38004 08/06/2019 17:38 08/06/2019 17:36 เกียวโต-นาโกยะ และความหวาดผวากลางอากาศ ตรอกพอนโตโช อีกสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ของนครเกียวโต    เป็นเวลาเย็นมากแล้วตอนที่เรากลับมาถึง Kaede Guesthouse ผมถามพนักงานต้อนรับว่าชื่อที่พักออกเสียงอย่างไร เพราะผมเผลอพูดออกไปว่า “เกด” เธอตอบว่า “คาเอเดะ” เรารับกระเป๋าที่ฝากไว้ตั้งแต่เข้าเช็กอินเมื่อตอนสายๆ แล้วก็ขึ้นไปยังห้องพักรวม 6 เตียง ซึ่งเตียงเป็นแบบ 2 ชั้น 3 คู่ ตั้งเรียงติดกันตามยาวโดยมีผนังกั้น เราได้เตียงคู่ด้านในสุด             หนุ่มตี๋ 2 คนแต่คงไม่ได้มาด้วยกันได้ 2 เตียงนอก เตียงกลางเป็น 2 สาวพูดภาษาอังกฤษสำเนียงคนอังกฤษ คนหนึ่งหน้าตาเป็นอังกฤษแท้ อีกคนเป็นสาวหมวยที่คงเกิดหรือไม่ก็เติบโตในอังกฤษมาตั้งแต่เด็ก ทั้งคู่มาด้วยกัน             ตอนหลังผมมีโอกาสได้ถามสาวอังกฤษว่ามาจากไหน เธอตอบว่า “ลั้นดัน” ด้วยสีหน้าภาคภูมิใจในความเป็นคนเมืองหลวง แทนที่จะตอบว่าอิงแลนด์ หรือยูเค ขยายความต่อว่าเธอกับเพื่อน (สาวหมวย) เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยจึงเดินทางท่องเที่ยวเพื่อฉลองปริญญาก่อนกลับไปหางานทำ             เราอาบน้ำเสร็จก็ลงไปกินบะหมี่ที่ชั้น 2 ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนกลางขนาดกว้างขวางสำหรับนั่งเล่น และกินอาหาร เพื่อนร่วมทางของผมกินบะหมี่ถ้วยที่ซื้อจากร้าน Lawson ใกล้ๆ ที่พัก ส่วนผมกินบะหมี่ถ้วยที่ซื้อเพราะต้องการแตกแบงค์ย่อยตั้งแต่ก่อนขึ้นรถไฟที่ยามาโตะโคริยามะเมื่อวันก่อน เช่นเดียวกับนักท่องเที่ยวอีกหลายคนที่ซื้ออาหารจากภายนอกมากิน โดยเฉพาะพวกที่เดินทางคนเดียว มีกลุ่มคนหนุ่มจากบราซิลกลุ่มใหญ่คอยส่งเสียงครื้นเครงอยู่เป็นระยะเพราะกำลังเล่นไพ่กันอยู่ ตรอกพอนโตโชยามสนธยา ภาพเมื่อ 3 ปีก่อน             อากาศคืนนี้ไม่หนาวเท่าไหร่ เราเดินประมาณ 1 กิโลเมตรไปยังโซนดื่มกินใกล้ๆ แม่น้ำคาโมกาวะ “บาร์มามุ” อยู่บนชั้น 3 ของตึก New Kiyamachi Building นัทสึกิซังอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์ เธอเงยหน้าขึ้นเพราะรู้ว่ามีคนเปิดประตูร้านเข้ามา อ้าปากค้างแล้วยิ้มต้อนรับ เธอจำผมได้ เช่นเดียวกับซาดะซังแฟนของเธอที่เดินเข้ามาทักทาย             มีลูกค้าลุกไปจากที่นั่งตรงเคาน์เตอร์บาร์  2 คนพอดี ชาย-หญิงที่อยู่ด้านขวามืออัธยาศัยดี หาที่ให้เราวางเสื้อแจ็คเก็ต ส่วนคู่ซ้ายมือออกไปทางสนุกสนาน โดยเฉพาะผู้ชายที่เป็นมิตรมาก ชอบเดินเข้ามาขอโทษที่ส่งเสียงดัง แล้วก็กอดไหล่ จากนั้นก็ขอชนแก้ว เป็นอย่างนี้ทั้งคืน เห็นได้ชัดว่าเขาเมาตั้งแต่แรกแล้วแต่ก็รักษาอาการให้คงที่ต่อเนื่องได้ยาวนาน ตอนหลังเขาร้องเพลงตามนักร้องในโทรทัศน์ชนิดใส่อารมณ์เต็มที่ จนใครๆ ก็หัวเราะออกมา             ลูกค้าทยอยเข้า-ออก ส่วนมากคิดว่าเราเป็นคนญี่ปุ่น พอรู้ว่าเป็นคนไทยก็จะพยายามพูด “สวัสดีค่ะ” และ “ขอบคุณค่ะ” เกินครึ่งของพวกเขาล้วนเคยไปเที่ยวเมืองไทย คลองทากาเสะ ถนนคิยามาชิ             ผมเริ่มด้วยเบียร์สด สั่งปลาหมึกจิ๋วผัดกับผักคล้ายๆ ขึ้นฉ่าย และทามาโกะยากิ ไข่เจียวแบบหนาใส่ผักหวานมาเป็นกับแกล้ม นัตสึกิทำอาหารใส่จานใหญ่หุ้มด้วยแผ่นพลาสติกใสวางโชว์บนเคาน์เตอร์คืนละสี่-ห้าอย่าง เมื่อมีลูกค้าสั่งก็แค่ตักไปใส่จานเล็ก อุ่นให้ร้อน ตกแต่งอีกนิดหน่อยแล้วก็เสิร์ฟ             กับแกล้มชุดนี้ทำให้อิ่มท้องมาก เพื่อนร่วมทางของผมช่วยกินแค่ไม่กี่คำ ผมเลยต้องเบนเข็มไปยังเส้นทางวิสกี้ สั่งซิงเกิลมอลต์ Yamazaki ตามด้วยเบอร์เบิน Maker’s Mark ก่อนจะผ่อนดีกรีลงมาที่ไฮบอล (วิสกี้ผสมโซดา) อีกสองหรือสามแก้ว กระทั่งร้านปิดตอนเที่ยงคืน ส่วนเพื่อนร่วมทางของผมดื่มเฉพาะเบียร์สดและไฮบอล ซาดะซังลดราคาจาก 8 พันกว่าเยนให้เหลือ 8 พันถ้วน เราร่ำลากันอยู่นานกว่าจะได้ออกจากร้าน แล้วตัดสินใจเดินกลับที่พักทันที   สัตว์ปีกและน้ำใสในวันอากาศดีบนถนนร่มรื่น             เช้าวันต่อมาต้องตื่นขึ้นเพราะเสียงกรอบแกรบของถุงพลาสติกและเสียงรูดซิปกระเป๋าที่ไม่รู้จักหยุดหย่อนของสองหนุ่มตี๋ คนหนึ่งเก็บของเสร็จอีกคนก็เก็บต่อ ส่วนสองสาวผู้ดีลุกออกไปก่อนแล้ว เราลงไปกินมื้อเช้าที่มีขนมปัง แยมต่างๆ และกาแฟร้อน จากนั้นก็เช็กเอาต์ ฝากกระเป๋าไว้กับรีเซ็พชั่นแล้วออกไปเดินเล่นในตรอกพอนโตโช ตั้งอยู่ระหว่างสองถนนใหญ่ ชิโจดอริทางทิศใต้และซันโจดอริทางทิศเหนือ ไม่ไกลจากที่เราดื่มเมื่อคืน             ตรอกพอนโตโช (Ponto-cho) ความยาว 600 เมตรนี้ตั้งอยู่ริมแม่น้ำโคโมกาวะทางฝั่งตะวันตก ปรากฏหลักฐานว่ามีมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 เป็นย่านที่ให้กำเนิดละครคาบูกิโดยสตรีนาม “อิซุโมะ โน โอคุนิ” หอนางคณิกาก็เคยเป็นที่ขึ้นชื่อในตรอกพอนโตโช ปัจจุบันมีร้านอาหาร ร้านน้ำชา บาร์ และที่พัก อยู่บนสองฝั่งของตรอกที่มีความกว้างของทางเดินเพียงประมาณ 2 เมตร ถนนคิยามาชิ นครเกียวโต ลักษณะสถาปัตยกรรมดั้งเดิมและวัฒนธรรมการให้ความบันเทิงของเกอิโกะ (เกอิชา) และไมโกะ (เกอิชาฝึกหัด) ได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดี ไม่ต่างจากย่านกิอองที่อยู่อีกฝั่งของแม่น้ำ ส่วนปลายของตรอกที่จะออกไปยังถนนซันโจดอริมีโรงละครคาบูเรนโจสำหรับการแสดงของเกอิโกะและไมโกะ เรียกว่า “คาโมกาวะ โอดอริ” ผสมผสานระหว่างการแสดงละครคาบูกิ การเล่นเครื่องดนตรีโบราณ การร้อง และการเต้นรำ จัดขึ้นปีละ 2 ครั้ง ในฤดูใบไม้ผลิครั้งหนึ่ง และอีกครั้งในฤดูใบไม้เปลี่ยนสี ดึงดูดผู้ชมได้มากทีเดียว ทั้งชาวญี่ปุ่นและต่างชาติ ที่มาของชื่อพอนโตโชเป็นไปได้ว่ามาจากคำว่า “Ponte” ในภาษาโปรตุเกส แปลว่า “สะพาน” หรือ “Point” ที่แปลว่า “จุด” และ “สถานที่” ในภาษาอังกฤษ ส่วน “Cho” ในภาษาญี่ปุ่นแปลว่า “ถนน” และ “เมือง”             ผมพยายามมองหาป้ายชื่อ “Dylan Bar” ที่เคยมานั่งเมื่อครั้งก่อน แต่ไม่เห็น อาจจะเปลี่ยนชื่อหรือเลิกกิจการไปแล้ว เราเดินจนเกือบสุดตรอก มีทางเชื่อมกับถนนคิยามาชิเราก็เลี้ยวซ้ายไป แล้วเดินวกกลับลงมายังทิศใต้ ถนนเส้นนี้เลียบขนานไปกับคลองทาคาเสะ ถนนขนาบทั้งสองฝั่งคลองในช่วงแรกก่อนจะเหลือเส้นเดียวเมื่อผ่านไปได้ราว 200เมตร ปลูกซากุระไว้เป็นแถวยาว เป็นจุดชมซากุระบานในเขตใจกลางเมืองที่นักท่องเที่ยวชื่นชอบ               เราเดินจนถึงถนนชิโจดอริแล้วก็เลี้ยวขวาไปไปตามถนนเส้นนี้ ย่านนี้เรียกว่าชิโจ-คาวารามาชิ เพื่อนร่วมทางของผมแวะซื้อกระเป๋ายี่ห้ออเนลโลให้ลูกสาว ก่อนจะเดินตัดเข้าซอยเล็กๆ ซอยหนึ่งเพื่อกลับที่พัก ผมเห็นร้านขายอาหารกล่องหรือเบนโตะก็แวะเข้าไป สตรีสูงวัยเป็นคนขาย เลือกได้กล่องหนึ่งเพื่อไว้กินก่อนขึ้นรถบัส มีข้าวสวย ปลาทอด ไข่เจียวญี่ปุ่น และผัดผัก ราคากล่องละ 480 เยน แต่เนื่องจากหิวมากก็แวะซื้อเนื้อไก่ชุบแป้งทอดลักษณะเป็นแผ่นแบนๆ จากร้าน Lawson มาชิ้นหนึ่งแล้วกินรองท้องทันที             รับกระเป๋าแล้วเราก็เดินไปนั่งรถไฟไต้ดินเข้าสถานีเกียวโต ทันเวลาหาที่นั่งกินเบนโตะ ส่วนเพื่อนร่วมทางของผมได้ขนมปังจากร้านในห้างของสถานีไว้ประทังท้องแล้วขอไปสูบบุหรี่ตรงจุดที่เขากำหนดไว้ ผมกำชับให้ไปยังจุดจอดรถบัสให้ตรงเวลา ตอนนี้เหลือเวลาประมาณ 3 นาทีเท่านั้น วัดบุกโคจิ นครเกียวโต             รถบัสของบริษัท Meitetsu จอดอยู่ที่ป้าย JR1 เรียบร้อยแล้ว เจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบของบริษัทยืนอยู่หน้าประตูรถ มีกระเป๋าเดินทางแบบล้อเลื่อนตั้งเรียงกันอยู่หลายใบ ผมเข้าใจว่าคงจะรอนำขึ้นรถคันนี้ เช่นเดียวกับคนที่เข้าคิวอยู่สาม-สี่คนก็น่าจะเป็นผู้โดยสารของรถคันนี้ ผมเข้าไปต่อหลังพวกเขา แต่พอเหลือเวลา 1 นาทีก่อนรถจะออกตามกำหนด กลุ่มคนที่ว่าเดินออกไปเสียเฉยๆ แล้วกระเป๋าเหล่านี้เป็นของใครกัน โชคดีที่มีผู้โดยสารคนหนึ่งเดินมายื่นตั๋วให้เจ้าหน้าที่แล้วเขาก็ขึ้นรถไป ผมจึงรู้ว่ากระเป๋าพวกนี้ไม่ใช่ของรถคันนี้ ที่เก็บกระเป่าใต้ท้องรถปิดลง ผมรีบเดินเข้าไปยื่นตั๋วให้เจ้าหน้าที่บ้าง ขอให้เปิดที่เก็บกระเป๋าใหม่ และบอกว่าอย่าเพิ่งออกรถเพราะมีเพื่อนผมอีกคน เขาดูนาฬิกาข้อมือและแสดงสีหน้าไม่ค่อยพอใจ ทันไดนั้นเพื่อนร่วมทางของผมก็วิ่งมาพอดี เขาก็พยักหน้า เลยอดรู้ว่าถ้าจังหวะนั้นเพื่อนร่วมทางผมยังไม่โผล่มาเขาจะรอหรือออกรถไปเลย จากสถานีเกียวโต สถานีที่มีอาคารสถานีใหญ่สุดเป็นอันดับ 2 ของประเทศ ไปยังสถานีนาโกยะ สถานีที่มีอาคารสถานีใหญ่สุดเป็นอันดับ 1 ระยะทางประมาณ 140 กิโลเมตร รถบัสวิ่งบนถนนไฮเวย์ ใช้เวลาเดินทาง 2 ชั่วโมง 40 นาที แวะจอดให้ผู้โดยสารเข้าห้องน้ำและกินอาหารว่างที่จุดพักรถ 1 ครั้ง โดยเพื่อนร่วมทางของผมกลับขึ้นรถเป็นคนสุดท้ายอย่างฉิวเฉียดเหมือนเคย เรานั่งรถไฟใต้ดินจากสถานีนาโกยะ สาย Sakura Dori แล้วต่อสาย Meijo ไปโผล่ที่สถานี Kamimaesu เดินไปยังย่านโอสึ ทันทีที่เข้าสู่โอสึช็อปปิ้งอาเขต เพื่อนร่วมทางของผมก็เข้าไปยังร้านขายกระเป๋าแล้วเดินออกมาบอกว่าไม่น่าซื้อที่เกียวโตเลย กระเป๋ารุ่นเดียวกันที่ซื้อให้ลูกสาว ร้านนี้ถูกกว่าตั้งเยอะ จุดพักรถบนถนนไฮเวย์ เส้นทางเกียวโต-นาโกยะ ที่พักของเราชื่อ Trip & Sleep Hostel ผมจองห้องสำหรับ 2 คนไว้ ในห้องมีเตียง 2 ชั้น หลังจากเช็กอิน เก็บกระเป๋าเสร็จเราก็ลงไปถามรีเซ็พชั่นอายุน้อย ชายหนึ่ง-หญิงหนึ่ง ว่าอาหารขึ้นชื่อของนาโกยะคืออะไร ทั้งคู่ตอบว่า “มิโสะคัตสึ” หมูชุบแป้งทอดราสซอสมิโสะแบบเข้มข้น ฝ่ายชายที่ออกท่าทางเก้งน้อยอย่างเห็นได้ชัดอธิบายทางเดินไปยังร้านดังชื่อ Yabaton แบบตั้งใจนำเสนอ เราเดินราวครึ่งกิโลก็ถึงร้านตอนประมาณ 6 โมงครึ่ง ร้านมี 2 ชั้น ชั้น 1 เป็นแบบเคาน์เตอร์นั่งหน้าครัว โชคดีเหลือเกินที่ว่าง 2 ที่พอดี หลังจากนั้นไม่กี่นาทีผมหันไปเห็นคิวต่อยาวเฟื้อยอยู่นอกร้าน พนักงานสาวสวยเข้ามาถามว่ามาจากประเทศอะไร ผมก็นึกว่าตัวเองเสน่ห์แรง ตอบว่า “ไทยแลนด์” เธอสนองตอบด้วยการหยิบเมนูภาษาไทยมาให้ มิโสะคัตสึด้ง ข้าวหน้าหมูชุบแป้งทอดราดซอสมิโสะเข้มข้น มีเครื่องเคียงเป็นกะหล่ำซอย ขิงดอง และมิโสะซุป อร่อยตามคำยอของน้องเก้งน้อยจริงๆ ราคาจานละ 1,300 เยน เป็นเมนูที่เขียนกำกับไว้ว่า No.1 Popular    ขากลับมายังที่พัก ร้านจำหน่ายสุราชื่อ Liquor Off ที่เต็มไปด้วยวิสกี้ประเภทต่างๆ ทั้งจากญี่ปุ่นและหลายประเทศทั่วโลกได้ปิดประตูลงแล้ว เราจึงต้องพึ่งซุปเปอร์มาร์เก็ตใกล้ๆ นอกจากเครื่องดื่มแล้วเราก็ยังพบขุมทรัพย์ของแห้งจำพวกขนมต่างๆ บะหมี่ ชาและกาแฟที่กระหน่ำลดราคา ชนิดเงินสดเหลือเท่าไหร่ต้องกวาดให้เกลี้ยง   สิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำย่านโอสึช็อปปิ้งอาเขต เมืองนาโกยะ กลับไปยังที่พัก ได้รับการชักชวนจากหนุ่มเกาหลีใต้ให้นั่งดื่มด้วยกัน เขาเขียนนิยายแนวแฟนตาซีพิมพ์จำหน่ายมาแล้ว 6 เล่ม ล่าสุดกำลังเขียนเกี่ยวกับดินแดนสมมติประเทศหนึ่งที่ประชาชนไม่ใช้เงินในการดำรงชีวิต หากแต่ซื้อขาย แลกเปลี่ยน เลี้ยงปากท้องด้วยบทกวีแทน แต่เขาก็ยอมรับว่ายากมากที่จะทำให้เป็นเรื่องที่อ่านได้อย่างไหลลื่น  ผมกับเพื่อนร่วมทางขึ้นนอนตอนตี 1 และตื่นตามเสียงนาฬิกาปลุกเวลาตี 5 ครึ่ง เราต้องไปให้ถึงสนามบินประมาณ 7 โมง สาเหตุที่เลือกเดินทางกลับกรุงเทพฯ จากนาโกยะก็เพราะเมื่อเทียบช่วงเวลาเดียวกันตั๋วราคาถูกกว่าบินกลับจากโอซาก้าถึงครึ่งหนึ่ง เราคืนกุญแจที่โต๊ะรีเซ็พชั่น (ยังไม่มีใครมาทำงาน) แล้วเดินออกไปนั่งรถไฟใต้ดิน ผมสอดตั๋วเข้าเครื่องตอนขาเข้าแล้วลืมหยิบออกมา พอจะออกที่ปลายทางต้องซื้อตั๋วใบใหม่ราคา 200 เยน จากนั้นต่อรถไฟไปยังสนามบิน Centrair Chubu Airport ป้ายในสถานีรถไฟเขียนไว้ 2 ราคา คือ 810 เยน และ 1,170 เยน เราเลือกซื้อแบบ 810 เยน เพราะเงินสดเหลืออยู่ประมาณแค่นั้น รอที่ชานชาลาไม่ถึงนาทีรถไฟก็เข้าเทียบจอด เขียนไว้ข้างตัวรถว่า Limited Express ผมลังเลนิดหนึ่งแต่ก็เดินเข้าไป เรื่องที่กังวลกลายเป็นความจริง ตั๋วที่เราซื้อไม่ใช่ของรถด่วนขบวนนี้ เจ้าหน้าที่เดินมาตรวจตั๋วผู้โดยสารทุกคน เขามีตั๋วหลายใบในมือพร้อมกระเป๋าเงินทอน เข้าใจว่ามีคนขึ้นผิดคันกันอย่างปกติ หรือกรณีที่ใครซื้อตั๋วถูกแต่เกิดรีบขึ้นมาก็ใช้บริการได้ ค่อยจ่ายเพิ่มในรถ แต่ตอนนี้ผมมีเศษไม่ถึง 100 เยนด้วยซ้ำ ผมถามเจ้าหน้าที่ว่ารับบัตรเดบิตไหม เขาส่ายหน้า เพื่อนร่วมทางของผมค่อยๆ หยิบเหรียญออกมานับใส่มือเจ้าหน้าที่ เราต้องจ่ายเพิ่มอีกคนละ 360 เยน ลุ้นกันใจหงายใจคว่ำ ปรากฏว่ามีแทบจะพอดี จ่ายแล้วเหลือไม่กี่สิบเยน และต้องลุ้นกันอีกคำรบระหว่างนั่งบนเครื่องบิน เพื่อนร่วมทางของผมเก็บพาวเวอร์แบงค์ชาร์จโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าที่โหลดใต้ท้องเครื่อง ผมเปิดอ่านข้อมูลความเสี่ยงระหว่างรอเครื่องขึ้น สรุปได้ว่าความดันอากาศขณะบินอาจทำให้พาวเวอร์แบงค์ระเบิดและติดไฟได้ ซึ่งหากเกิดขึ้นในห้องผู้โดยสารก็จะสามารถช่วยกันดับทัน แต่ถ้าระเบิดในที่เก็บสัมภาระใต้ท้องเครื่องก็เสี่ยงอันตรายอย่างยิ่ง เพราะไม่มีใครอยู่ในนั้น แม้ตอนอยู่บนเครื่องจะง่วงขนาดไหนแต่ผมก็แทบไม่ได้หลับ และนี่ก็คือสาเหตุที่ผมไม่เปิดเผยชื่อแซ่ของเพื่อนร่วมทางตลอดการเขียนถึงทริปนี้.   https://www.thaipost.net/main/detail/38004 ททท., ท่องเที่ยวญี่ปุ่น, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาศ, เที่ยวญี่ปุ่น, เบื้องหน้าที่ปรากฏ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg 36764 25/05/2019 18:30 25/05/2019 18:29 ปราสาทโคริยามะและบาร์ทาโก ตัวปราสาทโคริยามะในปัจจุบันเหลือแค่ฐานหิน            หากเอ่ยนาม “โคริยามะ” ขึ้นมา หลายคนอาจเข้าใจว่าเป็นเมืองใหญ่ในจังหวัดฟุกุชิมะ ทางเหนือของเกาะฮอนชู เมืองโคริยามะในจังหวัดนาราจึงมีคำว่า “ยามาโตะ” นำหน้าด้วย เพราะในอดีตเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดยามาโตะ ซึ่งยามาโตะยังเป็นชื่อราชวงศ์ของญี่ปุ่นที่ยืนยาวมาจนถึงปัจจุบัน ทว่า “ปราสาทโคริยามะ” ใช้ชื่อนี้โดยไม่ต้องเติมยามาโตะเข้าไป                 ปราสาทโคริยามะอยู่ห่างจากอพาร์ตเมนต์ของฮิโรกิแค่กิโลเมตรกว่าๆ ฮิโรกิออกไปทำงานตั้งแต่เช้าแล้ว ผมและเพื่อนร่วมทางออกจากอพาร์ตเมนต์ของเขาเวลาใกล้ๆ เที่ยง ยังคงเก็บกระเป๋าไว้ที่อพาร์ตเมนต์เพื่อความสะดวกสบายในการเดินเหิน                 รถไฟของบริษัทคินเท็ตสึวิ่งผ่านหน้าทางเข้าปราสาท หลังรางรถไฟเป็นซุ้มประตูชั่วคราวสีชมพู เขียนเชิญชวนเที่ยวงาน Oshiro Matsuri งานฉลองปราสาทครั้งที่ 59 ระหว่างวันที่ 27 มีนาคม ถึง 4 เมษายน 2562 ขณะนี้อยู่ในช่วงเวลาของเทศกาลพอดี คูน้ำและกำแพงหินนอกปราสาทโคริยามะ                 ก่อนจะลอดซุ้มประตูนี้ไป ทางด้านซ้ายมือเต็มไปด้วยซากุระที่ดอกกำลังบานสะพรั่งอยู่ในสวนเล็กๆ มีทางเดิน 2 เลน ตกแต่งด้วยโคมไฟสีขาว เสาสีแดง รอสร้างสีสันให้กับงานในเวลากลางคืน เราแวะไปถ่ายรูปครู่หนึ่งก็เดินเข้าสู่เขตปราสาท                 ผ่านซุ้มประตูไปไม่ไกลก็เห็นแถวยาวนับร้อยเมตรของแผงลอยขายอาหาร ของเล่น และของที่ระลึก มีคนใส่เสื้อหนาวมาเดินเที่ยวกันไม่ค่อยหนาตานัก คงรอให้ถึงเวลาเย็นย่ำเสียก่อน                  เรายังไม่ได้กินอะไรกันมา ผมเห็นขนมไทยากิ หรือขนมรูปปลาไส้ถั่วแดงกวน ก็รีบซื้อรองท้องทันที เพื่อนร่วมทางของผมซื้อไก่คาราเกะมา 1 ถ้วยกระดาษ เขาว่ารสชาติไม่ตกมาตรฐาน อร่อยดีแต่ไม่มาก                  มีอ่างปลาทองแซมๆ อยู่ในงานออกร้าน เด็กๆ พากันเข้าไปช้อนปลาทองด้วยสวิงเล็กๆ ที่เป็นอย่างนี้ก็เพราะเมืองยามาโตะโคริยามะมีชื่อเสียงในการเลี้ยงปลาทองมาอย่างยาวนาน และถือเป็นสัตว์สัญลักษณ์ประจำเมืองเลยทีเดียว เมืองนารามีรูปกวางบนฝาท่อระบายน้ำตามถนนหนทาง เมืองยามาโตะโคริยามะก็มีรูปปลาทองอยู่ทั่วเช่นกัน อ่างปลาทองในงานออกร้านของเทศกาลเที่ยวปราสาทโคริยามะ                 สำหรับปราสาทโคริยามะนั้นสร้างขึ้นเมื่อเกือบ 500 ปีก่อน แต่ถูกทำลายลงในยุคการปฏิรูปสมัยเมจิ เหลือเพียงกำแพงหินและคูน้ำล้อมรอบปราสาท มีการสร้างประตู ป้อมปืน และหอคอยขึ้นมาใหม่บางส่วน รวมถึงสะพานข้ามคูน้ำบางจุด แต่ตัวปราสาทคงเหลือแต่ฐานหิน 2 ชั้น มีไว้ให้คนขึ้นไปดูวิวเมือง                 ซากุระที่ปลูกเอาไว้เป็นจำนวนมากออกดอกบานเต็มที่ในช่วงนี้พอดี โคมไฟบนเสาสีแดงอยู่ทั่วริมทางเดิน รักษาระยะห่างระหว่างต้นแค่สอง-สามเมตร สนามเด็กเล่นตั้งอยู่ใกล้ๆ ห้องน้ำสาธารณะ ที่มุมหนึ่งมีเวทีถาวรพร้อมหลังคา ยกพื้นสูงประมาณ 2 ศอก ตรงข้ามคือม้านั่งหลายตัวตั้งเรียงกันเป็นแถวสำหรับนั่งชมการแสดง คาดว่าจะเริ่มในช่วงเย็นเป็นต้นไป แถวร้านค้ายาวเหยียดในงาน Oshiro Matsuri                 เราเดินวนเข้าไปตามทางเดินเล็กๆ สู่พื้นที่ชั้นใน แต่ตัดสินใจไม่ขึ้นไปบนฐานของปราสาท เพราะต้องเดินวนอีกยาว ยิ่งเข้าไปใกล้กลับรู้สึกยิ่งไกลออกไป                 ออกจากปราสาทแล้วเราก็เดินต่อไปยังสถานีรถไฟโคริยามะของบริษัทคินเท็ตสึที่อยู่ห่างออกไปประมาณ 600 เมตร หากจะขึ้นจากสถานีโคริยามะของบริษัทเจอาร์เราต้องเดิน 1 กิโลเมตรกว่า ตั้งอยู่ใกล้อพาร์ตเมนต์ของฮิโรกิ แต่ปัญหาของบริษัทคินเท็ตสึคือต้องไปเปลี่ยนรถไฟที่สถานี Yamato-Saidaiji แล้ววิ่งผ่านพระราชวังเฮโจะ ซึ่งเป็นพื้นที่มรดกโลก เข้าสู่สถานี Kintetsu-Nara                 เราเลือกซื้อของฝาก กินมื้อเที่ยง (ตอนบ่ายแก่ๆ) และกาแฟบนถนน Sanjo Dori แล้วเดินไปยังสถานีรถไฟนาราของบริษัทเจอาร์เพื่อกลับสถานีโคริยามะ และเดินอีกนิดไปอพาร์ตเมนต์ของฮิโรกิ ด้วยวิธีนี้จะทำให้เราเดินโดยรวมเท่าๆ กับเดินตรงจากปราสาทโคริยามะสู่อพาร์ตเมนต์ แต่ยังได้เที่ยวตัวเมืองนาราเป็นของแถม  โชคดีที่ได้ไปเยือนในช่วงซากุระบานเต็มที่                 ผมคืนกุญแจให้กับเอมิซัง-ภรรยาของฮิโรกิ แล้วลาเธอกับเจ้าชายน้อยยูตะวัย 3 เดือนออกมา ขึ้นรถไฟจากสถานีโคริยามะสู่สถานีโอซากา ต่อโอซากาลูปไลน์ไปยังสถานีเทนโนจิ แล้วเดินไปเช็กอินที่ Park Inn รวมเวลาเดินทางประมาณ 1 ชั่วโมง                 ห้องพักที่ผมได้จองไว้ตั้งแต่เมื่อคืนเป็นแบบห้องเดี่ยว แต่ใช้ห้องน้ำรวม ตกคืนละประมาณ 500 บาทเท่านั้น ถูกกว่า Hotel Raizan ที่อยู่ตรงข้ามกัน ซึ่งเราเคยพัก 300-400 บาท แต่ที่พักใหม่ของเราไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันแบบ Hotel Raizan และห้องน้ำไม่สะอาดเท่า แต่เห็นว่าพรุ่งนี้เช็กเอาต์ตั้งแต่เช้าตรู่คงไม่เป็นไร มุมพักผ่อนในปราสาทโคริยามะ                 ผมลงไปอาบน้ำในห้องอาบน้ำรวมที่มีลักษณะแบบ “เซนโต” ซึ่งเป็นการใช้น้ำประปา ไม่ใช่น้ำจากธรรมชาติแบบ “ออนเซ็น” โดยห้องอาบน้ำนี้ไม่ได้แยกชาย-หญิง แต่ได้แบ่งช่วงเวลาการใช้ไว้ จำได้คร่าวๆ ว่าเวลาเย็นๆ จนถึงค่ำเป็นช่วงเวลาของผู้ชาย และหลังจากนั้นเป็นช่วงเวลาของผู้หญิง                 เพื่อนร่วมทางของผมเลือกที่จะเอนหลังพักผ่อนอยู่ในห้องของเขา เนื่องจากเขามีรอยสักบริเวณแขน เกรงว่าจะไม่สุภาพต่อสายตาผู้พบเห็น เกินครึ่งของห้องอาบน้ำรวมในญี่ปุ่นยังไม่อนุญาตให้คนที่มีรอยสักใช้บริการเพื่อกันสมาชิกแก๊งยากูซ่าออกไป แม้ว่าในปัจจุบันประมาณ 30 เปอร์เซ็นต์ จะอนุโลมแล้วก็ตาม และห้องอาบน้ำตามโรงแรมที่พักก็น่าจะอยู่ในกลุ่มนี้ บางทีเพื่อนร่วมทางของผมยกกฎเกณฑ์รอยสักมาอ้างก็เพื่อที่จะไม่อาบน้ำมากกว่า                 ตอนผมเข้าไปใช้บริการมีแขกอยู่คนหนึ่งซึ่งกำลังจะอาบเสร็จพอดี ผมล้างตัวแล้วลงไปแช่ก็สะดุ้งโหยงเหมือนโดนน้ำร้อนลวก น้ำในอ่างร้อนกว่าปกติอยู่มากโข พยายามอยู่พักใหญ่ก็แช่ได้แค่ช่วงขา ไม่สามารถลงไปทั้งตัวได้ ขึ้นจากอ่างก็ยังรู้สึกร้อนที่ขาเหมือนจะพอง หันไปเห็นก๊อกน้ำร้อนไหลลงอ่างอยู่ก๊อกเดียว ก๊อกน้ำเย็นปิดอยู่ จึงถึงบางอ้อว่าเหตุใดอุณหภูมิจึงเกินเกณฑ์มาตรฐานที่ประมาณ 38-42 องศาไปมาก ผมปิดก๊อกร้อนแล้วเปิดเฉพาะก๊อกเย็นอยู่นานก็ไม่ได้ทำให้น้ำเย็นลงสักเท่าไหร่ ตัดสินใจอาบจากฝักบัวแล้วกลับขึ้นห้องพัก ทางเดินออกจากเขตปราสาทโคริยามะ                 เพื่อนร่วมทางของผมเคาะประตูแล้วเปิดเข้ามาแจ้งว่า “ไปกินอาหารไทยกันเถอะ” ผมใคร่รู้อยู่สอง-สามวันแล้วว่าเขาจะอยู่โดยไม่มีอาหารไทยตกถึงท้องได้กี่วัน เขาบอกว่า “เลี้ยงเอง” เพราะรู้ว่าผมอยู่ได้ทั้งปีโดยไม่พึ่งอาหารไทยเลยก็ยังได้                 เขาหาข้อมูลร้านอาหารไทยในโอซากาไว้แล้วระหว่างที่ผมลงไปผจญกับน้ำร้อน ร้านที่มีนักท่องเที่ยวชาวไทยแนะนำในสังคมออนไลน์ชื่อว่า “Tai Thai” ตั้งอยู่ในย่านนัมบะ เรานั่งรถไฟใต้ดินไปโผล่ที่สถานีนัมบะแล้วเดินอีกครึ่งกิโลเมตรก็ถึง หน้าร้านมีป้ายไฟรูปธงชาติไทยที่มีช้างสีขาวในวงกลมสีแดง ผสมระหว่างธงชาติในอดีตและปัจจุบัน ภายในร้านขนาดกะทัดรัดตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้แกะสลักลายไทยและสิ่งของประดับที่นำไปจากเมืองไทย                 สตรีญี่ปุ่นพูดภาษาไทยได้ อายุประมาณ 50 ปี ทำหน้าที่เดินโต๊ะ ส่วนพ่อครัวและผู้จัดการเป็นคนไทย จึงเป็นไปได้ว่าสตรีชาวญี่ปุ่นท่านนี้อาจจะเป็นคนรักของชาวไทยคนใดคนหนึ่ง โต๊ะข้างเราเป็นชาวญี่ปุ่น 2 คน สั่งอาหารมาเต็มโต๊ะ ตอนนี้กินใกล้จะเสร็จแล้วจึงเน้นคุยและดื่มเบียร์ (จนกระทั่งเราเช็กบิลออกไปแล้วเธอทั้ง 2 ก็ยังดื่มและคุยกันอยู่)                  เพื่อนร่วมทางของผมสั่งข้าวกระเพราะไก่ไข่ดาว ผมดูเมนูแล้วไม่รู้สึกอยากกินอะไรเป็นพิเศษ สั่งข้าวผัดกุ้งและไข่ดาว ราคาอาหารตกจานละ 1,200 เยน เบียร์ไทยยี่ห้อดังทั้ง 2 ก็มีในเมนู แต่เราเลือกสั่งเบียร์สดญี่ปุ่นมาดื่ม ราคาแก้วละ 480 เยน ผมกินข้าวผัดหมดไม่เหลือ แม้จะเอ่ยไว้ก่อนว่ายังไม่คิดถึงอาหารไทย ส่วนเพื่อนร่วมทางของผมคงเอกลักษณ์ไว้เช่นเดิม ถึงจะบ่นว่าร่างกายต้องการอาหารไทย ก็ยังกินเหลือเกือบ 1 ใน 3 ของจาน                 ผู้จัดการเข้ามาพูดคุยกับเรา แกให้บริการที่พักแบบ Airbnb จำนวน 5 แห่งในโอซากา  นับรวมห้องที่อยู่ข้างบนร้านอาหารด้วย ราคาคืนละ 5,000 เยน ระหว่างที่เราคุยกันอยู่ก็มีหนุ่มไทยที่พักอยู่ข้างบนเดินเข้ามาสั่งอาหารขึ้นไปกินในห้อง                 ออกจากร้านอาหารไทยแล้วเราก็เดินหาบาร์ในย่านใกล้เคียง เพื่อนร่วมทางของผมไม่ถูกใจสักร้าน และอากาศเริ่มหนาวขึ้นเรื่อยๆ จึงตัดสินใจลงรถไฟใต้ดินกลับ โผล่ขึ้นมาเดินผ่านร้าน Traveler’s Bar – Osaka Tacos (โอซากาทาโก) ที่ผมเคยด้อมๆ มองๆ เมื่อห้า-หกวันก่อน หน้าประตูร้านในส่วนที่ไม่ใช่บานกระจก อนุญาตให้เขียนอะไรลงไปก็ได้ (เช่นเดียวกับภายในร้าน) หนึ่งในนั้นมีภาษาไทยเขียนไว้ว่า “ขอเป็นข้ารองพระบาททุกชาติไป”   ถนน Sanjo Dori ในตัวเมืองนารา                 ร้านนี้มีลักษณะหน้าแคบ แต่ข้างในลึก เคาน์เตอร์บาร์ตั้งตามยาวร้าน ด้านหลังมีโต๊ะสำหรับนั่งเป็นกลุ่มอยู่สอง-สามตัว เปิดประตูเข้าไปก็ได้รับการกล่าวต้อนรับอย่างเป็นมิตร เจ้าของร้านชื่อ “โชตะ” อัธยาศัยดีมาก พูดภาษาอังกฤษได้คล่องแคล่ว เขาเข้ามาดูแลร้านสัปดาห์ละไม่กี่วัน มีบาร์เทนเดอร์เป็นชาวฝรั่งเศสชื่อ “อาร์โนลด์” เวลากลางวันเข้าคอร์สเรียนภาษาญี่ปุ่น เขายังหนุ่มอยู่มาก แต่เดินทางและทำงานไปพร้อมกันมาหลายประเทศแล้ว พูดออกมาประโยคหนึ่งว่า “ยิ่งเดินทางมากเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้จักตัวเองมากขึ้นเท่านั้น”                 ผมเริ่มด้วยเบียร์สดกิริน แล้วสั่ง House Whisky หรือวิสกี้โปรโมชั่นประจำค่ำคืน คือ Nikka Black Special ราคาแก้วละ 500 เยนเท่านั้น ย่านนี้เป็นย่านที่พักราคาถูกสำหรับแบ็กแพ็กเกอร์ เครื่องดื่มตามบาร์ก็เลยราคาไม่แพงตามไปด้วย จากนั้นลอง Fuji-sanroku วิสกี้ 50 ดีกรีของบริษัทกิริน เมื่อจิบได้ครู่หนึ่งก็รู้สึกได้ถึงไอร้อนพุ่งออกจากรูหู ดับความหนาวได้ชะงัด ช่วงท้ายๆ ต้องลดระดับลงมาที่ไฮบอล หรือวิสกี้ผสมโซดา ส่วนเพื่อนร่วมทางของผมไม่กล้าออกนอกลู่เกินเบียร์และไฮบอล                 ลูกค้าที่นั่งข้างผมชื่อ “ยูซากุ” อายุประมาณ 30 ปี มาจากจังหวัดโทกุชิมะบนเกาะชิโกกุ บอกว่าชีวิตบนเกาะชิโกกุไร้สีสัน มีแต่ผู้สูงอายุ ตัดสินนั่งรถบัส 4 ชั่วโมง เพื่อมาหางานทำในโอซากา เขาเคยไปเมืองไทยหลายครั้ง เวลาเข้าร้านอาหารจะสั่งต้มยำกุ้งกินกับเบียร์ทุกมื้อ                 คุยๆ อยู่เขาก็สั่งนาโชส์มาเป็นกับแกล้มกินกับไฮบอล ชวนให้เรากินด้วย ผมหยิบมาชิ้นหนึ่ง แล้วเขาก็โชว์มิวสิกวิดีโอเพลงไทยแนวลูกทุ่งอินดี้ให้ดูจากโทรศัพท์มือถือ ผมไม่รู้จักเพลงพวกนั้นเลย ส่วนเพื่อนร่วมทางของผมรู้จักบางเพลง                    อาร์โนลด์ต้องกลับที่พักตอนประมาณเที่ยงคืนเพื่อให้ทันรถไฟเที่ยวสุดท้าย ชายผิวดำกล้ามใหญ่เดินเข้าร้านสวนมา มีโอกาสได้คุยกันจึงทราบว่าเขาเป็นทหารเรืออเมริกันที่ประจำการในญี่ปุ่น ชอบคาราเต้มาตั้งแต่เด็ก เขาพูดกับผมเป็นภาษาญี่ปุ่นในตอนแรก พอบอกว่าผมเป็นคนไทยเขาก็พูดถึง “มวยโบราณ” ขึ้นมา และว่าเพื่อนทหารของเขาก็ฝึกอยู่                 โชตะที่อยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์เดินเข้ามาคุยกับเราเป็นระยะ คงเห็นว่าผมสนใจวิสกี้ของญี่ปุ่น จึงให้ข้อมูลร้านจำหน่ายวิสกี้ใกล้ๆ ย่านอุเมดะ เขาซื้อที่นั่นบ่อย มีวิสกี้หลากหลายยี่ห้อและที่หายากๆ ก็จะหาเจอที่ร้านนี้ ผมสารภาพว่าคงไม่มีเวลา เขาก็ยังอุตส่าห์แนะนำว่าระหว่างเส้นทางที่เราจะไปเกียวโตในวันพรุ่งนี้มีโรงกลั่นวิสกี้ Yamazaki ของบริษัทซันตอรี่ตั้งอยู่ มีโปรแกรมทัวร์สำหรับชมและชิมด้วย สถานีรถไฟที่ใกล้โรงกลั่นที่สุดก็ชื่อ Yamazaki                 ผมขอบคุณในคำแนะนำที่จริงใจและจริงจัง บอกเขาว่าอาจจะแวะไป แม้ในใจทราบดีว่ารอบนี้ไม่มีเวลา.     https://www.thaipost.net/main/detail/36764 ปราสาทโคริยามะและบาร์ทาโก, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาศ, เที่ยวญี่ปุ่น, เบื้องหน้าที่ปรากฏ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg 36182 19/05/2019 10:47 18/05/2019 20:36 จากภูเขาถึงภูเขา   เนินเขาวากากุสะ เมืองนารา จังหวัดนารา  เขาวากากุสะ (Wakakusayama) ตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันออกของสวนสาธารณะนารา ห่างจากวัดโทได (Todaiji) ประมาณ 4 กิโลเมตร หากเดินเท้าก็จะใช้เวลาอย่างต่ำ 1ชั่วโมง ตอนนี้ไม่มีใครประสงค์จะเดินขึ้นไปเพราะเย็นมากแล้ว เราออกจากวัดโทไดแล้วเดินไปตามถนนเล็กๆ ระยะทางราว 1 กิโลเมตร ถึงที่จอดรถ ฮิโรกิขับรถพาเราขึ้นเขา ผ่านโค้งไม่กี่โค้ง จ่ายค่าเข้าพื้นที่ให้กับเจ้าหน้าที่อาวุโสที่เป็นอาสาสมัครหลังเกษียณ ไม่กี่นาทีก็ถึงจุดจอด เดินอีก 250 เมตร ถึงเนินเขา ความสูงจากระดับน้ำทะเล342 เมตร มีนักท่องเที่ยวอยู่ไม่มากกระจายอยู่ตามเนินที่โดดเด่น 3 ลูก จับจองพื้นที่มองวิวเมืองนาราเบื้องล่าง กวางชิกะปะปนอยู่ด้วยจำนวนหนึ่งเพราะพวกมันมั่นใจว่าจะมีคนยื่นอาหารให้ คู่บ่าว-สาว ชาวจีน 3 คู่ แยกกันถ่ายภาพกับวิวงาม สงสัยจะเป็นภาพพรีเวดดิ้งที่จะนำไปโชว์แขกเหรื่อในงานแต่ง ส่วนช่างภาพและผู้เป็นธุระจัดการน่าจะมาจากบริษัทเดียวกัน เขาวากากุสะ มองจากประตูซูซากุ พระราชวังเฮียวโจะ เห็นส่วนที่ถูกเผาชัดเจน แม้ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยเมฆเป็นส่วนมากแต่ยังใจดีเว้นช่องไว้ให้ดวงอาทิตย์ได้ส่องแสงเต็มดวงก่อนลาไปเยี่ยมเยือนชาวตะวันตก ช่วงนี้คือนาทีทอง ใครๆ ก็เอากล้องหรือโทรศัพท์มือถือถ่ายภาพกันระรัว ลืมเหล่ากวางน้อยไปชั่วขณะ เห็นได้ชัดว่าเมืองนารามีอาคารบ้านเรือนไม่หนาแน่นนัก ปราศจากตึกสูงระฟ้า นอกจากอุตสาหกรรมในเขตรอบนอกแล้ว นาราก็พึ่งพาการท่องเที่ยวเป็นหลัก มีนักท่องเที่ยวมาเยือนปีละราว 15 ล้านคน และในจำนวนนี้มีประมาณ 1 ล้านคนที่เป็นชาวต่างชาติ ส่วนหนึ่งเดินทางแบบไป-กลับในวันเดียว โดยอาจจะตั้งหลักอยู่ที่โอซาก้าหรือเกียวโต เพราะนั่งรถไฟไม่เกิน 1 ชั่วโมง ป้ายบอกทางในวัดโทได มีภาษาไทยด้วย แต่ไม่ค่อยสมบูรณ์   วากากุสะ แปลว่า “หญ้าอ่อน” เป็นภูเขาที่มีชื่อเสียงขึ้นมาเนื่องจากวันเสาร์ที่สี่ในเดือนมกราคมของทุกปีจะมีเทศกาลที่เรียกว่า “ยามายากิ” แปลตามตัวได้ว่า “เผาภูเขา” งานนี้จัดขึ้นโดยวัดใหญ่ในพื้นที่สวนนารา 2 วัด คือวัดโทไดและวัดโคฟุกุ ร่วมกับศาลเจ้าคาสุกะที่อยู่ในสวนนาราเช่นกัน ผู้คนมารวมตัวบริเวณตีนเขาวากากุสะตั้งแต่เที่ยง มีกิจกรรมและการแข่งขันต่างๆ โดยเฉพาะสำหรับเด็กๆ ก่อน 5 โมงเย็นขบวนพาเหรดของคณะผู้ทำพิธีก็อัญเชิญดวงไฟศักดิ์สิทธิ์ออกจากศาลเจ้าคาสุกะ ค่อยๆ เดินขึ้นไปยังเนินเขา ระยะทางประมาณ 3 กิโลเมตร บริเวณตีนเขาเต็มไปด้วยผู้คน มีรั้วกั้นไม่ให้ก้าวล้ำขึ้นไปยังเนินเขาที่จะถูกเผา ราวๆ 5 โมงครึ่งขบวนก็มาถึงสถานที่ กองไฟกองหนึ่งถูกจุดขึ้นโดยดวงไฟศักดิ์สิทธิ์ จากนั้นมีการแสดงพลุและดอกไม้ไฟประมาณ 15 นาที ตามด้วยอาสาสมัครจำนวน 300 คนพร้อมคบเพลิงจุดไฟจากกองไฟแล้วข้ามรั้วกั้นไปเผาหญ้าแห้งบนเนินเขาประกอบจังหวะกลองไทโกะจนทั่วพื้นที่ เช้าวันต่อมาหากท่านตื่นขึ้นในเมืองนาราแล้วมองขึ้นมาก็จะเห็นเหมือนว่ามีใครเอาสีดำมาทาเนินเขา อาคารบ้านเรือนในเมืองนารา ที่มาของประเพณีเผาภูเขานี้มีเรื่องเล่าว่าวัดโทไดและวัดโคฟุกุมีปัญหากันเรื่องเขตแดน ในปี พ.ศ. 2303 ฝ่ายศาลเจ้าคาสุกะเข้ามาทำหน้าที่ไกล่เกลี่ยข้อพิพาทแต่ไม่เป็นผล มีผู้ระงับโทสะไม่อยู่ จึงจุดไฟแก้ปัญหามันเสียเลย อีกคำอธิบายมีว่า บรรดาหมูป่าลงจากภูเขาไปรบกวนความสงบของวัดและศาลเจ้า จึงเกิดการเผาที่อยู่ของพวกมันเพื่อให้พวกมันหนีเข้าป่าลึกไป ฟ้ามืดลงแล้ว มีกวางสาม-สี่ตัวเดินตามมาขออาหาร เสียดายที่ขนมเซมเบ้ของเราได้หมดไปตั้งแต่เมื่อตอนกลางวัน เย็นวันต่อมา หลังฮิโรกิกลับจากทำงาน เขาขับรถพาพวกเราออกไปยังห้างสรรพสินค้าใกล้บ้านในเมืองโคริยามะ จังหวัดนารา ตามคำขอของเพื่อนร่วมทางของผมที่ใส่ถุงเท้าคู่เดิมมาหลายวัน เขาเดินมุ่งไปยังร้านยูนิโคล่ หยิบได้ถุงเท้ามาแพ็คหนึ่ง ส่วนผมหยิบเสื้อยืดและเสื้อกันหนาวแขนยาวมาอย่างละตัว ราคาเสื้อผ้าของยูนิโคล่ที่นี่ถูกกว่าเมืองไทยอยู่พอสมควร ฮิโรกิถามว่าหากจะกินซูชิเป็นมื้อเย็นจะเห็นด้วยไหม มีร้านท้องถิ่นร้านหนึ่งที่หลายคนแนะนำซึ่งเขายังไม่เคยลอง วันนี้เป็นโอกาสดีที่จะมีที่นั่งโดยไม่ต้องรอคิวเพราะเป็นวันจันทร์ ตามปกติแล้วลูกค้าจะน้อยกว่าวันอื่น ผมตอบตกลง เพื่อนร่วมทางของผมก็เห็นดีเห็นงาม มองอาทิตย์ลาลับฟ้าที่เขาวากากุสะ ภาพจากกล้องของฮิโรกิ   อากาศยังหนาวอยู่มากแม้จะเข้าสู่เดือนเมษายนแล้ว เมื่อเราออกจากรถก็รีบวิ่งเข้าร้าน เกินกว่าที่คาดหมายเอาไว้ ร้านไม่มีลูกค้าเลย เรานั่งตรงเคาน์เตอร์หันหน้าให้กับครัว ร้านนี้มีพ่อครัว 2 คน ผู้ช่วยสตรีอีก 1 คน ทั้งสามล้วนเป็นผู้สูงอายุ คงเป็นธุรกิจภายในครอบครัว ฮิโรกิขอให้ปั้นซูชิมาตามที่พ่อครัวต้องการนำเสนอ 3 ชุดใหญ่ เนื้อปลาและอาหารทะเลชนิดต่างๆ โปะข้าวทยอยมาวางคราวละชิ้น ผมสั่งสาเกมา 1 ขวดเล็ก รินลงถ้วยดื่มแกล้มซูชิเข้ากันได้ดีมาก เพื่อนร่วมทางของผมก็ช่วยจิบไป 2 ถ้วย ส่วนฮิโรกิดื่มชาเขียวร้อน ซูชิร้านนี้สดมากเพราะพ่อครัวไปเลือกซื้อด้วยตัวเองที่ตลาดทุกวัน อะไรที่ผมคิดว่าไม่น่าจะกินสดๆ ได้ก็กินได้หมด แต่เพื่อนร่วมทางของผมไม่เป็นอย่างนั้น บางชิ้นเขาคีบใส่จานของผม หนักๆ เข้าก็ขอหยุด บอกว่าอร่อยมากแต่อิ่มแล้ว ส่วนผมกินต่อไปจนครบชุด มีอยู่อย่างเดียวที่ทำให้ผงะคือซูชิกุ้งสด พ่อครัวแนะวิธีกิน ให้ดึงหัวออกแล้วดูดของเหลวในหัวกุ้งกลืนลงคอ ด้วยความสด ผมก็ผ่านหัวกุ้งมาได้ ไม่คาวอย่างที่คิด ถึงเวลาคิดเงิน ฮิโรกิไม่ยอมให้เราจ่ายตามเคย ให้เหตุผลว่าต้องการมาลองร้านนี้อยู่แล้ว และเป็นการดีที่มีเรามาเป็นเพื่อน เขากระซิบว่าเจ้าของร้านลดให้เป็นพิเศษด้วย ออกจากร้านซูชิเราแวะร้านสะดวกซื้อในปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่ง ผมซื้อเบียร์คราฟต์ IPA แบบกระป๋องยี่ห้อ Aooni และไวน์ขวดหนึ่ง ยี่ห้อ Montefrio Tempranillo เป็นไวน์สเปน จากภูเขาโตเลโด แคว้นลามันชา ราคาถูกมาก คิดเป็นเงินไทยแค่ 2 ร้อยกว่าบาท เรากำลังจะไปภูเขาอิโกมะสำหรับดูวิวกลางคืน 360 องศา เห็นทั้งเมืองนาราและโอซาก้าอีกฝั่ง หากโชคดีฟ้าโปร่ง ก็จะเห็นถึงโกเบเลยทีเดียว ความตั้งใจของผมคือดื่มเบียร์ในรถ และค่อยเปิดไวน์ (แบบฝาเกลียว) เมื่อขึ้นไปถึงยอดเขาแล้ว เพื่อนร่วมทางของผมก็ซื้อเบียร์ไปด้วย ส่วนฮิโรกิไม่ดื่ม ภูเขาอิโกมะนั้นเป็นภูเขาตั้งอยู่ในเขตจังหวัดนารา ตรงจุดแบ่งเขตแดนกับจังหวัดโอซาก้า ถือเป็นสถานที่พักผ่อนยอดนิยมแห่งหนึ่งของภูมิภาคคันไซเพราะเป็นส่วนหนึ่งของ “เขตอุทยานแห่งชาติคองโกะ-อิโกมะ-คิเซง” พื้นที่เขตติดต่อของจังหวัดโอซาก้า-นารา-วากายามะ บริเวณยอดเขาเป็นที่ตั้งของสวนสนุกอิโกมะซันโจ และสถานีออกอากาศของทีวีหลายช่อง คู่รักจากจีนกำลังจะแต่งงานกัน   เดิมทีภูเขาอิโกมะเป็นสถานที่สำหรับเคารพดวงวิญญาณของบรรพชนย้อนไปได้กว่า 1,500 ปี โดยมีศาลเจ้าอิโกมะตั้งอยู่บนทางขึ้นเขาฝั่งตะวันออก นอกจากนี้ยังเป็นที่ฝึกปฏิบัติสำหรับพระสงฆ์ในศาสนาพุทธอีกด้วย แม้แต่ท่านคูไก หรือ “โคโบไดชิ” ก็เคยมาฝึกอยู่บนเขาอิโกมะ และในปี พ.ศ. 2221 วัดโฮซังก็ถูกสร้างขึ้นไม่ห่างจากยอดเขาเพื่อเป็นสถานที่สำหรับฝึกปฏิบัติของพระสงฆ์อีกครั้ง ในยุคเอโดะถือว่าเป็นวัดที่มีความสำคัญและได้รับความนิยมมากสุดแห่งหนึ่งในภูมิภาคนี้ หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 บริเวณทางขึ้นเขาฝั่งตะวันตกได้ถูกใช้เป็นศูนย์กลางองค์กรทางศาสนาและการส่งเสริมช่วยเหลือทางด้านสภาพจิตใจแก่ผู้อพยพชาวเกาหลีและผู้ที่สืบเชื้อสายมาจากเกาหลี โดยเฉพาะสตรี ปัจจุบันในส่วนของตัวเมืองอิโกมะได้ถูกพัฒนาขึ้นไปมาก โดยเฉพาะการตัดถนนขึ้นเขาและสร้างอุโมงค์ทางรถไฟของบริษัทคินเท็ตสึ มีผู้มาเยือนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ที่พักและร้านอาหารก็เพิ่มขึ้นตาม เส้นทางเดินจากวัดโฮซังลงมายังตัวเมืองมีต้นซากุระปลูกไว้โดยตลอด หากเป็นเวลากลางวันในยามที่ดอกซากุระกำลังบานอยู่นี้ ก็จะเหมาะแก่การเดินเที่ยวเล่นเป็นอย่างมาก ฮิโรกิให้ข้อมูลผมเพิ่มเติมว่าระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 เขาอิโกมะยังถูกใช้เป็นสถานที่สำหรับรักษาพยาบาลทหารที่ได้รับบาดเจ็บจากการสู้รบ และข้อมูลที่หาไม่ได้จากอินเตอร์เน็ตก็คือเรื่องราวอาถรรพ์สำหรับคู่รักที่ขึ้นมายังภูเขาอิโกมะ ตัวเขาเองพิสูจน์มาแล้ว 2 ครั้งในสมัยที่ยังเป็นหนุ่มกระทง และเป็นจริงตามนั้น กลับลงเขาไปไม่นานก็ต้องเลิกรากันทั้ง 2 ครั้ง เมื่อคบกับผู้หญิงคนปัจจุบันเขาจึงไม่ชวนขึ้นมาอีก และเธอก็ได้กลายมาเป็นภรรยาจนมีบุตรด้วยกันในที่สุด ภูเขาอิโกมะอยู่ห่างจากตัวเมืองนาราประมาณ 20 กิโลเมตร เช่นเดียวกับที่พักของฮิโรกิในเมืองโคริยามะ ใช้เวลาในการโดยสารรถยนต์ประมาณครึ่งชั่วโมง โดยมีค่าผ่านทางด้วย เราขึ้นมาถึงลานจอดรถของยอดเขา ลงจากรถแล้วเดินขึ้นไปยังจุดสูงสุดที่ความสูง 640 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล เขียนกำกับไว้ว่า +12 เมตร นั่นก็เพราะหอชมวิวที่สร้างขึ้นเป็นบันไดเหล็กต่อกันขึ้นไปมีความสูง 12 เมตร ลมพัดแรง เร่งให้ให้อากาศที่หนาวอยู่แล้วยะเยือกขึ้นไปอีก เราค่อยๆ เดินขึ้นไปจนถึงจุดสูงสุด ฝั่งตะวันตกคือเมืองโอซาก้าที่สว่างไสวด้วยไฟจากอาคารบ้านเรือน เห็นไกลไปถึงเมืองโกเบ อ่าวโกเบ และแม้แต่สะพานอากาชิไคเกียว สะพานแขวนยาวเกือบ 4 กิโลเมตรที่เชื่อมระหว่างโกเบและเกาะอาวาจิ ส่วนฝั่งตะวันออกนั้นเป็นพื้นที่ของจังหวัดนารา แสงไฟไม่แน่นหนา น้อยกว่าโอซาก้ามากกว่าครึ่ง ดูค่อนข้างสงบ วิวเมืองโอซาก้าและอ่าวโกเบจากจุดชมวิวจุดที่สองบนเขาอิโกมะ ภาพจากกล้องของฮิโรกิ   ฮิโรกิไม่สามารถบันทึกภาพได้เพราะนิ้วมือแข็งและแทบจะพยุงตัวไม่อยู่ เช่นเดียวกับเพื่อนร่วมทางของผมที่บ่นว่าหูจะหลุดบ้าง ตะคริวจะกินบ้าง ผมลืมเอากล้องถ่ายรูปมาก็ใช้โทรศัพท์ฝืนถ่าย ภาพที่ได้ไม่มีภาพไหนที่ไม่เบลอ เมื่อถ่ายเป็นวิดีโอชนิดหันรอบ 360 องศาก็เกือบจะไม่รอด ลมแทบจะหอบโทรศัพท์ลอยหาย ขาต้องเกี่ยวรั้งไว้กับรั้วเหล็กที่เย็นราวน้ำแข็ง เมื่อเห็นว่าทนไม่ไหวก็ถอย ตามทั้งสองคนที่ลงไปรออยู่ล่วงหน้าแล้ว เรารีบเข้ารถ ผมจิบสาเกที่เหลือมาจากร้านซูชิทันที ฮิโรกิขับลงมายังจุดชมวิวอีกจุด มองเห็นเฉพาะโอซาก้า จุดนี้ลมไม่แรงนัก เราออกไปถ่ายรูปกันอีกครั้ง ผมเปิดไวน์จากแคว้นลามันชา (La Mancha) อาณาจักรของ “ดอน กิโฮเต้” อัศวินผู้ไม่หยุดยั้ง วรรณกรรมยิ่งใหญ่ของโลกโดย “มิเกล เดอ เซร์บันเตส” พิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ.2148 ผมไม่ได้บอกท่านก่อนหน้านี้ว่าเราได้พยายามขึ้นมาตั้งแต่เมื่อคืนวานแต่ไม่ประสบผลสำเร็จ การพิชิตยอดเขาในคืนหนาวสะท้านเช่นนี้จึงควรได้รับการฉลองชัย และไวน์ขวดนี้ก็มาจากภูเขาโตเลโด ในประเทศสเปน เป็นการส่งสารที่ไม่มีความหมายอะไรมากนัก จากญี่ปุ่นถึงสเปน.   https://www.thaipost.net/main/detail/36182 Wakakusayama, ททท., วิฑูรย์ ทิพย์กองลาศ, เขาวากากุสะ, เที่ยวญี่ปุ่น, เบื้องหน้าที่ปรากฏ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg 6520 05/04/2018 10:51 05/04/2018 10:51 สงกรานต์คนไทยแห่เที่ยวญี่ปุ่น 'บินไทย'จัดแอร์บัส เอ 380-800 บินกรุงเทพฯ-นาริตะ   บินไทยพร้อมนำเครื่องบินแอร์บัส เอ 380-800 ให้บริการผู้โดยสารในเส้นทางไป-กลับ กรุงเทพฯ-นาริตะ ประเทศญี่ปุ่น ในช่วงเทศกาสงกรานต์5-19เม.ย.นี้ เพื่อรองรับปริมาณการเดินทางที่เพิ่มมากขึ้น 5 เม.ย.61-นางอุษณีย์ แสงสิงแก้ว รักษาการกรรมการผู้อำนวยการใหญ่ บริษัท การบินไทย จำกัด (มหาชน) เปิดเผยว่า ในช่วงเทศกาลสงกรานต์ จะมีนักเดินทางท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่างชาตินิยมเดินทางไปท่องเที่ยวพักผ่อน ทำให้มีปริมาณความต้องการในการเดินทางเป็นจำนวนมากทั้งเส้นทางในประเทศและต่างประเทศ การบินไทยในฐานะสายการบินแห่งชาติจึงได้จัดเครื่องบินมาให้บริการ โดยเฉพาะเส้นทางบินสู่ประเทศญี่ปุ่น โดยได้นำเครื่องบินแอร์บัส เอ 380-800 มาให้บริการผู้โดยสารเส้นทาง ไป-กลับ กรุงเทพฯ-นาริตะ ประเทศญี่ปุ่น ในเที่ยวบินที่ทีจี 676 และ ทีจี 677 ระหว่างวันที่ 5-19 เมษายน 2561 เพื่อรองรับปริมาณการเดินทางที่เพิ่มขึ้น           นอกจากนี้ บริษัทฯ  ยังเพิ่มความถี่จำนวนเที่ยวบินไปยังประเทศญี่ปุ่น จากสัปดาห์ละ 75 เที่ยวบินเป็นสัปดาห์ละ 82 เที่ยวบิน และเพิ่มความถี่จำนวนเที่ยวบินไปยังประเทศเกาหลีจากสัปดาห์ละ 34 เที่ยวบินเป็นสัปดาห์ละ 38 เที่ยวบิน ในช่วงเทศกาลสงกรานต์อีกด้วย          สำหรับเครื่องบินแอร์บัส เอ 380-800  มีจำนวนที่นั่งทั้งสิ้น 507 ที่นั่ง ประกอบด้วย ผู้โดยสารชั้นหนึ่ง รอยัล เฟิร์สท คลาส (Royal First Class) จำนวน 12 ที่นั่ง ผู้โดยสารชั้นธุรกิจ รอยัล ซิลค์ คลาส (Royal Silk Class) จำนวน 60 ที่นั่ง และผู้โดยสารชั้นประหยัด จำนวน 435 ที่นั่ง https://www.thaipost.net/main/detail/6520 การบินไทย, คนไทย, ช่วงสงกรานต์, ทีจี, สงกรานต์, เครื่องบิน, เที่ยวญี่ปุ่น, เอ 380-800, แอร์บัส TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20180306/image_big_5a9ebc75af6c4.jpg 6163 31/03/2018 09:07 01/04/2018 00:00 เกาะแมว , ยาไต และคนไร้ประเทศ หมู่แมวแห่งเกาะเคนไก เกาะเล็กๆ ไม่ห่างจากจังหวัดฟุกุโอกะ ญี่ปุ่นกับไทยมีความสัมพันธ์มาช้านานตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาอย่างที่ทราบกัน คนของทั้งสองประเทศเดินทางไปมาหาสู่ ท่องเที่ยว ทำธุรกิจ รวมถึงพำนักอาศัยในดินแดนอีกฝ่าย จนเรียกได้ว่าคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี    เมื่อทางการญี่ปุ่นมีมาตรการยกเว้นวีซ่าให้กับนักท่องเที่ยวชาวไทยตั้งแต่ช่วงกลางปี 2556 โดยสามารถอยู่ได้สูงสุด 15 วัน หลายคนก็ตื่นเต้นและเตรียมตัวกันยกใหญ่เพื่อจะไปเยือนดินแดนซากูระ-ปลาดิบโดยไม่ต้องขอวีซ่าให้ยุ่งยาก ผมก็เป็นหนึ่งในกลุ่มคนระริกระรี้เหล่านั้น และได้เดินทางไปญี่ปุ่นครั้งแรกเมื่อ 3 ปีที่แล้ว    แผนการเดินทางของแบ็คแพ็คเกอร์หน้าใหม่อย่างผมคือเที่ยวจากตอนใต้ของประเทศ คือเกาะคิวชู แล้วจึงค่อยๆ ไต่ขึ้นเหนือ แวะตามเมืองใหญ่ของเกาะฮอนชูเรื่อยไปจนจบที่โตเกียว โดยมี “เจอาร์พาส” สำหรับ 7 วัน (ราคาประมาณ 9 พันบาท) ที่คุ้มค่ามากหากว่ามีแรงตื่นเช้า เก็บกระเป๋า แล้วท่องไปกับรถไฟชิงกันเซ็นทุกวัน ก็จะได้เยี่ยมชม (แบบลวกๆ) ถึงหกเจ็ดเมืองเลยทีเดียว ถ้าเริ่มใช้พาสนี้ในวันที่ 4 หรือ 5 ของการเดินทางก็จะไปจบในวันที่ 10 หรือ 11 ซึ่งหลังจากนั้นเราก็ควรจะอยู่ที่ปลายทางก่อนขึ้นเครื่องบินกลับเมืองไทยโดยไม่ต้องตะลอนต่อไปอีกแล้ว บางคนมีกำลังวังชาเหลือล้นก็สามารถซื้อแบบ 14 วัน รถไฟชิงกันเซ็นก็อาจจะพาท่านไปถึงเกาะฮอกไกโดที่เมืองฮาโกดาเตะ แล้วต่อรถไฟธรรมดาของบริษัทเจอาร์ไปถึงเมืองซัปโปโรเพื่อขึ้นเครื่องบินกลับจากที่นั่นก็ย่อมได้ ขบวนพาเหรดของคณะฟ้อนรำย้อนยุคในเทศกาล “ดงทาคุ” กลางเมืองฟุกุโอกะ ปลายทางญี่ปุ่นครั้งแรกของผมคือเมือง “ฟุกุโอกะ” นอกจากว่าผมมีภารกิจที่เมืองนางาซากิที่อยู่ไม่ไกลกันแล้ว ก็ยังมีเกาะแมวอยู่เกาะหนึ่งที่ได้รับการแนะนำไว้ในเว็บไซต์สองภาษา (ญี่ปุ่น – อังกฤษ) เว็บหนึ่ง นอกจากนี้เพื่อนญี่ปุ่นคนเดียวที่ผมมีในขณะนั้นก็อาศัยอยู่ในเมืองนี้ บนถนนนากาสุคาวาบาตะ (Nakasukawabata Dori) วันที่ผมไปถึงในต้นเดือนพฤษภาคม ชาวเมืองฟุกุโอกะกำลังเฉลิมฉลองเทศกาล “ดงทาคุ” (Dontaku) กันอยู่ ซึ่งเป็นวันปีใหม่ในสมัยเมื่อแปดร้อยกว่าปีก่อนของญี่ปุ่น ในปัจจุบันที่กลับมาฉลองกันอย่างคึกคักถือเป็นหนึ่งในสามกิจกรรมสำคัญที่สุดของฟุกุโอกะ มีงานรื่นเริงหลายอย่าง หนึ่งในนั้นคือขบวนพาเหรดแต่งกายย้อนยุคและคณะผู้ฟ้อนรำ ค่อยๆ ปล่อยมาทีชุด ทีละชุมชน ผู้ชมสองข้างทางก็มีจำนวนมากไม่น้อยหน้าผู้อยู่ในขบวน จึงไม่แปลกใจที่เกสต์เฮาส์และโรงแรมที่พักหาได้ยากมากในช่วงนี้ ผมต้องเปลี่ยนที่พักทุกวันในเวลา 4 วัน โดยต้องแบกกระเป๋าไป-มาระหว่างเกสต์เฮาส์ 2 แห่งที่อยู่ห่างกันราว 2 กิโลเมตร   นอกจากขบวนพาเหรดของคนท้องถิ่นแล้วยังมีขบวนของชาวต่างชาติบางประเทศด้วย และแน่นอนว่าย่อมต้องมีไทยแลนด์ เข้าใจว่าเป็นกลุ่มของคนไทยที่ทำมาหากินอยู่ในเมืองนี้ (ร่วมกับชาวญี่ปุ่นบางส่วน) แม้ว่าหัวขบวนคือสตรีในชุดไทยพร้อมสายสะพาย “นางสาวเชียงใหม่ 2558” ซึ่งเมื่อตรวจสอบจากรูปถ่ายก็ค่อนข้างมั่นใจว่าเธอคือ “น้องสา” นางสาวเชียงใหม่ตัวจริงเสียงจริงที่คงได้รับคำเชิญให้มาร่วมงานนี้  กิจกรรมการเฉลิมฉลองปีใหม่โบราณของญี่ปุ่น เทศกาลดงทาคุกินเวลา 2 วัน คือวันที่ 3 และ 4 พฤษภาคมของทุกปี จัดในพื้นที่ต่างๆ ของเมืองกว่า 30 แห่ง บรรยากาศครึกครื้น ผู้คนที่พบเจอยิ้มแย้มเป็นกันเอง อาหารการกินวางขายทุกมุมเมืองแถมยังราคาถูก คนญี่ปุ่นนั้นตอนทำงานก็ทำกันอย่างเป็นบ้าเป็นหลัง ตอนที่พวกเขาสนุกสนานก็จริงจังไม่แพ้กัน จึงอยากบอกว่าหากใครพลาดเที่ยวญี่ปุ่นในช่วงดอกซากูระบานก่อนหน้านี้ไม่กี่สัปดาห์ จะแก้ตัวด้วยเทศกาลนี้ก็ไม่เสียหาย ผมนัดเจอ “โคซู” ในเย็นวันที่สองหลังจากมาถึงฟุกุโอกะ เลือกเอาร้าน Morris’ Hippo บนถนนนากาสุคาวาบาตะ ริมแม่น้ำนากา เป็นร้านลักษณะ “บริติชผับ” เราไม่ได้ตั้งใจจะกินมื้อเย็นกันที่นี่ เพียงแต่ว่าผมรู้จักอยู่ที่เดียว และอาศัยเป็นที่ฝากท้องมา 2 มื้อแล้ว เธอถือหนังสือแนะนำร้านอาหารเล่มโตมาด้วย ถามผมว่าอยากกินอะไร ผมตอบว่าอะไรก็ได้ “กินปลาหมึกแบบเป็นๆ ได้ไหม” ผมส่ายหัว “ซาชิมิไก่ล่ะ” ผมส่ายหัวอีก แล้วถามเธอว่า “ซาชิมิปลาซาบะไม่มีหรือ ได้ข่าวว่าที่นี่ขึ้นชื่อ” “ก็ถามตั้งแต่แรกแล้วว่าอยากกินอะไร” โคซูย้อน เราเดินไปย่านเทนจิน (Tenjin) กินปลาดิบแกล้มสาเกและเบียร์ที่ร้านแรก เธอพาไปต่ออีกร้านซึ่งต้องขึ้นลิฟต์ไปสี่ชั้น เรากินปลาย่างและอะไรอีกหลายอย่าง พร้อมด้วยสาเก “ข้าวที่ใช้หมักสาเกรสชาติดีๆ ส่วนมากมาจากนิงาตะ”  โคซูรู้ดีเพราะเธอเกิดในจังหวัดนิงาตะ ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันตกตอนกลางของประเทศ แต่มาทำงานอยู่ที่ศูนย์ส่งเสริมสิทธิสตรีฟุกุโอกะได้หลายปีแล้ว “เงินเดือนไม่ขึ้นเลย” เธอว่า “มันบ่งบอกสถานการณ์สิทธิสตรีของเราได้เป็นอย่างดี จากการจัดอันดับในเรื่องนี้ญี่ปุ่นอยู่ที่อันดับ 103 ของโลก ประเทศไทยนั้นดีกว่าเรามาก แต่ก็ยังดีที่เขาไม่ยุบศูนย์นี้ทิ้งไป ไม่งั้นฉันคงแย่” หมดสาเกไปหลายจอก และโชชูเข้ามาเสริมในตอนท้าย (จะขออธิบายความแตกต่างระหว่างสาเก, โชชู และโซจู รวมถึงอะวะโมริ ในวันหลัง) หลังจากไต่ถามความเป็นไปของชีวิตอีกฝ่ายจนหมดข้อสงสัยเราก็ออกจากร้านโดยที่โคซูไม่อนุญาตให้ผมจ่ายแม้แต่เยนเดียว เธอเดินไปส่งผมที่เกสต์เฮาส์ใกล้ๆ ตลาดคาวาบาตะ แล้วก็กล่าว “โอยาซูมินาไซ” แก่กัน “พบกันใหม่เมื่อคุณกลับมาจากนางาซากิ” เธอทิ้งท้าย ขบวนของชาวไทยในเทศกาล “ดงทาคุ” บ่งบอกถึงความสัมพันธ์อันดีระหว่างสองชาติ สายๆ วันต่อมาผมเดินตามแผนที่ไปขึ้นเรือที่ท่า Hakata Futoh จ่ายค่าโดยสารเที่ยวละ 860 เยนเพื่อนั่งเรือเฟอร์รี่ไปยังเกาะเคนไก (Kengaijima) รวมทั้งไปและกลับ 1,720 เยน หรือประมาณ 520 บาท ใช้เวลาเดินทาง 35 นาทีก็ถึงเกาะของชาวประมงและหมู่แมว เรือเฟอร์รี่เมื่อส่งเราแล้วก็รับผู้โดยสารจากเกาะกลับไปยังเมือง เกาะเคนไกเป็นเกาะเล็กๆ มีท่าเรือเฟอร์รี และอู่จอดเรือของชาวประมง รวมถึงลานจอดเฮลิค็อปเตอร์ บ้านเรือนสมัยใหม่สภาพแข็งแรงปลูกไต่ระดับขึ้นไปบนเนินเขา ถนนที่อยู่หลังหมู่บ้านก่อสร้างอย่างดีมีราวกั้นบนไหล่ทาง ฝั่งที่ติดเนินเขาก็เสริมแรงด้วยกำแพงคอนกรีตป้องกันดินถล่ม นอกจากนี้ก็ยังมีโรงเรียนและสถานีอนามัย ส่วนด้านหลังหรืออีกฝั่งของเกาะผมไม่ทราบว่ามีอะไรบ้างเพราะไม่ได้เดินไปเนื่องจากทางชันเหลือเกิน อีกทั้งเกาะนี้ไม่ใช่เกาะสำหรับนักท่องเที่ยว ป้ายสัญลักษณ์ต่างๆ ไม่มีภาษาอังกฤษเลย พวกแมวส่วนมากรวมตัวกันอย่างหลวมๆ บริเวณท่าเรือประมง รอเวลาที่โชคเข้าข้างมีคนเอาปลามาประเคนให้ ผมกดกาแฟเย็นกระป๋องจากตู้หยอดเหรียญมานั่งดื่มที่ม้านั่งๆ ไม่ห่างจากท่าเรือ แมวเหล่านี้ส่วนมากอยู่ในสภาพมอมแมมแต่อ้วนท้วนดี ดูแล้วก็น่ารักไปอีกแบบ ผมหยิบมันฝรั่งแผ่นออกมาจากเป้ ลองโยนให้ตัวที่อยู่ใกล้ๆ ปรากฏว่ามันกิน ไม่รู้ว่าหิวหรือเบื่ออาหารทะเลกันแน่ ตัวอื่นๆ รีบวิ่งเข้ามาขอบ้าง จนผมหว่านให้พวกมันทั้งถุง แล้วขอถ่ายรูปเป็นการแลกเปลี่ยน ในวันที่สองของเทศกาลมีขบวนการตกแต่งรถด้วยแสงสี     เมื่อกลับเข้าฝั่งฮากาตะกับเรือเที่ยว 5 โมงครึ่ง ผมแวะซื้อหมูย่างกิน 2 ไม้ บริเวณหน้าท่าเรือในวันนั้นมีพ่อค้าแม่ค้ามาออกร้านขายอาหารกันอยู่อย่างคึกคัก จากนั้นเดินกลับไปงีบในเกสต์เฮาส์ ตื่นมาก็ออกไปกินมื้อค่ำที่ร้าน Morris’ Hippo อีกจนได้ แต่ถึงแม้จะเป็นร้านสไตล์อังกฤษก็มีอาหารญี่ปุ่นให้เลือกหลายอย่าง อีกวันผมออกจากเกสต์เฮาส์ใกล้ๆ ถนนโชวะ (Showa Dori) ไปเช็กอินที่เกสต์เฮาส์หลังตลาดคาวาบาตะอีกครั้ง กินราเม็งอันเลื่องชื่อของฟุกุโอกะเป็นมื้อเที่ยง ตกเย็นมีหนุ่มฮังกาเรียนที่ทำงานอยู่ในกรุงลอนดอนมาชวนออกไปกินดื่มด้วยกันแต่ผมปฏิเสธเพราะรู้สึกเบื่อชาวตะวันตกเต็มที คงเพราะที่เกสต์เฮาส์เก่ามีหนุ่มฝรั่งเศสคนหนึ่งพูดมากจนน่ารำคาญและชอบเอาเปรียบผู้อื่น แต่เมื่อมีลุงคนหนึ่งจากมาเลเซียมาชวน ผมก็ออกไปกับแกอย่างง่ายดาย “ลุงซันนี่” เพิ่งมาถึงฟุกุโอกะวันนี้ ผมพาแกนั่งรถไฟใต้ดินไปย่านเทนจิน เราต่างมีตั๋วแบบ One-day pass หรือใช้แบบไม่อั้นในหนึ่งวัน บนถนนวาตานาเบะมีซุ้มยาไต (Yatai) หรือร้านอาหารเล็กๆ ริมทางที่เปิดเรียงกันหลายร้านในเวลากลางคืน เลือกเอาร้านที่อยู่ใกล้สถานีรถไฟใต้ดินเพราะทราบดีว่าซุ้มยาไตไม่มีห้องน้ำ หากมีความจำเป็นก็ต้องใช้ในสถานีรถไฟใต้ดิน เมื่อไม่พอใจก็รำมวยใส่กัน ร้านที่เราเลือกมีกุ๊กคนหนึ่งและผู้ช่วยอีกคนหนึ่งคอยปรุงอาหารตามออร์เดอร์อยู่ด้านในซึ่งล้อมรอบพวกเขา 3 ด้านด้วยที่นั่งคล้ายๆ เคาน์เตอร์บาร์เหล้า มีริ้วผ้าม่านห้อยลงมาจากหลังคา แต่ส่วนมากจะถูกตวัดขึ้นแล้วมัดเป็นจุกม้วนไว้เพื่อความโปร่งโล่ง ร้านแนวนี้ใครจะนั่งตรงไหนก็ได้ หากคนเต็มก็ไปร้านอื่น อาหารมีทั้งแบบปิ้งย่าง ทอด และจำพวกเส้น ซึ่งล้วนใช้เวลาไม่นานในการทำให้สุก บางอย่างเสียบไม้ตั้งโชว์อยู่ตรงหน้า เราแค่ชี้ๆ กุ๊กหนุ่มก็หยิบไปย่างหรือทอดพอเป็นพิธีแล้วยื่นมาวางตรงหน้าเพราะทำให้สุกมาก่อนแล้ว ผมกับลุงซันนี่ทยอยสั่งอาหารมาคราวละสองสามอย่าง แก้จุกด้วยเบียร์ท้องถิ่นและสาเก ลุงแกนั่งติดคู่รักทางด้านขวามือจึงจับคู่สนทนากันฝั่งนั้น ผมนั่งติดกลุ่มวัยรุ่นสาวจากมหาวิทยาลัยฟุกุโอกะ พวกเธอเรียนด้านวรรณคดีและวัฒนธรรม ผมก็สนทนากับพวกเธอฝั่งนี้ ผ่านไป 2 ชั่วโมงกว่าเราจึงเรียกเก็บเงินโดยหารกันคนละครึ่ง ลุงซันนี่จากปีนังบอกว่าขอบใจมากที่พาแกมากินอาหารริมทางอันมีชีวิตชีวา เมื่อกลับถึงเกสต์เฮาส์ แกเปิดซิงเกิลมอลต์ ยี่ห้อ Talisker ที่ติดกระเป๋ามารินใส่แก้วที่หยิบมาจากห้องครัว 2 แก้ว ผมไม่รีรอรับคำชวน เพราะนี่คือหนึ่งในซิงเกิลมอลต์ที่ยอดเยี่ยมที่สุด เกาะเคนไก เกาะสวรรค์ของมวลแมว แกเล่าให้ฟังว่าเกษียณการทำงานมาตั้งแต่อายุ 50 ปีเพื่อเดินทางท่องเที่ยว นับจนถึงปัจจุบันก็เป็นปีที่ 15 แล้ว เพราะก่อนหน้านั้นเปลืองกำลังไปมากจากการทำงานเป็นวิศวกรขุดเจาะน้ำมันในทะเล ประจำการมาหลายประเทศ ที่โหดสุดแกยกให้ไนจีเรีย “ผมอยู่ที่นั่น 8 ปี เหมือนติดคุกเลย” ข้างๆ เรามีชายชาวเอเชียคนหนึ่งใส่แว่นอ่านหนังสืออยู่ ลุงซันนี่ถามว่ามาจากประเทศอะไร เขาไกด์ว่า “ผมไม่มีประเทศ” “มีด้วยหรือคนไม่มีประเทศ” “มีสิ มีก็เหมือนไม่มี จะเรียกว่าประเทศก็ไม่ได้” แต่ถึงกระนั้นเราก็ทายอยู่นานและยังไม่ได้คำตอบที่ถูกต้อง “ไต้หวัน” ชายผู้นั้นเฉลย. เตียงนอนสำหรับการพักผ่อนยามบ่าย     https://www.thaipost.net/main/detail/6163 ท่องเที่ยว, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาส, สะพานเป้, เดินทาง, เที่ยวญี่ปุ่น, เบื้องหน้าที่ปรากฏ, แมว, ไทย-ญี่ปุ่น FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg