10820 07/06/2018 00:01 07/06/2018 00:01 มุทิตา..หายไปไหน        น่าแปลกใจมิใช่น้อยเลยทีเดียว สำหรับหัวข้อในการสนทนาของเหล่ามนุษย์ลุงมนุษย์ป้าที่เคยเรียนร่วมคณะในมหาวิทยาลัยเดียวกัน ย้อนหลังไปเกือบ 40 ปี ที่ไถ่ถามกันว่า ..เหตุใด?? ทำไม?? เพื่อนบางคนไม่ออกมาเจอะเจอพบปะเพื่อนฝูงกันบ้างเลย ทั้งๆ ที่ก็มีเครื่องมือสื่อสารบอกข่าวสารให้รู้ และมีการชักชวนกันอย่างทั่วถึงมาโดยตลอด        คำตอบที่ชวนให้คิ้วต้องผูกโบ ก็คือ ..บางคนรู้สึกว่าเพื่อนเติบโตเป็นใหญ่แล้ว ส่วนตัวเองยังต๊อกต๋อย จึงไม่อยากมาฟังหรือมาเปรียบเทียบเพื่อซ้ำเติมกับชะตาชีวิตของตัวเอง ที่ย่ำอยู่กับที่หรือไม่สามารถเท่ากับคนอื่นๆ          อุเหม่!!! ทำไม??? เป็นอย่างนี้ไปได้        แต่ดูเหมือนว่าเป็นไปแล้ว และเป็นกันไม่น้อยทีเดียว เมื่อมีอายุมากขึ้น ก็จะมีความรู้สึกแบบนี้เพิ่มขึ้น สอดคล้องกับคำกล่าวที่มักจะบอกเตือนกันในหมู่ผู้สูงวัยว่า ...คนยิ่งแก่ก็ยิ่งมีอีโก้สูง        หากจะตัดสินว่า คนเหล่านี้เป็นคนคิดคับแคบ ชีวิตคงจะมีความสุขได้ยากในบั้นปลาย ก็อาจจะเป็นการมองมุมเดียว หรือมองปัญหาจากมุมของคนชนะ หรือคนที่ประสบความสำเร็จเท่านั้น เพราะจิตใจของคนแพ้หรือคนล้มเหลวนั้น เนื้อหารายละเอียดย่อมแตกต่างจากคนทำอะไรก็ดีไปเสียทุกอย่างแน่นอน          แต่อย่างไรก็ตาม ด้วยข้อมูลที่ยืนยันว่า เพื่อนไม่มาพบเพื่อนเพราะไม่อยากทนเห็นความเฮฮาปาร์ตี้ที่ไร้สาระ อวดอ้างความสามารถ หรืออวยเพื่อนบางคนนั้น  ทำให้ต้องกลับไปทบทวนพระธรรมคำสั่งสอนขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าสักหน่อยนะคะ เป็นการเตือนใจตัวเอง และทุกๆ คนค่ะ        พรหมวิหาร 4 หลักธรรมประจำใจที่จะช่วยให้เราดำรงชีวิตอยู่ได้อย่างมีความสุข ไม่ว่าเราจะเป็นผู้ชนะหรือเราจะเป็นผู้แพ้ก็ตาม      เพราะพรหมวิหาร 4 คือ  เมตตา..ความปรารถนาให้ผู้อื่นได้รับสุข, กรุณา..ความปรารถนาให้ผู้อื่นพ้นทุกข์, มุทิตา..ความยินดีเมื่อผู้อื่นได้ดี และ อุเบกขา..การรู้จักวางเฉย        ชีวิตจริง อาจจะทำได้ยาก แต่เห็นทีเราต้องฝึกกันมากๆ นะคะ มิเช่นนั้น แก่ตัวกว่านี้ก็จะกลายเป็นโรคซึมเศร้าได้        อาจจะเป็นเรื่องจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ว่า ... ทุกครั้งที่เราเห็นคนอื่นประสบความสำเร็จไม่ว่าจะเรื่องใดๆ ก็ตาม เป็นธรรมชาติของจิตใจที่ยังไม่ได้ถูกฝึกมา มักจะคิดอิจฉาริษยา ในความสำเร็จของเขาผู้นั้น สาเหตุก็เกิดจากการไม่อยากเห็นผู้อื่นได้ดีกว่าตน เพราะเหตุว่า...ตัวเอง..เป็นคนสำคัญที่สุด        แต่เป็นเรื่องที่ไม่เหลือบ่ากว่าแรงอย่างแน่นอน ที่จะลองฝึกละเลิกความเป็นตัวเองลง ด้วยการตามหามุทิตาให้พบ แล้วแสดงความกล้าหาญทางจิตใจที่จะแสดงมุทิตาจิตออกไป กับทุกสิ่งที่เราได้พบได้เห็นและได้สัมผัส ซึ่งมองเห็นว่านั่นเป็นสิ่งที่ดีแล้ว...        ลองฝึกกันนะคะ                                                                    "ป้าเอง"  https://www.thaipost.net/main/detail/10820 กรุณา, คนคิดคับแคบ, ป้าเอง, พรหมวิหาร 4, พระสัมมาสัมพุทธเจ้า, มหาวิทยาลัย, มองมุมสูง, มุทิตา, อีโก้สูง, อุเบกขา, เมตตา, โรคซึมเศร้า FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a37680816e92.jpg 9824 24/05/2018 00:01 24/05/2018 00:01 เมตตา..กรุณา..ค้ำจุนโลก      กำลังเป็นคลิปวิดีโอที่มีการแชร์ต่อๆ กันมากที่สุด สำหรับปาฐกถาสั้นๆ ไม่เกิน 12 นาทีของหัวหน้าชาวพุทธนิกายเซน ในสหรัฐอเมริกา โจแอน ฮาลิแฟซ (Joan Halifax) และทำงานกับผู้ป่วยระยะสุดท้าย (ในสถานพยาบาลและสถานกักกันนักโทษประหาร)      เพราะหัวข้อที่เธอพูดคือ ความเมตตา กรุณา      ดูเหมือนเป็นคำทั่วไปที่เรามักจะได้ยินอยู่ตลอดเวลาในสังคมไทย แต่น่าสนใจเหลือเกินว่า จะมีสักกี่คนที่จะตีความหมายได้ถูกต้อง และปฏิบัติได้อย่างเป็นธรรมชาติ เหมือนลมหายใจเข้า-ออก มิใช่กระทำหรือแสดงความเมตตา กรุณา เพียงเพราะหน้าที่บังคับ โดยเฉพาะอย่างยิ่งบรรดาแพทย์  พยาบาล และนักสังคมสงเคราะห์ทั้งหลาย ที่ต้องมีเมตตาและกรุณากำกับอยู่ในชีวิตประจำวันตลอดเวลา      คุณโจแอนบอกว่า ความกรุณานั้นมีหลายแบบ มีทั้งแบบดุดัน เกรี้ยวกราด แบบนุ่มนวล แบบฉลาดเฉลียว องค์ทะไล ลามะ เคยกล่าวว่า ความรักและความกรุณาเป็นสิ่งจำเป็น หาใช่ความฟุ่มเฟือย มิฉะนั้นแล้ว มนุษยชาติจะไม่รอด ซึ่งดิฉันคิดว่าไม่เพียงแค่มนุษย์เท่านั้น แต่รวมสิ่งมีชีวิตทั้งหมด      เธอยังขยายความว่า ความเมตตาทำให้สมองทำงานรอบด้าน เชื่อมโยงทุกส่วนของสมอง และมีงานวิจัยหลายชิ้นระบุตรงกัน ก็คือความเมตตาช่วยให้ภูมิคุ้มกันเราดีขึ้น      สิ่งที่น่าตระหนักมากๆ คือ สิ่งที่โจแอนย้ำว่า "ถ้าความเมตตาเป็นสิ่งดี ดิฉันมีคำถามค่ะ ทำไมเราไม่อบรมลูกหลานให้เป็นคนมีเมตตา ถ้าความกรุณาเป็นสิ่งดี ทำไมเราไม่อบรมแพทย์และพยาบาลให้ดูแลผู้ป่วยด้วยความกรุณาล่ะคะ เพื่อคลายทุกข์ทางใจของผู้ป่วยด้วย หากเมตตา กรุณาเป็นสิ่งดี ทำไมเราไม่เลือกตั้งบนความเมตตาล่ะคะ ลงคะแนนให้รัฐบาล โดยดูจากความเมตตา กรุณาที่เขามี ให้โลกของเรา มีความห่วงใยกันและกันมากกว่านี้"      มนุษย์ป้าอายุใกล้เกษียณ (แล้ว) ยอมรับเลยว่า ไปใช้สิทธิ์เลือกตั้งมาก็มากมายหลายหน แต่ไม่เคยนำประเด็น "ความเมตตา" มาเป็นปัจจัยในการพินิจพิจารณาลงคะแนนเลือกผู้แทนสักครั้งเดียวเลย ทั้งๆ ที่คุณสมบัติข้อนี้สำคัญเป็นอย่างยิ่งที่จะสร้างสังคมน่าอยู่ และผลักดันให้ประโยคที่ว่า เห็นประโยชน์ส่วนรวมมากกว่าส่วนตนนั้น เป็นจริงได้มากที่สุด      เพราะความเมตตาของนักการเมืองนั้น เราสามารถตรวจสอบ ค้นหาได้โดยไม่จำเป็นต้องไปสืบเสาะว่าเขามีพฤติกรรมอย่างไรเลย แต่ทัศนคติและมุมมองของเขาต่อปัญหาเศรษฐกิจ สังคม และการเมือง จะเป็นภาพฟ้องได้อย่างดีว่า  เขารู้จักคำว่า "เมตตา" จากหัวใจหรือแค่เสแสร้งสร้างภาพ      เห็นมาเยอะพวกเข้าวัดเข้าวา หรือแจกของตามงานต่างๆ ปรากฏว่าทำกันเพื่อสร้างภาพ แต่ไม่ได้มาจากธรรมชาติของจิตใจที่อยากเห็นคนอื่นพ้นทุกข์หรอกนะ.                                                                                                                     "ป้าเอง" https://www.thaipost.net/main/detail/9824 ป้าเอง, พยาบาล, มองมุมสูง, สหรัฐอเมริกา, เมตตา, แพทย์, โจแอน ฮาลิแฟซ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a37680816e92.jpg 9745 23/05/2018 00:01 23/05/2018 00:01 สังคมแสวงหา..ลูกโป่ง      ในงานสัมมนาแห่งหนึ่ง ผู้เข้าร่วมสัมมนาได้รับลูกโป่งคนละใบ และถูกขอให้เขียนชื่อตัวเองลงบนลูกโป่ง แล้วเอาไปใส่ไว้ในอีกห้องจนเต็ม จากนั้นพิธีกรได้บอกให้ผู้เข้าร่วมสัมมนาเข้าไปในห้องนั้นแล้วหาลูกโป่งที่มีชื่อตัวเองนำกลับออกมา      ภายใน 5 นาที ห้องนั้นก็เหมือนเกิดจลาจล ทุกคนต่างรีบหาลูกโป่งของตัวเอง เหยียบลูกโป่งคนอื่น ทั้งดึง ทั้งดัน กระทบกระทั่ง ล้มลุกคลุกคลาน สุดท้ายไม่มีใครหาลูกโป่งที่มีชื่อตัวเองอยู่เจอเลย      พิธีกรประกาศให้หยุด แล้วเริ่มกระบวนการใหม่อีกครั้ง คราวนี้เขาประกาศให้ทุกคนค่อยๆ หยิบลูกโป่งที่อยู่ตรงหน้า แล้วประกาศเรียกหาเจ้าของชื่อมารับลูกโป่งไป ภายใน 3 นาที ทุกคนได้ลูกโป่งที่มีชื่อของตัวเองครบทุกคน      ....................      พิธีกรสรุปให้ฟังว่า สังคมของเราเป็นอย่างนี้ ทุกคนต่างมุ่งหาความสุข (ลูกโป่ง) ของตัวเองโดยไม่สนใจคนอื่น ไม่เอื้ออาทร ไม่แคร์แม้ต้องเหยียบย่ำความสุขของคนอื่น แต่เมื่อใดที่ทุกคนมอบความสุข (ลูกโป่ง) ให้กับเพื่อนร่วมสังคมก่อนทีละคน ทุกคนจะได้ความสุขเท่าๆ กัน ไม่ตกหล่นแม้แต่คนเดียว      มนุษย์ป้าอายุปูนนี้ ยอมรับว่าจริงเสียยิ่งกว่าจริง มิเช่นนั้นเราคงไม่เห็นข่าวเห็นภาพคนเหยียบกันตาย เพราะจะหนีไฟไหม้ หรือวิบัติภัยต่างๆ       แต่ประสบการณ์จริงทั้งโดยทางตรงและทางอ้อม โดยเฉพาะในยุคดิจิตอล ที่สามารถเห็นได้กับตาถึงความเห็นแก่ตัว เห็นแก่ได้ หรือชิงดีชิงเด่นต่างๆ นั้น ดูเหมือนเข้าทำนอง..เจ็บไม่รู้จักจำ หรือไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา สภาพสังคมแก่งแย่งกันโดยปราศจากวินัยจึงยังมีให้เห็นทุกบ่อย      แม้กระทั่งการเข้าคิวเพื่อรับอาหารในวัด ที่มีการตั้งโรงทานแจกจ่ายให้รับประทานกันฟรีๆ ก็ยังปรากฏภาพของคนนุ่งขาวห่มขาวไม่รู้จักเคารพสิทธิ์ของผู้มาก่อนควรจะต้องได้ก่อน ผู้มาทีหลังควรจะต้องรอ นอกจากนั้นบางครั้งก็มักจะมีภาพของผู้ใหญ่เลือกที่จะหลีกทางให้เด็กแซงคิวไปก่อน โดยการมองว่านี่เป็นความมีน้ำใจไมตรี มีเมตตา แต่กลับมองข้ามความสำคัญของระเบียบวินัยที่จำเป็นต้องฝึกฝนกันตั้งแต่เล็กแต่น้อย      ทำอะไรตามอำเภอใจ คือไทยแท้ ...ยังไม่สามารถบริหารจัดการให้ถูกทิศถูกทาง จึงเป็นเหตุให้การแสวงหาความสุขแบบฉาบฉวย ไม่สนใจต่อคนรอบข้างเกิดขึ้นตลอดเวลา      ฉะนั้น ความเอื้ออาทร ความมีน้ำใจ และความเมตตานั้น จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องเลือกหยิบมาใช้ให้ถูกกับกาลเทศะ มิเช่นนั้นก็จะกลายเป็นความเคยชินที่เป็นดาบสองคม และเป็นการอยากมีอยากได้โดยไม่สนใจว่าถูกต้องตามทำนองคลองธรรมหรือไม่.                                                                                              "ป้าเอง"                           https://www.thaipost.net/main/detail/9745 การเข้าคิว, ความสุขแบบฉาบฉวย, น้ำใจไมตรี, ป้าเอง, มองมุมสูง, มุ่งหาความสุข, ยุคดิจิตอล, ลูกโป่งคนละใบ, หนีไฟไหม้, เมตตา, เหยียบกันตาย, โรงทาน, ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a37680816e92.jpg