65651
11/05/2020 19:15
11/05/2020 19:14
'พระไพศาล' โพสต์ขอบคุณคำอวยพรวันเกิด น้อมรับเสียงวิจารณ์ที่มิใช่กัลยาณมิตร แต่ถือเป็นการ 'ชี้ขุมทรัพย์'
<p></p>
<p>11 พ.ค.63 - พระอาจารย์ไพศาล วิสาโล นักเผยแผ่พระพุทธศาสนา เจ้าอาวาสวัดป่าสุคะโต และประธานมูลนิธิเครือข่ายพุทธิกา โพสต์ข้อความว่า ขอบคุณสำหรับคำอวยพรของทุกท่านเนื่องในวันเกิดของอาตมา (10 พ.ค.) หลายท่านได้ใช้โอกาสนี้ทำความดีเพื่อเป็นอาจาริยบูชา เช่น สวดมนต์ ทำสมาธิ ปลูกต้นไม้เพื่อส่วนรวม รวมทั้งทำบุญเพื่อช่วยเหลือผู้ยากไร้ ขออนุโมทนาในบุญกิริยาดังกล่าวของทุกท่าน</p>
<p>ขอบคุณอีกเช่นกันสำหรับคำชื่นชมสรรเสริญเนื่องในโอกาสดังกล่าว อย่างไรก็ตามนอกจากคำชื่นชมสรรเสริญแล้ว หากวันหน้ามิตรสหายและศิษยานุศิษย์จะมีคำตำหนิ ติติง ทักท้วงหรือคำวิจารณ์ อาตมาก็จะน้อมรับ เพราะตระหนักดีว่าตนเองไม่ใช่คนสมบูรณ์พร้อม ย่อมมีข้อผิดพลาด ทั้งในเรื่องส่วนตัวและการทำงาน</p>
<p>ดังนั้นจึงจำเป็นต้องมีกัลยาณมิตรมาคอยชี้แนะทักท้วง อาตมาจะถือว่าการกระทำเช่นนั้นเป็นการ “ชี้ขุมทรัพย์” ดังคำของพระพุทธองค์ ที่จริงแม้กระทั่งคำตำหนิหรือคำวิจารณ์ของผู้อื่นที่มิใช่กัลยาณมิตร ก็สมควรที่จะมองว่าเป็นการชี้ขุมทรัพย์เช่นกัน</p>
<p>ในโอกาสนี้ขออวยพรให้ทุกท่าน มีพลานามัย ปลอดภัย ไกลทุกข์ มีสุขเป็นนิจ จิตผ่องใส อยู่ในอารักขาของธรรมเสมอ</p>
<p style="text-align: center;"></p>
https://www.thaipost.net/main/detail/65651
พระไพศาล วิสาโล, เครือข่ายพุทธิกา, เจ้าอาวาสวัดป่าสุคะโต, โควิดคือของขวัญ
TRUE
FALSE
ADD
https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20200511/image_big_5eb93da8c746b.jpg
65623
11/05/2020 13:34
11/05/2020 13:34
'รสนา' ป้อง 'พระไพศาล' เป็นนักสันติวิธีจุดยืนชัดเจนแล้วจะเทศน์แบ่งแยกทางชนชั้นได้หรือ
<p></p>
<p>11 พ.ค.63 - น.ส.รสนา โตสิตระกูล อดีตสมาชิกวุฒิสภา (ส.ว.) โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊กกล่าวถึงกรณีพระไพศาลสอนธรรมะให้แง่คิดจากวิกฤติโควิด-19 ในหัวข้อ "โควิด คือ ของขวัญ" แต่กลับถูกนักเคลื่อนไหวทางการเมืองอย่างพระมหาไพรวัลย์ พระเซเลบโลกโซเชียล และ ลักขณา ปันวิชัย หรือ คำผกา พิธีกรปากกล้าช่องวอยซ์ทีวี โจมตีว่าสอนธรรมะเอื้อประโยชน์ชนชั้นกลาง ไม่เห็นหัวอกคนไม่มีจะกิน</p>
<p>โดย น.ส.รสนา กล่าวว่า การทำกิจและการทำจิตของพระไพศาล วิสาโล ดิฉันรู้จักกับพระอาจารย์ไพศาล วิสาโลตั้งแต่สมัยเป็นนักศึกษาที่ธรรมศาสตร์ เป็นเวลากว่า40ปี มาแล้ว ท่านเป็นนักเรียนทุน สอบเข้าได้เป็นที่หนึ่ง แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ ที่สำคัญคือท่านเป็นคนลึกซึ้งมาก สนใจปัญหาสังคม การเมือง และการเปลี่ยนแปลงสังคมด้วยสันติวิธีมาตั้งแต่สมัยนั้น</p>
<p>ระหว่างเกิดเหตุการณ์ 6 ตุลาฯ 2519 ท่านยังเป็นน.ศ.ปี 2 ทำกิจกรรมชมรมพุทธศาสตร์และประเพณี และได้เข้าร่วมการประท้วงรัฐบาลตามวิถีสันติแบบมหาตมะคานธีด้วยการอดอาหาร ท่านจึงถูกทุบตีและถูกจับกุมคุมขังเหมือนเพื่อนน.ศ.อื่นๆที่ปักหลักอยู่ในรั้วธรรมศาสตร์ แต่เนื่องจากมิใช่แกนนำสำคัญท่านจึงได้รับการปล่อยตัวออกมา และร่วมกับผู้นำศาสนาต่างๆก่อตั้งกลุ่มประสานงานศาสนาเพื่อสังคมทำงานประสานรอยร้าวทางสังคมด้วยสันติธรรมและสันติวิธี งานหลักของท่านตอนนั้นก็คือ การประสานความร่วมมือกับองค์การนิรโทษกรรมสากลในอังกฤษโดยไดัรับความช่วยเหลืออย่างดีกับเพื่อนชาวอังกฤษที่ทำงานอยู่ในองค์การยูเนสโก กล่าวได้ว่าพระอาจารย์ไพศาลเริ่มบทบาทเป็นนักเคลื่อนไหวสันติวิธีระดับระหว่างประเทศตั้งแต่ยังเป็นน.ศ.ปี3และทำงานด้านนี้ต่อมาอย่างแข็งขันหลังจากสำเร็จการศึกษาแล้ว ในท่ามกลางการปิดกั้นสิทธิ เสรีภาพแบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาดในยุคมืดสนิทเวลานั้น</p>
<p>ท่านเป็นผู้เคลื่อนไหวหลักในการยื่นจดหมายเรียกร้องขอให้รัฐบาลเกรียงศักดิ์ ชมะนันท์ เมื่อปี2521 ปล่อยนักโทษการเมือง ซึ่งนักโทษการเมืองยุค 6ตุลา 2519 ได้แก่ สุธรรม แสงประทุม ธงชัย วินิจจกุล วิโรจน์ ตั้งวาณิชย์ อภินันท์ บัวหภักดี เป็นต้น</p>
<p>อย่างไรก็ตาม การทำงานด้านมนุษยธรรม สิทธิมนุษยชน และสันติวิธี บ้างครั้งก็ทำให้นักกิจกรรมทางสังคมอย่างท่านเกิดความทุกข์ใจ ท้อใจ หรือถึงกับมีโทสจริตเกิดความขัดแย้งในการทำงาน</p>
<p>ความที่ท่านเป็นคนลึกซึ้ง ท่านจึงได้มาบวชเพื่อพัฒนาคุณภาพด้านใน จากความตั้งใจบวชเพียง 3 เดือนในปี 2526 กลายเป็นการบวชยาวนานกว่าชีวิตฆราวาสของท่าน การบวชของท่านไม่ใช่การหนีปัญหา แต่คือการเผชิญปัญหาด้วยคุณภาพของจิตใจที่มีกำลังในการรับมือกับความทุกข์ภายใน ดังที่ท่านมักพูดเสมอว่า การ”ทำกิจ”เพื่อสังคม ต้องประกอบกับการ”ทำจิต”ด้วยความปล่อยวางทั้งความโกรธ ความเกลียด ความคับแค้นใจ ที่สังคมไม่ได้เปลี่ยนแปลงเป็นไปอย่างที่เราปรารถนาง่ายๆ</p>
<p>นักสันติวิธีในสังคมแห่งการแบ่งขั้ว มักจะถูกเล่นงานจากฝ่ายสุดโต่ง (Extremist)ที่มองผู้คนเป็นฝักฝ่ายว่า ไม่มีจุดยืน ทั้งที่ท่านไพศาลมีจุดยืนอย่างชัดเจนตามหลักโอวาทปาติโมกข์ว่า ต้องไม่พูดร้าย ต้องไม่ทำร้าย มีขันติธรรมใจกว้างรับฟังความเห็นที่แตกต่างอย่างลึกซึ้ง คนที่นำประเด็นโควิดมาโจมตีท่านว่าเอียงข้างชนชั้นกลาง คงอาจไม่ทราบว่าท่านเองก็เคยถูกโจมตีว่าเอียงข้างโรฮิงญา ซึ่งไม่ใช่เพียงแค่เป็นชนกลุ่มที่ยากจนที่สุดกลุ่มหนึ่ง แต่เป็นกลุ่มชนชายขอบของโลกที่ถูกเหยียบย่ำความเป็นมนุษย์มากที่สุด จนไม่มีที่ยืนอยู่ในโลกใบนี้ บุคคลที่ยืนหยัดอยู่ข้างเพื่อนมนุษย์ผู้ยากไร้ที่สุด ต่างเผ่าพันธุ์ ต่างความเชื่อ เช่นนี้น่ะหรือจะเทศนาเพื่อการแบ่งแยกทางชนชั้น?</p>
<p>พระไพศาลเทศน์เรื่อง ”โควิดเป็นของขวัญ” กับญาติโยมในวัด นั้นเป็นภาษาธรรมที่แสดงแก่ชาวพุทธกลุ่มหนึ่งที่กำลังมีปัญหาทางจิตใจเนื่องจากสถานการณ์โรคระบาด ว่าการไปไหนไม่ได้ ก็ทำให้มีเวลาเป็น ของขวัญ เพื่อให้ใช้ประโยชน์จากเวลา และทำใจรับสิ่งที่ไม่พึงปรารถนาด้วยใจที่ยอมรับ คือ”การทำจิต”กับสถานการณ์ทุกอย่างที่มากระทบ ไม่ว่าพอใจ หรือไม่พอใจ</p>
<p>แต่ไม่ใช่เอาข้อความประโยคเดียว เรื่องเดียวที่พูดในมุมเฉพาะไปโจมตีท่านว่าพูดให้คนรวย คนชั้นกลางที่ไม่เดือดร้อนจากปัจจัยยังชีพฟัง โดยไม่เห็นความลำบาก ทุกข์ยากของคนจนที่ไม่มีปัจจัยเลี้ยงชีพและตกงานเพราะโรคโควิด</p>
<p>หากบอกว่าบทเทศน์เรื่อง โควิดคือของขวัญ เป็นเรื่อง “การทำจิต” ท่านไม่ได้แค่พูดเทศนาลอยๆ เพ้อเจ้ออยู่กับทุ่งลาเวนเดอร์ อย่างที่มีการโจมตีท่านในโซเชียลมีเดีย</p>
<p>ท่านให้ความสำคัญกับประเด็นปัญหาโควิดในฐานะที่เป็นปัญหาทางโลกที่ส่งผลกระทบต่อคนจน ในส่วนของ “การทำกิจ” ของท่าน ซึ่งมีอยู่อย่างมากมายก่อนปัญหาโควิด ท่านผลักดันให้มีการช่วยเหลือ แบ่งปันกันอย่างจริงจัง ต่อเนื่อง งานของเครือข่ายพุทธิกาที่ท่านเป็นหลัก ได้รวบรวมอาสาสมัครในการทำงานทางสังคมเพื่อสร้างวัฒนธรรมแห่งการให้ การช่วยเหลือ และแบ่งปัน เช่น การมีอาสาสมัครไปช่วยบริการ อำนวยความสะดวกผู้ป่วย(นอก)ที่ร.พประสาท เป็นกิจกรรมเล็กๆแต่ให้ความสุขกับอาสาสมัครที่ได้ทำประโยชน์ และผู้ป่วยส่วนใหญ่เป็นผู้ป่วยสูงอายุที่ลำบากในการช่วยเหลือตัวเอง มีความสุขที่ได้รับการดูแล ช่วยเหลือ และเจ้าหน้าที่ของร.พ ก็ได้ผ่อนเบาภาระ และได้รับความรู้สึกที่ดีจากคนไข้</p>
<p>กิจกรรมทางสังคมในการช่วยเติมเต็มช่องว่างทางสังคมของท่าน ไม่ว่าจะเป็นโครงการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย การอบรมอาสาสมัครมาช่วยดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย เพื่อให้ผู้ป่วยที่กำลังจากโลกนี้ไป จากไปด้วยความอบอุ่น ไม่อ้างว้างเดียวดาย เป็นการสร้างสังคมแห่งการช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ท่านทำให้อาสาสมัครในหลากหลายกิจกรรมได้พบว่าความสุขจากการให้ มีความลึกซึ้งเหนือกว่าความสุขจากการได้</p>
<p>กรณีการปกป้องผืนป่าลุ่มน้ำลำปะทาว ท่านได้ร่วมกับหลวงพ่อคำเขียนเดินธรรมยาตราทุกปีเป็นเวลา 20 ปีโดยตัวท่านเองนำเดินเท้าเปล่าเป็นระยะทางนับร้อยกิโลเมตรเพื่อให้ผู้คนตระหนักถึงความสำคัญของผืนป่าอีสานที่นับวันจะถูกทำลายให้ลดน้อยลงไปทุกที นอกจากนี้ในแต่ละปีท่านร่วมกับชาวบ้านออกดับไฟป่าซึ่งเป็นงานที่หนักและเสี่ยงชีวิต ยิ่งไปกว่านั้นท่านยังเคยนำพุทธบริษัทเดินธรรมยาตราอนุรักษ์พื้นที่รอบทะเลสาปสงขลามาแล้ว</p>
<p>สำหรับกรณีผู้คนยากไร้ที่ประสบความทุกข์สาหัสจากโควิด เพราะปัจจัยยังชีพ นอกจากบทเทศน์ที่ยกตัวอย่างหลายประเทศที่ช่วยเหลือกันในยามวิกฤติ ท่านในฐานะประธานได้มอบหมายแนวทางกิจกรรมให้เครือข่ายพุทธิกาดำเนินการในโครงการ ปันกันอิ่ม ซึ่งเป็นการ”ทำกิจ” ของท่าน โดยท่านได้เทศน์เล่ากิจกรรมดังกล่าวในชื่อ “อยากทำดีเพราะมีตัวช่วย “ ที่วัดป่ามหาวัน เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม 2563 ตอนหนึ่งว่า</p>
<p>“ก่อนที่จะเกิดวิกฤตโควิด เครือข่ายพุทธิกาก็มีโครงการนี้อยู่แล้วเรียกว่า ปันกันอิ่ม ชื่อคล้ายๆกันแต่ว่าคนที่ไปติดต่อร้านค้าต่างๆเป็นเจ้าหน้าที่ของมูลนิธิของเครือข่ายพุทธิกา แต่ว่าโครงการปันความอิ่มเขาไม่มีคน เขาก็เลยใช้วิธีเชิญชวนคนสนใจไปเป็นจิตอาสาที่จะไปติดต่อร้านค้าให้มาร่วมโครงการนี้ วิธีนี้ทำให้โครงการนี้กระจายไปได้กว้าง เพราะว่าคนที่อยากจะเป็นจิตอาสามีอยู่ทั่วประเทศ เขาก็ไปติดต่อร้านค้าที่รู้จักเพราะอยู่ใกล้บ้าน เขาก็มีร้านเจ้าประจำอยู่แล้วที่เขาไว้เนื้อเชื่อใจ ก็ไปถามเจ้าของร้าน ถามแม่ค้าว่าสนใจไหม ใช้ความคุ้นเคยกันจากความเป็นลูกค้า มากินประจำ ทำให้มีความไว้วางใจ รู้ว่าไม่มาหลอก ก็ทำให้อยากจะช่วย วิธีนี้ทำให้ความมีน้ำใจของคนเรามันแพร่กระจายไปกว้างขวาง คนเราบางครั้งอยากจะช่วย แต่ถ้าไม่มีตัวช่วย ไม่มีปัจจัยสนับสนุน ความมีน้ำใจก็จำกัดวงแคบๆ แต่พอมีปัจจัยสนับสนุนหรือตัวช่วยแบบนี้ มันก็เป็นกำลังทำให้ความเมตตากรุณาได้แพร่กระจายไปกว้างๆ เมืองไทย คนไทยถ้ามีตัวช่วย ตัวสนับสนุนแบบนี้มากๆ คนก็จะเอื้อเฟื้อกันมากขึ้น แล้วคนเห็นแก่ตัวก็จะน้อยลง ๆ จากคนที่เห็นแก่ตัวเขาเห็นแบบอย่างว่า มีคนทำดี มีความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ความรู้สึกนึกคิดก็เปลี่ยนไป กลายเป็นว่าอยากทำความดี เพื่อผู้อื่นบ้าง เพราะฉะนั้นเรื่องการทำความดี เราจะอาศัยน้ำใจอย่างเดียวไม่พอ ต้องอาศัยสิ่งแวดล้อมช่วย ทั้งธรรมเนียม วัฒนธรรม การหล่อหลอม การเลี้ยงดู และปัจจัยสนับสนุนอย่างที่ว่าด้วย”</p>
<p>น.ส.รสนา กล่าวอีกว่า สิ่งพระอาจารย์ไพศาลทำมาตลอดไม่ว่าเป็นการกระทำ หรือคำเทศนา จะสอดรับอยู่ตลอดคือ “การทำกิจ” และ “การทำจิต” โดยเฉพาะนักกิจกรรมทางสังคม การหวังเปลี่ยนแปลงสังคม ต้องประกอบด้วยการ “ทำกิจ”อย่างมุ่งมั่น สุจริต และการจะทำกิจได้อย่างถูกต้อง ไม่เบี่ยงเบนไปจากเป้าหมาย ก็ต้องมีการ “ทำจิต”ควบคู่กันไป มิเช่นนั้นแล้ว การทำกิจที่ดี อาจถูกกิเลสลากพาไปสู่การทุจริต คอร์รัปชัน ถ้าการทำจิตไม่เข้มแข็ง หรือการทำกิจ ที่ยังไม่ประสบความสำเร็จ ก็อาจนำไปสู่จิตที่ท้อแท้ ขุ่นเคือง คับข้องใจ จนต้องระบายสู่คนรอบข้าง</p>
<p>การทำกิจ และการทำจิตจึงเปรียบได้กับ ต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาให้ร่มเงาได้กว้างใหญ่ไพศาลมากน้อยเพียงใด ย่อมขึ้นอยู่กับรากของต้นไม้นั้นว่าจะหยั่งลึก และแผ่ไพศาลอยู่ในเนื้อดินได้มากน้อยแค่ไหน</p>
<p>ดิฉันเชื่อเช่นเดียวกับสาธุชนทั่วไปว่ากรณีวิวาทะเรื่องโควิด จะเป็นของขวัญอันประเสริฐสำหรับการ”ทำจิต”ของพระอาจารย์ไพศาลและชาวพุทธทั้งหลายด้วยเช่นกัน</p>
<p style="text-align: center;"></p>
https://www.thaipost.net/main/detail/65623
#โควิด-19, คำผกา, พระมหาไพรวัลย์, พระไพศาล วิสาโล, รสนา โตสิตระกูล, อดีต ส.ว., โควิดคือของขวัญ
TRUE
FALSE
ADD
https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20180406/image_big_5ac74ee239070.jpg
65577
10/05/2020 20:55
10/05/2020 20:55
เดือดอีก! 'ดร.สุวินัย' ตอก 'คำผกา' หน้าหงายใช้เสรีภาพระรานคนเห็นต่าง-ป้ายสี 'พระไพศาล'
<p></p>
<p>10 พ.ค.63 - เพจเฟซบุ๊ก "สถาบันทิศทางไทย-Thai Move Institute" เผยแพร่บทความเรียบเรียงโดย ดร.สุวินัย ภรณวลัย ประธานยุทธศาสตร์วิชาการ สถาบันทิศทางไทย อดีตอาจารย์ประจำคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ กล่าวถึงกรณีพระไพศาลสอนธรรมะให้แง่คิดจากวิกฤติโควิด-19 ในหัวข้อ "โควิดคือ ของขวัญ" แต่มีกลุ่มการเมืองนำไปวิพากษ์วิจารณ์จนละเลยเจตนาของการเทศน์ ทั้งพระมหาไพรวัลย์ และ ลักขณา ปันวิชัย หรือ คำผกา นักเขียนและพิธีกรปากกล้าประจำช่องวอยซ์ทีวีของตระกูลชินวัตร </p>
<p>ดร.สุวินัย กล่าวว่า ไม่ใช่ว่าคำผกาไม่รู้บริบทคำพูดของพระไพศาลหรอก เพราะมันไม่ได้ยากเกินกว่าที่จะรู้ แต่แค่อยากหาเรื่องด่า แล้วก็เอาไปขยายความให้คนอื่นมาด่าต่อ เมื่อปี 2553 ก็ใส่ร้ายพระไพศาลอย่างเลวร้ายและหยาบคาย แล้วสาวกและสื่อในเครือก็เอาไปปั่นกันสนุกสนาน มันไม่ใช่ว่าห้ามวิจารณ์พระ หรือพระไพศาลต้องถูกทุกเรื่อง โต้แย้งไม่ได้ คนดีห้ามวิจารณ์ แต่สิ่งที่คำผกาทำกับพระไพศาลตั้งแต่ปี 53 มันไม่ใช่การวิจารณ์ ไม่ใช่กระทั่งการด่าทอ แต่คือการจงใจใส่ร้ายแบบเติมแต่งขึ้นมาเอง ตีขลุมเอาเอง มโนขึ้นมาเอง ให้เป็นไปตามธงที่ตัวเองตั้งไว้</p>
<p>แถมยังเอามาพูดอย่างภาคภูมิใจว่าปี 53 ก็ด่าพระไพศาลมาแล้ว ราวกับว่าแค่ด่าก็ชนะแล้ว ฉันแน่มาก โดยไม่ต้องสนใจว่าสิ่งที่ตัวเองด่า (ป้ายสี) คนอื่นจะเป็นความจริงหรือเปล่า เป็นธรรมกับเขาไหม พยายามให้พระไพศาลเป็นคนจิตใจอำมหิต เลือดเย็น ไม่เห็นใจความทุกข์ยากของคน เป็นพระสลิ่ม</p>
<p>พระไพศาลเป็นพระที่พูดเรื่องความเหลื่อมล้ำและความไม่เป็นธรรมเชิงโครงสร้างมากที่สุดในประเทศนี้แล้ว แถมขับเคลื่อนภาคสังคมอีกไม่รู้กี่เรื่องในช่วงที่ผ่านมา แต่ “ปัญญาชน” กลุ่มนี้ก็ยังหาเรื่องด่า (ใส่ร้าย) ไม่เว้นแต่ละวัน</p>
<p>แล้วสาวกก็เฮโลเชื่อตามและสื่อในเครือก็เอาไปขยายความต่อ (ตามสูตร) ที่เหลือเชื่ออีกเรื่องคือเอาไปปั่นหูกันว่า พระไพศาลบอกว่าคนเสื้อแดงต้องรับกรรมที่โดนปราบปี 53 เพราะว่าคนเสื้อแดงไปสนับสนุนทักษิณให้ฆ่าตัดตอน ... คือป้ายสีได้ชั่วร้ายจริงๆ</p>
<p>จริงๆ วิธีคิดของคนกลุ่มนี้ไม่มีอะไรมาก คือหมั่นไส้ชนชั้นกลาง (แม้ว่าตัวเองก็เป็นชนชั้นกลาง และใช้ชีวิตเหมือนชนชั้นกลางทั่วไป) ถ้าชนชั้นกลางชอบหรือให้ค่ากับอะไร (หรือเกลียดอะไร) ฉันจะต้องอยู่ฝั่งตรงข้าม ต้องหาเรื่องมาด่า ต้องหาแง่มุมมาเหยียด โดยไม่ต้องแยกแยะอะไร ด่าแล้วก็รู้สึกว่าตัวเองสูงส่ง ลึกซึ้ง มีจิตสำนึกสูงกว่ามนุษย์ทั่วไป</p>
<p>ที่ผ่านมา คนกลุ่มนี้บอกว่าฝ่ายอนุรักษ์ หรือสลิ่ม หรือชนชั้นกลาง ชอบล่าแม่มด ชอบสร้างภาพปีศาจให้คนอื่น แต่ความจริงคือฝั่งที่บอกว่าตัวเองเห็นคนเท่ากัน ก็ชอบล่าแม่มดและสร้างปีศาจชั่วร้ายไม่ต่างกันเลย และก็ทำมาตลอด ฝ่ายหนึ่งอวดอ้างความดีไปทำร้ายคนอื่น อีกฝ่ายก็อวดอ้างสิทธิ/เสรีภาพ/ประชาธิปไตย/คนเท่ากันไปทำร้ายคนอื่น ไม่ได้ดีไปกว่ากันเลย ชั่วพอกัน</p>
<p>แค่ความเป็นธรรมให้คนอื่นยังไม่มี แล้วจะไปเรียกร้องความเป็นธรรมในสังคม ตลก</p>
<p>แค่คนอื่นแสดงออกไม่เหมือนกับที่ตัวเองอยากให้แสดงออก คิดไม่ตรงกับที่ตัวเองคิด (บางทีคิดเหมือนกันด้วยซ้ำ แค่แสดงออกไม่เหมือนเท่านั้น) ก็เที่ยวบดขยี้ ระราน รังแก ป้ายสี เหยียดเขาไปทั่ว</p>
<p>แค่เขาไม่ด่าอย่างที่ตัวเองอยากให้ด่า ก็ไปด่าเขา แค่เขาไม่เกลียดอย่างที่ตัวเองเกลียด ก็ไปประณามเขา แล้วก็เรียกตัวเองว่าเสรีชน เห็นคนเท่ากัน ไม่อยู่ในกะลา ตลก</p>
<p>จากมิตรสหายท่านหนึ่ง...เท่าที่ติดตามฟังเทศน์พระอาจารย์ไพศาลมาหลายปี ท่านมีธีมหลัก ๆ อยู่ไม่กี่เรื่อง เรื่องแรกคือ "หาข้อดีในเรื่องร้าย" นั่นคือการปลูกทัศนคติ ให้มองเป็น ให้เห็นธรรม บนฐานความจริง โดยไม่เอาทุกข์ไปโถมให้ขาดสติจนแก้ไขปัญหาไม่ได้</p>
<p>อีกแก่นหนึ่งคือ "ยอมรับความจริง" ท่านพูดถึงจุดนี้ก่อนที่จะให้เราก้าวไปสู่ทางไหนเพื่อดับทุกข์ คือเห็นทุกข์และยอมรับ ไม่ได้หมายถึงการเบลอใจให้ผิดเพี้ยนไปจากความจริงเลย</p>
<p>ธรรมะของท่านช่วยกอบกู้ใจคนมากมาย กิจกรรมที่ท่านทำก็ล้วนแต่ทำเพื่อคนทุกระดับทั้งสิ้น ตั้งแต่การเผชิญความตายอย่างสงบ การปลูกป่า การทำความเข้าใจในทุกกลุ่มชน</p>
<p>ธรรมะของท่าน ที่สอนถึงคำสอนของหลวงพ่อคำเขียน สุวัณฺโณ อยู่เสมอ คือ "ไม่เอาอะไร กับอะไร"</p>
<p>เมื่อเข้าใจธรรมะแล้วไม่สะท้านกับสิ่งที่มาสะเทือนตามที่ท่านสอน คำสอนท่านคงเข้าไปอยู่ในใจเราได้จริง แม้จะยากเต็มทีในวันนี้</p>
<p style="text-align: center;"></p>
https://www.thaipost.net/main/detail/65577
คนเสื้อแดง, คำผกา, ดร.สุวินัย ภรณวลัย, พระไพศาล วิสาโล, สถาบันทิศทางไทย, โควิดคือของขวัญ
TRUE
FALSE
ADD
https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20200510/image_big_5eb802d107231.jpg
65347
08/05/2020 07:30
08/05/2020 07:30
'นักเขียนรางวัลซีไรต์'ป้อง'พระไพศาล'ย้อน'พระมหาไพรวัลย์'อยู่กับการเมืองมากไปหรือเปล่า
<p></p>
<p>
8 พ.ค.63 - วิมล ไทรนิ่มนวล นักเขียนรางวัลซีไรต์ โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊ก เรื่อง “ธรรมกับชนชั้น” มีเนื้อหาดังนี้
พระมหาไพรวัลย์ถามพระไพศาลว่า “อยู่กับชนชั้นกลางมากเกินไปหรือเปล่า”
ผมก็อยากถามพระมหาไพรวัลย์ว่า “ท่านอยู่กับการเมืองมากไปหรือเปล่า โดยเฉพาะการเมืองแบ่งฝ่าย”
เรื่องมีอยู่ว่า...
พระมหาไพรวัลย์ยกข้อความเทศนาของพระไพศาลมาประโยคหนึ่ง ที่ว่า “โควิดคือของขวัญ...” แล้วก็แสดงความเห็นว่า “ธรรมของอาจารย์ถึงเป็นประโยชน์แต่กับชนชั้นกลาง...มันเป็นของขวัญของคนมีอันจะกินครับ ที่แม้อยู่กับบ้านเฉยๆโดยไม่ต้องทำงานก็ไม่เดือดร้อน”
“แต่มันเป็นยาพิษสำหรับใครหลายคน” ซึ่งก็คือคนยากคนจน คนป่วยเพราะโควิด ทำให้ถูกรังเกียจ ไร้บ้าน ฯลฯ
ผมเข้าใจพระมหาไพรวัลย์ดีว่าห่วงใยคนยากจนที่เดือดร้อนและมีทุกข์เพราะโควิด ซึ่งเป็นเรื่องเมตตา-กรุณาอันจำเป็นต้องมี แต่เมื่อเอาเรื่อง “ชนชั้น” มาแบ่งแยก มันจึงกลายเป็นเรื่องการเมืองไปอย่างน่าเสียดาย
เรื่องชนชั้นในสังคมไทยที่แบ่งเป็น 1 คนชั้นล่าง (คนยากคนจน) 2 คนชั้นกลาง (มีอันจะกิน พึ่งตัวเองได้) 3 คนชั้นสูง (คนร่ำรวย)
ทั้งหมดที่แบ่งไว้ไม่ใช่เพื่อแบ่งแยก – ขัดแย้ง - เข่นฆ่าทำลายล้างกันเหมือนลัทธิมาร์กซ์ แต่แบ่งเพื่อ “การพัฒนาด้านเศรษฐกิจและสังคม” เป็นการแบ่งแบบขั้นบันได เพื่อพัฒนาทางด้าน “วัตถุ” สำหรับดำเนินชีวิต
เช่นเดียวกับพระพุทธศาสนาที่แบ่งคนเป็น 4 เหล่า โดยเปรียบเทียบกับบัว ซึ่งก็ไม่ได้แบ่งไว้เพื่อให้แบ่งแยก - ขัดแย้ง – เข่นฆ่าทำลายล้างกัน แต่แบ่งเพื่อให้คนได้ “พิจารณาและพัฒนาสติปัญญา” ของตน เป็นการแบ่งแบบศักยภาพของคน เพื่อพัฒนาทางด้าน “จิต”
เพราะคนไม่ได้มีแต่ร่างกาย (รูป) แต่มีจิต(นาม)ด้วย อย่างที่เรียกว่า “นามรูป” จึงต้องพัฒนาทั้งด้านวัตถุและจิตใจ
พระมหาไพรวัลย์เป็นภิกษุในพระพุทธศาสนา จึงน่าจะรู้ตั้งแต่ก่อนบวชแล้วว่า พระพุทธศาสนานั้นไม่ได้กำเนิดเพื่อรับใช้ชนชั้นใดชนชั้นหนึ่ง ตรงกันข้าม...กลับทำหน้าที่สลายชนชั้น เพราะใครที่เข้ามาบวช ไม่ว่าจะสังกัดวรรณะใดในอินเดีย จะต้องไม่ “แบก” เอาชนชั้นมาด้วย
ทุกคนเท่าเทียมกัน มีเพียง “อาวุโส” ตามพรรษาเท่านั้นที่จำแนกคน เป็นการปกครองเพื่อการอยู่ร่วมกันของภิกษุสงฆ์ แต่การบรรลุธรรมนั้นไม่ได้เป็นไปตามอาวุโส
ดังนั้น ชนชั้นในพระพุทธศาสนาจึงไม่มี
ส่วนข้อความของพระไพศาลที่ว่า “โควิดคือของขวัญ” นั้น ก็ต้องดูด้วยว่าท่านเทศให้ใครฟัง หรือใครฟังท่านเทศ แต่ไม่ว่าจะเป็นใคร นั่นคือข้อความที่ให้กำลังใจ-ให้บทเรียนแก่ผู้คน ไม่ได้เลือกชนชั้น ไม่ได้มีชนชั้นอยู่ในข้อความนั้น
และผมก็เชื่อว่าพระไพศาลไม่ได้มีเจตนาแบ่งแยกชนชั้น ด้วยการเทศนาให้เฉพาะชนชั้นกลางฟังอย่างที่พระมหาไพรวัลย์กล่าวหา (เป็นประโยชน์แก่ชนชั้นกลาง)
มันขึ้นอยู่กับว่าใครจะมอง มองมุมไหน หรือใครไม่มองก็ไม่เป็นปัญหา
พระมหาไพรวัลย์นั้นเลือกมองด้วยมุม "การเมืองเรื่องชนชั้น" แต่การเมืองนั้นมี “กรอบคิด” ของมันเสมอไป ซึ่งก็คือมี "คติและอคติ" เฉพาะของมันเอง มันไม่ใช่ “สัจธรรม” จึงน่าเสียดายว่าพระมหาไพรวัลย์ไม่มองด้วยมุมของพระพุทธศาสนาซึ่งเป็นสัจธรรม
กลับเอาการเมืองมองพระพุทธศาสนา คือ “เอาของแคบมามองของกว้าง” เอาเรื่องสมมุติมามองสัจธรรม จึงมองไม่เห็นเจตนาของพระไพศาล(โควิดคือของขวัญ)
เห็นได้แค่เรื่องชนชั้น
ทั้งที่...สัตว์โลกทั้งหลายล้วนเป็นเพื่อนเกิด แก่ เจ็บ ตายด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้น.</p>
https://www.thaipost.net/main/detail/65347
ธรรมกับชนชั้น, พระมหาไพรวัลย์, พระไพศาล วิสาโล, วิมล ไทรนิ่มนวล, โควิดคือของขวัญ
TRUE
FALSE
ADD
https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20180531/image_big_5b0fc4027507e.jpg