ศ.1936 ซึ่งได้เปลี่ยนชื่อบริษัทเป็น “Toyota” เพราะเขียนในภาษาญี่ปุ่นได้ง่ายกว่าและมีความหมายดีกว่า ส่วนจัดแสดงยานยนต์นี้มีนิทรรศการและสิ่งแสดงที่หวือหวาไม่แพ้โซนทอผ้า นอกจากนี้ยังมีโซนแสดงเทคโนโลยีด้านอื่นๆ ของโตโยต้าอีกด้วย ซึ่งพิพิธภัณฑ์แห่งนี้เป็น 1 ใน 3 พิพิธภัณฑ์ของโตโยต้าที่ล้วนตั้งอยู่ในจังหวัดไอชิ         ปัจจุบัน “โตโยต้ามอเตอร์” เป็นบริษัทรถยนต์ที่มียอดขายและรายได้มากที่สุดในโลก เป็นบรรษัทขนาดใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น และมีผลประกอบการเป็นอันดับ 5 ของโลก เป็นรองเพียง “วอลมาร์ท” ของสหรัฐ และธุรกิจพลังงานของจีน 3 บริษัท         ประมาณบ่ายสองเราออกจากพิพิธภัณฑ์ ผมบอกเต๋าว่าจะไปปราสาทนาโกยาต่อ ซึ่งปราสาทนี่สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ.1610 โดยโชกุนผู้ยิ่งใหญ่ที่สามารถรวมชาติญี่ปุ่นได้สำเร็จนาม “โตกุกาวะ อิเอยะสึ”          ด้วยกลัวจะเสียหน้าก็เลยชวนกันเดินอีก แต่มีข้อแม้ที่เห็นพ้องกันว่าจะกินมื้อเที่ยงกันก่อน และเมื่อเจอร้านอาหารแฟรนไชส์ในชื่อภาษาอิตาเลียนก็พุ่งเข้าไปหาทันที         อาหารราคาถูกจนน่าแปลกใจ ข้าวผัดขมิ้นซีฟู้ด 500 เยน เบคอนผัดผักโขม 300 เยน ปีกไก่ทอด 7-8 ชิ้น 200 เยน เครื่องดื่มฟรีไม่อั้น หนึ่งอิ่มของผมที่ทำเอากึ่งหลับกึ่งตื่นสนนราคาแค่ราว 300 บาทเท่านั้น         เราไปถึงปราสาทนาโกยาตอนเวลา 4 โมงเย็นแล้ว เต๋าบอกว่าขอนั่งรอหน้าปราสาท เพราะเข้าไปชมแล้วเมื่อวานนี้ ผมเดินไปถามเจ้าหน้าที่ได้รับคำตอบว่าปราสาทปิด 4 โมงครึ่ง และจะไม่อนุญาตให้เข้าหลัง 4 โมงตรง          นี่คือผลที่ได้รับจากความหัวรั้นของนักเดิน          เวลารถไฟเข้าโตเกียวของผมทำให้หยุดยั้งความคิดแข่งกันเดินต่อเอาไว้ได้ เราจึงขึ้นรถบัสเหลืองที่วิ่งรอบเมือง มันวิ่งย้อนทางที่เราเดินมาจนกระทั่งถึงที่พัก ใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมง เต๋าเปิดประตูห้องพักยกกระเป๋ายื่นให้ แล้วเราก็ลากันตรงนั้น         ผมขึ้นรถไฟชิงกันเซ็น ใช้เวลา 2 ชั่วโมงครึ่ง ถึงโตเกียวประมาณ 20.30 น. ยอมรับว่ารถไฟทั้งบนดินและใต้ดินของโตเกียวทำเอาสับสนมึนงงกว่าเมืองไหนๆ ที่ผ่านมา แต่สุดท้ายก็ไปยังสถานีเมโทรปลายทาง Uguisidani จนได้ พนักงานสถานีบอกให้เลี้ยวซ้ายเมื่อออกจากสถานี และเมื่อถึงถนนใหญ่ก็ถามสตรีคนหนึ่ง เธอบอกให้เดินตรงไป         ผมเดินกลับไป-กลับมาบนถนนใหญ่สายนี้อยู่ราว 1 ชั่วโมง พร้อมกับแบกกระเป๋าสิบกว่ากิโลกรัมบนหลัง เมื่อเห็นว่าจนด้วยปัญญาแล้วก็เลยถามวัยรุ่นชายคนหนึ่งที่เดินผ่านมา เขาบอกว่า “พี่ต้องเลี้ยวซ้ายตั้งแต่แรก แล้วเดินตรงไปเรื่อยๆ” ผมเดินตามที่เขาบอกไปจนจุดที่คิดว่าน่าจะถึงแคปซูลโฮสเทลที่จองไว้แล้ว แต่ก็ยังไม่เจอ ถามวัยรุ่นชายอีกคน น้องแกเดินไปส่งถึงที่เลย และผมคงจะหาอยู่อีกนานถ้าไม่ได้น้องคนนี้ เพราะทางเข้าพิลึกกึกกือมากทีเดียว         เช็กอินเสร็จผมก็ออกไปกินมื้อเย็นในร้านอาหารอินเดียที่เพิ่งเดินผ่านมา มีชุดไก่ทันดูรี ผักบร็อกโคลีลวก และเบียร์กิริน 1 แก้ว ตอนเรียกเก็บเงินผมถามบริกรหนุ่มว่า “ที่นี่เขาไม่รับทิปกัน คุณรับหรือเปล่า”         “Up to you sir แล้วแต่ท่านครับ” คือคำตอบ         ทำให้ต้องถามตัวเองว่า “เราเดินมาไกลถึงอินเดียเลยหรือนี่. --------------- ภาพ 1.       แม่น้ำโดทงโบริ แม่น้ำสายเล็กๆ ย่านใจกลางเมืองโอซากา 2.       ปราสาทโอซากาในวันครึ้มฟ้าครึ้มฝน https://www.thaipost.net/main/detail/8567 ช็อตโตะ มัตเตะ, นัมบะ, นาระ, ปราสาทโอซากา, รถไฟชิงกันเซ็น, อิชิยามะ ฮงกันจิ, ฮิโรชิมา, เบื้องหน้าที่ปรากฏ, แม่น้ำโดทงโบริ, โฆษณากูลิโกะ, โชกุนตระกูลโตกุกาวะ, โตกุกาวะ อิเอยะสึ, โทโยโทมิ ฮิเดโยชิ, โอซากา, โอดะ โนบุนางะ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg 7552 22/04/2018 10:16 22/04/2018 00:00 'ฮิโรชิมา'เปลวไฟยังไม่ดับ โดมปรมาณู (A-Bomb Dome) เศษซากจากมัจจุราช “ลิตเติลบอย” จากนางาซากิ ผมเดินทางกลับไปยังฟุกุโอกะอีกครั้งโดยรถไฟชิงกันเซ็น เข้าพักที่ Hana Hostel เลือกห้องเดี่ยวพร้อมห้องน้ำในราคาเพียง 3,900 เยน หรือประมาณ 1,200 บาท ราคาค่าที่พักห้องเดี่ยวแค่พันต้นๆ หาได้ยากยิ่งนักในญี่ปุ่น ยกเว้นบางเมือง เช่น โอซากาในย่านแบ็คแพ็คเกอร์ ที่ราคาถูกลงไปอีกหน่อย และเนื่องจากว่าผมพักที่นี่เป็นคืนที่สามในรอบไม่กี่วัน เขาก็ได้ลดราคาลงไปอีก 300 เยนตามโปรโมชั่น ซึ่งผมไม่เคยรู้มาก่อน หากเป็นบางประเทศลูกค้าคงต้องทวงกันเอาเอง โคซู เพื่อนของผมนัดกินข้าวเย็นอีกครั้งเป็นการสั่งลา เธอพาเพื่อนจากคลาสเต้นระบำหน้าท้องมาด้วย ตั้งใจจะแนะนำให้ผมรู้จัก เรานัดกันที่หน้าโฮสเทลใกล้อาเขตคาวาบาตะ แล้วเดินไปยังย่านร้านอาหารที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล แทบทุกร้านในย่านนี้อนุญาตให้ลูกค้าสูบบุหรี่ได้ ผมบอกโคซูว่าไปที่อื่นก็ได้หากไม่ชอบควันบุหรี่ ซึ่งความจริงแล้วเธอไม่ชอบแต่คงขี้เกียจเดินเพราะอาจจะเหนื่อยและหิวหลังจากการเรียนเต้นระบำหน้าท้อง จึงยอมถูกรมควันอยู่ด้วยกัน เพื่อนของโคซูชื่อเมกุ เธอพูดภาษาอังกฤษแทบไม่ได้เลย ส่วนผมนอกจาก “คัมปาย” ก็พูดภาษาญี่ปุ่นได้อีก 4 คำ คือสวัสดีตอนเช้า ตอนบ่าย ตอนค่ำ และก่อนนอน อ๋อ ยังมีขอโทษและขอบคุณด้วย ที่เหลือก็เป็นชื่อเครื่องใช้ไฟฟ้าและหนังการ์ตูน ฝ่ายโคซูนั้นเคยไปร่ำเรียนหนังสือมาจากประเทศแคนาดาจึงทำหน้าที่แปล สักพักเธอก็เริ่มเหนื่อย จึงคุยกับผมเป็นภาษาอังกฤษ และคุยกับเมกุเป็นภาษาญี่ปุ่น ผมกับเมกุก็พูดกันอยู่แต่คำว่า “คัมปาย” หลังชนแก้วสาเก ทุกอย่างจึงลงตัว และเราก็หันไปสนใจกับอาหารที่หลากหลาย และพูดถึงรสชาติที่อร่อยถูกปากแทน วันนี้โคซูยินยอมให้ผมออกค่าอาหาร แต่ก็เพียงแค่ 3,000 เยนเท่านั้น จากยอดทั้งหมดประมาณ 15,000 เยน เราเดินกลับพร้อมกลิ่นควันบุหรี่อบอวลเสื้อผ้าและผมเผ้าก่อนลากันที่หน้าโฮสเทล ผมทำทีเป็นเข้าไปนอนแต่ก็กลับออกไปเดินย่านเทนจินที่อยู่ห่างกันไม่ไกล ทว่าการถูกเข้ามาเสนอบริการ (ลักษณะสาวนั่งดริงค์) จากบรรดาคนเชียร์แขกตามถนนหลายครั้งจนไม่เป็นอันได้ดูได้คิดอะไร จึงตัดสินใจกลับไปนอนจริงๆ ชายหนุ่มเดินเดี่ยวนั้นมักเป็นเป้าชั้นดีของท่านนักเชียร์แขก เพราะเขาสามารถเสี่ยงพนันได้ว่าความเหงาจะต้องได้รับการบำบัด โดยที่ไม่นึกว่ามีบางคนตั้งใจจะไปเหงา และที่เดินคนเดียวไม่น้อยก็ไม่ได้เหงาอะไรสักหน่อย วันรุ่งขึ้นผมจึงตื่นแต่เช้าเพราะนอนหลับเร็วและหลับสนิท อาบน้ำแล้วเช็กเอาต์ รีเซ็พชั่นสาวหรืออาจจะเป็นเจ้าของออกจากเคาน์เตอร์เดินเข้ามากอดอย่างเป็นกันเองเพื่อแสดงความขอบคุณที่ไว้ใจโฮสเทลของเธอ ผมให้คำสัญญาว่าจะมาพักที่นี่อีก หากได้กลับมาฟุกุโอกะ หมดกาแฟและครัวซองต์ที่ Café Veloce หน้าอาเขตคาวาบาตะ ผมก็ลงรถไฟใต้ดินไปยังสถานีฮากาตะ ซึ่งสถานีรถไฟชิงกันเซ็นในชื่อเดียวกันตั้งเชื่อมกันอยู่ แล้วโดยสารด้วยบัตร JR Pass แบบ 7 วัน ขึ้นเหนือไปยังเมืองใหญ่เมืองถัดไป คือ “ฮิโรชิมา” ด้วยเวลาเพียง 1 ชั่วโมงนิดๆ ผมต้องต่อรถไฟท้องถิ่นของบริษัท JR ไปยังสถานี Nishi-Hiroshima (Nishi แปลว่าตะวันตก) เพื่อเข้าพักในเกสต์เฮาส์ที่จองไว้แล้ว ถามเด็กนักเรียนที่กำลังรอรถไฟบนชานชาลาโดยโชว์ใบจองซึ่งแสดงที่อยู่ พวกเขาแสดงอาการคล้ายจะช่วยแต่รถไฟมาเสียก่อน เมื่อเดินออกจากสถานีและถามกับเจ้าหน้าที่ก็ได้รับคำตอบว่าเกสต์เฮาส์ของผมอยู่หลังสถานีรถไฟนี่เอง แม่น้ำโอตะ สายที่ไหลผ่านถนนหน้าสถานีรถไฟ Nishi-Hiroshima หลังจากนั้นอีกหลายครั้งเมื่อผมแสดงอาการเหมือนคนหลงทาง เคว้งคว้าง สิ้นหวัง คนท้องถิ่นที่ผ่านไปมาก็ไม่เคยเสนอความช่วยเหลือ เว้นแต่จะร้องขอ หากไม่สามารถอธิบายทิศทางให้เข้าใจได้ เขาหรือเธอก็จะพาเดินไปจนถึงจุดหมาย แม้ว่าจุดหมายของเขาหรือเธอคนนั้นจะไม่ได้อยู่ทิศทางเดียวกันกับเราก็ตาม และคนที่ไม่นิยมเปิดสัญญาณโทรศัพท์ข้ามแดนและซื้อซิมการ์ดท้องถิ่นแบบผมก็จะประสบปัญหาอยู่บ่อยๆ นักต่อนักที่ต้องลงท้ายด้วยความเดือดร้อนของชาวญี่ปุ่นน้ำใจงาม เกสต์เฮาส์ที่ผมจองไว้ยังไม่ถึงเวลาเช็กอินในตอน 4 โมงเย็นและประตูยังปิดอยู่ จึงวางกระเป๋าเสื้อผ้าไว้หน้าเกสต์เฮาส์ แล้วเดินกลับไปย่านสถานีรถไฟ ข้ามถนนไปนั่งเล่นที่ขั้นบันไดริมแม่น้ำโอตะ (Ota) หันหลังไปเห็นร้านสะดวกซื้อจึงเดินข้ามถนนกลับไปซื้ออาหารเที่ยงง่ายๆ และเบียร์เย็นๆ 1 กระป๋องกลับไปนั่งจัดการที่ริมฝั่งอย่างสบายใจเพราะอากาศดีและแทบไม่มีผู้คน แม่น้ำโอตะสายนี้เป็น 1 ใน 7 สายจากต้นน้ำเดียวกันที่ภูเขาคันมุริที่อยู่ห่างไปทางเหนือประมาณ 100 กิโลเมตร บางสายก็เปลี่ยนชื่อเมื่อไหลผ่านย่านต่างๆ ก่อนทั้งหมดจะพากันลงสู่อ่าวฮิโรชิมาและทะเลเซะโตะใน (Seto Inland Sea) ที่อยู่ห่างออกไปทางใต้ประมาณ 5 กิโลเมตร สายที่ผมนั่งมองอยู่นี้เป็นสายที่อยู่ทางด้านตะวันตกสุด (หรือซ้ายสุดในแผนที่) มีสะพานไม่รู้จักชื่อสำหรับรถยนต์และรถรางอยู่ทางซ้ายมือใกล้ๆ ส่วนสะพานที่มีชื่อที่สุดต้องยกให้ “สะพานไอโยอิ” (Aioi Bridge) ที่อยู่ห่างออกไปไม่ประมาณ 3 กิโลเมตร แต่อยู่บนแม่น้ำโอตะอีกสาย เมื่อได้เวลาผมก็กลับเข้าไปเช็กอินในเกสต์เฮาส์ แล้วนั่งรถรางหรือที่เขาเรียก “สตรีทคาร์” (Street Car) ไป 6 ป้าย ลงที่สถานี Genbaku Dome-mae หรือเรียกอีกชื่อว่าสถานี Atomic Bomb Dome บนถนน “ไอโยอิ” เดินย้อนกลับไปยังทิศสะพานไอโยอิที่รถรางเพิ่งพาข้ามมา สะพานนี้คือจุดเล็งของเครื่องบินทิ้งระเบิด B-29 “Enola Gay” สำหรับหย่อนระเบิดปรมาณู “ลิตเติลบอย” (Little Boy”) ลงมาเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1945 และซ้ายมือคือ “โดมปรมาณู” หรือ A-Bomb Dome เศษชากจากนิวเคลียร์มัจจุราช ระเบิดลิตเติลบอยนั้นเป็นระเบิดเชื้อเพลิงยูเรเนียม มีอานุภาพทำลายล้างน้อยกว่าระเบิด “แฟตแมน” (Fat Man) ที่ถล่มเมืองนางาซากิในอีก 3 วันต่อมาซึ่งใช้เชื้อเพลิงพลูโตเนียม แต่เมืองฮิโรชิมาได้รับความเสียหายหนักกว่า ผู้คนเสียชีวิตราว 140,000 คน มากกว่าที่เมืองนางาซากิเกือบครึ่ง เนื่องจากสภาพภูมิประเทศของนางาซากิมีลักษณะเป็นภูเขาที่ซับซ้อน ในขณะที่ฮิโรชิมาค่อนข้างจะเป็นพื้นราบ โดมปรมาณู คืออาคารที่ใกล้จุดศูนย์กลางระเบิดมากที่สุด เดิมที่เป็นอาคารของศูนย์การประชุมพาณิชยกรรมของเมืองฮิโรชิมา ปัจจุบันคือสัญลักษณ์แห่งความวอดวายและพิษภัยของระเบิดปรมาณู ผมเดินเลี้ยวซ้ายเข้าไปตามทางเดิน แล้วข้ามสะพานไปยังเกาะกลางแม่น้ำทางด้านขวา ที่ตั้งของ “อนุสรณ์สถานสันติภาพฮิโรชิมา” (Hiroshima Peace Memorial Park) มีอนุสาวรีย์ ประติมากรรม และสิ่งรำลึกหลายชิ้น รวมทั้งพิพิธภัณฑ์สันติภาพฮิโรชิมา แต่ผมเดินสำรวจอยู่ได้ไม่นานเพราะแบตเตอรีกล้องหมด และเวลาก็ใกล้ค่ำแล้ว ทว่ามีความประทับใจอยู่ 2 อนุสรณ์สถานสำคัญ นั่นคือ “อนุสาวรีย์สันติภาพของเยาวชน” (Children’s Peace Monument) เป็นประติมากรรม 3 ขา ด้านบนโค้งมน เด็กหญิงชูแขนขึ้นทั้งสองข้างยืนอยู่บนนั้น เหนือตัวเธอคือรูปนกกระเรียนกระดาษตัวใหญ่ สร้างขึ้นจากเรื่องราวของเด็กหญิง “ซาดาโกะ ซาซากิ” ที่ได้รับสารกัมมันตรังสี เธอเชื่อว่าหากพับนกกระเรียนได้ครบ 1,000 ตัว จะทำให้เธอหายป่วย แต่ไม่นานเธอก็เสียชีวิตลงเช่นเดียวกับผู้คนอีกจำนวนมาก ปัจจุบันยังคงมีคนจากทั่วโลกโดยเฉพาะเด็กๆ พับนกกระเรียนและส่งมายังฮิโรชิมาซึ่งจะถูกนำไปกองวางรวมกันใกล้ๆ รูปปั้นนี้ อีกแห่งคือ “เปลวไฟสันติภาพ” หรือ Peace Flame ที่ถูกจุดขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1964 เพื่อรำลึกถึงเหยื่อระเบิดและเมืองฮิโรชิมาที่ถูกถล่มย่อยยับ เปลวไฟนี้จะคงลุกโชนอยู่เรื่อยไปโดยมีเป้าหมายว่าจะดับลงก็ต่อเมื่อระเบิดปรมาณูทั้งมวลในโลกนี้จะถูกทำลาย และปราศจากภัยคุกคามของมันอย่างสิ้นเชิง กี่เด็กเล็กอย่างหนูน้อยคนนี้ที่เป็นเหยื่อของระเบิดปรมาณูลูกนั้น แสงของวันกำลังจะหมดลง ผมเดินข้ามสะพานแห่งเดิมกลับไป แวะที่ร้านเครื่องดื่ม มีส้มวางอยู่หน้าร้านเป็นกองพะเนิน ทราบว่าจะเลือกผสมกับอะไรก็ได้ผมจึงขอให้ผสมกับเบอร์เบิน ไม่เคยดื่มมาก่อนแต่ก็พบว่ารสชาติไม่เลวทีเดียว เมื่อสดชื่นขึ้นก็เดินเข้าไปในย่านการค้าที่อยู่ติดกัน หวังจะหาอนุสรณ์จุดศูนย์กลางของระเบิดลิตเติลบอย (Hypocenter) แต่ทั้งๆ ที่มีแผนที่ในมือก็หาไม่เจอ และเริ่มหิวมากขึ้นทุกที จึงหาของกินดีกว่า ฝั่งตรงข้ามของ “โดมปรมาณู” บนถนนใหญ่ที่ผมลงรถรางก่อนหน้านี้เป็นสนามกีฬาเก่าของเมือง ถูกปรับให้เป็นสถานที่จัดกิจกรรม วันนี้มีเทศกาลเบียร์และอาหาร ชื่อ World Beer and Gourmet Festival จึงข้ามไปลองเชิง เดินๆ ดูมีเบียร์หลากยี่ห้อจากหลายชาติและอาหารจำนวนมากล้อมรอบพื้นที่จัดงานเป็นรูปสี่เหลี่ยม ตรงกลางเต็มไปด้วยโต๊ะเก้าอี้ ที่ด้านหนึ่งมีเวทีการแสดงและวงดนตรี คนหนุ่มสาวไปจนถึงวัยอาวุโสเข้าร่วมงานเกือบเต็มพื้นที่ ผมซื้อ Kirin มา 1 ไพนต์ พร้อมไก่ทอดคาราเกะชุดใหญ่ ถือไปนั่งแกล้มดนตรีโฟล์คอเมริกันยุคเก่าหน้าเวที นักดนตรีล้วนรุ่นลายคราม คาดว่าเป็นวงของชาวเยอรมันที่มาพำนักอยู่ในฮิโรชิมาหรือเมืองใดเมืองหนึ่งในญี่ปุ่นอยู่เป็นเวลานานแล้ว เพราะลุงๆ แกพูดภาษาญี่ปุ่นได้ ส่วนที่เดาว่าเป็นชาวเยอรมันเพราะตอนที่พูดภาษาอังกฤษสำเนียงมันฟ้อง หมดมื้ออาหารและเดินเตร็ดเตร่อยู่อีกไม่นานผมก็นั่งรถรางกลับเกสต์เฮาส์เพราะต้องการซักถามบรรดาแขกและผู้ดูแลที่พักเรื่องสถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจสำหรับวันพรุ่งนี้ Guest House Carpe Hiroshima Koi คงมาจาก Hiroshima Toyo Carp ชื่อของสโมสรเบสบอลประจำเมือง เพราะภายในตกแต่งด้วยชุดแข่งและของที่ระลึกของสโมสรเบสบอลทีมนี้ ซึ่ง Koi ก็คือปลาคาร์ป ส่วน Carpe ในชื่อของเกสต์เฮาส์น่าจะต้องการเล่นกับวลี Carpe Diem (คา-เพ-เดียม) ในภาษาละตินที่แปลว่า “ตักตวงจากห้วงเวลานี้” อันมีที่มาจากชื่อบทกวีของ Horace แห่งอาณาจักรโรมัน สมัยไม่กี่ปีก่อนเข้าสู่คริสตกาล หนุ่มผู้ดูแลเกสต์เฮาส์ในชุดเบสบอลทีม Hiroshima Toyo Carp เชียร์ให้ไปเที่ยวเกาะกระต่าย หรือชื่อ “เกาะโอคุโนชิมะ” (Okunoshima) ขณะที่สาวไต้หวันซึ่งมาทำงานอยู่ในฮิโรชิมาได้ปีกว่าแล้วนำเสนอเกาะกวาง หรือ “เกาะมิยาจิมะ” (Miyajima) แต่หลังจากหนุ่มผู้ดูแลเกสต์เฮาส์เขียนคำอธิบายการเดินทางให้ดู ผมก็ถอดใจและจำต้องสละเกาะกระต่าย เพราะระยะทางค่อนข้างไกลและเดินทางหลายต่อ วันต่อมาเมื่อไปถึงเกาะมิยาจิมะ ก็รู้สึกว่าคิดไม่ผิดที่เลือกเชื่อสาวไต้หวัน. https://www.thaipost.net/main/detail/7552 ญี่ปุ่น, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาส, สงครามโลก, ฮิโรชิมา, เบื้องหน้าที่ปรากฏ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg