100164 21/02/2026 20:17 21/04/2021 09:30 แพร่!ติดเพิ่มอีก5รายสะสมอยู่ที่60คน 21 เม.ย.2564 – เพจข่าวสำนักงานประชาสัมพันธ์จังหวัดแพร่ โพสต์สั้นๆ ว่า วันนี้ !!ติดเชื้อเพิ่มอีก 5 ราย รวมติดเชื้อสะสม 60 ราย แถลงข่าว 15.00 น. bk8 gb69 kubet faw99 789bat dafabet bgame888 188bet acash888 mk888 https://www.thaipost.net/main/detail/100164 รายใหม่, แพร่, โควิด19 TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20210421/image_big_607f8dab19391.jpg 87362 19/12/2020 20:19 20/12/2020 00:01 จากแพร่ถึงเชียงราย ไม่ยอมพ่ายแก่โควิด     เรื่องราวในตอนที่ 2 ซึ่งเป็นตอนจบของทริปเที่ยวเหนือเมื่อช่วงวันพ่อแห่งชาติที่ผ่านมา เริ่มต้นด้วยการออกเดินทางจากโรงแรมในตัวเมืองแพร่ไปแวะคุ้มเจ้าหลวง หรือ “คุ้มหลวงนครแพร่” ที่ประทับของเจ้าพิริยเทพวงษ์ เจ้าผู้ครองนครแพร่องค์สุดท้าย หัวหน้าคณะของเราซึ่งเป็นอดีตนักข่าวผู้อาวุโสสูงยิ่ง มีเชื้อสายมาจากท่านเจ้าหลวงเมื่อสืบย้อนไป 5 รุ่น     คราวเกิดเหตุ “เงี้ยวปล้นเมืองแพร่” เมื่อ พ.ศ.2445 เจ้าหลวงพิริยเทพวงษ์ไม่สามารถจัดการกับความวุ่นวายที่เกิดขึ้นได้ ก่อนที่ทางกรุงเทพฯ จะส่งกองทหารม้ามาปราบกบฏเงี้ยวและรักษาความสงบ เจ้าหลวงตัดสินใจหนีออกจากเมืองแพร่ไปจนถึงเมืองหลวงพระบาง ราชอาณาจักรลาว ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากเจ้ามหาชีวิตลาวและเจ้าอุปราช อีกทั้งยังได้หลานสาวของเจ้าอุปราชเป็นภริยา วาระท้ายๆ ของชีวิตย้ายไปพำนักที่แขวงซำเหนือจนกระทั่งถึงพิราลัยในปี พ.ศ.2452     อดีตนักข่าวอาวุโสเล่าให้ฟังว่า ก่อนหนีออกจากเมืองแพร่ไปคนละทิศละทาง เจ้าหลวงได้บอกแก่เทียดหรือปู่ทวดของผู้อาวุโส ซึ่งเป็นหนึ่งในบุตรจำนวนหลายคนของท่านให้หนีไปทางภาคอีสาน โดยเอาย่ามใส่ข้าวของให้ 1 ใบ สะพายเดินทางไกลแต่เพียงผู้เดียว จนสุดท้ายไปเป็นนายฮ้อยอยู่ทางนั้นและได้แต่งงานกับสตรีที่ราบสูง ตั้งรกรากและสร้างครอบครัว ให้กำเนิดบุตรหลานจนมาถึงรุ่นอดีตนักข่าวอาวุโส     คุ้มเจ้าหลวงแห่งนี้เป็นสถาปัตยกรรมสมัยรัชกาลที่ 5 ยุคต้น มีลักษณะสถาปัตยกรรมไทยผสมยุโรป เรียกว่า “ทรงขนมปังขิง” สร้างด้วยอิฐถือปูน 2 ชั้น หลังเหตุการณ์กบฏเงี้ยวก็ได้กลายเป็นจวนข้าหลวงหรือบ้านพักผู้ว่าราชการจังหวัดแพร่     ในหลวงรัชกาลที่ 7 และสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี รวมถึงในหลวงรัชกาลที่ 9 และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ เคยประทับแรมเมื่อคราวเสด็จฯ ทรงเยี่ยมราษฎรจังหวัดแพร่     ปี พ.ศ.2540 กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ได้พระราชทานรางวัลสถาปัตยกรรมดีเด่นประเภทอาคารสถาบันและสาธารณะ ปัจจุบันคุ้มเจ้าหลวงมีชื่อว่า พิพิธภัณฑ์เมืองแพร่ “คุ้มเจ้าหลวง” มีอนุสาวรีย์เจ้าหลวงพิริยเทพวงษ์อยู่ด้านหน้า เป็นพิพิธภัณฑ์ที่จัดแสดงนิทรรศการประวัติเจ้าหลวงเมืองแพร่และชายา ข้าวของเครื่องใช้ทั้งที่เคยเป็นของเจ้าหลวงและของโบราณที่พบในจังหวัดแพร่ ไม่เก็บค่าเข้าชม     ผมเคยเดินทางมาแล้วครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีก่อนและได้ถ่ายภาพอาคารไว้ เมื่อกลับมาค้นในคอมพิวเตอร์ไม่พบภาพเก่านั้นเสียแล้ว จึงน่าเสียดายที่ไม่มีภาพอาคารให้ชม เพราะครั้งนี้ไม่มีจังหวะกดชัตเตอร์     มีความขัดแย้งกันในข้อมูลเรื่องคุกภายในอาคารซึ่งอยู่ชั้นล่างสุด สูงจากพื้นไม่มาก ทางหนึ่งบอกว่าเป็นคุกคุมขังนักโทษที่กระทำความผิดในสมัยโน้น ข้อมูลอีกทางคือตึกนี้แรกเริ่มได้สร้างขึ้น 3 ชั้น แต่ชั้นล่างเตี้ยประมาณ 2 เมตร นัยว่าจะเป็นชั้นใต้ถุนมากกว่า และว่าในเวลานั้นมีคุกคุมขังนักโทษอยู่แล้วในบริเวณคุ้ม แต่แยกจากตัวอาคาร และตามหนังสือแจ้งกระทรวงมหาดไทยเพื่อนำความขึ้นกราบบังคมทูล เมื่อปี 2444 มีใจความว่าคุกเดิมเป็นที่คับแคบ เจ้าหลวงพิริยเทพวงษ์จึงได้ออกเงินส่วนตัว 637 บาทสร้างคุกใหม่ อย่างไรก็ตาม มีความเป็นไปได้ว่าห้องชั้นล่างสุดนี้ใช้เป็นที่คุมขังเฉพาะข้าทาสบริวารของเจ้าหลวงเอง ส่วนคุกสำหรับคนทั่วไปก็ขังแยกออกไปอีกแห่ง และก็เป็นไปได้เช่นกันว่ามีการใช้ห้องชั้นล่างนี้สำหรับเก็บเงินและอัฐทองแดงตามการตั้งข้อสังเกตในหนังสือถึงกระทรวงมหาดไทยบางฉบับในเวลาต่อมา (ที่พักและคาเฟ่ในอาคารเดียวกัน ภาพน่ามองบนถนนไตรรัตน์อำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย)     คณะของเราใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ออกจากคุ้มเจ้าหลวงในเวลาเกือบๆ 10 โมงเช้า เดินทางต่อด้วยรถยนต์แบบ SUV จำนวน 2 คัน ผ่านจังหวัดพะเยาโดยไม่ได้พักจอด แวะกินมื้อเที่ยงที่ร้านอาหารริมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 ถนนพหลโยธิน อ้อมตัวจังหวัดเชียงราย ตรงขึ้นเหนือไปเรื่อยๆ หากไม่เลี้ยวที่ไหนก็จะเข้าอำเภอแม่สาย และจังหวัดท่าขี้เหล็กของสาธารณรัฐแห่งสภาพเมียนมา แต่ใครคิดทำเช่นนั้นก็บ้าเต็มที เมื่อถึงอำเภอแม่จัน คณะของเราเลี้ยวซ้ายและขึ้นสู่ดอยแม่สลอง ถึงที่พักเวลาบ่าย 3 นิดๆ เช็กอินแล้วก็ออกไปพบปะสังสรรค์กับอดีตคนข่าวผู้ผันตัวมารับใช้สังคมคนชายขอบ ท่านพี่ผู้นี้ทิ้งเมืองหลวงมาอยู่จังหวัดเชียงรายเสียนานหลายปีแล้ว     อากาศช่วงเชื่อมต่อระหว่างก่อนและหลังพระอาทิตย์ตกดินต่างกันอย่างเห็นได้ชัด แจ็กเกตธรรมดาถึงกับเอาไม่อยู่ หากว่าไม่มีซิงเกิลมอลต์และกองไฟเล็กๆ แล้วคงยากจะรับมือกับความหนาวบนดอย และสถานที่ซึ่งท่านพี่อดีตคนข่าวและภรรยาจัดเตรียมไว้ต้อนรับพวกเรา     เช้าวันต่อมา คนที่ตื่นตั้งแต่ช่วงพระอาทิตย์ขึ้นรายงานให้ทราบว่า หมอกที่แลเห็นดูจะเป็นหมอกผสมควันไฟอยู่ในปริมาณมากพอสมควร เพราะจมูกรู้สึกได้ การเผาเพื่อเตรียมการเพาะปลูกฤดูใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว     ผมแยกตัวจากคณะผู้อาวุโสไปกับท่านพี่อดีตคนข่าวลงไปยังตัวเมืองเชียงราย เพราะได้จองตั๋วบินกลับกรุงเทพฯ จากท่าอากาศยานแม่ฟ้าหลวงในวันถัดไป ฝ่ายคณะหลักเดินทางต่อไปดอยเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่     ท่านพี่อดีตคนข่าวแนะนำโรงแรมให้และขับรถไปส่งถึงที่ โรงแรมอยู่ไม่ไกลจากวัดมิ่งเมืองและหอนาฬิกา มีห้องว่างอย่างไม่ต้องสงสัย เพราะเวลานี้คือช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานของโควิดนำเข้าจากท่าขี้เหล็ก เช่นเดียวกับเป็นช่วงไฮซีซั่นเที่ยวเหนือ ทำให้มีผู้จองห้องพักแจ้งยกเลิกเฉลี่ยแต่ละแห่งประมาณ 30 เปอร์เซ็นต์     ตอนแวะดื่มชาเลือดมังกรและหอมหมื่นลี้ระหว่างทางลงดอย หนุ่มเจ้าของคาเฟ่ผู้ช่างเจรจาบอกว่าหญิงงามเมืองผู้เสี่ยงเข้าไปรับเชื้อโควิดในโรงแรมฝั่งท่าขี้เหล็ก รับเงินกันคนละประมาณ 250,000 ต่อเดือน ขณะที่การท่องเที่ยวเสียหายทันทีคงจะหลายร้อยล้านบาทหลังมีข่าวว่าพวกหล่อนนำเชื้อกลับเข้าประเทศ     ผมเช็กอินแล้วออกไปกินมื้อเที่ยง กลับโรงแรมไปงีบหลับตามสูตรสุขภาพดีของชาวลาติน (ทั้งยุโรปและอเมริกา) เมื่อเรี่ยวแรงกลับมาเต็มร้อยก็พร้อมเดินชมวัดในระยะทางที่พอเดินได้ โดยเริ่มต้นที่วัดมิ่งเมือง     วัดนี้ตั้งอยู่ในพื้นที่ขนาดไม่ใหญ่ เนื้อที่ประมาณ 3 ไร่ แต่โบราณสถานทั้งวิหารและเจดีย์มีความงดงามยิ่ง เป็นศิลปะผสมล้านนาและพม่า ประวัติการสร้างวัดตามเว็บไซต์ต่างๆ ดูจะขัดแย้งกันอยู่ ข้อมูลที่ตรงกันคือเคยถูกเรียกว่าวัดช้างมูบ (ช้างหมอบ) และวัดเงี้ยว (ไทใหญ่) คราวหนึ่งในการบูรณะเจดีย์ของวัดได้พบจารึกบนแผ่นเงินเป็นภาษาพม่า หากเป็นความจริงอย่างจารึกว่า วัดนี้ก็มีอายุเท่ากับเมืองเชียงราย (ราว 750 ปี) นอกจากนี้องค์พระประธานปูนปั้นศิลปะเชียงแสนสิงห์ 1 ยุคต้น มีอายุมากกว่า 400 ปี ผ่านการซ่อมแซมมาแล้วหลายครั้ง นามว่า “หลวงพ่อพระศรีมิ่งเมือง” (มุมหนึ่งในวัดมิ่งเมือง จังหวัดเชียงราย)     จากวัดมิ่งเมืองผมเดินขึ้นเหนือไปกิโลกว่าๆ ผ่านทางขึ้นวัดดอยงำเมืองไปไม่ไกลก็ถึงทางขึ้นวัดพระธาตุดอยจอมทอง หนึ่งใน “พระธาตุ 9 จอม” ของจังหวัดเชียงรายซึ่งกระจายอยู่ในหลายอำเภอ สันนิษฐานว่าวัดสร้างขึ้นก่อนพญามังรายเสด็จมาและบัญชาให้สร้างเมืองเชียงรายในปี พ.ศ.1805 องค์พระเจดีย์ประธานของวัดสร้างขึ้นเพื่อประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุที่พระมหาเถระชาวลังกานำมาถวายแด่กษัตริย์ของแคว้นโยนกราว 300 ปีก่อนการสร้างเมืองเชียงราย ผมกราบพระธาตุแล้วเข้าไปกราบพระพุทธรูปในวิหาร พระสงฆ์รูปหนึ่งนำไม้เรียวหวดเข้าที่ก้นของสามเณรประมาณ 5 ครั้ง ซึ่งคงทำผิดวินัยอะไรบางอย่าง เห็นภาพนี้เข้าผมก็รีบเดินลงจากวิหาร (พระเจดีย์ประธานของวัดพระธาตุดอยจอมทอง จังหวัดเชียงราย ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ)     ติดกับวัดพระธาตุดอยจอมทองมีเสาสะดือเมืองเชียงราย (เสาหลักเมือง) สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ.2530 ป้ายข้อมูลเขียนไว้ว่า “...เสาสะดือเมืองเชียงราย สร้างในรูปแบบศิลปะขอมแบบพนมบาแกง โดยยึดตามรูปแบบสมมติของจักรวาล หันหน้าไปสู่ทิศตะวันออก ...ตัวเสาสะดือเมืองตั้งโดดเด่นดั่งเขาพระสุเมรุ อยู่บนฐานสามเหลี่ยมยกพื้นสูง ซึ่งเปรียบเสมือนตรีกูฏบรรพต หรือผา 3 เส้า มีเสาบริวารล้อมรอบจำนวน 108 ต้น โดยตัวเสาสะดือเมืองมีขนาดใหญ่เท่ากับ 5 กำพระหัตถ์ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชมหาราช ซึ่งเป็นไปตามคติความเชื่อของล้านนาโบราณที่จะต้องสร้างเสาสะดือเมืองให้มีขนาดใหญ่เท่ากับ 5 กำพระหัตถ์ และมีความสูงเท่ากับส่วนสูงของพระวรกายของพระมหากษัตริย์”     เสร็จจากสักการะเสาสะดือเมืองแล้ว ผมเดินย้อนกลับทิศทางเดิมไปสัก 300 เมตร ก็เลี้ยวไปทางใหม่เพื่อเข้า “วัดพระแก้ว” บนถนนไตรรัตน์ ป้ายบริเวณทางเข้าวัดเขียนไว้ว่า “ชื่อเดิม “ญรุกขวนาราม” ซึ่งแปลว่าวัดป่าญะหรือป่าเยียะ (ป่าไผ่ชนิดหนึ่ง) เป็นวัดสำคัญทางประวัติศาสตร์ โดยได้พบพระแก้วมรกตหลังจากที่ฟ้าได้ผ่าองค์พระเจดีย์พังทลายลงในปี พ.ศ.1977 วัดนี้จึงได้ชื่อใหม่ว่าวัดพระแก้ว”     อีกป้ายใกล้ๆ กันเขียนประวัติพระแก้วมรกต “ตำนานรัตนพิมพ์วงศ์ กล่าวไว้ว่า เมื่อประมาณ พ.ศ.300 เทวดาได้สร้างพระแก้วมรกตถวายพระนาคเสนเถระที่เมืองปาฏลีบุตร (ปัจจุบันเรียก ปัตนะ) ประเทศอินเดีย ต่อมาได้อัญเชิญไปไว้ที่เมืองลังกา     “ในสมัยพระเจ้าอโนรธามังช่อ (พระเจ้าอนุรุทธะ) แห่งเมืองพุกามได้ส่งสมณทูตไปขอจากเจ้าเมืองลังกาซึ่งถูกพวกทมิฬรุกราน จึงมอบพระแก้วมรกตพร้อมพระไตรปิฎกให้ แต่สำเภาที่บรรทุกได้พลัดหลงไปเกยอยู่ที่อ่าวเมืองกัมพูชา พระแก้วมรกตจึงตกเป็นของกัมพูชา และต่อมาได้ถูกนำไปไว้ที่เมืองอินทาปัฐ (นครวัด) กรุงศรีอยุธยา และกำแพงเพชร ตามลำดับ     “เมื่อประมาณ พ.ศ.1933 พระเจ้ามหาพรหม เจ้าเมืองเชียงรายได้ไปอัญเชิญพระแก้วมรกตมาจากเมืองกำแพงเพชร และนำมาซ่อนไว้ที่เจดีย์วัดป่าเยียะ เมืองเชียงราย กระทั่ง พ.ศ.1977 อสนีบาต (ฟ้าผ่า) เจดีย์ จึงได้ค้นพบพระแก้วมรกต ต่อมาได้ถูกอัญเชิญไปไว้เมืองต่างๆ ดังนี้     “เมืองเชียงราย พ.ศ.1934-1979, เมืองลำปาง พ.ศ.1979-2011, เมืองเชียงใหม่ พ.ศ.2011-2096, เมืองลาว (หลวงพระบางและเวียงจันทน์) พ.ศ.2096-2321, กรุงรัตนโกสินทร์ พ.ศ.2321-ปัจจุบัน” (พระหยกเชียงราย หรือพระแก้วมรกตจำลอง วัดพระแก้ว อำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย)      ผมเข้ากราบ “พระหยกเชียงราย” หรือพระแก้วมรกตจำลองที่ประดิษฐานในหอพระหยก เดินชมภายในบริเวณวัดอยู่ครู่หนึ่ง ขณะนี้เวลาเย็นมากแล้วจึงไม่ได้เดินไปยังวัดพระสิงห์ อีกวัดสำคัญของชาวเชียงรายที่อยู่ไม่ไกลกัน แต่เลือกเดินลงใต้ไปตามถนนไตรรัตน์แล้วเลี้ยวซ้ายเข้าสู่ถนนอุตรกิจ เลี้ยวขวาที่หอนาฬิกาเก่าผ่านตลาดสด ผัก ผลไม้ และอาหารพร้อมรับประทาน ลงใต้ไปอีก 350 เมตรถึงหอนาฬิกาใหม่ ท้องก็หิวพอดี     หลังจากพินิจร้านอาหารบนถนนบรรพปราการอยู่ครู่หนึ่งก็ปล่อยผ่านไป เพราะดูๆ แล้วออกไปทางร้านเหล้ามากกว่า อีกทั้งช่วงย่ำสนธยายังแทบไม่มีลูกค้า จึงเดินต่อไปอีกราวครึ่งกิโลเมตรถึงเชียงรายไนท์บาซาร์ เข้าโซนร้านอาหารลักษณะคล้ายฟู้ดคอร์ตขนาดใหญ่ หลังคาเปิดโล่งบริเวณตรงกลางที่เต็มไปด้วยโต๊ะนั่ง แต่แทบไม่มีคน อาจเป็นเพราะว่ายังหัววันเกินไป ผมซื้อสตรอว์เบอร์รีตัดแต่งในแก้วพลาสติกมานั่งกิน 1 แก้วแล้วก็เดินออกมา สำรวจโซนดื่มกินใกล้ๆ โรงแรมวังคำที่ขึ้นป้ายลดราคาเหลือคืนละ 600 บาท โซนนี้เต็มไปด้วยร้านนวด บรรดาคุณหมอส่งเสียงเรียกผมเป็นภาษาอังกฤษให้ระงม คงคิดว่าใบหน้าที่ซ่อนไว้หลังหน้ากากอนามัยเป็นฝรั่งตัวเล็ก ไม่ก็ชาวญี่ปุ่นหรือเกาหลี มีกล้องถ่ายรูปห้อยคอและหมวกแก๊ปบนศีรษะเป็นอุปกรณ์เสริมที่ทำให้เหล่าคุณหมอคิดเช่นนั้น พอผมเปิดหน้ากากเฉลย พวกเธอก็เปลี่ยนเสียงร้องเรียกเป็นภาษาไทยและระดับเสียงยิ่งดังขึ้นกว่าเดิม (หอนาฬิกา (ใหม่) บนถนนบรรพปราการ อำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย)     ผมเดินออกไปยังถนนเจ็ดยอดซึ่งพุ่งตรงลงทิศใต้มาจากหอนาฬิกา เพื่อสำรวจบาร์ที่ตั้งเรียงกันอยู่เป็นแถวริมถนน ปกติบริเวณนี้เป็นย่านของนักดื่มต่างชาติ มันจึงดูเงียบเหงาวังเวง ไร้พลังงานและสีสัน ผมตัดสินใจแวะกินมื้อเย็นในร้านอาหารข้าวแกงขนาดใหญ่ร้านหนึ่งบนถนนบรรพปราการ แล้วเดินกลับโรงแรม อาบน้ำ ดูข่าวสารในทีวี แล้วคิดจะนอน     มาทบทวนดู เราจะยอมจำนนให้กับโควิด-19 ด้วยการเก็บตัวในห้องพักเมื่อยามเดินทางมาต่างเมืองเช่นนี้ได้ลงคอเชียวหรือ? ถ้าเราเกรงกลัว มันก็จะชนะเราโดยที่ไม่ต้องทำให้เราติดเชื้อด้วยซ้ำ คิดได้ดังนี้ก็สวมเสื้อตัวหนาแขนยาว ใส่หน้ากากออกจากโรงแรม แล้วพบตัวเองในซอยพิสิทธิ์สงวน ใกล้ๆ หอนาฬิกา เลือกร้านดื่มกินที่ลูกค้าไม่หนาแน่น ความจริงแทบไม่มีร้านไหนเลยที่คนหนาแน่น     หญิงสาวเสิร์ฟเบียร์แล้วหยุดยืนคุยเมื่อทราบว่าผมเป็นนักท่องเที่ยวจากกรุงเทพฯ เธอบอกว่าช่วงนี้มีลูกค้าเฉพาะคนในพื้นที่และขอให้ผมไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องโควิด ร้านแถวนี้มีแต่ลูกค้าวัยทำงาน เป็นคนที่ระมัดระวังตัว หากดื่มในละแวกนี้ถือว่าไม่มีความเสี่ยง ไม่เหมือนกับโซนที่เรียกว่าซอยโลกีย์ ใกล้ห้างใหญ่ แถวนั้นเด็กวัยรุ่นเที่ยวกันเยอะ     ร้านของเธอมีหุ้นส่วนหลายคน ล้วนเป็นเพื่อนที่เรียนหนังสือมาด้วยกัน ทุกคนอายุเท่ากัน จึงนำปีเกิดคริสต์ศักราชมาตั้งเป็นชื่อร้าน เธอยืนคุยอยู่หลายนาทีจนผมเผลอพูดออกไปว่า “เชิญน้องดูแลโต๊ะอื่นตามสบายเลยนะ” หลังจากนั้นเธอก็ไม่แวะมาที่โต๊ะผมอีกเลย     หมดขวดที่ 2 ผมเรียกเก็บเงินแล้วเดินไปอีกร้านที่อยู่ใกล้ๆ กัน หนุ่มนักดนตรีเล่นกีตาร์อะคูสติกและมีเสียงร้องที่ไพเราะมาก น่าเสียดายที่เขาประกาศออกมาว่าเพลงที่เล่นอยู่เป็นเพลงสุดท้าย ผมให้กำลังใจไป 100 บาท นึกว่าเขาจะแถมให้สักเพลง แต่พอจบเพลงเขาก็เก็บเครื่องดนตรีเดินมาขอบคุณแล้วออกจากร้านไปตอนที่วิสกี้ไฮบอลจากญี่ปุ่นของผมพร่องลงไปยังไม่ถึงครึ่งแก้ว ลังเลว่าหมดแก้วนี้ก็จะกลับ แต่พอได้ฟังเพลงที่เปิดต่อเนื่องกันสองสามเพลงก็ตัดสินใจนั่งต่อพร้อมกับเบอร์เบินออนเดอะร็อกอีก 1 แก้ว     เช้าวันต่อมาหลังมื้อเช้าและกาแฟ ผมก็เช็กเอาต์จากโรงแรม เรียก Grab ไปยังสนามบิน โดยเที่ยวบินกลับกรุงเทพฯ ช่วงสายๆ วันที่ 8 ธันวาคม มีผู้โดยสารประมาณ 30 คนเท่านั้น หลายคนคงยกเลิกทั้งเที่ยวบินมายังเชียงรายและเชียงรายกลับกรุงเทพฯ     เหตุเพราะมีแก๊งหญิงไทยใจกล้าข้ามช่องทางธรรมชาติไปหาโควิด-19. https://www.thaipost.net/main/detail/87362 กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี, ทรงขนมปังขิง, เบื้องหน้าที่ปรากฎ, แพร่ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20191229/image_big_5e088baf5c3e6.jpg 81588 24/10/2020 07:37 24/10/2020 07:37 'ทอน' ไปแพร่ขอโทษมีงูเห่า 24 ต.ค.63 - คณะก้าวหน้าเปิดเผยว่า 23 ตุลาคม 2563 ที่จังหวัดแพร่ นายธนาธร จึงรุ่งเรืองกิจ ประธานคณะก้าวหน้า เข้าพื้นที่พบปะประชาชนในพื้นที่ อ.เมือง จ.แพร่ ในโอกาสที่คณะก้าวหน้าจะส่งผู้สมัครลงรับเลือกตั้งเป็นนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด (อบจ.) และสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัด (ส.จ.) ที่จะมาถึงในวันที่ 20 ธันวาคม ที่จะถึงนี้ ซึ่งจังหวัดแพร่เป็นหนึ่งในพื้นที่ๆคณะก้าวหน้าส่งผู้สมัครชิงตำแหน่ง ซึ่งก็คือนายสุภวัฒน์ ศุภศิริ ปัจจุบันเป็นทั้งประธานคณะกรรมการบริหารจัดการน้ำชลประธาน (JMC), สจ.อำเภอเมืองเขต 3, และผู้ร่วมก่อตั้งอะคาเดมี่ฟุตบอล แพร่ยูไนเต็ด โดยนายธนาธรได้ร่วมประชุมกับทีมงานผู้สมัครนายก อบจ.และ สจ.แพร่ เพื่อร่วมแลกเปลี่ยนถึงวิสัยทัศน์และแนวทางนโยบายในการพัฒนาจังหวัด ก่อนที่จะเดินทางไปพบปะประชาชนในพื้นที่ ที่ตลาดสำเภาทอง ตลาดพระหลวง และประตูชัยแพร่ นายธนาธรได้ขึ้นปราศรัย รวมทั้งเดินพบปะพูดคุยกับชาวบ้านในทั้งสามที่ๆมาต้อนรับ ซึ่งในเบื้องต้นนายธนาธรได้กล่าวขอโทษประชาชนที่ ส.ส.จังหวัดแพร่อดีตพรรคอนาคตใหม่ ได้ทรยศประชาชนกลายเป็นงูเห่า ก่อนที่จะกล่าวถึงแนวทางการยืนหยัดต่อสู้หลังจากพรรคอนาคตใหม่ถูกยุบ ว่าทั้งพรรคก้าวไกลและคณะก้าวหน้าที่ก่อร่างขึ้นมาหลังการยุบพรรคอนาคตใหม่ จะยังคงสืบสานเจตนารมณ์ของพรรคอนาคตใหม่อย่างเหนียวแน่นไม่เปลี่ยนแปลง "ซึ่งคณะก้าวหน้าที่ผมเป็นสมาชิกอยู่ กำลังจะลงแข่งขันในการเลือกตั้งระดับท้องถิ่นที่จะมาถึงในวันที่ 20 ธันวาคมนี้ ซึ่งเบื้องต้นคณะก้าวหน้าจะส่งทีมผู้สมัครลงรับเลือกตั้งใน 35 จังหวัด และมีจังหวัดที่กำลังอยู่ระหว่างการพิจารณาอีกจำนวนหนึ่ง ซึ่งจังหวัดแพร่ก็เป็นหนึ่งในพื้นที่ๆคณะก้าวหน้าส่งผู้สมัครลงชิงตำแหน่งในครั้งนี้ด้วย"นายธนาธร กล่าว ด้านนายสุภวัฒน์ ได้ขึ้นกล่าวถึงแนวนโยบายและวิสัยทัศน์ของตนในฐานะผู้สมัครชิงนายก อบจ.แพร่ ไม่ว่าจะเป็นนโยบายด้านสาธารณสุข ที่ในปีหน้าที่จะมาถึงนี้ โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล (รพ.สต.) ในจังหวัดแพร่ 84 แห่งกำลังจะถูกโอนย้ายเข้ามาสู่การบริหารของ อบจ. ซึ่งตนมีแนวนโยบายที่จะทำข้อตกลงกับสำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ (สปสช.) เพื่อให้มีการจัดบริการด้านสาธารณสุขถึงบ้านประชาชนอย่างทั่วถึง โดยเฉพาะในการดูแลผู้ป่วยติดเตียงที่ได้รับความยากลำบากในการเดินทางไปรับบริการด้านสาธารณสุข รวมถึงนโยบายด้านการพัฒนาระบบขนส่งสาธารณะ เพื่อเชื่อมโยงสร้างความสะดวกสบายในการเดินทางให้ชาวจังหวัดแพร่ เชื่อมโยง 10 โรงเรียน 10 สถานที่ราชการ และ 5 สถานที่ทางเศรษฐกิจและแหล่งท่องเที่ยว ตลอดจนการเชื่อมต่อกับระบบขนส่งอื่นๆที่มีอยู่เดิมและกำลังจะมีการก่อสร้างขึ้นใหม่ เช่นรถสองแถว รถบัส และรถไฟ และยังมีนโยบายเกี่ยวกับการจัดการน้ำ ที่มีปัญหากรณีน้ำแล้งเกิดขึ้นทุกปี ที่ตนเห็นว่าเป็นปัญหาสำคัญสำหรับเกษตรกรในจังหวัดแพร่ที่ต้องพึ่งพาแหล่งน้ำธรรมชาติในการทำการเกษตร รวมถึงนโยบายด้านการพัฒนาพื้นที่และโครงการต่างๆของ อบจ.แพร่ที่ยังไม่ได้ใช้งานอย่างเต็มประสิทธิภาพในวันนี้ด้วย 3 นิ้วนอนยาว!  ดร.ไตรรงค์ : มารยาททางการเมืองกับกฎหมายดูหมิ่นบุคคลในสถาบันกษัตริย์ ขนลุกซู่ 'ไผ่ดาวดิน' คำรามลั่น 'ลุงสุทิน' คาดไม่เกินปีหน้า ผู้บงการม็อบ 3 นิิ้วต้องชดใช้กรรม ดิ้นใหญ่แล้ว! แกนนำม็อบ 3 นิ้วบอก 23 ตุลาตาสว่าง หางโผล่! '3 นิ้ว' งัดแผนชักศึกเข้าบ้านนัดชุมนุม 7 ประเทศ  https://www.thaipost.net/main/detail/81588 ก้าวหน้า, ธนาธร, แพร่ TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20201024/image_big_5f93760e46758.jpg 68881 17/06/2020 00:01 17/06/2020 00:01 ช็อก!ทุบอาคารเก่า ชาวแพร่ร้องผู้ว่า     ชาวแพร่ยื่นหนังสือถึงผู้ว่าฯ ตรวจสอบการรื้อถอน "อาคารบอมเบย์ เบอร์มา" อายุ 127 ปี ผู้ดูแลแจงระงับดำเนินการแล้ว ด้านผู้ว่าฯ สั่งตั้งกรรมการสอบเอาผิด ยันเสียใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น กำชับก่อสร้างให้เหมือนเดิม ด้านนักวิชาการ-ชาวเมืองแพร่ถล่มยับ ป่าไม้ทุบอาคารประวัติศาสตร์จนเหลือแต่ซาก ผอ.สบอ.13 ยันเจตนาดี แต่ไม่คาดคิดจะเกิดผลกระทบขนาดนี้ได้     เมื่อวันที่ 16 มิถุนายน ที่ศาลากลางจังหวัดแพร่ มีตัวแทนภาคเอกชน ภาคีเครือข่าย เข้าพบและยื่นหนังสือถึงนางกานต์เปรมปรีด์ ชิตานนท์ ผู้ว่าราชการจังหวัดแพร่ กรณีการรื้อถอนอาคารบริษัท บอมเบย์ เบอร์มา เทรดดิ้ง ที่เข้ามาทำไม้ในเมืองแพร่ตั้งแต่ปี พ.ศ.2432 ซึ่งมีอายุราว 127 ปี ตั้งอยู่ที่บริเวณท่าน้ำบ้านเชตวัน อำเภอเมือง จังหวัดแพร่ โดยบริษัทรับเหมาเข้ามาดำเนินการรื้อถอนโดยไม่มีการทำประชาคม หรือสอบถามความคิดเห็นของคนเมืองแพร่     นายธีรวุธ กล่อมแล้ว ประธานภาคีเครือข่ายรักษ์เมืองเก่าแพร่ และชาวบ้านเชตวัน ได้เข้ายื่นหนังสือประท้วงการกระทำดังกล่าว โดยระบุถึงประกาศให้เมืองแพร่เป็นเมืองเก่าว่าด้วยการอนุรักษ์และพัฒนากรุงรัตนโกสินทร์และเมืองเก่า ตามมติ ครม. 10 ก.พ.2558 จึงเรียกร้องให้จังหวัดดำเนินการดังนี้ 1.ให้ระงับการก่อสร้างทั้งหมด 2.เปิดเผยข้อมูลงบประมาณ แผนการรื้อถอนและก่อสร้าง 3.หาผู้รับผิดชอบการทุบทิ้งอาคารประวัติศาสตร์ 4.สร้างประชาคมให้มีส่วนร่วมพัฒนาสวนรุกขชาติเชตวัน และ 5.ให้หน่วยงานรับผิดชอบเสนอแนวทางฟื้นฟู      นายธีรวุธกล่าวว่า ได้มายื่นหนังสือเพื่อขอให้ตรวจสอบขั้นตอนการดำเนินงานในโครงการที่ระบุว่าซ่อมแซม ปรับปรุง แต่กลับให้ผู้รับเหมาเข้ามารื้อถอนทำใหม่ด้วยงบ 4.5 ล้านบาท เชื่อว่าไม่สามารถทำได้ในงบนี้ และที่สำคัญการออกแบบยังไม่ชัดเจนทั้งแบบที่สมบูรณ์ หรือเอกสารประกอบในด้านสถาปนิกที่ถูกต้อง ก็ยังไม่ชัดเจน แต่หน่วยงานกลับเข้าไปรื้อถอน ทำให้เกิดความคลางแคลงใจ ส่วนชาวบ้านในเขตเทศบาลเมืองแพร่ ชุมชนเชตวัน ไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับโครงการนี้     ผู้สื่อข่าวรายงานว่า หน่วยงานที่รับผิดชอบโดยตรงคือ สำนักบริหารพื้นที่อนุรักษ์ที่ 13 (แพร่) กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่าและพันธุ์พืช โดยมีนายอิศเรศ สิทธิโรจนกุล ผู้อำนวยการสำนักฯ รับผิดชอบโครงการ กล่าวว่า ในความรับผิดชอบในฐานะหน่วยงานเจ้าของเรื่อง คงต้องฟังความคิดเห็นของทุกฝ่าย และได้ระงับการดำเนินการไว้ก่อนขณะนี้เพื่อทบทวน แต่เราจะทำให้อาคารนี้กลับมาในรูปแบบเดิม     ตามที่สวนรุกขชาติเชตวัน สังกัดสำนักบริหารพื้นที่อนุรักษ์ที่ 13 (แพร่) กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่าและพันธุ์พืช ได้ดำเนินการของบประมาณจากจังหวัดแพร่เพื่อดำเนินการปรับปรุงซ่อมแซมอาคารศูนย์เรียนรู้การป่าไม้ ภายในสวนรุกขชาติเชตวัน ซึ่งเป็นอาคารเก่าแก่สร้างขึ้นราวปี พ.ศ.2432 ซึ่งอาคารนั้นถือว่ามีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ในเรื่องของการทำไม้ของประเทศไทยมายาวนาน โดยบริษัทที่ทำไม้ในเขตภาคเหนือตอนบนได้สร้างอาคารบ้านพัก สำนักงาน ที่พักคนงาน เป็นที่รวมไม้ซุงก่อนจะล่องซุงไปตามแม่น้ำยมลงไปยังภาคกลางและกรุงเทพฯ     นายอิศเรศกล่าวอีกว่า ทางสวนรุกขชาติเชตวันเห็นว่าอาคารไม้ดังกล่าวมีสภาพชำรุดทรุดโทรม จึงได้ของบประมาณจากจังหวัดแพร่เพื่อทำการซ่อมแซมปรับปรุงให้มั่นคงแข็งแรง โดยของบตั้งแต่ปี 2561 จนได้รับการอนุมัติงบประมาณในปี 2563 จำนวน 6.7 ล้านบาท ซึ่งจังหวัดแพร่ได้มอบอำนาจให้กับอธิบดีกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่าและพันธุ์พืช ดำเนินการจัดซื้อจัดจ้างตามระเบียบ มีราคากลาง 5.3 ล้านบาท มีผู้ดาวน์โหลดแบบประมูลไป 23 ราย แต่มายื่นประมูล 3 ราย โดยมีห้างหุ้นส่วนจำกัด แพร่โกสินทร์ก่อสร้าง ชนะการประมูลที่ราคา 4,560,000 บาท     "ผมมีเจตนาดีในการปรับปรุงอาคาร แต่ไม่คาดคิดว่าจะส่งผลกระทบมากขนาดนี้ ส่วนแนวทางรื้อถอนอยู่ที่ผู้รับเหมาและนายช่างวิศวกร ซึ่งจะมาชี้แจงในวันศุกร์ที่ 19 มิถุนายนนี้ เป็นวันที่ผู้ว่าราชการจังหวัดแพร่ได้นัดให้มีการชี้แจงอีกรอบ" นายอิศเรศกล่าว     จากโครงการซ่อมแซมปรับปรุงอาคารไม้เก่า กลับกลายเป็นถูกรื้อถอนออกจนไม่เหลือสภาพเดิม ส่งผลต่อจิตใจชาวจังหวัดแพร่ที่เห็นอาคารไม้ทรงคุณค่าทางประวัติศาสตร์ควบคู่กับการทำไม้ของจังหวัดแพร่ในอดีตเป็นอย่างยิ่ง เกิดความไม่พอใจในการกระทำดังกล่าว     ทั้งนี้ นางกานต์เปรมปรีด์ ชิตานนท์ ผู้ว่าราชการจังหวัดแพร่ ได้เดินทางลงพื้นที่ดูสภาพอาคารประวัติศาสตร์ป่าไม้เมืองแพร่ที่ถูกทุบทิ้งที่บริเวณสวนรุกขชาติเชตวัน ซึ่งเป็นอาคารไม้ประยุกต์แบบอาณานิคมอังกฤษ เคยเป็นสำนักงานบริษัท บอมเบ เบอร์มา และยังเคยเป็นท่าเรือล่องซุงของบอมเบ เบอร์มา-บริษัท อิส เอเซียติค สมัยยังมีเจ้าหลวงผู้ครองนครแพร่อยู่     เมื่อนางกานต์เปรมปรีด์เห็นสภาพถึงกับอึ้ง โดยได้สั่งการให้ตั้งคณะกรรมการสอบสวนเอาผิดกรณีการรื้อถอนอาคารดังกล่าว โดยให้นายวรญาณ บุญณราช รองผู้ว่าฯ แพร่ เป็นประธานในการสอบข้อเท็จจริง พร้อมกำชับให้ดำเนินการก่อสร้างอาคารให้กลับมาเหมือนเดิม และเรียกหน่วยงานที่รับผิดชอบประชุมด่วนเพื่อแก้ปัญหาดังกล่าว      นางกานต์เปรมปรีด์กล่าวว่า เสียใจต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาก ทราบว่าการของบประมาณไปเพื่อซ่อมแซมอาคารเก่า จำนวน 4 ล้านบาท แต่ผลออกมาเป็นการรื้อถอนทั้งหมด อย่างไรก็ตาม ขอให้รอการสอบสวนข้อเท็จจริงก่อน ขอให้ชาวแพร่อดใจรอผลการสอบสวน     ด้านนายพัฒนา แสงเรียง นักวิชาการอิสระ กล่าวว่า อาคารดังกล่าวเป็นองค์ประกอบสำคัญทางประวัติศาสตร์เมืองแพร่ แต่ทำไมการซ่อมแซมถึงกลายเป็นการรื้อไปได้ ซึ่งการขอดูขั้นตอนการทำงานทางวิศวกรรมก็ไม่มีหมายความแล้ว เรื่องนี้คงต้องใช้กฎหมายจัดการ เพราะความผิดสำเร็จแล้ว ความเสียหายเกิดขึ้นกับประวัติศาสตร์เมืองแพร่แล้ว     สำหรับบริษัท บอมเบย์ เบอร์มา เทรดดิ้ง เป็นบริษัทสัญชาติอังกฤษ เริ่มทำไม้ในประเทศเมียนมาก่อนเพื่อส่งออกไม้ไปยังจีน อินเดีย ต่อมาเริ่มเข้ามาทำไม้ในภาคเหนือของไทย เนื่องจากป่าไม้ยังอุดมสมบูรณ์ และค่าสัมปทานถูกกว่าในเมียนมา โดยเข้ามาทำไม้ในเมืองแพร่ตั้งแต่ปี พ.ศ.2432 ได้รับสัมปทานทำไม้ในบริเวณป่าแม่น้ำยมตะวันตก และได้สร้างอาคารสำนักงานดังกล่าวจนถึงปัจจุบันมีอายุราว 127 ปี ตั้งอยู่ที่บริเวณท่าน้ำบ้านเชตวัน อ.เมือง จ.แพร่. https://www.thaipost.net/main/detail/68881 หนังสือพิมพ์ไทยโพสต์, อาคารบริษัท บอมเบย์ เบอร์มา เทรดดิ้ง, อาคารบอมเบย์ เบอร์มา, แพร่ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20200616/image_big_5ee8ba0c9d79f.jpg 54462 14/01/2020 00:01 14/01/2020 00:01 ฝุ่นลำปาง-แพร่ อยู่เกณฑ์สีแดง กทม.ได้ฝนช่วย     ลำปาง แพร่ ค่าฝุ่นจิ๋วพุ่งแตะโซนสีแดงเป็นอันตรายต่อสุขภาพ ส่วนใหญ่มาจากการเผาป่า เผาไร่ กทม.ได้ฝนช่วงเช้าทำให้อากาศดีขึ้น ตั้งคลินิกมลพิษทางอากาศใน 3 รพ. พบประชาชนป่วยเข้ารักษาใน รพ.เกือบ 4 หมื่นราย     สถานการณ์ฝุ่นละอองขนาดเล็ก พีเอ็ม 2.5 ในหลายจังหวัดภาคเหนือยังคงอยู่ในสภาวะอันตราย ที่ลำปาง ห้วงวันจันทร์ที่ผ่านมา ตัวเมืองถูกปกคลุมไปด้วยหมอกควันไฟสีเทาไปทั้งเมือง หลายพื้นที่กลายเป็นเขตสีแดงมีอันตรายต่อสุขภาพ โดยกรมควบคุมมลพิษรายงานว่า เมื่อเวลา 11.00 น. ค่า PM 2.5 สูงสุดที่จุดตรวจวัด ต.บ้านดง อ.แม่เมาะ วัดได้ 105 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร รองลงมาคือจุดตรวจวัด ต.พระบาท อ.เมือง วัดได้ 103 มคก./ลบ.ม. และที่จุดตรวจวัด ต.แม่เมาะ อ.แม่เมาะ วัดได้ 102 มคก./ลบ.ม. ส่วนที่จุดตรวจวัด ต.สบป้าด อ.แม่เมาะ ใกล้ทะลุสีแดงวัดได้ 85 มคก./ลบ.ม.     นายแพทย์ประเสริฐ กิจสุวรรณรัตน์ นายแพทย์สาธารณสุขจังหวัดลำปาง ให้คำแนะนำว่า ประชาชนหากหลีกเลี่ยงได้ก็ขอให้อยู่เฉพาะในอาคาร งดเว้นการทำกิจกรรมหรืออยู่ในที่โล่งแจ้ง หากมีความจำเป็นออกนอกเคหสถานก็ขอให้ใช้หน้ากากอนามัยทุกครั้งเพื่อช่วยกรองฝุ่นในอากาศ และขอให้หลีกเลี่ยงการออกกำลังกายกลางแจ้ง ผู้ที่มีโรคประจำตัว เช่น หอบ หืด ถุงลมโป่งพอง หัวใจ หรือภูมิแพ้ ต้องดูแลตัวเองให้แข็งแรง รับประทานอาหารที่เหมาะสม ดื่มน้ำมากๆ ส่วนบ้านเรือนก็ควรหาอะไรมาปิดกั้นไม่ให้ฝุ่นเข้าตามช่องประตู หน้าต่าง ด้านในอาจจะต้องใช้เครื่องฟอกอากาศช่วย หรือสเปรย์น้ำโดยรอบที่พักเพื่อลดปริมาณฝุ่น ที่สำคัญต้องไม่เผาขยะ หรือเศษวัสดุทางการเกษตรใดๆ เลย ส่วนโรงงานอุตสาหกรรมก็ต้องช่วยตรวจสอบระบบไม่ให้ส่งมลพิษออกสู่อากาศ      "ขณะนี้ได้มีการกระจายหน้ากากอนามัยไปไว้ที่ศูนย์ส่งเสริมสุขภาพระดับตำบล และโรงพยาบาลทุกแห่ง เกือบสามแสนชิ้น คาดว่าเพียงพอในการให้บริการประชาชน"     นอกจากจังหวัดลำปางที่ค่าฝุ่นจิ๋วสูงแตะ 100 ไมโครกรัมแล้ว จังหวัดอื่นที่น่าสนใจ ได้แก่ ต.บ้านกลาง อ.เมืองลำพูน 60, ต.นาจักร อ.เมืองแพร่ 100, ต.แม่ปะ อ.แม่สอด จ.ตาก 62     เชียงใหม่ สภาพท้องฟ้าตัวเมืองเชียงใหม่ และอีกหลายอำเภอ มีฝุ่นควันปกคลุม ทัศนวิสัยขุ่นมัว มลพิษเพิ่มสูงขึ้นมากกว่า 100 จุด กระจายในหลายอำเภอ ทั้ง อ.เมือง อ.สารภี อ.สันทราย อ.ดอยสะเก็ด อ.แม่ออน อ.ดอยเต่า ค่า PM 2.5 เมื่อเวลา 08.00 น.ที่ผ่านมา สูงขึ้น อยู่ในระดับเริ่มมีผลกระทบต่อสุขภาพและมีผลกระทบต่อสุขภาพ เช่นที่ ต.ศรีภูมิ อ.เมือง ค่า PM 2.5 อยู่ที่ 60 มคก./ลบ.ม. ที่ ต.สุเทพ อ.เมือง วัดได้ 66 มคก./ลบ.ม. ประชาชนหันมาสวมใส่หน้ากากอนามัยกันจำนวนมาก     ตาก ยังคงมีไฟป่าเกิดขึ้นหลายแห่งในพื้นที่ป่าสงวนแห่งชาติฝั่งซ้ายของแม่น้ำปิง เขตในพื้นที่ อ.สามเงา เจ้าหน้าที่หลายหน่วยต้องช่วยกันดับอย่างยากลำบาก ซึ่งสถานการณ์ดังกล่าวส่งผลให้มีหมอกควันและฝุ่นละอองลอยปกคลุมตัวชุมชน อ.สามเงา โดยเฉพาะบริเวณถนนสายปากทางเข้าเขื่อนภูมิพล หน้าโรงพยาบาลสามเงา มีหมอกควันลอยฟุ้งกระจาย ทำให้ทัศนวิสัยในการขับขี่มองเห็นประมาณ 500 เมตร      ด้านกรุงเทพฯ และปริมณฑล ได้เกิดฝนตกเป็นบริเวณกว้างตั้งแต่เวลาประมาณ 05.00-06.00 น.เศษ ช่วยชะล้างฝุ่นละอองที่ปกคลุมมาหลายวัน โดยในช่วงเช้า กองจัดการคุณภาพอากาศและเสียง สำนักสิ่งแวดล้อม กทม. รายงานสถานการณ์ฝุ่นละอองขนาดเล็ก PM 2.5 พบว่าเกินมาตรฐาน 50 ไมโครกรัม/ลูกบาศก์เมตร จำนวน 2 พื้นที่ ได้แก่ เขตวังทองหลาง ด้านหน้าปั๊มน้ำมันเอสโซ่ ซอยลาดพร้าว 95 ตรวจวัดค่าได้ 52 มคก./ลบ.ม. และเขตพระนคร ภายในสำนักงานเขตพระนคร วัดได้ 54 มคก./ลบ.ม.     นางศิลปสวย ระวีแสงสูรย์ ปลัดกรุงเทพมหานคร เปิดเผยว่า สำนักการแพทย์ได้เตรียมความพร้อมด้านการแพทย์และสาธารณสุข เพื่อให้บริการประชาชนที่ได้รับผลกระทบทางสุขภาพจากปัญหาฝุ่นละออง PM 2.5 โดยดำเนินการวินิจฉัยและให้การรักษาที่ถูกต้องตามแนวทางการดูแลผู้ป่วยที่ได้รับผลกระทบจากฝุ่นละอองตามอาการที่เกิดขึ้น พร้อมรายงานสถิติผู้ป่วยที่ได้รับผลกระทบจากสถานการณ์ฝุ่นละออง เพื่อปฏิบัติการช่วยเหลือผู้ป่วยยามจำเป็น โดยจัดตั้งศูนย์ปฏิบัติการการแพทย์ฉุกเฉินด้านสาธารณสุขกรณีฝุ่นละออง PM 2.5 เกิน 75 มคก./ลบ.ม. เกิน 3 วัน โดยขณะนี้ได้สั่งการให้โรงพยาบาลในสังกัดสำนักการแพทย์เปิดให้บริการคลินิกมลพิษทางอากาศ เพื่อให้คำปรึกษาและนำไปสู่การรักษาพยาบาลต่อไป ดังนี้ โรงพยาบาลตากสิน (จันทร์ อังคาร เวลา 13.00-15.30 น.) โรงพยาบาลเจริญกรุงประชารักษ์ (พุธ เวลา 13.00-15.30 น.) โรงพยาบาลกลาง (เวลา 13.00-15.30 น.)     จากรายงานสถิติผู้ป่วยที่ได้รับผลกระทบจากสถานการณ์ฝุ่นละอองของโรงพยาบาลในสังกัด ตั้งแต่วันที่ 27 ก.ย.62-9 ม.ค.63 มียอดผู้ป่วยเข้ารับบริการจำนวน 38,803 ราย ดังนั้นแนะนำให้ประชาชนโดยเฉพาะผู้ที่อาศัยอยู่ในบริเวณที่มีมลพิษทางอากาศเกินค่ามาตรฐานให้เฝ้าระวังสุขภาพ หากมีอาการเบื้องต้น เช่น ไอ หายใจลำบาก ระคายเคืองตา ควรลดระยะเวลาการทำกิจกรรมกลางแจ้ง โดยเฉพาะผู้สูงอายุ เด็กและผู้ป่วยทางเดินหายใจ และใช้อุปกรณ์ป้องกันตนเองหากเกิดความจำเป็น. https://www.thaipost.net/main/detail/54462 นายแพทย์ประเสริฐ กิจสุวรรณรัตน์, ลำปาง, ศิลปสวย ระวีแสงสูรย์, หนังสือพิมพ์ไทยโพสต์, แพร่ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20200113/image_big_5e1c6c9d252bb.jpg 45792 15/09/2019 12:52 15/09/2019 12:52 'แล้ง-ท่วม'สมศักดิ์เตรียมฟื้นหารือเขื่อนแก่งเสือเต้น 25 ก.ย.2562 - นายสมศักดิ์ เทพสุทิน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมกล่าวว่า ได้ลงพื้นที่ จ.สุโขทัย เพื่อรับฟังปัญหาต่างๆ โดยมีพี่น้องประชาชนจาก จ.แพร่ และพะเยามาเข้าพบเพื่อพูดคุยถึงเรื่องการพัฒนาลุ่มน้ำยมและปัญหาภัยแล้ง-อุทกภัยในพื้นที่ ซึ่งแนวทางการแก้ปัญหานั้นเรามี เช่น การสร้างเขื่อน การสร้างฝาย แต่ก็ยังมีคนในพื้นที่ส่วนใหญ่ยังกลัวว่าจะมีผลกระทบต่อลูกหลานภายในวันข้างหน้า บริเวณดังกล่าวนั้นใกล้กับ แก่งเสือเต้น ทำให้คนที่เคยคัดค้านการสร้างเขื่อนแก่งเสือเต้นเกรงว่า หากมีการสร้างเขื่อนหรือฝาย จะกินพื้นที่ของบริเวณที่น้ำท่วมไปไกล เราจึงไม่อยากให้กระทบความรู้สึกตรงนั้น และเรื่องเดิมที่มีผลกระทบจิตใจอาจจะเกิดจากการได้ข้อมูลไม่ครบถ้วน ทำให้หลายคนเกิดความกังวล "การลดระดับการก่อสร้างลง อาจจะไม่กระทบก็ได้ ซึ่งในวงสนทนาเราแบ่งเป็น 3 กลุ่ม คือ ผู้เห็นด้วย ผู้ไม่เห็นด้วย และกลุ่มนักวิชาการ NGO ซึ่งเราต้องรับฟังเสียงของพวกเขาให้ครบถ้วน ว่าจะมีข้อดีข้อเสีย และผลกระทบกับคนในพื้นที่มากน้อยแค่ไหน คงต้องหาทางสำรวจพูดคุยกับหลายๆกลุ่มให้มากที่สุด ซึ่งขณะนี้การจะสร้างเขื่อนยังบอกไม่ได้ว่าจะมีหรือไม่ หรือจะมีแนวทางการแก้ไขปัญหาภัยแล้งทางอื่นอย่างไร อยู่ที่ประชาชนในพื้นที่และผลกระทบที่จะเกิดขึ้นว่าคุ้มค่าที่จะทำหรือไม่ ต้องรอดูต่อไป ทั้งนี้ผมไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องน้ำ แต่ในฐานะคนในพื้นที่ก็อยากที่จะรับฟังและช่วยสะท้อนสิ่งต่างๆไปยังส่วนที่เกี่ยวข้อง เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ เราต้องรับฟังและแลกเปลี่ยนข้อมูลกัน"   https://www.thaipost.net/main/detail/45792 ปัญหาภัยแล้ง, พะเยา, รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม, สมศักดิ์ เทพสุทิน, สุโขทัย, อุทกภัย, เขื่อนแก่งเสือเต้น, แพร่ TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20190905/image_big_5d70bc6e05e26.jpg 44130 24/08/2019 00:01 24/08/2019 00:01 เยือนหมู่บ้านชาวลัวะ อ.บ่อเกลือ จ.น่าน ชาวห้วยขาบ 60 ครอบครัววอนเร่งสร้างบ้านถาวร หลังดินถล่ม 1 ปียังสร้างบ้านไม่เสร็จ (1.บ้านห้วยขาบในหุบเขา 2.สภาพบ้านที่โดนดินจากภูเขาถล่มเมื่อเดือนกรกฎาคม 2561)     ชาวบ้านห้วยขาบ อ.บ่อเกลือ จ.น่าน 60 ครอบครัว  วอนเร่งสร้างบ้านพักถาวร  เพราะต้องทนอยู่ในบ้านพักชั่วคราวที่คับแคบและแออัดมานาน 1 ปีแล้วหลังประสบภัยดินถล่ม  แต่ผู้รับเหมายังสร้างบ้านได้เพียง 2 หลัง  เผยงานก่อสร้างบ้านพักถาวร 60 หลังล่าช้าเพราะติดปัญหาสภาพพื้นที่เป็นภูเขา  การขนส่งลำบาก  มีค่าใช้จ่ายสูง ทำให้บริษัทรับเหมาทิ้งงานสร้างบ้าน 30 หลัง  ด้านกองทัพภาคที่ 3 จ.พิษณุโลกเตรียมส่งทหารช่างช่วยสร้างบ้าน      จากเหตุการณ์ดินจากภูเขาถล่มลงใส่หมู่บ้านชาวลัวะ  บ้านห้วยขาบ  ต.บ่อเกลือเหนือ   จ.น่าน  เมื่อวันที่ 28   กรกฎาคม 2561  ทำให้บ้านเรือนที่ปลูกสร้างอยู่บริเวณเชิงเขาถูกดินถล่มพังทลาย 4 หลัง  และเสียหายบางส่วน 2 หลัง    มีผู้เสียชีวิต 8   ราย  ต่อมาทางจังหวัดน่านมีคำสั่งอพยพชาวห้วยขาบทั้งหมู่บ้าน  60 ครัวเรือน  ประชากร 253 คน  ลงมาพักอาศัยที่บ้านพักชั่วคราว  บริเวณสนามกีฬา  อบต.ดงพญา  อ.บ่อเกลือ  เพื่อรอการสร้างบ้านพักถาวรในที่ดินแปลงใหม่ โดยมีพิธีลงเสาเอกสร้างบ้านเมื่อปลายเดือนมกราคม 2562  ตามแผนงานการก่อสร้างจะแล้วเสร็จในช่วงกลางปีนี้  แต่จนถึงบัดนี้การก่อสร้างบ้านพักถาวรและสาธารณูปโภคต่างๆ ยังมีความล่าช้าไม่เป็นไปตามแผนงาน รำลึก 1 ปีดินโคลนถล่มบ้านห้วยขาบ     โดยเมื่อวันที่  9 สิงหาคมที่ผ่านมา  มีการจัดงาน ‘รำลึกภัยพิบัติดินโคลนถล่มบ้านห้วยขาบ’ ที่บริเวณบ้านห้วยขาบเดิม ต.บ่อเกลือเหนือ  อ.บ่อเกลือ จ.น่าน ร่วมจัดโดยหน่วยงานภาคีต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง  เช่น  สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน  (องค์การมหาชน) บริษัทไทยเบฟเวอเรจ  จำกัด (มหาชน)  อำเภอบ่อเกลือ  กรมป่าไม้  สำนักงานป้องกันบรรเทาสาธารณภัย จ.น่าน  ฯลฯ  มีการทำบุญอุทิศกุศลและรำลึกผู้เสียชีวิตตามประเพณีทางศาสนาพุทธและคริสต์ รวมทั้งพิธีกรรมดั้งเดิมของชาวลัวะ  โดยมีนายสัมฤทธิ์  สวามิภักดิ์  รองผู้ว่าราชการจังหวัดน่าน  เป็นประธาน  มีชาวห้วยขาบและผู้แทนขบวนองค์กรชุมชนในภาคเหนือเข้าร่วมงานประมาณ  150  คน     ภานุวิชญ์  จันที  ประธานสภาองค์กรชุมชนตำบลบ่อเกลือเหนือ  ในฐานะผู้แทนชาวบ้านห้วยขาบกล่าวถึงความเป็นอยู่ของพี่น้องชาวห้วยขาบในช่วง 1 ปีที่ผ่านมาว่า  ชาวบ้านห้วยขาบทั้งหมดจำนวน 60 ครัวเรือน  253  คน  ต้องย้ายออกจากหมู่บ้านเดิมมาอยู่ในบ้านพักชั่วคราวตั้งแต่ช่วงปลายเดือนสิงหาคม 2561  โดยสถาบันพัฒนาองค์กรชุมชนฯ และหน่วยงานต่างๆ สนับสนุนงบประมาณและช่วยกันก่อสร้าง  เป็นห้องแถวสังกะสี  แต่สภาพค่อนข้างคับแคบ  กว้างยาวประมาณ  4X4 ตารางเมตร  ต้องอยู่กันอย่างแออัด  ไม่มีห้องน้ำในตัว  ต้องใช้ห้องน้ำรวม  และตั้งอยู่ไกลจากบ้านพัก (ภานุวิชญ์กับหินจากภูเขาที่หล่นลงมาจากด้านบน)     “คนลัวะจะอยู่กันเป็นครอบครัวใหญ่  บ้านหลังหนึ่งอยู่รวมกันไม่ต่ำกว่า 4  คน  บางหลังมี 7-8 คน  พอมาอยู่บ้านพักชั่วคราวจึงต้องอยู่อย่างแออัดยัดเยียด  ถ้าเป็นช่วงหน้าร้อนก็ยิ่งลำบาก  เพราะบ้านสร้างด้วยสังกะสี  มีหน้าต่างบานเดียว  อากาศไม่ค่อยถ่ายเท  ยุงก็เยอะ  ชาวบ้านก็สุขภาพจิตไม่ดี  ทำให้ซึมเศร้า  จึงอยากให้หน่วยงานต่างๆ  ช่วยกันเร่งสร้างบ้านถาวร  เพราะมีพิธีลงเสาเอกไปแล้วตั้งแต่ช่วงปลายเดือนมกราคมที่ผ่านมา  ตามแผนงานจะใช้เวลาสร้างประมาณ 6 เดือน  หรือจะเสร็จกลางปีนี้  แต่ตอนนี้เลยกำหนดแล้ว  แต่ยังสร้างบ้านได้แค่ 2 หลัง  และ 2 หลังนี้ก็ยังสร้างไม่เสร็จด้วย  ชาวบ้านอยากได้บ้านใหม่เร็วๆ  จะได้อยู่ดีกว่าเดิม”  ผู้แทนชาวห้วยขาบบอก   กองทัพภาคที่ 3 เตรียมส่งทหารช่างช่วยสร้างบ้าน     ทั้งนี้การก่อสร้างบ้านพักถาวรให้กับประชาชนที่ประสบภัยบ้านห้วยขาบจำนวน 60 หลังคาเรือน  ได้รับการสนับสนุนงบประมาณการก่อสร้างจากบริษัทไทยเบฟเวอเรจ จำกัด (มหาชน) จำนวน 22,500,000 บาท  สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชนฯ สนับสนุนงบก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐาน  อุดหนุนการสร้างบ้าน  และการประกอบอาชีพ  รวม 1,320,000 บาท  อบต.ดงพญา  การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค การประปาส่วนภูมิภาค สนับสนุนการจัดทำสาธารณูปโภคต่างๆ  ประมาณ 4 ล้านบาทเศษ  ตามแผนงานจะก่อสร้างให้แล้วเสร็จภายในเวลา  6 เดือน  หรือภายในเดือนกรกฎาคม 2562  นี้  โดยมีพิธียกเสาเอกเมื่อวันที่ 31 มกราคม 2562 ที่ผ่านมา  โดยพลเอกอนันตพร  กาญจนรัตน์  รมว.กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ในขณะนั้น  เป็นประธานในพิธี      ขณะที่กรมป่าไม้ได้อนุญาตให้จังหวัดน่านใช้ที่ดินบริเวณป่าสงวนแห่งชาติดอยภูคา-ป่าผาแดง  หมู่ที่ 2  ต.ดงพญา อ.บ่อเกลือ จ.น่าน  ซึ่งอยู่ห่างจากหมู่บ้านห้วยขาบที่เกิดภัยดินถล่มประมาณ 3 กิโลเมตร   เนื้อที่ 39 ไร่  เพื่อสร้างบ้านพักถาวรและเป็นที่ดินทำกินให้แก่ประชาชน  ระยะเวลาอนุญาตให้ใช้ที่ดิน (ช่วงแรก) 30 ปี  ตั้งแต่มกราคม 2562 - มกราคม  2592    โดยชาวบ้านจะได้รับการจัดสรรที่ดินสร้างบ้านและทำกินครัวเรือนละ 120  ตารางวา (ยังสามารถเข้าทำกินในที่ดินเดิมที่บ้านห้วยขาบได้) สร้างบ้านขนาด  5X8 ตารางเมตร  (มีทั้งบ้านชั้นเดียวและสองชั้น)  โครงสร้างเป็นปูนและเหล็ก  รูปแบบบ้านประยุกต์มาจากบ้านของชาวลั๊วะ  หลังคาทรงจั่ว (คล้ายเรือนกาแลของล้านนา)  ราคาก่อสร้างประมาณหลังละ  269,924 -293,014  บาท  (บ้านใหม่ถาวรเพิ่งสร้างได้ 2 หลัง)     อย่างไรก็ตาม  การก่อสร้างบ้านพักถาวรในช่วงที่ผ่านมา  บริษัทไทยเบฟฯ ได้ว่าจ้างบริษัทรับเหมาก่อสร้าง 2 ราย  สร้างบ้านรายละ 30 หลัง   แต่การก่อสร้างบ้านในช่วงที่ผ่านมาเกิดความล่าช้า  เนื่องจากทางเข้าพื้นที่ก่อสร้างบ้านเป็นเนินเขาสูงต้องทำถนนและต้องปรับพื้นที่ก่อสร้างบ้าน  นอกจากนี้ยังมีปัญหาเรื่องการขนส่งวัสดุก่อสร้างต้องสั่งมาจาก อ.ปัว  ซึ่งอยู่ห่างจาก อ.บ่อเกลือประมาณ 60  กิโลเมตร   เส้นทางเป็นภูเขาคดเคี้ยว  ทำให้การขนส่งลำบาก  ใช้เวลาขนส่งไม่ต่ำกว่า 2 ชั่วโมง  มีค่าใช้จ่ายสูง  โดยเฉพาะในช่วงฤดูฝนการขนส่งยิ่งยากขึ้นอีก  บริษัทรับเหมารายหนึ่งจึงทิ้งงานไปในช่วง 2 เดือนที่ผ่านมา   ขณะที่การก่อสร้างบ้านทั้งหมด 60 หลัง  ขณะนี้อยู่ในระหว่างการก่อสร้างบ้านตัวอย่าง 2 หลัง  ส่วนที่เหลืออยู่ในระหว่างการก่อสร้างงานฐานรากและขึ้นโครงบ้าน (สภาพบ้านพักชั่วคราวเป็นเรือนแถวสังกะสี)     สัมฤทธิ์  สวามิภักดิ์  รองผู้ว่าราชการจังหวัดน่าน  กล่าวว่า  ปัญหาความล่าช้าเรื่องการก่อสร้างบ้านพักถาวรนั้น  ทางจังหวัดไม่ได้นิ่งนอนใจ  และได้เร่งให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องร่วมกันแก้ไขปัญหาแล้ว  โดยตนทราบว่าผู้บัญชาการทหารบกจะเอาทหารช่างมาช่วยสร้างบ้านให้ชาวบ้าน  คาดว่าภายในปลายปีนี้การก่อสร้างบ้านจะแล้วเสร็จ  รวมทั้งเรื่องสาธารณูปโภคต่างๆ  เช่น  ไฟฟ้า  น้ำประปา  ซึ่งหากจะแล้วเสร็จสมบูรณ์ทั้งหมดคงจะเป็นเดือนธันวาคม 2564  นอกจากนี้หน่วยงานต่างๆ จะเข้ามาช่วยส่งเสริมอาชีพชาวบ้านเพื่อให้มีรายได้  เช่น  การเพาะเห็ด  การส่งเสริมเรื่องกาแฟอินทรีย์  และการปลูกถั่วดาวอินคา  รวมทั้งผลิตสินค้าต่างๆ เพื่อรองรับการท่องเที่ยว เพราะอำเภอบ่อเกลือเป็นเมืองที่นักท่องเที่ยวอยากจะมาเที่ยวชมธรรมชาติ  โดยเฉพาะช่วงฤดูหนาว     มีรายงานข่าวจากกองทัพภาคที่ 3 เปิดเผยว่า จากปัญหาการก่อสร้างบ้านพักถาวรให้ชาวห้วยขาบมีความล่าช้า  ชาวบ้านได้รับความเดือดร้อนเพราะอยู่บ้านชั่วคราวมานาน 1 ปี  สภาพบ้านคับแคบและแออัด  ทางกองทัพภาคที่ 3   ได้เข้าร่วมประชุมกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในจังหวัดน่านแล้ว  โดยกองทัพภาคที่ 3 จะส่งทหารช่างจากจังหวัดพิษณุโลกเข้ามาช่วยก่อสร้างบ้านแทนบริษัทเอกชนที่ทิ้งงานไป จำนวน 30 หลัง  ขณะนี้อยู่ในระหว่างศึกษาแบบแปลนการก่อสร้าง  และคาดว่าจะเริ่มส่งทหารช่างพร้อมเครื่องมือและอุปกรณ์เข้ามาช่วยก่อสร้างบ้านได้ในเร็วนี้ๆ     เสียงสะท้อนของ ‘ชาวลัวะ’ จากหมู่บ้านร้างกลางดอยน่าน     (1.ชาวลัวะบ้านห้วยขาบ 2.เมืองบ่อเกลือในหุบเขา)       อําเภอบ่อเกลือ อยู่ห่างจากตัวจังหวัดน่านประมาณ 134 กิโลเมตร   ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นเทือกเขาสูงชัน   มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ  838  ตารางกิโลเมตร  มี 4 ตำบล  ประชากรมีหลายเผ่าพันธุ์  เช่น  ลัวะ ขมุ  ม้ง  เย้า  คนเมือง  ฯลฯ  ส่วนใหญ่มีอาชีพเกษตรกรรม  ปลูกข้าว  กาแฟ  ข้าวโพด  พืชไร่  และผลไม้ต่างๆ  เช่น  อะโวคาโด้  ลิ้นจี่  ลำไย  เป็นแหล่งผลิตเกลือสินเธาว์มาแต่โบราณ  และเป็นจุดหมายของนักท่องเที่ยวที่ชอบบรรยากาศธรรมชาติ  เพราะภูมิประเทศมีความสวยงาม  เงียบสงบ  โอบล้อมไปด้วยขุนเขาเขียวขจี  โดยเฉพาะในช่วงฤดูหนาว  เมืองทั้งเมืองจะปกคลุมไปด้วยไอหมอกและอากาศที่หนาวเย็น  นักท่องเที่ยวทั่วสารทิศจึงอยากมาสัมผัส     กลุ่มชาติพันธุ์ ‘ลัวะ’ หรือ ‘ละว้า’  เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ดั้งเดิมที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในอาณาจักรล้านนามาก่อนการตั้งเมืองเชียงใหม่  มีภาษาพูดเป็นของตนเอง  (อยู่ในกลุ่มตระกูลภาษามอญ-เขมร  สำเนียงพูดคล้ายภาษาเขมร) แต่ด้วยผลจากสงครามการสู้รบในอดีต  ทำให้อาณาจักรลัวะแตกพ่ายล่มสลาย  แต่ชนเผ่าลัวะยังสืบเชื้อสายกระจายตัวอยู่หลายจังหวัดในภาคเหนือ  เช่น  น่าน  เชียงใหม่  ฯลฯ  ปัจจุบันชนเผ่าลัวะรวมทั้งกลุ่มชาติพันธุ์อื่นๆ ประสบปัญหาต่างๆ  เช่น  พ.ร.บ.ป่าไม้  ทำให้คนพื้นเมืองดั้งเดิมที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ป่าและภูเขามาก่อนกลายเป็นผู้บุกรุกป่า  ไม่มีกรรมสิทธิ์ในที่ดินทำกิน  ฯลฯ     ส่วนหมู่บ้านชาวลัวะห้วยขาบ  ตั้งอยู่ในตำบลบ่อเกลือเหนือ  ก่อนดินถล่มมี 61 ครัวเรือน  ประชากรจำนวน 261 คน (เมื่อเกิดดินถล่มเสียชีวิตทั้งครอบครัว 1 ครอบครัว)  มีเด็กเล็กที่กำลังเรียนหนังสือประมาณ 30 คน  ชาวลัวะบ้านห้วยขาบอยู่อาศัยที่นี่มานานไม่ต่ำกว่า 100 ปี   ปัจจุบันมีอาชีพปลูกกาแฟ  ถั่วดาวอินคา (ถั่วชนิดหนึ่งมีถิ่นกำเนิดแถบอเมริกาใต้  เมล็ดกินได้ หรือสกัดเอาน้ำมัน  ใช้ทำอาหาร เครื่องสำอาง  เปลือกใช้ชงเป็นชา)   และปลูกข้าวไร่ (ข้าวเหนียว) ตามเชิงเขาเอาไว้กินในครัวเรือน  ส่วนที่มาของหมู่บ้านมาจากชื่อลำห้วยที่ไหลผ่านหมู่บ้าน  ในอดีตมีแมลง ‘ขาบ’(ภาษาลัวะ) หรือแมลงเม่าอาศัยอยู่ตามลำห้วยชุกชุม  จึงเรียกชื่อหมู่บ้านตามนั้น     บ้านเรือนของชาวห้วยขาบปลูกกระจายอยู่ตามที่ราบเชิงเขา  ส่วนใหญ่เป็นบ้านไม้ใต้ถุนสูง  ร่มรื่นด้วยต้นไม้น้อยใหญ่  มีลำห้วยขาบใสเย็นไหลผ่านกลางหมู่บ้าน  เป็นเสมือนหมู่บ้านในนิทานที่สงบสุขและร่มเย็นมาช้านาน...หากดินบนภูเขาจะไม่ถล่มลงมา...!!      หลังเหตุการณ์ดินถล่มบ้านห้วยขาบในเดือนกรกฎาคม 2561   รศ.ดร.สุทธิศักดิ์  ศรลัมพ์  หน่วยวิจัยดินถล่ม  ศูนย์วิจัยและพัฒนาวิศวกรรมปฐพีและฐานราก  มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์  และนักวิชาการจากกรมทรัพยากรธรณี  ได้เดินทางมาสำรวจพื้นที่ที่บ้านห้วยขาบ  หลังจากนั้นจึงได้มีการแถลงข่าว  โดยมีสาระสำคัญสรุปได้ว่า      “พื้นที่ในอำเภอบ่อเกลือเป็นภูเขาที่มีแนวรอยเลื่อนตัดที่ซับซ้อนต่างจากที่อื่น  สิ่งที่พบที่บ้านห้วยขาบ  คือ จุดที่ดินถล่มเป็นชั้นหินทรายกับหินทรายแป้งเป็นชั้นๆ  ชาวบ้านบอกว่าเคยเป็นถ้ำมาก่อน  เมื่อฝนตกหนักติดต่อกันหลายวันน้ำจึงซึมลงไปตามพื้นที่รับน้ำบนภูเขาหินทรายซึ่งชันกว่าที่อื่น   เกิดการกัดเซาะไปเรื่อยๆ จนชะง่อนเขาพัง  และพบหลักฐานว่าพื้นที่นี้ในสมัยโบราณเคยเกิดดินถล่มมาก่อน  และในอนาคตก็อาจเกิดดินถล่มได้อีก  ดังนั้นชาวบ้านควรย้ายออกมา  เพราะเป็นพื้นที่ที่เสี่ยงภัย”     หลังจากนั้น  โดยคำสั่งของจังหวัดน่านที่ประกาศให้พื้นที่บ้านห้วยขาบเป็นเขตภัยพิบัติ  จึงให้อพยพชาวบ้านห้วยขาบทั้ง 60 ครอบครัวย้ายเข้าอยู่อาศัยในบ้านพักชั่วคราวที่สร้างขึ้นบริเวณสนามกีฬา อบต.ดงพญา  แต่ละครอบครัวเข้าอยู่อาศัยในห้องแคบๆ ขนาด 3.6 x 4 ตารางเมตร  เมื่อรวมกับข้าวของ  เสื้อผ้า ฯลฯ ที่ขนมาจากหมู่บ้านเดิมจึงทำให้ห้องพักคับแคบลงอีก  ส่วนห้องอาบน้ำและห้องสุขาเป็นห้องรวม  ครอบครัวที่ได้ห้องพักห่างจากห้องสุขาฯ ต้องเดินไปใช้บริการประมาณ 150-200 เมตร  ถือว่าไกลพอสมควร  โดยเฉพาะในเวลาค่ำคืน วิถีชาวลัวะบ้านห้วยขาบ     สมศักดิ์  ใจปิง  อายุ 38 ปี  ชาวบ้านห้วยขาบ  เล่าถึงวิถีชีวิตของชาวลัวะว่า  ชาวลัวะส่วนใหญ่เป็นคนรักสงบ  หาอยู่หากินกับธรรมชาติมานาน  มีชีวิตเรียบง่าย  ปลูกข้าวไร่เอาไว้กินเอง  เป็นข้าวเหนียว  ใช้วิธีปลูกข้าวแบบหยอดหลุมและหมุนเวียนตามที่ราบเชิงเขาเพราะพื้นที่มีน้อย  ครอบครัวหนึ่งจะมีพื้นที่หมุนเวียนประมาณ 6-7 แห่ง  เมื่อครบ 7 ปีจะหมุนเวียนกลับมาทำไร่ข้าวในพื้นที่เดิม  เพื่อให้สภาพดินฟื้นตัวและกลับมาอุดมสมบูรณ์  เพราะคนลัวะปลูกข้าวโดยไม่ใช่ปุ๋ย  แต่จะให้ธรรมชาติ  หรือเจ้าป่า  เจ้าเขา  ช่วยดูแล  โดยจะมีพิธีบูชาระหว่างการปลูกข้าว  และเมื่อเก็บเกี่ยวข้าวประมาณช่วงเดือนมกราคมจะมีพิธี ‘กินดอกแดง’ เพื่อขอบคุณเจ้าป่า  เจ้าเขา  ที่ช่วยดูแลทำให้ข้าวอุดมสมบูรณ์     “ปีหนึ่งครอบครัวผมจะปลูกข้าวได้ประมาณ  30 กระสอบ  ก็ถือว่าพอกินทั้งปี  แต่บางปีก็ได้ไม่พอกิน  เพราะมันแล้ง  ต้องปลูกพืชอย่างอื่นด้วย  ตอนนี้ส่วนใหญ่จะปลูกถั่วดาวอินคา  ปลูกกาแฟ  มีพ่อค้ามารับซื้อ  ช่วงที่ว่างงานในไร่ก็จะไปทำงานรับจ้างในไร่ของคนอื่น  เขามาจ้างปลูกข้าวโพด  หรือให้ถางหญ้า  ได้ค่าจ้างวันละ 200-300 บาท  เอามาใช้จ่ายในครอบครัว”  ชาวบ้านห้วยขาบเล่าถึงการทำมาหากิน     หลังเหตุการณ์ดินถล่มใส่หมู่บ้าน  ชาวลัวะบ้านห้วยขาบอพยพลงมาอยู่ที่บ้านพักชั่วคราวซึ่งตั้งอยู่ที่บริเวณสนามกีฬา อบต.ดงพญา  อ.บ่อเกลือ  ห่างจากหมู่บ้านห้วยขาบเดิมประมาณ  3 กิโลเมตร  ตั้งแต่ช่วงปลายเดือนสิงหาคม 2561  สภาพเป็นห้องแถวสังกะสี  สร้างเป็นแนวยาวแถวละ 30 หลัง  2 แถว รวม 60 หลัง  รองรับชาวลัวะบ้านห้วยขาบทั้ง 60 ครอบครัว  ซึ่งพวกเขาบอกว่า “เหมือนกับแคมป์คนงานก่อสร้าง”  ในช่วงฤดูร้อนอากาศในพื้นที่สูงเช่นอำเภอบ่อเกลือจะร้อนกว่าพื้นที่ราบทั่วไป  โดยเฉพาะในบ้านพักชั่วคราวที่พวกเขาอยู่ “ร้อนเหมือนอยู่หน้ากองไฟ” เพราะที่พักสร้างด้วยแผ่นสังกะสี  มีประตูหน้า-หลัง  และหน้าต่างเพียง 1 บานช่วยระบายอากาศเท่านั้น      “บางครอบครัวอยู่กัน 8 คน  ต้องนอนเบียดกัน  บางบ้านก็ต้องต่อหลังบ้านออกมาเป็นที่นอน  เพราะนอนกันไม่หมด  หน้าร้อนบางคนต้องออกไปนอนที่ไร่  เพราะอากาศในไร่จะเย็นกว่า  พวกเราจึงอยากจะให้ทางราชการเร่งการสร้างบ้านให้เสร็จเร็วๆ  เพราะอยู่ที่นี่ลำบากมาก  แล้วชาวบ้านก็อยู่ที่บ้านพักชั่วคราวมา 1 ปีแล้ว  สงสารเด็กๆ เพราะการอยู่การนอนลำบาก  และที่นี่ยังไกลจากโรงเรียนเดิมประมาณ 7 กิโลเมตร  คนที่ไม่มีรถมอเตอร์ไซค์ก็ต้องเสียค่ารถรับ-ส่งลูกไปโรงเรียนอีก  ทั้งๆ ที่ตอนนี้ชาวบ้านก็ไม่ค่อยจะมีรายได้”  ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านระบายความรู้สึก (สาวลัวะที่บ้านพักชั่วคราว)     แต่อย่างไรก็ตาม  ชาวลัวะบ้านห้วยขาบยังได้รับอนุญาตจากทางอำเภอให้เข้าไปทำกินในที่ดินเดิมได้  ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นพื้นที่เชิงเขาบริเวณรอบหมู่บ้านเดิมนั่นแหละ  บางคนก็ถือโอกาสเข้าไปตรวจตราดูบ้านเรือนของตัวเอง  แทบทั้งหมดอยู่ในสภาพเหมือนเดิม  แต่ไร้ร้างคนอยู่  และมีกุญแจคล้องเอาไว้แน่นหนา  รวมทั้งบ้านเรือนที่ถูกดินและหินทับถล่มเสียหายทั้งหลังจำนวน 4 หลัง  และเสียหายบางส่วน 2 หลังก็ยังคงสภาพความเสียหายเอาไว้  ส่วนในยามเย็นจะมี อส.ตั้งจุดตรวจบริเวณปากทางเข้าหมู่บ้าน  ห้ามไม่ให้ใครเข้าไป     ความหวังของชาวห้วยขาบ          ครบรอบ 1 ปีดินโคลนถล่มบ้านห้วยขาบ  ชาวห้วยขาบและหน่วยงานต่างๆ ร่วมกันจัดงาน ‘‘รำลึกภัยพิบัติดินโคลนถล่มบ้านห้วยขาบ’ เมื่อช่วงเช้าวันที่ 9 สิงหาคมที่ผ่านมา  ที่บ้านห้วยขาบเดิม  บริเวณจุดที่ดินถล่มลงมาจากภูเขา  ท่ามกลางสายฝนที่พรมลงมาตั้งแต่ช่วงเช้า ชาวห้วยขาบบางคนกระซิบบอกว่า  “บรรยากาศเหมือนวันที่ดินถล่มเลย”  เพราะยังมีหินก้อนใหญ่ที่หล่นลงมาจากภูเขานอนนิ่งสงบอยู่ทางด้านซ้ายของปะรำพิธี  ส่วนด้านขวาเป็นบ้านที่ถูกดินโคลนถล่มจนพังยับทั้งหลัง  ถ้าแหงนหน้ามองขึ้นไปด้านบนก็จะเห็นรอยโหว่แหว่งของภูเขาที่ถล่มลงมาเป็นทางยาวกว่า 100 เมตร  เหมือนมีมือยักษ์ไปตะกุยภูเขาลงมา (พิธีทำบุญรำลึก 1 ปีดินโคลนถล่ม)     ธนวัฒน์  จรรมรัตน์   ผู้ใหญ่บ้านห้วยขาบ  บอกว่า  การจัดพิธีรำลึกภัยพิบัติขึ้นมาก็เพื่อเป็นการสร้างขวัญกำลังใจให้กับชาวบ้าน  เพราะครอบครัวที่สูญเสียญาติพี่น้องยังรู้สึกเศร้าโศก  บางครอบครัวเสียชีวิตทั้งหมด 6 คน  จึงจัดพิธีขึ้นมาเพื่อทำบุญให้แก่ผู้เสียชีวิตทั้งหมด  มีทั้งพิธีลัวะ  พุทธ  และคริสต์  เมื่อทำบุญแล้วก็จะทำให้ชาวบ้านเกิดความสบายใจ  และยังมีตัวแทนหน่วยงานต่างๆ เข้ามาร่วม  มีรองผู้ว่าราชการจังหวัดมาร่วมให้กำลังใจ  และรับปากที่จะช่วยเร่งรัดการสร้างบ้านพัก  รวมทั้งแก้ไขปัญหาต่างๆ ให้ชาวบ้าน  ทำให้ชาวบ้านมีขวัญและกำลังใจดีขึ้น     “แม้ว่าที่หมู่บ้านห้วยขาบ  บ้านเรือนทั้งหมดที่ไม่โดนดินถล่มยังมีสภาพดี  ไม่ได้รับความเสียหาย  แต่เมื่อทางจังหวัดให้ชาวบ้านทั้งหมดอพยพออกมา  พวกเราก็ยินยอมทำตามคำสั่ง  ทั้งที่ชาวบ้านต่างก็รู้สึกเสียดายบ้านเรือน  เพราะต้องเก็บเงินสร้างมาตลอดชีวิต  และเมื่อย้ายออกมาแล้ว  ชาวบ้านก็อยากจะได้อยู่บ้านใหม่ที่ถาวรโดยเร็ว  เพราะพวกเราอยู่บ้านชั่วคราวมาแล้ว 1   ปีเต็มๆ  มันคับแคบและอยู่กันอย่างยากลำบาก  จึงอยากให้ทุกหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเร่งสร้างบ้านใหม่ให้เสร็จโดยเร็ว  เพื่อพวกเราจะได้มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น”  ผู้ใหญ่บ้านห้วยขาบสะท้อนความรู้สึกออกมา     ภานุวิชญ์  จันที  ประธานสภาองค์กรชุมชนตำบลบ่อเกลือเหนือ  ชาวห้วยขาบ  บอกว่า  ตอนแรกบริษัทรับเหมาก่อสร้างทั้ง 2 บริษัทบอกว่าจะสร้างบ้าน 60 หลัง (สร้างบริษัทละ 30 หลัง) ให้เสร็จภายในเดือนกรกฎาคมนี้   แต่ต่อมาบริษัทก็ขอยืดเวลาออกไปเป็นเดือนกันยายน  แต่เมื่อ 2 เดือนที่แล้วบริษัทรับเหมารายหนึ่งได้ทิ้งงานไป  ทั้งๆ ที่สร้างบ้านยังไม่เสร็จสักหลัง  ตอนนี้จึงมีบริษัทรับเหมาอยู่รายเดียว  และเพิ่งสร้างบ้านได้ 2 หลัง  แต่ก็ยังไม่เสร็จทั้งหมด  หากมีทหารมาช่วยสร้างก็คิดว่าจะทำให้บ้านเสร็จเร็วขึ้น      “ตอนนี้ชาวบ้านอยากเข้าอยู่บ้านใหม่แล้ว  หากเสร็จทันช่วงปลายปีก็ยังดี  เพราะชาวบ้านจะได้ย้ายข้าวของเข้าไปอยู่  แม้ว่าพื้นที่จะไม่มาก  เพราะได้ที่ดินครอบครัวละ 120 ตารางวา  เป็นที่ปลูกบ้านและทำกิน  แต่ก็ดีกว่าบ้านชั่วคราวแน่ๆ  เพราะอย่างน้อยๆ เราก็มีบ้านเป็นของตัวเอง  เป็นสัดเป็นส่วน  ไม่ใช่อยู่เหมือนแคมป์คนงานก่อสร้าง  มีพื้นที่ว่างเราก็จะปลูกผัก  เลี้ยงเป็ด  เลี้ยงไก่  เลี้ยงกบ  หรือเลี้ยงปลาในบ่อเล็กๆ ก็ได้  เพราะที่ผ่านมาหลายคนต้องป่วยซึมเศร้า  หากได้ย้ายเข้าอยู่บ้านใหม่  ชีวิตต้องดีขึ้นแน่ๆ  เพราะจะมีหน่วยงานต่างๆ เข้ามาส่งเสริมเรื่องอาชีพของชาวบ้าน  และหากทำได้  ห้วยขาบก็จะเป็นตัวอย่างในการฟื้นฟูชุมชนที่โดนภัยพิบัติ”  ตัวแทนชาวลัวะห้วยขาบกล่าวทิ้งท้าย   คนน้ำเลา  อ.ร้องกว้าง  จ.แพร่  ใช้สภาองค์กรชุมชนตำบล  แก้ปัญหาที่ดินทำกินและใช้หลักการ ‘DSLM’ แก้น้ำท่วม-น้ำแล้ง (1.ชาวบ้านตำบลน้ำเลาใช้เครื่องมือจับพิกัดแปลงที่ดินเพื่อใช้เป็นข้อมูลแก้ปัญหา  2.การแก้ไขปัญหาน้ำในตำบลน้ำเลาโดยใช้หลัก DSLM)      ตำบลน้ำเลา  อ.ร้องกวาง  จ.แพร่  มี 10 หมู่บ้าน  รวม  1,714 ครัวเรือน  ประชากรประมาณ  5,400 คน  ส่วนใหญ่มีอาชีพเกษตรกรรม  ปลูกข้าวโพด  ทำนา  ปลูกถั่วเหลือง  ฯลฯ  มีปัญหาเรื่องที่ดินทำกินไม่มีเอกสารสิทธิ์  เพราะทับซ้อนกับเขตป่าสงวนแห่งชาติ  ขณะที่ชาวบ้านบอกว่าพวกเขาอยู่อาศัยและทำกินมาตั้งแต่ครั้งบรรพบุรุษ  นอกจากนี้ยังมีปัญหาเรื่องน้ำท่วมในฤดูฝน  และขาดแคลนน้ำในฤดูแล้ง      “ปัญหาพวกนี้มันมีมานานแล้ว  โดยเฉพาะปัญหาเรื่องที่ดินที่เป็นปัญหาใหญ่ของชาวบ้าน  เพราะชาวบ้านส่วนใหญ่ไม่มีเอกสารสิทธิ์ในที่ดิน  กลัวว่าจะถูกทางราชการยึดที่ดินคืน   จะเอาที่ดินไปจำนองกับ ธกส.เพื่อเอาเงินมาหมุนเวียนลงทุนทำไร่  ทำนาก็ไม่ได้  ส่วนปัญหาเรื่องน้ำ  เป็นเพราะในตำบลยังมีแหล่งน้ำไม่พอเพียง  ช่วงหน้าฝนน้ำจะท่วมบ้านเรือน  ไร่นาเสียหาย  ช่วงหน้าแล้งก็ไม่มีน้ำ  ทำให้เดือดร้อนไปทั่วตำบล”  กังสดาล  พรมเสน  แกนนำการพัฒนาในตำบลน้ำเลาพูดถึงปัญหาของชาวบ้านในตำบล ใช้สภาองค์กรชุมชนตำบลขับเคลื่อนเรื่องการแก้ไขปัญหาที่ดิน      ตำบลน้ำเลามีพื้นที่ 43,193 ไร่  จำนวน 1,741 ครัวเรือน  มีปัญหาเดือดร้อนเรื่องที่อยู่อาศัยและที่ดินทำกินทับซ้อนเขตป่าสงวนแห่งชาติแม่เติ๊ก  แม่ถาง  และแม่กำปอง (พื้นที่ป่าสงวนฯ รวมประมาณ 188,000 ไร่)  จำนวน 731 ครัวเรือน  รวมพื้นที่ทับซ้อนประมาณ 4,495 ไร่  (กังสดาล  แกนนำพัฒนาตำบลน้ำเลา)      กังสดาล  พรมเสน  สมาชิกสภาองค์กรชุมชนตำบลน้ำเลา  แกนนำการพัฒนาในตำบล  เล่าถึงกระบวนการแก้ไขปัญหาที่ดินโดยใช้สภาองค์กรชุมชนตำบลเป็นเครื่องมือในการแก้ไขปัญหาว่า  สภาองค์กรชุมชนตำบลน้ำเลาจัดตั้งขึ้นในปี 2553 ตามพระราชบัญญัติสภาองค์กรชุมชน พ.ศ.2551   มีเป้าหมายเพื่อให้สภาองค์กรชุมชนเป็นเวทีแก้ไขปัญหาและพัฒนาชุมชนในด้านต่างๆ (ดูรายละเอียดใน www.krisdika.go.th/data/law/law2/77/77-20-2551-a0001.htm)        จนถึงปี 2555-2556 สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (องค์การมหาชน)  หรือ พอช. มีโครงการ ‘แก้ไขปัญหาที่ดินทำกินและที่อยู่อาศัย     แนวใหม่’ ทั่วประเทศ   โดยสนับสนุนให้ชุมชนท้องถิ่นเป็นแกนหลักในการแก้ไขปัญหาของตนเอง  และขยายโครงการมาที่ภาคเหนือ  สภาองค์กรชุมชนตำบลน้ำเลาจึงเข้าร่วมโครงการนี้ด้วย      ต่อมาในปี 2557 สภาองค์กรชุมชนตำบลน้ำเลาได้รับงบประมาณสนับสนุนจาก พอช.จำนวน 30,000 บาท  เพื่อนำมาใช้จัดเวทีสร้างความเข้าใจกับชาวบ้านในตำบล  จัดเก็บข้อมูลผู้เดือดร้อน  ข้อมูลรายครัวเรือน  อบรมการจัดทำแผนที่ทำมือ  การใช้ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ (Geographic Information System : GIS) จับพิกัดที่ดินรายแปลง  ฯลฯ  เพื่อนำมาเป็นฐานข้อมูลในการแก้ไขปัญหา  มีการจัดตั้งคณะทำงาน ‘เครือข่ายปฏิรูปที่ดินตำบลน้ำเลา’ ขึ้นมา  มีตัวแทนจากสภาองค์กรชุมชนตำบล  ตัวแทนชาวบ้านทั้ง 10 ตำบล  สมาชิก อบต.  ฯลฯ ร่วมเป็นคณะกรรมการขับเคลื่อนงาน      “ในช่วงแรกที่ทำโครงการนี้ขึ้นมาชาวบ้านส่วนใหญ่ยังไม่เข้าใจ  ไม่ให้ความร่วมมือ  ต้องใช้เวลาชี้แจงนานหลายเดือน  เพราะช่วงปี 2557 เป็นช่วงที่รัฐบาล คสช.เข้ามาบริหารประเทศ  และมีนโยบายทวงคืนผืนป่า  ชาวบ้านจึงกลัวว่าการสำรวจข้อมูลจะทำให้ถูกยึดที่ดิน  แต่หลังจากคณะทำงานได้ทำความเข้าใจกับชาวบ้านทั้งตำบลแล้ว  เราจึงเดินหน้าต่อไปได้”  กังสดาลเล่าถึงก้าวย่างการแก้ไขปัญหา (ชาวบ้านน้ำเลาตรวจสอบที่ดินของตนเองจากภาพถ่ายดาวเทียม)      วันที่  5 เมษายน 2558  พลเอกประยุทธ์  จันทร์โอชา  นายกรัฐมนตรี  ได้เดินทางมาที่ตำบลแม่ทา  อ.แม่ออน  จ.เชียงใหม่  เพื่อเป็นประธานมอบหนังสืออนุญาตถือครองที่ดินในเขตป่าสงวนฯ เนื้อที่ประมาณ 7,200 ไร่ที่ชาวบ้านอยู่อาศัยและทำกินมานานให้แก่ชาวแม่ทาประมาณ  2,000 ครอบครัว  ตามนโยบายคณะกรรมการนโยบายที่ดินแห่งชาติ (คทช.) ซึ่งมีนายกฯ เป็นประธาน  โดยตัวแทนชาวตำบลน้ำเลาได้เดินทางมาศึกษาดูงานการแก้ไขปัญหาที่ดินในครั้งด้วย      “ผมมาศึกษาดูงานที่ตำบลแม่ทาด้วย  เห็นนายกรัฐมนตรีมามอบหนังสือที่ดินทำกินให้ชาวแม่ทาจึงเห็นทางออก  และจะใช้ตำบลแม่ทาเป็นตัวอย่างในการแก้ไขปัญหา  เพราะแม่ทาเป็นตำบลนำร่องในการแก้ไขปัญหาที่ดินตามนโยบายของ คทช.  หลังจากที่ชาวแม่ทาต้องต่อสู้เรื่องที่ดินมานานหลายปี” กังสดาลเล่าต่อ      หลังจากกลับมาจากตำบลแม่ทา  คณะกรรมการเครือข่ายปฏิรูปที่ดินตำบลน้ำเลาจึงรวบรวมข้อมูลปัญหาที่ดินในตำบล  มีข้อมูลครัวเรือนที่เดือดร้อนบันทึกในระบบคอมพิวเตอร์  การใช้ประโยชน์ในที่ดิน  แผนที่แสดงแปลงที่ดินตำบลน้ำเลา  แผนที่แสดงแปลงที่ดินที่ไม่มีเอกสารสิทธิ์  แผนที่แสดงพื้นที่ทำกินทับซ้อนกับป่าสงวนแห่งชาติ   ฯลฯ  ให้ อบต.น้ำเลานำเสนอต่อสำนักงานทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมจังหวัดแพร่  และคณะกรรมการนโยบายที่ดินจังหวัดแพร่ (คทช.จังหวัด  มีผู้ว่าราชการจังหวัดเป็นประธาน) เพื่อเข้าสู่กระบวนการแก้ไขปัญหาตามขั้นตอน      หลังจากดำเนินการตามขั้นตอนของ คทช.จังหวัดนานหลายเดือน  ในเดือนมีนาคม 2562 คทช.ร่วมกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง  เช่น  ที่ดินจังหวัด  เกษตรจังหวัด  ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมจังหวัดแพร่  ได้เข้ามาตรวจสอบข้อมูลในตำบลน้ำเลาร่วมกับเครือข่ายปฏิรูปที่ดิน  สภาองค์กรชุมชนตำบล  และ อบต.น้ำเลา และมาตรวจสอบซ้ำอีกครั้งในเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา  เพื่อตรวจสอบข้อมูลให้รอบด้านและถูกต้อง  เช่น  การกันพื้นที่ป่าสงวนฯ ออกจากที่ดินทำกิน  จำนวนครัวเรือน  และข้อมูลการครอบครองที่ดินหรือแปลงที่ดินทำกินของชาวบ้านแต่ละราย  โดยใช้ภาพถ่ายทางอากาศปี 2545  และ 2557 ตรวจสอบการเข้าทำประโยชน์ในที่ดินของชาวบ้าน (ชาวบ้านตำบลน้ำเลาร่วมประชุมแก้ไขปัญหาที่ดิน)      วัชรพงศ์  วิยะ  รองนายก อบต.น้ำเลา  ในฐานะที่ทำงานขับเคลื่อนเรื่องการแก้ไขปัญหาที่ดินตำบลน้ำเลาร่วมกับสภาองค์กรชุมชนฯ มาตลอดบอกว่า  ขณะนี้ อบต.ทราบจากทาง คทช.จังหวัดแพร่ว่า  คทช.ได้ตรวจสอบข้อมูลทั้งจากที่ชาวบ้านทำขึ้นมา  และจากหน่วยงานต่างๆ ที่เข้ามาร่วมตรวจสอบที่ดินแล้ว  มีมติเห็นชอบให้จัดสรรที่ดินในเขตป่าสงวนฯ ที่ชาวบ้านเข้าทำกินแล้ว  จำนวน  2,440 ไร่  ให้แก่ชาวตำบลน้ำเลาจำนวน  756  ครอบครัว  (เฉลี่ยครอบครัวละ 3 ไร่เศษ)   โดยขณะนี้อยู่ในระหว่างการดำเนินตามขั้นตอนของกรมป่าไม้  เนื่องจากพื้นที่ดังกล่าวเดิมเป็นป่าสงวนฯ  จึงต้องใช้อำนาจของอธิบดีกรมป่าไม้  ตามมาตรา 16  พ.ร.บ.ป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ.2507  และคาดว่าจะมีการออกหนังสืออนุญาตให้ชาวบ้านเข้าอยู่อาศัยและทำกินได้ในเร็วๆ นี้   ในลักษณะให้เข้าทำกินแต่ไม่ให้กรรมสิทธิ์  ห้ามซื้อขาย  หรือให้คนอื่นเช่า                 ตั้งกองทุนที่ดินแก้ไขหนี้นอกระบบ-ป้องกันที่ดินหลุดมือ      นอกจากการแก้ไขปัญหาที่ดินโดยใช้ฐานข้อมูลจากการสำรวจ  และการใช้ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ดังกล่าว  สภาองค์กรชุมชนยังได้จัดตั้งกองทุนธนาคารที่ดินตำบลน้ำเลาขึ้นมาในปี 2558  มีคณะกรรมการดำเนินงานมาจากตัวแทนชาวบ้านตัวแทน อบต.  และกลุ่มกองทุนต่างๆ ในตำบล  มีระเบียบให้ชาวบ้านที่สมัครเข้าเป็นสมาชิกสมทบเงินเข้ากองทุนที่ดินเป็นรายปีๆ ละ 100 บาท  ผู้สมัครจะต้องเป็นสมาชิกกองทุนสวัสดิการชุมชนด้วย  เพื่อให้เกิดการเชื่อมโยงกองทุนและช่วยเหลือกัน       กองทุนที่ดินมีเป้าหมายเพื่อแก้ไขปัญหาหนี้นอกระบบและหนี้สินอื่นๆ  และหากสมาชิกกองทุนรายใดเดือดร้อนเรื่องที่ดินหรือที่ดินจะหลุดมือ  กองทุนจะนำเงินไปซื้อที่ดินหรือไถ่ถอน  เพื่อไม่ให้ที่ดินตกไปอยู่ในมือของนายทุน  หรือคนต่างถิ่น   และสมาชิกสามารถกู้ยืมเงินกองทุนมาแก้ไขปัญหาที่ดินได้ไม่เกินรายละ 50,000 บาท (หรือตามความเห็นของคณะกรรมการ) อัตราดอกเบี้ยระยะสั้น 1 ปี  ร้อยละ 2.50 บาทต่อปี ฯลฯ  นอกจากนี้สมาชิกสามารถฝากเงินเป็นเงินสะสมประจำได้ด้วย  โดยจะได้รับดอกเบี้ย 1.50 บาทต่อปี  ปัจจุบันมีสมาชิกจำนวน  1,419 ราย  มีเงินกองทุนทั้งหมดประมาณ  340,000 บาท      นางพรรณิดา  ศิริพันธุ์  เลขานุการกองทุนสวัสดิการชุมชนตำบลน้ำเลา  กล่าวว่า  กองทุนสวัสดิการชุมชนจัดตั้งขึ้นตั้งแต่ปี 2552  ให้สมาชิกสมทบเงินเข้ากองทุนเป็นรายเดือนๆ ละ 30 บาท  หรือสมทบเป็นรายปีๆ ละ 365 บาท  ปัจจุบันมีสมาชิกจำนวน 1,419  ราย  มีเงินกองทุนประมาณ  3,500,000 บาท  ช่วยเหลือสมาชิกตั้งแต่เกิดจนตาย  เช่น  คลอดบุตร  ช่วยเหลือรายละ 500 บาท  เจ็บป่วยนอนโรงพยาบาล  ช่วยเหลือคืนละ 300 บาท  ปีหนึ่งไม่เกิน 5 คืน  เสียชีวิตช่วยเหลือสูงสุดไม่เกินรายละ 7,500 บาท  หากไม่เจ็บป่วยภายใน 3 ปี  กองทุนจะให้เงินสนับสนุนรายละ 500 บาท      “นอกจากนี้  กองทุนยังนำไปสนับสนุนกิจกรรมต่างๆ ในตำบล  เช่น  ให้ทุนการศึกษานักเรียน  ช่วยกิจกรรมผู้สูงอายุ  การออกกำลังกาย  การดูแลสุขภาพคนในตำบล  รวมทั้งยังร่วมกับสภาองค์กรชุมชนตำบล  และ อบต.สนับสนุนให้ชาวบ้านลดการใช้สารเคมีในไร่นา  โดยเฉพาะการปลูกข้าวโพด  เพราะมีการใช้สารเคมี เช่น  ยาฆ่าหญ้า  ฆ่าแมลงกันมาก  ทำให้สารเคมีสะสมอยู่ในร่างกายเป็นอันตรายต่อสุขภาพ  เราจึงสนับสนุนให้ปลูกพืชชนิดอื่นๆ ทดแทนข้าวโพด  หรือในช่วงแรกก็ปลูกแซมในไร่ข้าวโพดก่อน  เช่น  กล้วย  มะขาม  มะม่วง  ถั่ว  หน่อไม้  ฯลฯ  ตอนนี้ก็มีชาวบ้านหลายรายแล้วที่ทำแบบนี้  และระยะยาวเมื่อพืชพวกนี้ทำรายได้ก็อาจจะเลิกปลูกข้าวโพดไปเลย”  เลขาฯ กองทุนสวัสดิการชุมชนกล่าว   ใช้หลักการ ‘DSLM’ แก้น้ำท่วม-น้ำแล้ง (อ่างเก็บน้ำห้วยขึมมีพื้นที่ 112 ไร่  ลึก 21 เมตร  ความจุ 1.2 ล้านลูกบากศ์เมตร  ขณะนี้สร้างเสร็จแล้ว)      ตำบลห้วยน้ำเลามีอ่างเก็บน้ำขนาดเล็กและใหญ่รวมกันทั้งหมด 8 อ่าง  ขนาดความจุตั้งแต่ 24,000 ลูกบาศก์เมตร  จนถึงขนาดใหญ่สุด  คืออ่างเก็บน้ำแม่คำปอง  ขนาดความจุ  6.5 ล้านลูกบาศก์เมตร  แต่ก็ยังไม่เพียงพอต่อความต้องการของชาวบ้านทั้งตำบล  เพราะต้องใช้เพื่อการเกษตรและทำน้ำประปาแจกจ่ายไปทุกครัวเรือน       กังสดาล  พรมเสน  สมาชิกสภาองค์กรชุมชนตำบลน้ำเลา  แกนนำการพัฒนาในตำบลเล่าว่า  ปัญหาน้ำท่วมและน้ำแล้งถือเป็นปัญหาซ้ำซากที่เกิดขึ้นทุกปี  เพราะสภาพพื้นที่ตำบลน้ำเลามีลักษณะเป็นที่ราบสูงและเป็นภูเขา  ในช่วงฤดูฝนน้ำจากพื้นที่สูงจะไหลหลากลงมายังที่ราบ  แต่ไม่มีอ่างเก็บน้ำรองรับพอเพียง  น้ำจึงไหลหลากท่วมบ้านเรือนและท่วมพื้นที่ไร่นาเป็นประจำ  ทำให้เกิดความเสียหายแก่บ้านเรือนและทรัพย์สิน  ส่วนในช่วงฤดูแล้งปริมาณน้ำในอ่างก็ไม่เพียงพอที่จะแจกจ่าย      ในปี 2559 มีการประชุมสภาองค์กรชุมชนตำบลระดับจังหวัดในจังหวัดแพร่   มีผู้บริหารองค์การบริหารส่วนจังหวัดแพร่ (อบจ.แพร่) เข้าร่วมด้วย  โดยขณะนั้น  อบจ.แพร่มีโครงการบริหารจัดการน้ำอย่างยั่งยืนเพื่อแก้ไขปัญหาการขาดแคลนน้ำ  จึงนำมาเสนอในที่ประชุมสภาองค์กรชุมชนฯ ระดับจังหวัด  และต่อมาสภาองค์กรชุมชนและ อบต.น้ำเลาได้ส่งตัวแทนเข้าร่วมอบรมด้วย  โดยใช้หลักการ DSLM บริหารจัดการน้ำโดยชุมชนมีส่วนร่วม      “DSLM  คือ  Demand  การสำรวจปัญหาความต้องการน้ำของชุมชน   Supply คือการสำรวจปริมาณน้ำหรือแหล่งน้ำที่มีอยู่ในชุมชนเพื่อจัดทำเป็นฐานข้อมูลชุมชน   Logistic   คือการสำรวจและจัดทำผังทิศทางน้ำและระบบส่งน้ำในพื้นที่    และ Management การนำข้อมูล DSL ที่ได้ทำการสำรวจมาบริหารจัดการในพื้นที่ชุมชนของตนเอง ซึ่งหลักการนี้สามารถนำไปปรับใช้กับการแก้ไขปัญหาอื่นๆ ในตำบลได้ด้วย”  กังสดาลอธิบายหลักการของ DSML การบริหารจัดการน้ำอย่างยั่งยืน      โครงการบริหารจัดการน้ำแบบยั่งยืนอบรมให้ความรู้แก่ผู้นำชุมชนในหัวข้อต่างๆ  เช่น   ภาคทฤษฎี  ให้ความรู้เรื่องการบริหารจัดการน้ำชุมชนตามแนวพระราชดำริ   การจัดการป่าไม้จังหวัดแพร่และการขอใช้พื้นที่ป่า   การทำผังน้ำและการวิเคราะห์ปัญหาและแนวทางแก้ไข   และการจัดทำผังน้ำชุมชน   จากนั้นจะเป็นการลงพื้นที่ปฏิบัติการเพื่อสำรวจข้อมูล  และจัดทำฝายชะลอน้ำในพื้นที่ชุมชนของตนเอง  ทั้งนี้ในการสำรวจและจัดทำผังทิศทางไหลของน้ำจะใช้ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ (GIS) ใช้แผนที่ทางอากาศและภาพถ่ายดาวเทียมมาช่วยหาพิกัด  เช่นเดียวกับการสำรวจข้อมูลเรื่องที่ดินที่เคยทำมาก่อนจึงทำให้ผู้นำตำบลน้ำเลาเรียนรู้ได้เร็ว      “เราได้เรียนรู้เรื่องการจัดทำฝายชะลอน้ำแบบถาวร  จากเดิมที่ชาวบ้านเคยทำฝายโดยใช้ไม้  หิน  ทราย  มาทำเป็นฝายชะลอน้ำ  เพื่อไม่ให้น้ำที่ไหลลงมาตามลำห้วยไหลเร็วเกินไปจนชะหน้าดินหรือกักน้ำไม่อยู่  แต่ฝายแบบนี้จะอยู่ได้ไม่นาน  ไม้จะผุพังหรือเปื่อยสลายไป  จึงเปลี่ยนมาทำฝายถาวรบริเวณป่าชุมชนและป่าต้นน้ำในตำบล  โดยใช้ปูนซีเมนต์มาผสมกับทรายและหิน  แล้วเทลงในฝายไม้  วิธีนี้จะทำให้ฝายแข็งแรงถาวรขึ้น  ช่วยชะลอน้ำและดักตะกอนไม่ให้ไปทับถมทำให้แหล่งน้ำตื้นเขิน  น้ำที่ไหลลงมาก็จะซึมไปอยู่ใต้ดิน และไหลเข้าสู่พื้นที่การเกษตร” กังสดาลอธิบาย   (ชาวบ้านช่วยสร้างฝายชะลอน้ำที่ป่าชุมชนต้นน้ำ)      นอกจากนี้การสร้างฝายชะลอน้ำยังเป็นการช่วยฟื้นฟูป่าต้นน้ำ  ทำให้ดินชุ่มชื้น  ป่าไม่แห้งแล้งเพราะมีน้ำจากใต้ดินหล่อเลี้ยง  ชาวบ้านได้เก็บหาอาหารจากในป่า  เช่น  หน่อไม้  ผัก  แมลง  และเห็ดต่างๆ  ตอนนี้ชาวบ้านช่วยกันทำฝายบริเวณป่าชุมชนต้นน้ำไปแล้วประมาณ 70 แห่ง  โดย อบจ.ช่วยสนับสนุนปูนซีเมนต์  ชาวบ้านช่วยกันลงแรง  หาไม้  หิน  ทรายมาสร้างฝาย มูลนิธิอุทกพัฒน์หนุนชุมชนสร้างอ่างเก็บน้ำห้วยขึม      จากการเข้าร่วมโครงการบริหารจัดการน้ำอย่างยั่งยืนของ อบจ.แพร่ที่มีมูลนิธิอุทกพัฒน์ในพระบรมราชูปถัมภ์เป็นผู้สนับสนุนในปี 2559   ในปี 2560 สภาองค์กรชุมชนตำบลน้ำเลาและ อบต.น้ำเลาจึงได้นำหลักการ DSLM  มาใช้แก้ไขปัญหาน้ำในตำบล  โดยนำข้อมูลปัญหาความต้องการน้ำ (Demand)  การสำรวจปริมาณน้ำในชุมชนที่มีอยู่ (Supply) จัดทำผังทิศทางน้ำและระบบส่งน้ำ (Logistics)  แนวทางการสร้างอ่างเก็บน้ำและบริหารจัดการ (Management)  มาจัดทำโครงการขุดอ่างเก็บน้ำในตำบล  และเสนอขอรับการสนับสนุนจากมูลนิธิอุทกพัฒน์ฯ เพื่อขุดอ่างเก็บน้ำบริเวณบ้านห้วยขึมหมู่ที่ 3 ขึ้นมา  เพื่อให้เป็นแหล่งกักเก็บน้ำไว้ใช้ในตำบลอีกแห่งหนึ่ง      ต่อมาในปี 2560 นั้นเอง  มูลนิธิอุทกพัฒน์ฯ ได้ส่งทหารช่างจากราชบุรีมาสำรวจพื้นที่  และได้พิจารณาอนุมัติโครงการในปี 2561  ใช้งบประมาณจำนวน 53 ล้านบาทเศษ  ต้นปี 2562  ทหารช่างเริ่มขุดอ่างเก็บน้ำห้วยขึม  ขนาดพื้นที่ 112 ไร่  ความจุน้ำ 1,200,000  ลูกบาศก์เมตร  ขณะนี้ขุดเสร็จแล้ว  (ชาวน้ำเลาช่วยกันปลูกต้นไม้รอบอ่างห้วยขึมเมื่อวันแม่ที่ผ่านมา)      “ถ้าฝนมีปริมาณมาก  อ่างน้ำก็จะช่วยรองรับน้ำไม่ให้ไปท่วมบ้านเรือนและพื้นที่ไร่นา  ส่วนในช่วงหน้าแล้งก็จะช่วยพื้นที่การเกษตรได้ 3 ตำบล  พื้นที่ประมาณ 6,500 ไร่  และทำน้ำประปาได้ด้วย   นอกจากนี้เมื่อวันแม่ 12 สิงหาคมที่ผ่านมา  ชาวบ้านได้ร่วมกับ อบจ.แพร่  และอบต.น้ำเลา ช่วยกันปลูกต้นไม้รอบอ่างเก็บน้ำจำนวน 1,800 ต้น  เช่น  พะยูง  มะค่า  ประดู่  ไม้สัก  ไม้ดอกต่างๆ และหญ้าแฝก เพื่อปรับภูมิทัศน์ให้มีความสวยงาม  พัฒนาให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวในตำบล  และต่อไปจะนำพันธุ์ปลามาปล่อยเพื่อให้เป็นแหล่งอาหารและส่งเสริมอาชีพชาวบ้านได้ด้วย”  กังสดาลแกนนำชาวตำบลน้ำเลาบอกถึงประโยชน์ของอ่างเก็บน้ำแห่งนี้      นี่คือตัวอย่างการร่วมกันแก้ไขปัญหาที่ดินทำกิน-ที่อยู่อาศัยและปัญหาน้ำในตำบลน้ำเลา  โดยใช้สภาองค์กรชุมชนตำบลขับเคลื่อนร่วมกับ อบต.น้ำเลา  รวมทั้งหน่วยงานในท้องถิ่น  เช่น  อบจ.แพร่  คทช.จังหวัด  ที่ดิน  ป่าไม้  และมีหน่วยงานต่างๆ ร่วมสนับสนุน  แต่ที่สำคัญก็คือ คนน้ำเลาจะต้องร่วมกันและลุกขึ้นมาแก้ปัญหาของตัวเองก่อน...!! https://www.thaipost.net/main/detail/44130 DSLM, กังสดาล พรมเสน, ชาวลัวะ, น่าน, บ้านห้วยขาบ, ภานุวิชญ์ จันที, รศ.ดร.สุทธิศักดิ์ ศรลัมพ์, หนังสือพิมพ์ไทยโพสต์, แพร่ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20190823/image_big_5d5fc6b618e04.jpg