39752 29/06/2019 18:28 29/06/2019 18:27 เรือดำน้ำรำลึก (2) จุดที่เรือดำน้ำ U-194 เคยจอดแสดงในกรุงสต็อกโฮล์มเมื่อประมาณ 20 ปีที่แล้ว         เรือเฟอร์รีพาพวกเราจากเมืองตุรกู ประเทศฟินแลนด์ ข้ามทะเลบอลติก ถึงท่าเรือในกรุงสตอกโฮล์ม ประเทศสวีเดน ตอนประมาณ 6 โมงเช้า อากาศหนาวเย็นจนอุณหภูมิติดลบ ฟ้าในเดือนมกราคมยังไม่สว่าง พี่หมู (ผุดผาดน้อย วรวุฒิ) ขอให้ “ติโม วัลลิน” ขับรถไปยังร้านที่ภรรยาของแกทำงานอยู่ ความจริงแล้วร้านอาหารยังไม่เปิด แต่ 5-6 วันมานี้ไม่มีอาหารไทยตกถึงท้อง คุณภรรยาก็เลยต้องตื่นมาเปิดร้านแล้วทำกับข้าวให้สามีและคณะได้อิ่มหนำตั้งแต่เช้าตรู่ ฝรั่งอย่างติโมยังขอเติมข้าว                 ไม่ทันที่เราจะได้หยุดพักและทั้งที่ง่วงงุนอยู่เพราะได้นอนในเรือไปไม่ถึง 4 ชั่วโมง ติโมขับรถพาไปดูจุดที่เคยจอดเรือดำน้ำ U-194 ในสตอกโฮล์มเมื่อครั้งลากมาโชว์ในเมืองนี้เป็นครั้งแรก (ก่อนจะย้ายไปจอดใกล้ๆ พิพิธภัณฑ์วาซาในเวลาต่อมา) ใกล้ๆ กับสำนักงานเทศบาลเมือง ตรงข้ามกับโรงแรม Radisson                 การล่องเรือไป-มาในสตอกโฮล์มนั้นไม่ใช่เรื่องยากอะไรเพราะเมืองนี้ได้ชื่อว่า The city that floats on water หรือ “เมืองลอยน้ำ” ประกอบด้วยเกาะหลัก 14 เกาะ และในส่วนของ Stockholm Archipelago หรือหมู่เกาะสตอกโฮล์มที่อยู่ตามชายฝั่งทะเลบอลติกมีจำนวนราว 24,000 เกาะเล็กเกาะน้อยเลยทีเดียว                 ติโมเล่าให้ฟังว่า วันหนึ่งตอนที่เรือดำน้ำจอดอยู่บริเวณนี้ เขาได้ยินเสียงชายคนหนึ่งพูดมาจากด้านหลังว่า “นี่คือเรือของท่าน?” ติโมหันไปมองต้นเสียง ตอบว่า “ใช่” ก่อนจะอ้าปากค้าง พูดต่อไม่ออก เมื่อรวบรวมสติได้ชายผู้นั้นก็เดินจากไปแล้ว                 ชายผู้นั้นคือ “สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดน” ท่านคงจะเสด็จกลับเข้าไปในพระราชวังที่อยู่ไม่ห่างออกไปนั่นเอง   ถนนในกรุงสต็อกโฮล์มยามเช้า                 เราข้ามสะพานไปยัง Gamla Stan หรือเมืองเก่า เป็นเกาะที่พระราชวังตั้งอยู่ แต่ไม่ได้ซื้อตั๋วเข้าไปชมภายใน นอกจากพระราชวังแล้วก็ยังมีโบสถ์สำคัญอีก 2 แห่ง พิพิธภัณฑ์อีกหก-เจ็ดพิพิธภัณฑ์เป็นอย่างน้อย จากนั้นติโมขับรถพาไปดูจุดจอดเรือดำน้ำจุดที่ 2 ใกล้ๆ กับพิพิธภัณฑ์วาซา เขาจอดแสดงเรือดำน้ำอยู่ตรงนี้ถึง 4 ปี                 คราวนี้เราได้ซื้อตั๋วเข้าไปในพิพิธภัณฑ์วาซา เป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีผู้เยี่ยมชมมากที่สุดในกลุ่มประเทศสแกนดิเนเวีย จัดแสดงเรือรบวาซาที่อับปางลงไม่ไกลจากบริเวณนี้เมื่อปี ค.ศ. 1628 โดยสวีเดนในยุคนั้นถือเป็นชาติมหาอำนาจชาติหนึ่ง เรือวาซา (ตามชื่อของราชวงศ์วาซา) ได้รับการต่อขึ้นโดยพระบัญชาของ “อดอล์ฟที่ 2 กุสตาฟแห่งสวีเดน” เพื่อออกไปโรมรันกับ “เครือจักรภพโปแลนด์-ลิธัวเนีย”                 เรือรบความยาว 69 เมตร ระวาง 1,210 ตัน ที่ว่ากันว่ายิ่งใหญ่และสง่างามไม่แพ้ใครในยุคเดียวกันนั้นกลับจมลงสู้ก้นทะเลพร้อมชีวิตทหาร 300 นาย ฝีพาย 145 คน และปืนใหญ่หล่อด้วยทองสัมฤทธิ์ 64 กระบอก ในการออกเดินทางเที่ยวปฐมฤกษ์ โดยมีเส้นทางบนผืนน้ำเพียงกิโลเมตรกว่าๆ เท่านั้น                 สาเหตุที่เรือจมคาดว่ามาจากน้ำหนักตัวเรือที่มากเกินไป โดยเฉพาะโครงสร้างส่วนบนทำให้เรือโคลงเคลงได้ง่ายเพียงเจอคลื่นและลมไม่แรงนัก ทว่ากลับไม่มีแม่ทัพนายกองคนใดกล้าที่จะเปิดประเด็นหารือหรือรายงานไปยังพระมหากษัตริย์ให้ยับยั้งการนำออกสู่สงคราม มองออกไปจากเขตเมืองเก่า Gamla Stan กรุงสต็อกโฮล์ม                 รัฐบาลสวีเดนเพิ่งจะทำการกู้เรือขึ้นมาได้สำเร็จเมื่อ ค.ศ. 1961 พร้อมด้วยโครงกระดูกส่วนหนึ่ง เสื้อผ้า ใบเรือ ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ ส่วนของตัวเรือแทบไม่ได้รับความเสียหาย เมื่อประกอบร่างเข้ารูปรอยเดิมแล้วก็จัดแสดงเป็นพิพิธภัณฑ์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1990 มีห้องให้ชมประวัติในรูปแบบภาพยนตร์สารคดี โดยเฉพาะภาพตอนกู้เรือขึ้นมานั้นน่าชมมาก น่าเสียดายที่กล้องดิจิตอลสมัยสิบกว่าปีก่อนถ่ายภาพในพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ได้ไม่ชัดเอาเสียเลย                      ออกจากพิพิธภัณฑ์ประมาณบ่าย 2 โมง พี่หมูขอให้ติโมขับรถไปที่ร้านอาหารไทยชื่อ “ชบา” เจ้าของร้านชื่อ “ตุ๋ย” เป็นคนอำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี แต่ไปทำงานที่เกาะสมุย สาวแหม่มติดใจในอะไรบางอย่างนอกจากฝีมือการทำอาหารก็เลยชวนให้แกตามมาเปิดร้านอาหารที่สวีเดน                 พี่หมี (ปัจจุบันพระสุธรรม ฐิตธัมโม กำลังทำภารกิจเดินธุดงค์รณรงค์สันติภาพรอบโลก) ซึ่งเป็นคนใต้เหมือนกันขอสั่งแกงส้ม 1 หม้อ (เป็นเสบียงเก็บไว้กินวันหลัง) จะมารับในวันรุ่งขึ้น พี่ตุ๋ยใจดีมาก รับปากจะแกงให้โดยไม่คิดเงิน                 เสร็จมื้อเที่ยงเรากลับไปที่ร้านของภรรยาพี่หมู ผมสัมภาษณ์แกถึงสถานการณ์โดยรวมของร้านอาหารไทยในสวีเดน ได้รับคำตอบว่าค่อนข้างดี นอกจากคนไทยในสวีเดนจะมีเยอะแล้ว คนสวีเดนก็ยังชื่นชอบอาหารไทย พวกเขาเคยเดินทางไปท่องเที่ยวในเมืองไทยมาแล้วแทบทั้งนั้น สำหรับเมนูยอดนิยม ผมนึกว่าจะต้องเป็นต้มยำกุ้ง แต่คำตอบที่ได้คือไก่ผัดเม็ดมะม่วง                 เย็นนั้นเพื่อนพี่หมู ชื่อ “ณรงค์” มารับพวกเราไปที่ร้าน “ใบตอง” ซึ่งแกทำงานอยู่ นอกจากอาหารไทยแล้วร้านใบตองยังมีอาหารญี่ปุ่นด้วย เพราะเพิ่งกินอาหารไทยกันมาผมกับพี่หมูก็เลยสั่งอาหารญี่ปุ่น ส่วนพี่หมียังคงคิดถึงบ้าน กินอาหารไทยต่อเนื่องเป็นมื้อที่สาม จากนั้นพี่ณรงค์มาส่งที่อพาร์ตเมนต์ของพี่หมูซึ่งเราฝากกระเป๋าไว้ ผมและพี่หมีนำเสื้อผ้าส่วนหนึ่งไปนอนบ้านพี่ณรงค์ ส่วนติโมแยกไปเช่าโรงแรม เพื่อเปิดทางให้พี่หมูได้ใกล้ชิดภรรยาเป็นคืนสุดท้ายหรือก่อนสุดท้ายก่อนที่เราจะเดินทางออกจากสต็อกโฮล์ม และคงไม่หวนกลับมาอีกแล้ว อย่างน้อยก็สี่-ห้าเดือน คุณสุธรรม นทีทอง (ปัจจุบันพระสุธรรม ฐิตธัมโม) ด้านหลังซ้ายมือคือหอสมุดกรุงสต็อกโฮล์ม                 อพาร์ตเมนต์ของพี่ณรงค์อยู่ห่างจากตัวเมืองออกไปราว 30 นาที แกอยู่กับภรรยาชื่อ “ชมพู่” และลูกสาววัย 1 ขวบชื่อ “ฮิลดา” (ลูกของทั้งคู่) สาวน้อยน่ารักน่าชัง คลานเล่นและหยิบจับโน่นนี่ตลอดเวลา ฝ่ายแม่ต้องคอยแงะของออกจากมือ พี่หมีเข้านอนหลังจากร่วมสนทนาอยู่ได้สักพัก ส่วนผมและพี่ณรงค์ต้องรอให้ไวน์กล่องขนาด 3 ลิตรแห้งเสียก่อน                 เช้าวันต่อมา พี่ณรงค์ขับรถไปส่งพี่ชมพู่ที่สถานีอนามัยเพื่อให้หมอฉีดยาฮิลดาที่ครบวงรอบการฉีดวัคซีนก่อนวันเกิด 1 ขวบของเธอในวันถัดไป พี่ณรงค์กลับมารับผมและพี่หมีไปสมทบกับพี่ชมพูและฮิลดาที่ฉีดยาเสร็จพอดี จากนั้นมุ่งหน้าร้านใบตอง แล้วเราก็กินมื้อเช้ากันที่นี่ก่อนพี่หมูจะมาสมทบพร้อมสองข่าว                  ข่าวแรกคือ “เมื่อคืนเมียอารมณ์ไม่ค่อยดี” ข่าวที่สอง “ธรรมนูญให้เราถ่ายสำเนาพาสปอร์ตเพื่อส่งแฟกซ์ไปที่โปแลนด์”                  พี่ธรรมนูญคือลูกน้องคุณเจษฎา เดชสกุลฤทธิ์ เจ้าของพิพิธภัณฑ์เจษฎาเทคนิคมิวเซียมที่เพิ่งซื้อเรือดำน้ำ U-194 จากติโม ตอนนี้เรือดำน้ำกำลังซ่อมอยู่ที่อู่ต่อเรือเมืองเซสชิน เมืองติดทะเลบอลติกของประเทศโปแลนด์ รอการลากไปเมืองไทย พี่ธรรมนูญเป็นคนประสานงานอยู่ที่นั่น และคอยจัดการเรื่องเอกสารต่างๆ ด้วย ครั้งนี้คงเพื่อทำหนังสือหรือวีซ่าให้เรือลากที่เปลี่ยนแปลงจะลากเรือดำน้ำออกจากที่นั่นแทนเมืองเฮลซิงบอร์กของสวีเดนตามกำหนดเดิม                 เนื่องจากพี่ณรงค์ต้องทำงานที่ร้าน พี่ชมพูและฮิลดาในรถเข็นก็อาสาพาชมย่านเมืองใหม่ พาเข้าไปถ่ายเอกสารและส่งแฟกซ์ในร้านของห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง แล้วพี่หมูก็แยกตัวไป                 มีสาวๆ เจ้าถิ่นสาม-สี่คนเข้ามาสัมภาษณ์ผมเป็นภาษาอังกฤษเพื่อส่งงานอาจารย์ คงเป็นหัวข้อเกี่ยวกับการท่องเที่ยว พบจบการสัมภาษณ์ หนึ่งในนั้นบอกว่าเธอไปเมืองไทยมาแล้ว 4 ครั้ง คะเนจากหน้าตาของเธอถ้าไม่ใช่เด็กมัธยมปลายก็คงเรียนมหาวิทยาลัยปี 1 หรือ ปี 2 เท่านั้น แต่ไปเที่ยวประเทศไทยแล้วถึง 4 ครั้ง เธอย้ำว่าชอบเกาะสมุยมาก “เวรี่ ไนซ์ เพลส”   SIAM ร้านอาหารไทยในเขตเมืองเก่า กรุงสต็อกโฮล์ม                 จากนั้นพี่ชมพูพาชมเมืองเก่า วันนี้เราได้เข้าไปยังโบสถ์ริดดาโฮลเมน (Riddarhomen) ใกล้ๆ กับพระราชวังที่เราโฉบมาเมื่อวาน โบสถ์นี้เริ่มสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ใช้เป็นที่ฝั่งพระศพของกษัตริย์สวีเดนในอดีตหลายพระองค์                 ระหว่างเดินอยู่ในเขตเมืองเก่า มีโทรศัพท์เข้ามาที่เครื่องของพี่ชมพู่ เธอวางสายแล้วแจ้งว่าพี่หมูบอกให้กลับด่วน ต้องเตรียมตัวขึ้นเครื่องบินไปโปแลนด์ค่ำนี้                 พวกเราแวะที่ร้านชบาแต่ไม่เจอพี่ตุ๋ย เด็กในร้านเป็นชาวอำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช อยู่สวีเดนมาแล้ว 9 ปี ผมไม่ได้ถามว่าตามสาวแหม่มมาอีกคนหรือเปล่า เขาบอกว่าพี่ตุ๋ยสั่งเรื่องแกงส้มไว้แล้ว ให้เรากลับมารับตอนประมาณ 1 ทุ่ม สุดท้ายเราไม่ขอรบกวน ขอบคุณแล้วกล่าวลา พี่ชมพู่นั่งรถใต้ดินไปส่งเราที่ร้านอาหารที่ภรรยาพี่หมูทำงานอยู่ พี่หมูและติโมรออยู่ในร้าน พร้อมข่าวที่อัพเดทล่าสุดว่าการเดินทางเลื่อนไปเป็นพรุ่งนี้ 7 โมงเช้า                 ข้าวของหลายอย่างเราต้องขนใส่รถตู้เชฟโรเล็ตสีแดงของติโมเพราะน้ำหนักมีมากเกินนำขึ้นเครื่องบิน อีกทั้งเพื่อความคล่องตัวในการเดินทาง เพราะเราจะบินไปลงเบอร์ลิน เมืองหลวงของเยอรมนีก่อนแล้วจึงมีรถมารับจากสนามบินกรุงเบอร์ลินไปยังเมืองเซสชิน ประเทศโปแลนด์ที่เรือดำน้ำซ่อมอยู่ ติโมจะขับรถไปดักเราที่เฮลซิงบอร์ก เมืองทางใต้ของสวีเดน เส้นทางผ่านของการลากเรือดำน้ำ เพื่อเขาจะเช่าเรือเล็กแล้วนำของไปส่งให้ในเรือลาก นอกจากสิ่งของที่เราขนขึ้นรถตอนนี้แล้วก็จะมีอย่างอื่นด้วย โดยเฉพาะไวน์แดงหลายสิบกล่องที่พี่หมูกำชับไว้ “Kristall” ความสูง 37.5 เมตร สร้างจากเหล็กกล้าและปิดด้วยปริซึมกระจก 8 หมื่นแผ่น กลางจัตุรัสแซร์เกล กลางคืนจะส่องสว่างสวยงามมาก                   ระหว่างขนของขึ้น-ลงรถติโมอยู่หน้าร้านอาหาร ผมรู้ตัวว่าพาสปอร์ตหาย หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ แล้วนึกย้อนไป สงสัยจะลืมไว้ที่ร้านถ่ายเอกสารเพราะเป็นสถานที่สุดท้ายที่ล้วงพาสปอร์ตออกมา และผมก็เป็นคนสุดท้ายในบรรดาพวกเราที่ใช้เครื่องถ่ายเอกสาร                 ร้านนี้เราต้องถ่ายด้วยตัวเอง ใช้เงินแลกการ์ด แล้วใช้การ์ดเสียบในตัวเครื่อง ผมหยิบเอกสารสำเนาออกจากเครื่อง แต่ลืมหยิบพาสปอร์ต                  เวลานี้ห้างปิดแล้ว จะทำเล่มใหม่สถานทูตก็ปิดแล้ว หลายคนช่วยกันเสนอทางออก ไอเดียที่ผมเห็นด้วยคือพี่หมูและพี่หมีบินไปก่อนแล้วผมค่อยนั่งรถตามไปกับติโม มีข้อดีอีกส่วนหนึ่งคือจะได้บันทึกภาพจุดจอดแสดงเรือดำน้ำ U-194 ได้เพิ่ม แต่ติโมขอให้ไปลุ้นที่สนามบินก่อน แม้ว่าโอกาสจะน้อยนิด                 คืนนี้เรานอนที่อพาร์ตเมนต์ของพี่หมู ตี 4 กว่าๆ ของวันใหม่ก็ต้องตื่น ติโมขับรถมารับไปสนามบินอาร์ลันดา เขาขอสำเนาพาสปอร์ตหน้าข้อมูลส่วนตัวและหน้าที่มีวีซ่าเชงเก้งของผมเข้าไปพูดคุยกับเจ้าหน้าที่เคาน์เตอร์เช็กอิน ต่อมามีเจ้าหน้าที่ส่วนอื่นเข้าร่วมเจรจาด้วย                  เมื่อสัปดาห์ก่อนผมได้เล่าไว้ว่าตอนจะลงเรือจากเมืองอูเมโอ ประเทศสวีเดน ไปยังเมืองวาซา ประเทศฟินแลนด์นั้นพี่หมูมีปัญหาเรื่องเอกสาร ติโมก็ยกเมฆพร้อมชักแม่น้ำทั้งห้าจนเจ้าหน้าที่ยินยอมให้ผ่านมาแล้ว                 เปรียบไปหมอนี่คือสาริกาลิ้นทองแห่งสแกนดิเนเวียก็ปาน หลังการเจรจาจบลงเขาหันมามองผม เป่าปาก มองเบื้องบน แล้วกล่าว “Unbelievable” เขาเองยังแทบไม่เชื่อว่าจะสำเร็จ                 ก่อนจะขึ้นเครื่อง สตรีผมบลอนด์ตรวจบอร์ดดิงพาสของผมเรียบร้อยแล้วกล่าวเป็นภาษาไทย “โชคดีค่ะ”.            https://www.thaipost.net/main/detail/39752 การท่องเที่ยว, ยุโรป, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาศ, เที่ยวยุโรป, เบื้องหน้าที่ปรากฏ, เรือดำน้ำรำลึก, เรือดำน้ำรำลึก (2) FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg 39199 22/06/2019 18:26 22/06/2019 18:25 เรือดำน้ำรำลึก (1)       ณ สถานที่แห่งหนึ่ง เมื่อปลายปี พ.ศ.2549 ครั้งยังเป็นคนข่าวหนุ่มฟ้อ ผมได้ยินเสียงพูดกันแว่วๆ ว่า “คนไทยซื้อเรือดำน้ำโซเวียต” และกำลังจะมีการลากเรือดำน้ำลำนี้กลับเมืองไทย ผมหูผึ่ง แล้วเข้าไปร่วมวงสนทนา ก่อนเอ่ยปากว่า “ผมไปด้วยได้มั้ย”         วันต่อมาได้รับคำตอบว่า “ไปได้” ก็เลยต้องตัดใจลาออกจากงานประจำ เพราะภารกิจลากเรือดำน้ำคาดว่าจะกินเวลาเกือบ 5 เดือน ผู้ซื้อเรือดำน้ำคือ “คุณเจษฎา เดชสกุลฤทธิ์” เจ้าของพิพิธภัณฑ์เจษฎาเทคนิคมิวเซียม ซึ่งพิพิธภัณฑ์เปิดตัวต่อสาธารณะเป็นครั้งแรกในการแถลงข่าวเรื่องการลากเรือดำน้ำนี้เมื่อเดือนธันวาคม 2549 ผมเองได้รับความเมตตาให้ร่วมขบวนไปด้วยในฐานะผู้บันทึกการเดินทาง   จุดที่เรือดำน้ำ U-194 เคยจอดที่เมืองอูเมโอ ประเทศสวีเดน     เรือดำน้ำที่คุณเจษฎาซื้อเป็นเรือของอดีตสหภาพโซเวียต เจ้าของคือชายจากฟินแลนด์ ชื่อ “ติโม วัลลิน” วัย 42 ปี เขาซื้อเรือดำน้ำมาจากรัฐบาลรัสเซียในราคาที่ถูกเหลือเชื่อหลังจากสหภาพโซเวียตล่มสลายในต้นทศวรรษที่ 90 รัสเซียจำต้องขายยุทโธปกรณ์ออกไปเป็นจำนวนมาก เพราะเศรษฐกิจของประเทศกำลังย่ำแย่ ตอนติโมซื้อมาใหม่ๆ เรือดำน้ำสภาพยังดีอยู่ ถ้าไม่ถอดตอร์ปิโดก็ยังยิงได้     เรือดำน้ำลำนี้เป็นเรือวิสกี้คลาส (Whisky Class) ใช้สำหรับลาดตระเวนระวังภัยในยุคสงครามเย็นระหว่าง 2 ขั้วอำนาจการเมืองโลก ประชาธิปไตยและคอมมิวนิสต์ เป็นรุ่น Projecktu 613 ผลิตออกมา 256 ลำตามคำสั่งของโจเซฟ สตาลิน เมื่อประมาณ 40 ปีก่อนหน้านั้น     27 ตุลาคม 2524 เรือลาดตระเวน S-363 ตามชื่อเรียกของโซเวียต แต่ภายหลังสวีเดนเรียก U-137 ได้เกยตื้นห่างจากคาร์ลสกรูนา ฐานทัพเรือทางใต้ของสวีเดนประมาณ 10 กิโลเมตร เรือดำน้ำติดอยู่บนกองหินเกือบ 10 วัน เกิดการเผชิญหน้าจนเกือบนำไปสู่สงครามย่อยๆ ทางสวีเดนอ้างว่าใช้เครื่องตรวจจับรังสีแกมมาพบหัวรบนิวเคลียร์ อานุภาพทำลายล้างอาจพอๆ กับที่สหรัฐใช้ถล่มเมืองนางาซากิของญี่ปุ่น แต่โซเวียตปฏิเสธข้อกล่าวหา เหตุการณ์น่าขนลุกขนพองนี้เรียกกันต่อมาว่า “วิสกี้ออนเดอะร็อก”     เจ้าหน้าที่ของโซเวียตนายหนึ่งยอมรับสารภาพว่า ในเรือดำน้ำลำดังกล่าวมีตอร์ปิโดบางลูกติดหัวรบนิวเคลียร์จริง และได้รับคำสั่งให้ทำลายเรือดำน้ำทิ้งทันทีหากกองทัพเรือสวีเดนบุกเข้าค้น     ลำที่คุณเจษฎาซื้อมานี้ก็เป็นรุ่นเดียวกับวิสกี้ออนเดอะร็อก ติโมใช้ชื่อ U-194 ตั้งแต่ซื้อมาจากรัสเซีย ซึ่งผมขอยกยอดเรื่องของสเปกเรือไปไว้อธิบายวันหลัง  ขณะเจรจากับเจ้าหน้าที่บริษัทเรือเฟอร์รีที่เมืองอูเมโอ ประเทศสวีเดน     ติโมได้นำเรือดำน้ำมาทำเป็นพิพิธภัณฑ์จอดหมุนเวียนตามชายฝั่งทะเลบอลติกของฟินแลนด์และสวีเดนอยู่หลายเมือง ขายตั๋วให้คนที่สนใจเข้าไปเยี่ยมชม หรือใครจะเช่าจัดงานเลี้ยงรื่นเริงก็ได้     แต่เวลา 15 ปี ก็เพียงพอสำหรับการทำหน้าที่ “อนุสรณ์สงครามเย็น สู่สื่อกลางสันติภาพ” ตามที่ติโมตั้งปณิธานไว้ คุณเจษฎาตัดสินใจซื้อเพราะเห็นว่าเจษฎาเทคนิคมิวเซียมขณะนั้นมียานพาหนะครบเกือบทุกประเภทแล้ว ทั้งรถยนต์ มอเตอร์ไซค์ หัวจักรรถไฟ จักรยาน เครื่องบินทหาร เครื่องบินพาณิชย์ เรือหลายชนิด ขาดก็แต่เรือดำน้ำ     เมื่อได้เรือดำน้ำเป็นกรรมสิทธิ์แล้วก็จัดการหาเรือลาก จากนั้นฝ่ายเรือลากก็ออกแบบเส้นทางการนำเรือดำน้ำ U-194 สู่ประเทศไทย ตามแผนการจะเริ่มลากจากเมืองเฮลซิงบอร์ก ทางใต้ของสวีเดน ซึ่งเป็นเขตทะเลบอลติก ออกสู่ทะเลเหนือ ผ่านเดนมาร์ก เยอรมนี แหวกช่องแคบอังกฤษ ที่คั่นระหว่างอังกฤษกับฝรั่งเศส เข้ามหาสมุทรแอตแลนติก แวะเมืองลาสปาลมาสในหมู่เกาะคานารีของสเปน เพื่อเติมน้ำมันเรือและซื้อเสบียงกรัง แล้วดิ่งลงมหาสมุทรแอตแลนติกใต้ โฉบไปทางแหลมกู๊ดโฮปของแอฟริกาใต้ ที่ตั้งชื่อไว้แก้เคล็ด ความจริงแล้วมีเรือมาอับปางที่แหลมนี้เป็นประจำ  ที่เมืองวาซา ประเทศฟินแลนด์ รถของติโมเปิดประตูไม่ได้ ต้องพึ่งวิชาโจรขโมยรถของชายคนนี้     จากนั้นล่องไปทางทิศตะวันออก ผ่านใต้ทวีปแอฟริกา เฉี่ยวๆ มาดากัสการ์ เลยไปแวะที่พอร์ตหลุยส์ เมืองหลวงของประเทศมอริเชียส ก่อนมุ่งสู่ความเวิ้งว้างของมหาสมุทรอินเดีย เข้าทะเลอันดามัน ตรงไปยังแผ่นดินไทยที่ภูเก็ต แวะสัมผัสเกาะสวรรค์ให้หายคิดถึงบ้านสักคืนสองคืนแล้วลากต่อลงไปยังมาเลเซีย มุดช่องแคบมะละกา ผ่านสิงคโปร์ หักหัวขึ้นเหนือสู่ทะเลอ่าวไทย เข้าปากแม่น้ำเจ้าพระยา ล่องขึ้นไปพระนครศรีอยุธยา และที่นั่นก็จะเป็นบ้านใหม่ของเรือดำน้ำ U-194 โดยขณะนั้นพิพิธภัณฑ์ของคุณเจษฎามีแผนจะย้ายจากนครชัยศรีไปอยู่ตรงนั้นด้วย (แต่ล้มเลิกไปแล้ว)     วันที่ 10 มกราคม 2550 ผมกับผู้ใหญ่ท่านหนึ่งที่มักคุ้นกันชื่อ “สุธรรม นทีทอง” หรือ “พี่หมี” (ปัจจุบันบวชเป็นภิกษุสงฆ์ เวลานี้ท่านกำลังเดินธุดงค์จากตะวันตกสู่ตะวันออกของสหรัฐอเมริกา ส่วนหนึ่งของภารกิจเดินรณรงค์สันติภาพรอบโลก) นั่งเครื่องบินจากสุวรรณภูมิไปลงที่สนามบินอาร์ลันดา ชานกรุงสตอกโฮล์ม ติโมรอรับอยู่ที่สนามบิน เขาพาร่างอวบอ้วนพร้อมรถตู้เชฟโรเลตสีแดงมากับเรือเฟอร์รี ข้ามทะเลบอลติกมาจากฟินแลนด์ในเช้าวันเดียวกันนั้น     ชายอีกคนเข้ามาสมทบ “ผุดผาดน้อย วรวุฒิ” อดีตยอดมวยไทยเจ้าของฉายา “ไอ้หมูแข้งทอง” ผู้เป็นคนเผยแพร่มวยไทยให้ยุโรปรู้จัก อยู่ฝรั่งเศส 23 ปี และในเวลานั้นย้ายมาสอนที่สวีเดนได้ 3 ปี ผุดผาดน้อยรู้จักกับคุณเจษฎาตั้งแต่สมัยอยู่ที่ฝรั่งเศส จะขออาสาลงเรือกลับเมืองไทยด้วย  คุณสุธรรม (ปัจจุบันเป็นพระสงฆ์) ที่ท่าเรือเมืองวาซา ประเทศฟินแลนด์ อีกจุดที่เรือดำน้ำเคยจอด     “สวัสดีครับลุงหมู” ผมเรียกชื่อเล่น แกย้อนว่า “ไอ้หนุ่มเอ็งพูดไม่เพราะเลย” ผมก็เข้าใจทันที “ขอโทษครับพี่หมู” ตอนนั้นแกอายุ 56 ปีแล้ว แต่ยังดูหนุ่มอยู่มาก เราสนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว เพราะผมดื่มไวน์เป็นเพื่อนแกทุกคืน     พวกเรา 4 คนในเชฟโรเลต เริ่มเดินทางย้อนอดีตของเรือดำน้ำ U-194 ไปตามเมืองต่างๆ ริมฝั่งทะเลบอลติก ที่เรือลำนี้เคยจอดให้ผู้คนได้สัมผัสชื่นชม คืนแรกนอนที่โรงแรม Ditt Hotel เมืองเยฟเล (Gavle) วันต่อมาเข้าไปเที่ยวในเมืองซุนด์สวาล (Sundsvall) และออกนอกเส้นทางไปยังเมืองบิสพ์กอร์เดน เขตรากุนดา (Ragunda) พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 เสด็จฯ เยือนเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม 2440 ในการเสด็จ ประพาสยุโรปครั้งที่ 1     100 ปีต่อมา หน่วยงานรัฐ ชาวไทยในสวีเดน และเทศบาลท้องถิ่นสวีเดนร่วมกันสร้างพระบรมราชานุสรณ์ล้นเกล้าฯ รัชกาลที่ 5 ขึ้น เป็นศาลาทรงไทย ความสูง 28 เมตร กว้างและยาวด้านละ 10 เมตร ด้านในประดิษฐานพระรูปเท่าพระองค์จริง เป็นสถานที่ในการพบปะในวันสำคัญและการทำกิจกรรมต่างๆ ของชาวไทยในสวีเดน ปัจจุบันมีศูนย์วิปัสสนาด้วย     เสียดายเราไปถึงตอนกลางคืน ศาลาปิดแล้ว ไม่สามารถเข้าไปกราบพระพุทธเจ้าหลวงข้างในได้ อากาศตอนนั้นหนาวมาก ติดลบ 10 กว่าองศา ผมถ่ายวิดีโอได้ไม่กี่นาทีก็ปวดนิ้วจนขยับไม่ได้ พี่หมูอยู่สวีเดนมา 3 ปี ใส่ถุงมือก็ยังหนาว กลับเข้ารถแล้วก็รีบกระดกวอดก้าที่ติดมาคนละอึก ค่อยยังชั่ว   เตาทำอาหารที่บ้านของติโม     เรากลับมาเข้าเส้นทางชายฝั่งอีกครั้งที่เมืองเอิร์นสโคลด์สวิก (Örnsköldsvik) คืนนั้นพักที่โรงแรม Scandic Hotel วันต่อมาขึ้นเหนือไปที่อูเมโอ (Umeå) ซึ่งเราจะต้องนั่งเรือข้ามไปยังฟินแลนด์เย็นนั้น ติโมโทรศัพท์จองที่พัก อธิบายว่าเป็นเรือนจำเก่า เอามาดัดแปลงทำเป็นโรงแรม แต่ยังให้บรรยากาศเดิมๆ พวกเราก็ลุ้นกันว่าขอให้ห้องเต็ม แล้วห้องก็เต็มสมใจชาวไทย     ตอนจะลงเรือเกิดปัญหา เจ้าหน้าที่เรือเฟอร์รีไม่ยอมให้พี่หมูลงเรือ เพราะแกไม่ได้พกพาสปอร์ตมา มีแต่บัตรเรสซิเดนซ์ฝรั่งเศส แกคิดว่าเป็นกลุ่มเชงเก้นเหมือนกันไม่น่ามีปัญหา ฝ่ายติโมปั้นเรื่องขึ้นมาว่าเขาเป็นพี่น้องคนละแม่กับพี่หมู ติโมเกิดที่เยอรมนี พี่หมูเกิดฝรั่งเศส และโม้อะไรอีกหลายอย่าง สุดท้ายเจ้าหน้าที่ให้ผ่านอย่างงงๆ       นั่งเรือ 5-6 ชั่วโมงก็ถึงฟินแลนด์ที่เมืองวาซา (Vaasa) ตั้งตามชื่อราชวงศ์วาซาของสวีเดน ซึ่งในอดีตฟินแลนด์เคยถูกสวีเดนยึดครองอยู่นานเกือบ 700 ปีเลยทีเดียว คืนนี้พักที่ Sokos Hotel วาซาเป็นเมืองที่ดูคึกคักพอสมควร แต่เราไม่ได้ออกไปเที่ยว เพราะกินมื้อเย็นมาจากในเรือแล้ว นั่งที่บาร์ของโรงแรมชั่วโมงกว่าๆ ก็เข้านอน  หิมะตกหนักที่เมืองโพรี ประเทศฟินแลนด์     สายๆ วันต่อมาติโมพาไปยังจุดที่เคยจอดเรือดำน้ำ ท้องฟ้าสีหม่นหมอง น้ำบริเวณท่าเรือกลายเป็นน้ำแข็งและถูกปกคลุมด้วยปุยหิมะ เป็นครั้งแรกของผมที่ได้สัมผัสตัวแทนความหนาวนี้ อ้าปากรับเกล็ดสีขาวที่ร่วงลงจากฟ้า จึงได้รู้ว่าหิมะไม่มีรสชาติ     จากนั้นติโมขับรถเลียบฝั่งตะวันตกของประเทศฟินแลนด์ลงมาทางใต้ถึงเมืองโพรี (Pori) ซึ่งบ้านของเขาตั้งอยู่ในเขตชานเมือง ภรรยาติโมทำพายแซลมอนและพายบลูเบอร์รีไว้ต้อนรับ พร้อมกาแฟร้อนๆ     บ้านของติโมเป็นบ้านโบราณ ในอาณาบริเวณเดียวกันมีถึง 11 หลัง ส่วนมากไว้เก็บยานพาหนะทั้งใหม่-เก่าที่เขาสะสมไว้เป็นจำนวนมาก ซาวน่าแบบดั้งเดิมก็มี ข้าวของบางอย่างที่ติดมากับเรือดำน้ำ U-194 เขาเก็บไว้ในอาคารหลังหนึ่ง อาทิ กระติกน้ำอเนกประสงค์ของทหารโซเวียต เข็มขัด เข็มกลัด เขาแจกให้เราเท่าที่เราจะเอาไปได้     คืนนั้นเราพักที่ Sokos Hotel โรงแรมที่มีสาขาอยู่ทั่วประเทศ ติโมกับภรรยาพาเราไปกินข้าวเย็นที่ร้านหนึ่งใกล้ๆ โรงแรมก่อนจะแยกย้ายกัน วันต่อมาพายุหิมะพัดถล่ม บ้านติโมโดนหนักถึงขั้นไฟดับ ฮีทเตอร์ทำงานไม่ได้ เวลาบ่าย 2 หลังจากช่างไฟฟ้าซ่อมเสร็จเขาก็ออกมาหาเราขณะที่เรากินเคบับและพิซซ่าอยู่ที่ร้านอาหารข้างๆ จัตุรัส Market Square แล้วพาไปยังเกาะ Reposaari ที่เรือดำน้ำเคยจอด ซึ่งมีถนนเชื่อมต่อกับแผ่นดินใหญ่ ห่างจากตัวเมืองโพรีราว 30 กิโลเมตร  รถกวาดหิมะทำงานอย่างรวดเร็วเพื่อให้ชีวิตประจำวันของชาวเมืองดำเนินไปได้ไม่ติดขัด     ติโมแวะดูกิจการล่องเรือบริการนักท่องเที่ยว (ในฤดูร้อน) ของเขา แล้วพาไปชมบ้านพักชาวประมงในถนนใกล้ๆ ท่าเรือ เขาบอกว่าหนังฮอลลีวูดเรื่อง White Night ได้มาถ่ายทำแถวนี้ ใช้คนท้องถิ่นเป็นนักแสดงตัวประกอบจำนวนมาก ออกฉายปี พ.ศ.2528 เนื้อหามีความเกี่ยวข้องกับสงครามเย็น แต่ออกแนวดราม่า มีเพลง Say You, Say Me ของ Lionel Richie เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ที่ดังมาก              เย็นนั้นติโมต้องรีบกลับบ้าน เพราะสภาพอากาศยังแย่อยู่ นอกจากภรรยาแล้วก็ยังมีหมา แมว และกระต่ายในกรงที่ต้องดูแล พวกเรา 3 คนกินข้าวเย็นกันที่ร้านอาหารเม็กซิกันของโรงแรม พี่หมีขึ้นนอนแต่หัวค่ำ ส่วนผมกับพี่หมูดื่มไวน์คนละสอง-สามแก้วก็ตามขึ้นไป     ตอนเที่ยงวันต่อมาติโมมารับเราไปที่บ้านอีกครั้งแล้วจึงออกเดินทางลงใต้ไปที่เมืองอุสิเกาปุงกิ (Uusikaupunki) ท่าเรือแรกของ U-194 บนแผ่นดินฟินแลนด์ เขายังชี้ให้ดู Maritime School โรงเรียนการเดินเรือที่เขาเคยเข้าเรียนอยู่ประมาณครึ่งปี ตั้งอยู่ใกล้ๆ จุดจอดเรือดำน้ำ จากนั้นพาพวกเราเดินทางต่อไปยังเมืองท่าตูรกุ (Turku) เพื่อขึ้นเรือเฟอร์รีของบริษัท SeaWind Line (ปัจจุบันล้มเลิกกิจการไปแล้ว) กลับสตอกโฮล์ม  ผู้สูงอายุออกมาใช้ชีวิตได้อย่างปกติเพราะรถกวาดหิมะทำงานอย่างรวดเร็ว     เรือออกประมาณ 4 ทุ่ม เรากินมื้อค่ำกันในร้านอาหารของเรือ ผมลองไปหยอดเหรียญเสี่ยงโชคกับเครื่องเล่นที่เรียกว่า Cash & Carry แต่พอเสียประมาณ 6 ยูโรก็เลิก (ฟินแลนด์ใช้เงินสกุลยูโร ส่วนสวีเดนใช้เงินสกุลโครน)     ในเรือเฟอร์รีขนาดใหญ่นี้มีแหล่งบันเทิงอยู่ครบครัน นอกจากตู้เสี่ยงโชคจำนวนหนึ่งแล้วยังมีร้านขายสินค้าปลอดภาษีด้วย ผมซื้อเสื้อและกระเป๋ามาอย่างละชิ้นแล้วกลับไปนั่งดื่มต่อที่โต๊ะ พี่หมีขอตัวไปนอน ติโมนั่งต่ออยู่อีกสักพักก็ลุกตาม ผมรอดูว่าพี่หมูหยุดเมื่อไหร่ก็จะหยุดด้วย กระทั่งตี 2 กว่าๆ ไวน์หมด ผมหันไปมองแกเพื่อจะเอาคำตอบ แกพยักหน้า ผมโล่งอก เพราะนี่หมายความว่า “นอนเถอะ”     ในห้องนอนของเราที่เป็นแบบเคบิน 4 เตียง สำหรับ 4 คน ติโมไม่ได้นอนอยู่ เขาเฉลยตอนรุ่งเช้าว่าถ้าเขานอนร่วมกับพวกเราคงไม่มีใครหลับลง เพราะเขากรนดังมาก แม้ภรรยาก็ยังขอแยกห้องนอน เขาเลยแอบจ่ายพิเศษให้กับพนักงานเรือคนหนึ่งเป็นเงิน 20 ยูโร     เพื่อขอนอนคนเดียวในห้องที่ว่างทั้ง 4 เตียง.     https://www.thaipost.net/main/detail/39199 การท่องเที่ยว, ททท, ยุโรป, ยูโร, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาศ, เบื้องหน้าที่ปรากฏ, เรือดำน้ำรำลึก FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg