78721 27/09/2020 00:01 27/09/2020 00:01 เกาะพะงันในคืนวันโควิด-19 (จบ)       กลางกันยายน ฟ้าฝนในภาคใต้ยังไม่ออกฤทธิ์เดชมากนัก บนเกาะพะงันกลางวันแดดร้อนเป็นปกติ แต่ตกเย็นเมฆครึ้มมักจะตั้งเค้ามาจากฝั่งแผ่นดินสุราษฎร์ธานี หากลมไม่แรงฝนก็จะตกบนเกาะในช่วงเย็นๆ หรือหัวค่ำ วันไหนลมพัดแรงหมู่เมฆอาจทำได้แค่ลอยผ่านไป ลุ้นอีกทีก็ช่วงใกล้รุ่ง เฉลี่ยแล้วฝนจะโปรยลงมาสักรอบหนึ่งในแต่ละวัน แต่ไม่หนักหนาจนถึงขั้นทำลายบรรยากาศการท่องเที่ยว สันดอนทรายเชื่อมหาดแม่หาดและเกาะม้า                 เย็นนี้ผมตั้งใจจะขี่มอเตอร์ไซค์ไปหาเพื่อนฝรั่งชาวอิตาเลียนแถวอ่าวโฉลกหลำ ห่างไปจากที่พักบนหาดเจ้าเภาประมาณ 8 กิโลเมตร แต่ฝนเจ้ากรรมเทลงมาตอนกำลังจะออกไปพอดี จึงกินมื้อค่ำที่ร้านอาหารของรีสอร์ต ฝนเว้นวรรคให้หน่อยนึงก็ลองเดินออกไปดูลาดเลาบาร์ริมหาดของรีสอร์ตติดกันเห็นไฟยังเปิดอยู่ เดินกลับที่พักเพื่อไปหยิบกระเป๋าตังค์ ช่วงเวลาสั้นๆ นี้บาร์ริมหาดปิดเรียบร้อยพอดี ผมจึงออกไปซื้อเบียร์ที่ร้านสะดวกซื้อมา 2 กระป๋องยาว กะจะดื่มที่ระเบียงหน้าห้องพัก หันไปเห็นหนุ่มผู้จัดการร้านอาหารนั่งเล่นคอมพิวเตอร์แท็บเล็ตอยู่ เดินเข้าไปหาแล้วยื่นเบียร์ให้เขา 1 กระป๋อง เขารับไว้และเปิดดื่ม คงเพราะเห็นว่าใกล้เวลาเลิกงานแล้ว                 หนุ่มใต้บ้านเกิดอยู่ปัตตานี เติบโตที่หาดใหญ่ จบ ม.6 แล้วมุ่งหน้าเกาะหลีเป๊ะ เขาบอกว่าเกาะนี้ฝรั่งเที่ยวก่อนคนไทย จนกลายเป็นที่รู้จักไปทั่วด้วยกิตติศัพท์ทะเลสวยน้ำใสหาดทรายขาวนวล เขาย้ายมาอยู่เกาะพะงันได้ประมาณ 5 ปีแล้ว เคยทำงานอยู่ร้านอาหารของชาวอิสราเอล “พวกนี้แปลก” เขาว่า “เอาธรรมเนียมทุกอย่างจากบ้านตัวเองมาใช้ที่นี่ ถ้ากินอาหารไม่อร่อยก็กินจนหมด แล้ววิจารณ์ว่าไม่อร่อย มื้อนั้นจะได้กินฟรี มากินบ้านเราก็ทำอย่างนั้น ผมไม่ยอมก็เกิดมีปากเสียงกันบ่อย”                 ด้วยความใฝ่รู้ เขาสามารถทำงานช่างได้หลายอย่าง รู้เรื่องเครื่องเสียง เป็นดีเจเปิดเพลงตามบาร์ใหญ่ๆ หาลำไพ่พิเศษ พรุ่งนี้เป็นวันหยุด เขาอาสาขับรถพาผมเที่ยวรอบเกาะและขึ้นภูเขาดูวิว หรือไปที่ไหนก็ได้ตามที่ผมต้องการ คงเห็นว่านานๆ ทีจะมีคนใต้ด้วยกันเป็นลูกค้ามาพัก ผมขอบคุณและบอกว่าพรุ่งนี้ดูสถานการณ์อีกที หากมีคำเชิญชวนผมจะไม่รีบปฏิเสธ เพื่อสุดท้ายแม้ไม่ตอบรับก็ดูนุ่มนวลกว่า                 รีสอร์ตและร้านอาหารของรีสอร์ตที่ยังเปิดอยู่ดูจะไม่มีกำไร รายได้ในช่วงนี้คงไม่พอจ่ายค่าพนักงาน แต่เจ้าของยืนยันจะไม่ปิดชั่วคราวเหมือนอีกหลายเจ้า ลูกค้ามีเพียงสามสี่ห้อง ลุงฝรั่งสอนโยคะกินอาหารไม่เกินวันละ 300 บาท ป้าไดอานาผู้เป็นวีแกนปลูกผักข้างๆ บังกะโลไว้กินเอง พนักงานชาวเมียนมาทำงานอยู่ราวสิบคน เหลือเงินเดือนไม่ถึง 2 พันบาท แต่พวกเขาพอใจที่จะอยู่ทำงาน เพราะมีอาหารเลี้ยง 3 มื้อและที่พักฟรี                 วันต่อมาผมเจอป้าไดอานาตั้งแต่เช้า แกเข้านอน 3 ทุ่ม และตื่นตี 5 ทุกวัน ผมถามแกถึงผู้หญิงชาวจีนที่นั่งกินข้าวกับแกเมื่อเย็นวันแรกที่ผมมาถึง แกตอบว่าเธอกลับเมืองจีนไปแล้ว ผมได้ยินป้าไดอานาบอกกับคนอื่นว่าหญิงชาวจีนเป็น “เกิร์ลเฟรนด์” ผมจึงแซวแกว่า “คงเหงาน่าดู เกิร์ลเฟรนด์ไม่อยู่อย่างนี้” อ่าวโฉลกหลำ ชายหาดมีทั้งหินและทราย                 “อย่าเข้าใจผิดนะ ฉันเป็นผู้หญิง ไม่ได้เป็นเลสเบี้ยน มีลูกชาย 2 คนกับสามีที่เลิกรากันไป ตอนอยู่เกาะพะงันนี่ก็มีแฟนหนุ่มเป็นบางครั้งนะจะบอกให้”                 “แล้วทำไมป้าเรียกสาวจีนว่าเป็นเกิร์ลเฟรนด์”                 “ฉันก็เรียกอย่างนี้แหละ ในอเมริกาเราเรียกกันอย่างนี้ เพื่อนผู้หญิงเรียกเกิร์ลเฟรนด์ เพื่อนผู้ชายเรียกกายเฟรนด์ ตายละ เขาไม่ได้เรียกกันอย่างนี้หรือ”                 “ป้าเรียกกายเฟรนด์คงไม่เป็นไร แต่ถ้าเรียกเกิร์ลเฟรนด์ ผมเชื่อว่ามีคนเข้าใจผิดแน่นอน”                 “ปกติเราเรียกคู่รักว่าพาร์ตเนอร์ แย่แล้ว ฉันจะต้องเลิกเรียกเกิร์ลเฟรนด์ ต้องเรียกว่าอะไรล่ะ เพื่อนผู้หญิงน่ะ”                 “แค่มายเฟรนด์” สะพานปลาท่าเรือโฉลกหลำในเย็นวันอาทิตย์กลายเป็นจุดนั่งรับประทานอาหารของตลาดนัดถนนคนเดิน                 ความจริง Girl friend (เขียนเว้นวรรค) หมายถึงเพื่อนผู้หญิง ส่วน Girlfriend คือแฟนสาว หากเขียนจะไม่สับสน ถ้าพูดอาจเข้าใจผิดได้ นอกจากว่าจะเว้นวรรคให้ชัดเจน โดยปกติแล้วจะแยกไม่ออก ต้องดูบริบทแวดล้อม                 ป้าไดอานาเดินกลับบังกะโลเพื่อเปลี่ยนชุดไปเล่นโยคะรอบเช้า แกเล่าให้ผมฟังเมื่อวันก่อนว่า ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์เป็นต้นมาเล่นโยคะทุกวัน กินแต่อาหารสุขภาพ น้ำหนักลดลงไปตั้ง 5 กิโล เพิ่งรู้ตัวเมื่อไปชั่ง                 เย็นวันนี้ไม่มีเค้าว่าฝนจะตก ผมจึงขี่มอเตอร์ไซค์ไปหาเพื่อนอิตาเลียน ระหว่างทางแวะหาดแม่หาด น้ำลงพอดีจึงเห็นทะเลแหวกชัดเจน เป็นหาดในลักษณะสันดอนทราย เชื่อมจากฝั่งหาดแม่หาดไปยังเกาะม้าที่อยู่ห่างไปประมาณ 200 เมตร ในยามปกตินักท่องเที่ยวเดินข้ามไปมาสนุกสนาน ช่วงนี้มีคนอยู่น้อยนิด ฝรั่งสาวบางอนงค์เห็นว่าคนไม่มากจึงถือโอกาสเปลือยกายนอนอาบแดด บางคู่เล่นบทรักหวานฉ่ำอยู่ในทะเล                 ก่อนจะเข้าไปยังร้านของเพื่อนอิตาเลียน ผมแวะที่ตลาดนัดถนนคนเดินวันอาทิตย์ที่สะพานปลาท่าเรืออ่าวโฉลกหลำ บรรยากาศคึกคักขึ้นกว่าปีที่แล้วมากกว่าเท่าตัว เจ้าหน้าที่ตรวจวัดอุณหภูมิและคอยบังคับให้ผู้มาเดินตลาดใส่หน้ากากอนามัยบริเวณทางเข้า มีเวทีประชาสัมพันธ์และนักดนตรีร้องเล่นอะคูสติกอยู่ที่มุมหนึ่ง บ้านโฉลกหลำกับตัวอย่างการคัดแยกขยะที่ดี                 โฉลกหลำเป็นชุมชนเก่าแก่สืบย้อนไปได้กว่า 250 ปี ชาวจีนไหหลำเข้ามาตั้งรกรากทำอาชีพประมงไล่เรียงขึ้นมาจากทางใต้เกาะฝั่งตะวันตกจนถึงทางด้านเหนือของเกาะก็ได้ทำเลดีสำหรับหลบคลื่มลมในอ่าวโค้งยาวราว 3.5 กิโลเมตรแห่งนี้ หากดูในแผนที่เกาะพะงันมีสัณฐานคล้ายรูปหัวใจ ส่วนโค้งหยักด้านบนของหัวใจก็คืออ่าวโฉลกหลำ                 ปัจจุบันบ้านโฉลกหลำเป็นชุมชนท่องเที่ยวนวัตวิถี ได้รับข้อมูลจากคนในพื้นที่ว่าตลาดถนนคนเดินบ้านโฉลกหลำเป็นหนึ่งในสองตลาดถนนคนเดินบนเกาะพะงัน อีกแห่งคือที่ย่านท้องศาลา โฉลกหลำมีตลาดทุกวันอาทิตย์ ส่วนท้องศาลาจัดทุกวันเสาร์                 ผมซื้อของกินมาสี่ห้าอย่างแล้วขี่มอเตอร์ไซค์ต่ออีกนิดไปยังบาร์ของเพื่อนอิตาเลียน เวลา 5 โมงเย็นนิดๆ ร้านเริ่มมีลูกค้าแล้ว ลูกาโผเข้ามากอด รูปร่างเขาดูผอมเป็นปกติมาตั้งแต่เมื่อ 6 ปีก่อนที่เริ่มรู้จักกันที่มิลาน เขาเคยบอกผมก่อนหน้านี้ว่าหุ่นเขาผอมไม่เปลี่ยนแปลงอย่างนี้มาตั้งแต่อายุ 18 แล้ว บัดนี้เขาคงประมาณ 35                 ตอนที่เจอเขาที่มิลานนั้นเขาหุงข้าวคลุกกับถั่วลิสงกินเป็นมื้อเช้าทุกวัน ตอนเที่ยงไม่น่าจะกินอะไรมาก ตอนเย็นก็กินง่ายๆ เท่าที่จะหาได้ เมื่อมาเป็นเจ้าของบาร์บนเกาะพะงันตื่นเที่ยงมาคั้นน้ำมะนาวดื่มเป็นอย่างแรก จากนั้นดื่มกาแฟที่ต้มด้วยโมกาพ็อตแบบอิตาเลียน กินมื้อเที่ยงตามร้านอาหารในละแวก จากนั้นกลับมาเตรียมตัวเปิดบาร์ ระหว่างนี้จะดื่มน้ำขิง 2 แก้ว ตามด้วยชาร้อนอีก 2 ถ้วย เขาจะไม่ดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ก่อนเวลา 4 ทุ่ม นี่เป็นกติกาที่ตั้งไว้บังคับใช้กับตัวเองทุกวัน พระบรมรูปล้นเกล้าฯ รัชกาลที่ 5 ประดิษฐานใกล้พิพิธภัณฑ์เรือหลวงพะงัน บริเวณท่าเรือท้องศาลา โดยเรือหลวงพะงัน 713 เคยปฏิบัติภารกิจยกพลขึ้นบกในสงครามเวียดนาม                 ลูกาเคยมาเมืองไทยหลายครั้งแล้วก่อนที่จะมาเปิดบาร์บนเกาะพะงันเมื่อ 5 ปีก่อน ครั้งหนึ่งเคยมาตกระกำลำบากอยู่บนเกาะเต่ากับเพื่อนจากบ้านเดียวกันอีกคน เงินหายหรือเงินหมดผมจำที่เขาเล่าไม่ได้ มีคนไทยเอื้อเฟื้อให้ผูกเปลนอนในป่าหลังบ้าน ทุกเย็นเจ้าของบ้านจะนำข้าวผัดจานใหญ่และกล้วย 4 ลูกมาให้แบ่งกันกิน 2 คน นี่คืออาหารที่กินเหมือนกันทุกวันเป็นเวลาแรมเดือนกว่าจะมีคนส่งเงินมาให้กลับประเทศ                 บาร์ที่ลูกาเช่านี้ที่จริงเป็นบ้านคน เจ้าของไปทำงานที่กรุงเทพฯ นับสิบปีแล้ว พื้นที่ในการทำบาร์มีเพียงครึ่งหนึ่งของชั้นล่างและหน้าบ้าน วันแรกที่เขาเปิดร้านผมเดินแบกเป้เข้ามาแกล้งเป็นถามหาที่พัก ลูกค้าแน่นร้านตั้งแต่วันแรก บ่ายวันต่อมาผมเดินลงมาจากห้องนอนชั้นบน เปิดประตูปุ๊บเห็นลูกค้าจอดมอเตอร์ไซค์ยืนรออยู่แล้วคนหนึ่ง แล้วก็เข้ามาดื่มเบียร์ทั้งๆ ที่ร้านยังไม่เปิด หมอนี่เป็นช่างไฟฟ้าจากอังกฤษ ทำงานที่อังกฤษ 6 เดือนแล้วมาอยู่เกาะพะงันอีก 6 เดือน                 มองจากภายนอกแล้วเป็นบาร์ที่ไม่เห็นมีเสน่ห์อะไรดึงดูดให้น่าเข้าไปใช้บริการ ทำเลก็ไม่ได้ติดชายหาด ผมมาเยี่ยมลูกาอีกหลายครั้ง พบว่าความง่าย ดูไม่แพง เป็นกันเอง และเพลงถูกใจคือสิ่งที่ทำให้ลูกค้าติด ลูกค้าของลูการ้อยละ 90 เป็นฝรั่ง อีกร้อยละ 10 ที่เป็นคนไทยคือเมียฝรั่ง ชุมชนบ้านโฉลกหลำนอกจากคนในพื้นที่แล้วก็เป็นที่อยู่ของฝรั่งประเภทที่อยู่ยาว บางคนมีธุรกิจร้านอาหาร บางคนสอนดำน้ำ                 ลูกาเปิดเพลงจากคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กต่อออกลำโพง เพลงร็อกแอนด์โรลเสียเป็นส่วนมาก แต่เขาแทบจะไม่เปิดเพลงกระแสหลักหรือเพลงตลาด ลูกค้าที่สามารถเดินไปเปิดเพลงได้เองตามใจชอบก็ไม่กล้าเปิดเพลงฮิตติดหู หลายคนได้ยินได้ฟังเพลงแล้วก็มักถามกันว่า “เพราะดี เพลงนี้เป็นของใคร”                 วันที่จากมิลานมา เขามีแฟนสาวอายุน้อยมาด้วย อยู่ๆ ไปเธอไม่ช่วยทำงาน กลับไปหมกมุ่นเล่นยากับพวกฝรั่งที่อื่นอยู่เป็นประจำ ลูกาจึงบอกเลิกและไล่เธอกลับอิตาลี เครื่องดื่มในร้านนอกจากเบียร์แล้วก็มีค็อกเทลง่ายๆ แบบที่ไม่ต้องผสมหลายส่วนให้ยุ่งยาก เพราะไม่เช่นนั้นจะทำไม่ทัน ส่วนอาหารเขาไม่เคยคิดจะขาย และอย่างที่รู้ๆ กัน ฝรั่งดื่มเหล้าจะไม่กินกับแกล้ม                 วันนี้ตอนผมเดินเข้าร้านก็มีลูกค้านั่งอยู่แล้วที่โต๊ะหน้าร้าน 2 โต๊ะ และทยอยเข้ามาเรื่อยๆ บางคนดื่มเบียร์แค่ขวดหนึ่งแล้วไป ลูกค้าที่เจอหัวค่ำหลายคนกลับมาใหม่รอบดึก ผมบอกเขาว่านี่คงจะเป็นร้านที่ขายดีที่สุดบนเกาะพะงันในเวลานี้ เขาว่าไม่ใช่ น่าจะขายดีสุดในภาคใต้ต่างหาก วณิพกชาวอาทิตย์อุทัยในเรือเฟอร์รี่เกาะพะงัน-ดอนสัก                 วันที่ 26 กันยายนนี้มีฝรั่งหลายคนต้องประสบปัญหาการพำนักต่อในประเทศไทยอย่างที่ได้กล่าวถึงไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ลูกค้าของเขาหลายคนจะต้องเดินทางกลับ คนที่ได้อยู่ต่อคือพวกที่มีเหตุจำเป็น เช่น โควิดกำลังระบาดหนักในประเทศของตน และพวกที่สมัครเรียนบางอย่างไว้                 มีคนเล่าให้ลูกาฟังว่า ที่สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองสุราษฎร์ธานี พวกที่ไปแจ้งขออยู่ต่อบางคนเล่นโยคะกันในตัวอาคารขณะรอคิว บางคนฉีกแข้งฉีกขาขึ้นยันกับโต๊ะ เก้าอี้ เสา และฝาผนังในตัวอาคาร “ถ้าเจ้าหน้าที่ไม่อนุญาตก็สมน้ำหน้า พวกนี้ไม่รู้กาลเทศะ”                 ลูกาเตรียมที่จะปิดร้านชั่วคราว เดินทางท่องเที่ยวในเมืองไทย และออกนอกประเทศไปสักระยะ ตอนจะกลับเข้ามาใหม่คือปัญหาและภาระ ค่าใช้จ่ายในการกักตัว 15 วันนั้นตกหลักแสนบาท เขาเชื่อว่าตัวเองคงจะไปแย่งราคาหลักสี่ห้าหมื่นไม่ทัน                 ผมเห็นลูกาเปิดเบียร์ขวดแรกก็นำวิสกี้โซดาไปชนแก้วแล้วขอตัวกลับหาดเจ้าเภา เช้าวันต่อมาตื่นขึ้นด้วยเสียงเด็กวิ่งเล่นจากห้องชั้นบนเหมือนเดิม เปิดประตูห้องไปพบว่าฝนที่ตกลงมาตั้งแต่ก่อนรุ่งยังโปรยสายลงมาไม่ขาด                 ราว 10 โมง ผมเช็กเอาต์แล้วขี่มอเตอร์ไซค์ไปยังบริเวณท่าเรือท้องศาลา แวะที่พิพิธภัณฑ์เรือหลวงพะงันและพระบรมรูปล้นเกล้าฯ รัชกาลที่ 5 จากนั้นเข้าไปซื้อตั๋วเรือเกาะพะงัน-ดอนสัก เที่ยว 12.30 น. ช่วงบ่ายในห้วงเวลาโควิดนี้ไม่มีเรือวิ่ง รออีกทีก็ 4 โมงเย็น ผมนำมอเตอร์ไซค์ไปคืนเพื่อน เขาขับรถมาส่งขึ้นเรือแล้วร่ำลากัน                 เรือเฟอร์รี่ขากลับขึ้นฝั่งมีฝรั่งหลายคน พวกเขาคงเดินทางต่อเข้ากรุงเทพฯ และรอเที่ยวบินกลับสู่บ้านเกิดเมืองนอนที่จากมาติดเกาะในช่วงโควิดนานหลายเดือน เรือเฟอร์รี่เที่ยวนี้มีผู้โดยสาร 100-150 คน มากกว่าขาลงเกาะเกินเท่าตัว                 ในบรรดาชาวต่างชาติมีหนุ่มญี่ปุ่นคนหนึ่งขี่มอเตอร์ไซค์ลงเรือมาด้วย เขาสวมกางเกงสีขาวที่คงตัดจากกางเกงขายาวให้กลายเป็นกางเกงขาสั้น สวมหมวกผ้าสีขาวมีดวงอาทิตย์สีแดงแสดงออกว่าเป็นคนญี่ปุ่น ไม่สวมเสื้อ สะพายย่ามใบไม่ใหญ่ มือข้างหนึ่งถือกีตาร์ ข้อเท้าทั้งสองข้างผูกกระพรวนพวงใหญ่เดินเสียงดังแกร๊กๆ นำย่ามไปวางบนเก้าอี้ตัวหนึ่งแล้วเดินกลับออกมาพร้อมกีตาร์และขัน 1 ใบ เขาวางขันลงบนพื้นด้านหน้าของแถวเก้าอี้ทั้งหมด เหมือนว่านี่คือเวทีการแสดงดนตรี แล้วเริ่มเล่นเพลง ผมคิดว่าจะเป็นเพลงแห่งจิตวิญญาณอะไรทำนองนั้น สามเพลงที่เขาเล่นประกอบไปด้วย โดราเอมอน ชินจัง และอิกคิวซัง เรียกเสียงปรบมือและเงินไทยได้หลายบาท ตอนที่ผมล้วงเหรียญสิบเดินไปหย่อนลงขันเป็นคนท้ายๆ ในนั้นมีแบงก์ยี่สิบอยู่หลายใบ แบงก์ร้อยก็มี                 ผมว่าจะคุยกับเขา เผื่อได้ถามไถ่ว่ากำลังเดินทางกลับญี่ปุ่นหรือจะไปไหน แต่ไม่สบโอกาสแม้แต่จังหวะเดียว มาคิดดูอีกที เขานำมอเตอร์ไซค์ลงเรือ เป็นไปได้หรือไม่ว่าเป็นเพียงมอเตอร์ไซค์เช่า ถึงฝั่งดอนสักเขาก็ตีตั๋วกลับเกาะพะงันใหม่ เงินที่เห็นในขันมากกว่าค่าตั๋วเรืออย่างน้อย 2 เท่า ขากลับก็ร้องเพลงชุดเดิม กับผู้ฟังกลุ่มใหม่ ร้องเพลงไป-กลับวันละ 2 เที่ยว ก็น่าจะพอจ่ายค่าที่พักและค่าอาหาร ผมจำได้ว่าตอนจะลงเรือเจ้าหน้าที่เก็บตั๋วพูดกับเขาว่าอย่าเพิ่งลง ไม่รู้ด้วยเหตุผลใด                 ห้องแอร์ชั้นล่างของเรือราชาเฟอร์รี่เก้าอี้เอนนอนว่างหลายที่ ผมเตรียมตัวมาเป็นอย่างดีถึงขั้นไม่ดื่มกาแฟเลยตั้งแต่ตื่นนอน บ่ายโมงกว่าๆ ก็ง่วงเต็มที เปิดประตูเข้าไปเลือกเก้าอี้นอน แต่นอนไม่หลับ เพราะมีเด็กไทยคนหนึ่งวิ่งเล่นในห้องและส่งเสียงดังไม่หยุดหย่อน พ่อแม่ก็ไม่เอาใจใส่ห้ามปราม ผมย้ายขึ้นไปยังห้องแอร์ชั้นบน เก้าอี้ว่างพอๆ กับห้องแอร์ชั้นล่าง เลือกได้ตัวหนึ่ง คิดว่าไม่น่าจะมีอุปสรรคใดมาขวางทางขึ้นสวรรค์อีกแล้ว ทันใดนั้นเสียงกรนก็ดังขึ้น หันไปมองยังต้นเสียง ชายหนุ่มรูปร่างไม่ถึงขั้นอ้วนท้วนแต่พุงชี้ยื่น นี่แหละพิมพ์นิยมนักกรน                 เสียงกรนดังเป็นชุดๆ เว้นวรรคให้ผู้ฟังผ่อนคลายชุดละประมาณ 30 วินาที เขากรนอยู่อย่างนี้ 2 ชั่วโมงกว่า จนกระทั่งเรือเทียบท่าดอนสัก. https://www.thaipost.net/main/detail/78721 วิฑูรย์ ทิพย์กองลาศ, เกาะพะงันในคืนวันโควิด-19, เกาะพะงันในคืนวันโควิด-19 (จบ), เบื้องหน้าที่ปรากฎ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20191229/image_big_5e088baf5c3e6.jpg 77239 12/09/2020 20:13 12/09/2020 20:13 เกาะพะงันในคืนวันโควิด-19 (ตอนที่ 1)       นักบินลดระดับความสูง แหวกปุยนุ่นของเมฆขาวลงไป มองเห็นผืนทะเลสีน้ำเงินเข้ม แซมด้วยเกาะน้อยใหญ่ และเส้นสายทางน้ำที่ขีดตามหลังเหล่าลำเรือ ฝั่งขวามือคือภูเขาและผืนป่า จากนั้นจึงเป็นสีเขียวพืดของสวนปาล์มและนากุ้งเรียงกันเหมือนตารางในกระดาษ             สุราษฎร์ธานีวันนี้อากาศแจ่มใสเหมือนไม่ใช่หน้าฝน ปากแม่น้ำพุนพิน ปากน้ำตาปี และปากคลองเล็กๆ ตัดสีตัดเส้นกับน้ำทะเลและป่าชายเลนดูคมชัด แต่ไม่ทันได้เพ่งพิศมองหาบรรดาขนำริมทะเลของชาวประมงเลี้ยงหอยแครงว่ายังอยู่ดีหรือไม่ นักบินก็โยกคันบังคับเลี้ยวขวา แล้วค่อยๆ หย่อนนกเหล็กลงสู่รันเวย์สนามบิน             เคาน์เตอร์จำหน่ายตั๋วรถเข้าเมือง ไปจังหวัดใกล้เคียง และรถพ่วงเรือไปยังเกาะต่างๆ ตั้งเรียงกันอยู่ในอาคารผู้โดยสารขาเข้า ผมเดินไปที่เคาน์เตอร์ของบริษัท ราชาเฟอร์รี่ จ่ายเงิน 500 บาทให้กับพนักงานสำหรับค่ารถพ่วงเรือสู่เกาะพะงัน             รถไม่ได้วิ่งผ่านตัวเมือง ใช้ทางอ้อมแต่ลัดในด้านของเวลา ข้ามสะพานศรีสุราษฎร์ไปบรรจบกับถนนสายสุราษฎร์-นครศรีฯ ที่สี่แยกบางกุ้ง วิ่งผ่านอำเภอกาญจนดิษฐ์ เลี้ยวซ้ายที่สามแยกบ้านในตรงไปยังตัวอำเภอดอนสัก เรือเฟอร์รี่กำลังจะเข้าเทียบจอดที่ท่าเรือท้องศาลา เกาะพะงัน             สำหรับสะพานศรีสุราษฎร์ที่ผมกล่าวถึงไป สร้างเสร็จเปิดใช้เมื่อปี 2556 เว็บไซต์ต่างๆ แม้แต่ของบางสำนักข่าวชื่อดังระบุว่าเป็นสะพานที่สูงที่สุดในภาคใต้ แต่น่าแปลกใจที่ไม่บอกระดับความสูงไว้ ผมหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ตก็ไม่พบตัวเลขความสูงแต่อย่างใด             เนื่องจากผู้โดยสารลงเกาะในช่วงนี้มีจำนวนนับหัวได้ บริษัทได้เปลี่ยนจากบัสเป็นรถตู้ เช่นเดียวกับเรือเฟอร์รี่ก็ถูกลดจำนวนเที่ยวลง ระยะทางจากสนามบินสุราษฎร์ธานีถึงท่าเรือของบริษัท ราชาเฟอร์รี่ อำเภอดอนสัก ประมาณ 90 กิโลเมตร รถตู้ใช้เวลาวิ่ง 1 ชั่วโมง 45 นาที             เรือเฟอร์รี่สู่เกาะพะงันเที่ยวบ่าย 3 โมงครึ่ง มีผู้โดยสารไม่ถึง 100 คน ถ้าจะให้ชี้จำนวนแน่ชัดลงไปก็คงประมาณ 50 คนเท่านั้น มีฝรั่งรวมอยู่ด้วย 2 คน เข้าใจว่าย้ายแหล่งท่องเที่ยวในช่วงเวลาโควิด-19 นี้ไปเรื่อยๆ หนึ่งในเหตุผลที่บ่ายหน้าสู่เกาะพะงันก็คงเพราะค่าครองชีพไม่สูงนัก             มีสาวไทยคนหนึ่งที่ผมเจอตั้งแต่ลงเครื่อง กระทั่งนั่งรถตู้ก็นั่งติดกัน เธอถามคำถามที่ทำให้ผมทราบว่าเพิ่งเดินทางไปเกาะพะงันเป็นครั้งแรก ที่ท่าเรือเธอดูมีอาการงงๆ ตอนจะลงเรือ ผมจึงบอกให้เดินตาม มีโอกาสผมก็ถามว่าไปทำอะไรบนเกาะ เธอตอบว่าไปเที่ยว             เด็กสาวผิวคล้ำ หุ่นบอบบาง สวมกางเกงเลกกิ้ง และเสื้อกล้าม หน้าตาสะท้อนข้อมูลน้อยนิด เพราะถูกปิดไว้ด้วยหน้ากากผ้า มีเพียงแววตาที่ทำให้ผมมั่นใจว่าสาวน้อยอายุไม่เกิน 20 ปี             ผมถามเหตุผลที่เธอมาคนเดียว เธอเหมือนจะกำลังคิดหาคำตอบ ผมจึงตอบให้แทนว่ามีเพื่อนรออยู่บนเกาะแล้วล่ะสิ เธอรีบพยักหน้า “ใช่ค่ะ” ผมไม่กล้าถามอะไรต่อ แต่อดไม่ได้ที่จะนึกไปว่าหวานใจชายฝรั่งรออยู่ หรือเธออาจกำลังย้ายจากเกาะหนึ่งมายังอีกเกาะหนึ่ง เพื่อทำอาชีพเดิม สุนัขทะเลกำลังลาดตระเวนริมหาดเจ้าเภา             เรือเฟอร์รี่วิ่งผ่านเกาะสมุยทางขวามือ ก่อนจะเข้าเทียบท่าที่ท่าเรือท้องศาลา เกาะพะงัน เรือใช้เวลาวิ่ง 2 ชั่วโมงครึ่ง ผมโทรศัพท์ไปยกเลิกรีสอร์ตริมหาดเจ้าเภาที่อยู่ห่างออกไปประมาณ 10 กิโลเมตรเพราะเห็นว่าฟ้ากำลังจะมืด ไม่สะดวกเดินทาง ขอเลื่อนวันเข้าพักเป็นพรุ่งนี้แทน ทางปลายสายไม่ขัดข้อง จากนั้นผมโทรศัพท์หาเพื่อนที่ทำงานอยู่บนเกาะ เขาขับรถกระบะมารับ พาไปเก็บกระเป๋าที่บ้านของเขาแล้วมุ่งหน้าไปยังหาดธารเสด็จซึ่งอยู่อีกฝั่งของเกาะ (ฝั่งตะวันออก) ในเวลาย่ำค่ำ เส้นทางคดเคี้ยว มากด้วยโค้ง แต่ไม่ถึงกับดูอันตราย             น้ำตกธารเสด็จอยู่ใกล้ๆ และชายหาดก็ห่างออกไปไม่กี่ร้อยเมตร เพื่อนของผมเลี้ยวรถขึ้นเนิน เข้าจอดบนที่โล่งคล้ายตั้งใจจัดไว้เป็นที่จอดรถ ติดกันมีบ้านพักหลักเล็กๆ และลานหินกว้างลาดลงเล็กน้อย ไม่ราบเรียบแต่นั่งจับกลุ่มหรือตั้งวงได้หลายวง ที่ปลายสุดด้านบนของเนินมีลานหินแบนราบพอสำหรับวางกลองชุด อุปกรณ์เครื่องขยายเสียง และเป็นจุดประจำการของคณะนักดนตรี มีโขดหินและต้นไม้แซมคล้ายดูเป็นฉากหลังเวที นักดนตรีล้วนเป็นฝรั่ง ส่วนคนดูคนฟังทั้งหมดเป็นชาวไทย             “ไพรเวทปาร์ตี้” คือคำจำกัดความที่เพื่อนผมบอก จัดกันเองในสถานที่ส่วนบุคคล เจ้าของสถานที่นำเครื่องดื่มมาวางขายราคาย่อมเยา กำไรเล็กน้อยเป็นค่าอาหาร-กับแกล้มที่แจกฟรี ส่วนค่านักดนตรีอาวุโสทั้ง 5 ท่านไม่ต้องจ่าย พวกเขาเป็นสามีของสาวไทยบางคน เป็นเจ้าของบาร์บางแห่ง และเป็นฝรั่งที่ติดเกาะอยู่ยาวแม้จะไม่มีโควิด-19 ก็ตาม ในบางโอกาสก็รวมตัวกันเล่นดนตรีในบาร์ของตัวเอง             ได้ข่าวว่าเมื่อตอนเย็นและช่วงหัวค่ำมีตำรวจมาตั้งด่านบริเวณวงเวียนก่อนถึงสถานที่จัดปาร์ตี้ ทำให้ฝรั่งเลี้ยวมอเตอร์ไซค์กลับกันหมด เหลือผู้ร่วมงานเพียงแค่คนไทยที่เป็นคนท้องถิ่นและพวกที่ปักหลักทำมาหากินบนเกาะมายาวนาน             “นายหาเรื่องกวน เพิ่งมูลกับนายไม่กี่วันก่อน” เพื่อนผมชี้แจง มูลแปลว่าไม่กินเส้นหรือบาดหมางกัน ส่วนนายหมายถึงตำรวจ             พลันที่เรานั่งลงบนพื้นหินทำเลเหมาะ อินโทรของเพลงแรกก็ดังขึ้น เป็นเพลงที่ดูเหมาะสำหรับการเริ่มต้นค่ำคืน Susie Q ของวง CCR และที่ตามมาล้วนเป็นร็อกแอนด์โรล ระหว่างพักแต่ละรอบ ดีเจเปิดเพลงลูกทุ่งร่ำวงเวียนครกสไตล์ปักษ์ใต้ นักดนตรีแบ่งเล่น 3 ช่วง จบเพลง Rockin’ in a Free World ของ Niel Young แล้วเก็บเครื่องดนตรี หันมาดื่มอย่างเดียว ยามพระอาทิตย์ใกล้ตกที่หาดเจ้าเภา เกาะพะงัน             ดีเจเปิดรำวงเวียนครกไปได้อีกไม่กี่เพลงก็มีการขอร้องคาราโอเกะ เปิดด้วยอดีตนักมวยไทย ต่อยระดับท็อปทั้งเวทีลุมพินีและราชดำเนินค่าตัวเรือนแสน “ศรีตรัง” คือชื่อที่เจ้าตัวบอกผม ส่วนชื่อค่ายผมจำไม่ได้ เขาเป็นคนจังหวัดตรัง อีกทั้งเป็นลูกศิษย์ “พุฒ ล้อเหล็ก” อดีตยอดมวยผู้เพิ่งล่วงลับไม่นาน ศรีตรังร้องเพลงลูกทุ่งได้เพราะมาก แต่ผมไม่แปลกใจ นักมวยไทยรุ่นเก่าๆ ร้องเพลงเพราะเกือบทุกคน ว่างจากการชกเป็นต้องเข้าคาราโอเกะ แต่นักมวยสมัยนี้นอนเล่นโทรศัพท์มือถืออย่างเดียว             ปัจจุบันศรีตรังเป็นครูมวยสอนบนเกาะพะงัน ลูกศิษย์ของเขาชื่อ “โอลิเวอร์” จากสวิตเซอร์แลนด์ตามมาสมทบในช่วงดึก ตอนนี้ทั้งคู่กลายเป็นพี่น้องกัน ศรีตรังมักชวนโอลิเวอร์ไปกินข้าวที่บ้าน โดยเฉพาะวันที่เมียของเขาทำแกงส้มปลา โอลิเวอร์สั่งเบียร์คราวละ 2 ขวด เผื่อครูมวยของเขาด้วย เมื่อได้โอกาสศรีตรังก็สั่งเบียร์ 2 ขวดเช่นกัน อีกขวดเผื่อลูกศิษย์ สลับไปมาอย่างนี้ทั้งคืน             โอลิเวอร์เข้าเมืองไทยมาตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ แม้สถานการณ์โควิด-19 ในสวิตเซอร์แลนด์ดีขึ้นช่วงหนึ่งเขาก็ไม่กลับ จนปัจจุบันสวิตเซอร์แลนด์และยุโรปอีกหลายประเทศโควิด-19 กลับมาระบาดระลอกใหม่ ในเมื่อไม่ติดแบล็กลิสต์เพราะอยู่เกินกำหนด ฝรั่งที่ไม่มีครอบครัวและการงานให้รับผิดชอบที่บ้านเกิดก็ถือโอกาสอยู่เมืองไทยยาวๆ เพียงแต่ว่าตอนนี้ยังไม่มีความชัดเจนว่าจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน ฝรั่งหลายคนอยู่ต่อด้วยการขอวีซ่านักเรียน โอลิเวอร์บอกผมว่าเวลานี้โรงเรียนสอนภาษาไทยที่มีอยู่ 3 แห่งบนเกาะพะงันเต็มทั้งหมด เขายังไม่รู้จะแก้ปัญหานี้อย่างไร วันที่ 26 กันยายนนี้ คือวันที่กำหนดให้เขาต้องออกจากเมืองไทย             ผมได้คุยกับฝรั่งบางคนในวันต่อๆ มา ทราบว่านโยบายการให้พำนักอยู่ต่อของชาวต่างชาติโดยไม่ติดแบล็กลิสต์ในแต่ละรอบนั้นประกาศออกมาล่วงหน้าไม่นาน ทำให้บางคนร้อนรนว่าจะจัดการกับชีวิตอย่างไร แม้ว่าจะออกอาการโล่งอกในนาทีสุดท้ายกันมาหลายรอบแล้วก็ตาม             เวทีคาราโอเกะจบลงโดยการบังคับของธรรมชาติ ฝนเทลงมาจนเก็บเครื่องเสียงไม่ทัน เมื่อย้ายคนที่หลงเหลือขึ้นไปบนบ้านได้แล้ว อีกตั้งนานกว่าฝนจะหยุด ผมจึงขอออกไปปูเสื่อนอนเล่นกลางลานหินโล่งจนเคลิ้มหลับไป เกือบเช้าแล้วตอนที่เพื่อนผมมาปลุกให้ขึ้นรถกลับบ้านโดยที่ไม่ได้เห็นหาดธารเสด็จ น้ำตกธารเสด็จ และหิน จปร.             บ่ายวันต่อมาผมแยกกับเพื่อนโดยยืมมอเตอร์ไซค์ของเขาขับไปยังหาดเจ้าเภา เข้าเช็กอินแล้วนอนพักครู่หนึ่ง ตอนเย็นออกไปยังร้านอาหารริมทะเลของรีสอร์ต สั่งเบียร์มา 1 ขวดเล็ก เดินลงไปยังชายหาด ทางรีสอร์ตวางเบาะสำหรับนั่ง-นอนเล่น เคียงกับโต๊ะวางเครื่องดื่ม ห่างจากน้ำทะเลแค่สองสามเมตร พื้นที่ตรงนี้รองรับแขกได้ประมาณ 10 คู่ แต่วันนี้ไม่มีใครเลย             รีเซ็ปชั่นสาวบอกผมตอนเช็กอินว่าปกติในช่วงไฮซีซั่นแขกจะเต็ม 100 เปอร์เซ็นต์ หน้าโลว์ซีซั่นเหลือ 60 เปอร์เซ็นต์ แต่ในช่วงโควิด-19 เหลือประมาณ 10 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น ทางรีสอร์ตต้องลดราคาที่พักลงมาเกินครึ่ง ห้องพักของผมราคาเหลือเพียง 500 บาทพร้อมอาหารเช้า จากปกติ 1,200 บาทหรือมากกว่า นู้ดบีช ถ่ายไว้ตอนที่ยังไม่รู้ว่าเป็นสถานเปลื้องผ้าเล่นน้ำ-อาบแดด             ช่วงที่ผ่านมาฝรั่งตกค้างเพราะโควิด-19 เที่ยวหาที่พักราคาถูกกันให้ทั่ว พวกเขาถามหาที่พักไม่มีเครื่องปรับอากาศเพราะหวังว่าราคาจะถูกลงไปอีก บรรดารีสอร์ต บังกะโลก็ลดราคารองรับตามความต้องการ หลายแห่งปรับราคาให้สำหรับผู้พักรายสัปดาห์และรายเดือน ที่รีสอร์ตแห่งนี้หากว่าพักรายเดือนราคาเหลือเพียง 7,500 บาท ส่วนรายวันเขียนป้ายไว้ 400 บาท นักท่องเที่ยวตกค้างต่อรองขอให้รวมอาหารเช้าเพิ่มเข้าไปด้วย ห้องพักทุกห้องมีแอร์ พนักงานจึงต้องสับสวิตช์แอร์ลงเสีย เพราะไม่เช่นนั้นฝรั่งก็จะเปิดแอร์ ทำให้รีสอร์ตขาดทุนเพราะค่าไฟ             เหลือเบียร์ครึ่งขวด ผมลุกเดินตามชายหาดไปทางทิศใต้ ผ่านบาร์เล็กๆ ของรีสอร์ตที่อยู่ติดกัน จากนั้นเป็นร้านอาหารและคาเฟ่ขึ้นชื่อเรื่องเบียร์เบลเยียม ถัดไปเป็นแหลมหินเล็กๆ ยื่นออกไปในทะเล มีทางเดินไม้คล้ายสะพานเชื่อมไปยังอ่าวเล็กจิ๋ว 2 อ่าวติดๆ กัน ฝรั่งเล่นน้ำทะเลอยู่จำนวนหนึ่ง นอนท้าตะวันตกดินอยู่บนชายหาดห้าหกคน บนโขดหินก็มี             แล้วผมก็เริ่มสังเกตเห็นว่าบางคนไม่สวมเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว พวกที่อยู่ในทะเลก็คงเช่นกัน ฝรั่งคู่หนึ่งที่เดินแซงผมมาก่อนหน้านี้กำลังจะลงเล่นน้ำ ฝ่ายชายแก้ผ้าวางบนโขดหินแล้วเดินลงทะเล ฝ่ายหญิงเปลื้องบิกินีตามลงไป นี่มันนู้ดบีชชัดๆ             ผมเดินกลับ สวนกับชายคนหนึ่ง เขาส่งสายตาหวานเยิ้มมาให้ ผมยิ้มตอบแล้วรีบหลบสายตา กระดกเบียร์ที่เหลือจนหมดขวดแล้วเดินไปยังบาร์เล็กๆ ที่เจอก่อนหน้านี้ สั่งเบียร์มาอีกขวด บาร์เทนเดอร์เป็นฝรั่งสาวหน้าหวาน พูดไทยได้ เธอเป็นลูกครึ่งพ่อไทยแม่ฝรั่ง หน้าตาแทบไม่เหลือเค้าคนไทย ผมยังสงสัยเรื่องนู้ดบีชแต่ไม่กล้าออกปากถามกับเธอ ไม่แน่คืนนี้ผมจะกลับมาใหม่ หมดเบียร์ 1 ขวดแล้วเดินกลับที่พัก ขอให้พนักงานจัดโต๊ะอาหารสำหรับ 3 คน รอเพื่อนฝรั่งมากินมื้อค่ำด้วยกัน             พระอาทิตย์คงตกดินไปแล้ว บัดนี้ท้องฟ้าทางทิศตะวันตกถูกฉาบด้วยสีดำทะมึนมาจากฝั่งแผ่นดินสุราษฎร์ธานี ฝนกำลังจะมาถึงเกาะพะงันเร็วๆ นี้ ที่มาถึงก่อนคือลมแรง ผมย้ายโต๊ะเข้าด้านใน 2 ครั้งเพื่อหนีฝนสาด ความจริงไม่ว่าจะย้ายไปไหนก็หนีไม่พ้น และแล้วผู้หญิงฝรั่ง 2 คนก็เดินเข้ามา             เมลานี เพื่อนชาวดัตช์ของผม พร้อมกับเพื่อนใหม่บนเกาะของเธอชื่อเทรซี่ มาจากออสเตรเลีย เมลานีอายุประมาณ 35 ปี ส่วนเทรซี่คงเกิน 45 ไปแล้วพอสมควร ทั้งคู่เนื้อตัวเปียกฝนแต่ไม่ถึงกับชุ่มโชก ผมสวมกอดกับเมลานีและจับมือกับเทรซี่ จากนั้นเราแก้ปัญหาเรื่องฝนด้วยการย้ายไปนั่งโต๊ะบริเวณระเบียงหน้าห้องพัก ผมเข้าไปหยิบผ้าเช็ดตัวผืนที่ยังไม่ได้ใช้มาให้ทั้งคู่เช็ดเนื้อตัว พนักงานจากประเทศเพื่อนบ้านเดินตามไปรับรายการอาหาร สองสาวเป็นมังสวิรัติ ผมจึงขอเป็นมังสวิรัติตามพวกเธอหนึ่งมื้อ             ผมรู้จักเมลานีเมื่อ 5 ปีก่อน เธอไม่กลับเนเธอร์แลนด์มาเกือบ 8 ปีแล้ว เมื่อก่อนทำงานในบริษัทเอเยนซีโฆษณา ตอนอยู่เมืองไทยก็ทำงานแบบออนไลน์ส่งไปทางโน้น ประมาณ 3 ปีที่แล้วเธอย้ายไปเป็นครูสอนภาษาอังกฤษที่เวียดนามและอยู่ยาวกระทั่งเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมาเธอเดินทางมาพักผ่อนที่เกาะพยาม จังหวัดระนอง ก่อนโควิด-19 ระบาด จากนั้นเวียดนามปิดประเทศ เธอกลับไปไม่ได้ อยู่เกาะพยามหลายเดือนจนฝนเริ่มตกถี่ก็ย้ายฝั่งทะเลมายังเกาะพะงัน ผมสงสัยว่าเธอเอาเงินที่ไหนมาใช้จ่ายตั้งแปดเก้าเดือนโดยไม่ได้ทำงาน เมลานีตอบว่าช่วงหลังเธอสอนภาษาดัตช์ผ่านโปรแกรมออนไลน์ให้กับชาวต่างชาติในเนเธอร์แลนด์ แต่รายได้ก็ไม่เพียงพอ ต้องขอให้พ่อส่งเงินมาให้ ฝ่ายเทรซี่ดูจะมีฐานะ เจ๊แกอยู่มาเรื่อยๆ จนเพิ่งคิดจะสอนภาษาอังกฤษออนไลน์หลังจากได้รู้จักกับเมลานี             มื้อค่ำหมดไปแล้ว เราคุยกันอยู่อีกนานฝนก็ยังไม่หยุด บทสนทนาเข้าสู่นู้ดบีชโดยการนำของเทรซี่ เจ๊แกเป็นหนึ่งในคนที่ไปเปลือยกายว่ายน้ำที่นั่น ถนัดในช่วงเช้าตรู่ ตอนที่ยังไม่ค่อยมีคน ไม่ใช่เพราะขี้อาย แต่เพราะน้ำทะเลยังเย็นฉ่ำ ให้ความสดชื่นในการเริ่มต้นวันใหม่ เทรซี่เอ่ยปากชวนผมไปร่วมว่ายน้ำหากว่ามีโอกาส ผมเฉไฉไปว่าไม่ชอบเล่นน้ำทะเลและรีบเปลี่ยนเรื่องคุย             หลัง 4 ทุ่ม ฝนยังไม่หยุด ทั้งคู่จำต้องเดินฝ่าสายฝนไปขี่มอเตอร์ไซค์กลับที่พักซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่ร้อยเมตร             ส่วนผมมีความคิดที่จะกลับไปยังบาร์เล็กๆ ริมหาดแห่งนั้น.                 https://www.thaipost.net/main/detail/77239 ท่องเที่ยว, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาศ, เกาะพงัน, เกาะพะงันในคืนวันโควิด-19, เบื้องหน้าที่ปรากฎ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20191229/image_big_5e088baf5c3e6.jpg