19229 07/10/2018 00:00 07/10/2018 00:00 รำลึกจอมพลเจียงและชมสมบัติจีน หอรำลึกเจียงไคเช็ก ในเขตจงเจิ้ง กรุงไทเป การชดเชยการเสียมารยาทโดยนั่งเป็นเพื่อนคุยกับหนุ่มเกย์สิงคโปร์ถึงตีห้าเพราะไปทักว่าเขาเป็นเกย์ (ซึ่งเขาก็เป็นจริงๆ) ทำให้วันนี้ตื่นมาเวลาประมาณ 11 โมง และกว่าจะพร้อมอาบน้ำแต่งตัวก็บ่ายโมงเข้าไปแล้ว เพื่อสลัดอาการหนักศีรษะออกไปจึงกินบะหมี่ฟรีและกาแฟฟรีของ NEOSOHO 24/7 WORK & RELAX CABIN แล้วออกจากที่พักในเขตจงเจิ้ง นั่งเมโทรสายสีแดงสู่ “หอรำลึกเจียงไคเช็ก” (Chiang Kai-Shek Memorial Hall) ซึ่งก็ยังอยู่ในเขตจงเจิ้ง และ “จงเจิ้ง” นี้คงมาจากชื่อของ “เจียง ไคเช็ก” ในภาษาจีนมาตรฐานที่เรียกว่า “เจียง จงเจิ้ง” เป็นที่น่าสังเกตว่าเวลาผมพูดกับคนไต้หวันถึงชื่อ “เจียง ไคเช็ก” พวกเขาจะถามกลับว่า “ใครกัน ?” ผมต้องบรรยายอยู่เป็นนาที แล้วพวกเขาก็จะพูดว่า “อ๋อ เจียง จงเจิ้ง” หอรำลึกแห่งนี้เริ่มสร้างในปี ค.ศ. 1976 หรือ 1 ปีหลังการเสียชีวิตของ “จอมพลเจียง” ภายในพื้นที่ 240,000 ตารางเมตรของ “จัตุรัสอิสรภาพ” โดยสถาปนิกผู้ชนะการประกวดได้ออกแบบให้คล้ายคลึงสุสานของ “ดร.ซุน ยัตเซ็น” ที่เมืองนานกิง มีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1980 วันครบรอบ 5 ปีการเสียชีวิตของอดีตผู้นำคนแรกของไต้หวัน ทางขึ้นตัวอาคารเพื่อไปยังประตูทางเข้า 2 ฝั่งมีบันไดฝั่งละ 89 ขั้น สื่อถึงอายุของเจียง ไคเช็ก ขณะที่เสียชีวิต ชั้นล่างของอาคารประกอบไปด้วยห้องสมุดและบรรดาเอกสารแสดงชีวประวัติของประธานาธิบดีเจียง รวมถึงประวัติศาสตร์และพัฒนาการของไต้หวัน ส่วนชั้นที่ 2 แสดงรูปปั้น ภาพถ่าย ข้าวของเครื่องใช้ขณะมีชีวิต สื่อเคลื่อนไหว และนิทรรศการต่างๆ ที่น่าประทับใจมาก นิทรรศการแสดงภาพถ่ายและข้าวของเครื่องใช้ของ “จอมพลเจียง” ผมค่อนข้างสนใจประเด็นที่เขาเดินทางไปเรียนจนจบการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อยของญี่ปุ่น และช่วงที่เกิดสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่ 2 (ก่อนจะตามมาด้วยสงครามโลกครั้งที่ 2) เจียง ไคเช็ก ได้นำกองทัพจีนของเขายืนหยัดต่อต้านจักรวรรดิญี่ปุ่นอยู่ถึง 8 ปี ก่อนจะเป็นผู้ประกาศชนะศึกพร้อมๆ กับห้ามปรามประชาชนไม่ให้แก้แค้นศัตรูผู้รุกรานและให้ร่วมกันสร้างชาติขึ้นมาใหม่ จนจีนกลายเป็น 1 ใน 4มหาอำนาจของโลก แม้ว่าต่อมาจะต้องนำทัพหนีลงมายังเกาะไต้หวันในปี ค.ศ. 1949 เพราะไม่อาจต้านกำลังของจีนคอมมิวนิสต์ได้ และเท่ากับเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ในสงครามกลางเมืองที่กินเวลา 2 ช่วง ยาวนาน15 ปี     เดินดูอยู่จนเกือบจะทั่ว เจ้าหน้าที่ก็ประกาศหมดเวลาเยี่ยมชมตอน 6 โมงเย็น ก่อนจะขึ้นเมโทรกลับที่พักได้เดินผ่านร้านผลไม้ปั่นของป้าริมถนน เขียนกำกับไว้ว่าเป็นแบบออร์แกนิก จึงสั่งฝรั่งมาดื่มเสริมวิตามินซี 1 แก้ว ราคาแค่ 40 เหรียญไต้หวัน ถัดจากร้านป้าเป็นร้านกาแฟ มีอาหารจำพวกเบอร์เกอร์ บาร์บีคิว เครื่องดื่มคอกเทล และเบียร์ขายด้วย เมื่อเห็นแม่ค้าและได้สบตาไป 2 วินาทีก็คิดว่าป้าไม่น่ามาเปิดร้านดักอยู่ก่อนเลย แม่ค้าสาวกำลังจัดแจงเครื่องดื่มให้กับนักท่องเที่ยวฝรั่งคู่หนึ่ง ไอ้หนุ่มแอบถ่ายรูปเธอตอนทำงาน พอเธอหันมาโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัวก็บอกให้เธอยิ้ม เธอก็ยิ้มอย่างร่วมไม้ร่วมมือ ฝ่ายหญิงสาวที่มากับไอ้หนุ่มด้วยก็ไม่ว่าอะไร ส่วนผมได้แต่ยืนดูดน้ำฝรั่งชำเลืองมองอยู่ห่างๆ ตัดสินใจไม่กลับที่พัก นั่งเมโทรไปโผล่ที่ย่านซินยี่ เพื่อดู "ไทเป 101" ตึก 101 ชั้น ความสูง509.2 เมตร แล้วต่อไปยังย่านซิเหมิน ออกจากสถานี Ximen ก็พุ่งไปเข้าแถวซื้อของทอดร้านที่ซื้อเมื่อวันก่อน คราวนี้ขอเปลี่ยนจากไก่ทอดเป็นเห็ด หนักงานถามว่า “เผ็ดไหม ?” ผมตอบว่า “ไม่เผ็ด” เห็ดที่ได้กลับไม่มีรสชาติอะไรเลยนอกจากเห็ดกับน้ำมัน แล้วเข้ามินิมาร์ทไปซื้อเบียร์มากินคู่กับเห็ดทอดจืดบนม้านั่งแถวนั้นที่ผู้คนกำลังพลุกพล่าน จากนั้นก็ไปซื้อกระเป๋าเป้ใบเล็กในร้านใหญ่ที่เขียนป้ายลดราคาตัวโตซึ่งเล็งไว้ตั้งแต่วันแรกแล้ว   จำลองห้องทำงานของมหาบุรุษแห่งไต้หวัน เดินไปเดินมาอยู่ได้สักพัก สุดท้ายก็จบลงที่ย่านบาร์หลังตึกแดงอยู่ดี คราวนี้ไม่นั่งร้านเดิมเพราะดูเงียบเหงาเหลือเกิน เปลี่ยนเป็นร้านเล็กๆ มีลูกค้าสามสี่โต๊ะ ดูลิสต์เบียร์แล้วไม่มีอะไรน่าดื่ม สั่งไฮเนเก้นขวดเล็กในราคา 150 เหรียญ ทั้งที่ผมไม่ค่อยชอบเบียร์ขวดเขียวนี่เท่าไหร่ บาร์นี้ชื่อ Young Man Barคิดเอาว่าเป็นบาร์สำหรับคนหนุ่ม พอพิจารณาดูเด็กเสิร์ฟแล้วก็พบว่าเป็นเด็กหนุ่มรูปร่างกำยำกันทุกคน ทำให้ระแวงว่าเป็นบาร์เกย์หรือเปล่า หรือหุ่นดีไว้ล่อกลุ่มลูกค้าสาวๆ กันแน่ แต่ก็มีอยู่แค่ฝรั่งสาว 2 คนซึ่งคุยกันเองตลอดเวลา หมดขวดผมก็ออกเดิน เพราะรู้สึกว่าไม่น่านั่งเท่าไหร่ เดินไปเรื่อยๆ ในทิศทางกลับที่พัก สุดท้ายก็เจอ Oxygen Bar บาร์เบียร์ของ Oxygen Hostel ที่พลัดหลงมาแวะดื่มเมื่อคืนวาน คืนนี้ผมสั่งเอลตัวเด่นชื่อ #1 มาดื่ม 1 ไพนต์ ได้ความจากคืนก่อนว่าร้านนี้เจ้าของเป็นอเมริกันที่มาอยู่ไต้หวัน และเบียร์นี่ก็มาทำในไต้หวัน รสชาติดีทีเดียว เรื่องเบียร์คราฟต์นี่ของอเมริกันเขาไม่เป็นรองใคร และพอมาขายในไต้หวันราคาก็แค่ไพนต์ละ 100 เหรียญ หรือประมาณ 110บาท ราคานี้หาทั่วเมืองไทยก็ไม่เจอครับ เพราะอะไรต้องไปถามพวกยักษ์ใหญ่และผู้ออกกฎหมายเอาเอง วันนี้สาวรับออร์เดอร์หน้าตาดีและดูจะยุ่งตลอดเวลา เหมือนเธอจะทำงานให้โฮสเทลด้วย ผมเดินไปขอพาสเวิร์ด Wi-fi เธอก็ยิ้มบอกอย่างน่ารัก แต่คืนนี้ผมอยู่ไม่นาน เบียร์หมดแก้วก็เดินกลับที่พักเพราะมีซิงเกิ้ลมอลต์ Maccanlan เหลืออยู่ให้จัดการอีกเกือบครึ่งขวด แวะซื้อขนมขบเคี้ยวขึ้นไปกินแกล้มในพื้นที่ส่วนกลางของที่พักแล้วปิดท้ายด้วยบะหมี่ฟรี แต่พอเข้านอนหลับไปได้ไม่นานก็เจอเสียงกรนมหาภัย ตอนแรกนึกว่ามาจากห้องลุงอเมริกันที่เพี้ยนๆ ชอบเปิดเพลงหวานๆ แต่กลายเป็นอีกห้องถัดไปอีกด้าน เมื่อทนไม่ไหวก็เดินออกไปหน้าฟรอนต์ขอให้รีเซ็พชั่นเกย์หนุ่มเปลี่ยนห้องให้ เขาใจดีเปลี่ยนให้ไปนอนในโซนที่ไม่ได้รับลูกค้า (คนละห้องโถงกัน) มีเพียงเพื่อนร่วมงานของเขานอนอยู่บางห้อง ผมฉวยข้าวของเท่าที่ถือได้ออกมาจากห้องเดิมแล้วเข้านอนห้องใหม่ ต้องขอบคุณเกย์หนุ่มจากใจจริง รถยนต์คาดิลแลก รุ่น “ฟลีทวู้ด” ของอดีตผู้นำไต้หวัน วันต่อมาแม้จะตื่นมาทันอาหารเช้าแต่ก็เหลือไม่มากแล้ว กินเสร็จก็กลับไปต้องนอนต่อจนถึงบ่ายโมงเพราะยังเพลียอยู่ ตื่นอีกครั้งมากินกาแฟจากเครื่องที่ใส่แคปซูลกาแฟสดเข้าไป กดปุ่มแล้วน้ำกาแฟก็ไหลลงถ้วย ผมกินแบบ Strong ไป 1 ถ้วย และแบบ Light อีก 1 ถ้วยก็ฟื้นคืนชีพเดินไปขึ้นเมโทรสายสีแดงสายเดิมไปยังสถานีหอรำลึกเจียงไคเช็กอีกครั้ง แต่ออกประตูคนละฝั่งถนนกับร้านกาแฟสาวสวยเมื่อวาน พยายามวางมาดพระเอกหนังจีนยุค 90's ค่อยๆ หันไปมองทางร้านของเธอ ปรากฏว่าร้านเธอปิด ร้านป้าขายน้ำผลไม้ก็ปิด คงเพราะวันนี้เป็นวันอาทิตย์ หัวถนน Nanhai Road ซึ่งอยู่ตรงข้ามถนนที่จะเดินไปยังหอรำลึกเจียงไคเช็ก มีตลาดสมุนไพรตั้งอยู่ในอาคาร ผมลองเดินแหย่เข้าไป เห็นแบ่งประเภทกันวางขายในแต่ละชั้น มีส่วนที่เป็นตลาดสดและร้านอาหารอยู่ในนี้ด้วย ก่อนจะออกมาแล้วเดินยาวไปยังพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์แห่งชาติ (National Museum of History) ค่าเข้าชมแค่ 30 เหรียญ ผมรู้สึกประทับใจกว่าพิพิธภัณฑ์กู้กง หรือพิพิธภัณฑ์พระราชวังแห่งชาติเสียอีก ผู้เข้าชมค่อนข้างน้อย จัดแสดงของหายากประเภทเครื่องปั้นดินเผา เครื่องเคลือบ ของใช้ทำจากสำริด อาวุธโบราณ เครื่องราง ตราสัญลักษณ์ งานแกะสลัก ของประดับตกแต่ง ฯลฯ ตั้งแต่ยุคที่ยังไม่มีชาติจีน เก่าแก่ชนิด 8– 9 พันปีก็มี ของสะสมมีหลากหลาย อาทิ ภาพเขียนพู่กันจีน ตัวอักษรที่เขียนจากพู่กันจีน การจัดแสดงนิทรรศการงานฝีมือจากหยก นิทรรศการละครจีนโบราณ และที่สำคัญสามารถถ่ายรูปได้ พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อปลายปี ค.ศ. 1955 ถือได้ว่าเป็นพิพิธภัณฑ์ชาติแห่งแรกที่สร้างขึ้นในไต้หวัน ในยุคเริ่มแรกจัดแสดงเพียงภาพและโมเดลเท่านั้น กระทั่งปี ค.ศ. 1956 กระทรวงศึกษาธิการได้ส่งมอบงานฝีมือจีนที่ถูกญี่ปุ่นยึดไปตั้งแต่สงครามจีน-ญี่ปุ่น ครั้งที่ 1 (ค.ศ. 1894 – 1895) จำนวน 2ล็อต จากนั้นก็ได้ของสะสมมาจากอดีตพิพิธภัณฑ์แห่งมณฑลเหอหนานอีกชุดใหญ่ ซึ่งกลายเป็นฐานของคอลเล็คชั่นในพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ที่ปัจจุบันมีของสะสมมากถึงกว่า 6 หมื่นชิ้น มี 5 ชิ้นได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณวัตถุประจำชาติโดยกระทรวงวัฒนธรรม และ 42 ชิ้นในฐานะโบราณวัตถุที่มีความสำคัญ   งานปั้นสามสี ขุดพบจากสุสานราชวงศ์ถังในเมืองลั่วหยาง มณฑลเหอหนาน ตัวอาคารของพิพิธภัณฑ์มีจำนวน 4 ชั้น ขนาดไม่ใหญ่มาก แต่ใช้ประโยชน์ได้คุ้มค่า ส่วนที่เป็นระเบียงของชั้น 4 มีจุดพักผ่อนชมวิวสระบัวด้านล่าง ชั้น 2 และชั้น 3 มีร้านอาหารและร้านกาแฟที่ตกแต่งสวยงาม บรรยากาศดี ชั้นล่างขายของที่ระลึก ในละแวกนี้มีพิพิธภัณฑ์อีกอย่างน้อย 4 – 5 พิพิธภัณฑ์ให้เลือกเข้าชมตามความสนใจ โดยเฉพาะพิพิธภัณฑ์ไปรษณีย์ที่เดินผ่านเมื่อตอนบ่าย ขาเดินกลับผมแวะร้านอาหารร้านแรกที่เจอเพราะท้องร้องหนักตั้งแต่อยู่ในพิพิธภัณฑ์แล้ว สั่งบะหมี่โดยชี้ไปที่รูปในเมนู บวกไข่ต้มใบชา 1 ฟอง ราคาเพียง 75เหรียญไต้หวัน ต้องจ่ายเงินก่อนตามระเบียบของร้านจำนวนมากที่นี่ รออยู่นานเหมือนกันกว่าจะได้บะหมี่ชามใหญ่มาวางตรงหน้า ซึ่งผลออกมาไม่ผิดหวัง เมื่อกลับถึงที่พักก็เจอหนุ่มเกย์สิงคโปร์คนที่ผมต้องนั่งคุยเป็นเพื่อนจนถึงตี 5 เมื่อวันก่อน เขา (เธอ) ไปเที่ยวเกาสง เมืองชายทะเลทางใต้มา 2 วัน ขณะที่ผมผ่อนคลายด้วยเบียร์กระป๋องอยู่ที่โต๊ะเขาก็เข้ามานั่งเล่าถึงเรื่องไปเที่ยว และชวนไปดินเนอร์ ผมบอกว่า “ปวดเท้า ไปเถอะ ถ้ากลับมาไม่ดึกมากก็คงยังนั่งอยู่ตรงนี้” ผมลงจากที่พักไปซื้อเบียร์เดินดื่มกลับมา (จนตอนนี้ยังไม่รู้ว่าเสียมารยาทหรือผิดกฎอะไรหรือไม่) หนุ่มรีเซ็พชั่นหน้าใหม่แนะนำให้ไปกินบะหมี่ร้านหนึ่ง ผมเกิดหิวขึ้นมาอีกจนได้จึงลงจากที่พักไปอีกรอบ เดินไปตามลายแทงแต่สับสนไม่รู้ว่าร้านไหน เดินวนไปเวียนมาอยู่พักหนึ่งก็นั่งที่ร้านบะหมี่ที่เขียนว่า 24ชั่วโมง จะนั่งริมบาทวิถี หรือนั่งบนเคาน์เตอร์ประจันหน้ากับคนขายก็ได้ ผมชี้สั่งไปที่รูปภาพเมนู พ่อค้าและพ่อครัวในคนเดียวกันบอกว่าหมด ตอนนี้มีอยู่อย่างเดียว เป็นบะหมี่ซุปข้นๆ ผมก็ไม่ขัด เขาตักใส่ชามกระดาษขนาดเล็กมาในราคา 40 เหรียญ อร่อยอย่างไม่น่าเชื่อ จึงคิดว่าน่าจะเดินมาถูกร้านตามคำแนะนำ สิ่งแสดงในพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์แห่งชาติ ขวามือสุดคือเตาสำริดก่อนสมัยพุทธกาลราว200 – 400 ปี ก่อนกลับขึ้นห้องพักผมเดินไปซื้อเบียร์อีกกระป๋องและไก่ทอด TKK 1 ชิ้นกลับที่พัก ไก่รสชาติเข้ากับเบียร์ได้ดี เบียร์หมดผมก็ต่อด้วยซิงเกิลมอลต์ที่เหลืออยู่นิดหน่อย หนุ่มรีเซ็พชั่นคนใหม่พูดภาษาอังกฤษได้ไม่คล่องแต่อัธยาศัยดีที่สุด เดินเข้ามาแนะนำอะไรต่อมิอะไรหลายอย่าง พอจะเข้านอน หนุ่มเกย์สิงคโปร์ก็กลับมาจากดินเนอร์ ผมต้องนั่งคุยอีกเกือบครึ่งชั่วโมง แล้วเขา (เธอ) ก็ขอเฟซบุ๊กไปจนได้ เช้าวันต่อมาผมนั่งรถบัสจากอาคารใกล้ๆ Main Taipei Station ไปสนามบิน ผู้หญิงไทย 3 คนขึ้นมานั่งข้างๆ ตอนลงจากรถเห็นขนาดกระเป๋าของแต่ละคนที่พยุงกันออกมาจากที่เก็บสัมภาระใต้ท้องรถก็รู้เลยว่ามาเพื่อการใด มันคือสิ่งที่ชาวไทยไม่แพ้ใครในโลก “ช็อปปิ้ง” นั่นเอง ตอนผ่าน ตม. สนามบินดอนเมือง แม่สาวชาวไทยทั้ง 3 อนงค์ไม่มีใครมีปากกาเพื่อจะเขียนข้อมูลลงบัตรขาเข้า จึงให้ยืมไป 2 ด้าม เป็นปากกาฟรีที่เขียนดีมาก ผมหยิบมาจาก NEOSOHO 24/7 WORK & RELAX CABIN หันหลังกลับไปเพราะคิดว่าพวกหล่อนจะเอาปากกามาคืน แต่ภาพที่เห็นคือมีคนยืมต่อกันไปเป็นทอดๆ เหมือนว่าเครื่องบินทั้งลำไม่มีใครมีปากกาเลย ผมจึงเปลี่ยนเป็นโบกมือบ๊ายบาย. ภาชนะใส่น้ำอายุระหว่าง 3,300 – 4,800 ปีก่อนพุทธกาล โซนภาพเขียนพู่กันจีนในพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์แห่งชาติ https://www.thaipost.net/main/detail/19229 จอมพลเจียง, จีน, ท่องเที่ยว, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาศ, เบื้องหน้าที่ปรากฏ, ไทเป FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg 18692 30/09/2018 00:00 30/09/2018 00:00 สมบัติชาติจีนที่เกาะไต้หวัน ประตูทางเข้าพิพิธภัณฑ์กู้กง หรือ “พิพิธภัณฑ์พระราชวังแห่งชาติ” เขตซื่อหลิน กรุงไทเป การเดินไปที่พักแห่งใหม่นั้นง่ายมาก แทบจะเป็นเส้นตรงจาก Royal Hours Delux Inn ที่พักเดิมในย่านซิเหมิน ราว 20 นาทีก็ถึง NEOSOHO 24/7 WORK & RELAX CABIN ตั้งอยู่ในย่านจงเจิ้ง เรียงอยู่ด้วยร้านอาหาร ร้านกาแฟ และใกล้ Taipei Main Station แค่ 3 นาทีเดิน รีเซพชั่นสาวเขียนข้อความลงกระดาษแผ่นเล็กๆ ระบุเวลาเช็กเอาต์ 13.13 น. ของวันถัดไป ซึ่งตรงกับเวลาเช็กอินวันนี้ เท่ากับว่า NEOSOHO 24/7 WORK & RELAX CABIN อนุญาตให้ลูกค้าพักได้ 24ชั่วโมง ไม่ว่าจะเช็กอินเวลาใดก็ตาม     เมื่อเข้าห้องพัก ผมก็จองผ่านเว็บไซต์เอเจนซี่ต่ออีก 2 คืนทันที ราคาคืนละแปดร้อยกว่าบาท ถือว่าคุ้มค่ามาก เพราะมีกาแฟสดบริการฟรี 24 ชั่วโมง รวมถึงบะหมี่สำเร็จรูป บิสกิต เครื่องดื่มทั่วไป โจ๊กซอง ช็อคโกแลตซอง แถมอาหารเช้าก็ยังฟรีอีก นอกจากนี้เครื่องคอมพิวเตอร์ก็วางไว้ให้ใช้ตามสะดวก 4 – 5เครื่อง ห้องน้ำมีอุปกรณ์เครื่องเคียงครบครัน โถส้วมเป็นแบบน้ำฉีดอัตโนมัติเพียงกดปุ่ม (เหมือนญี่ปุ่น) เครื่องซักผ้าก็ให้ใช้ฟรี ในห้องพักมีโต๊ะทำงาน มีโซฟาที่ใช้เป็นเตียงนอน ตามชื่อ Work & Relax ผนังกั้นห้อง  3 ด้านกั้นไม่หมด คือ 2 ด้านที่ติดกับห้องข้างๆ และด้านประตูห้อง ปล่อยโล่งตรงส่วนบนราวครึ่งเมตร เลียนแบบพาร์ติชันในออฟฟิศทั่วไป ทำให้ผมรู้สึกกังวลเรื่องเสียงกรนของเพื่อนบ้านขึ้นมาทันที ผู้พักห้องติดกับผมด้านหนึ่งเป็นชายฝรั่งวัยกลางคนค่อนไปทางปลายๆ ทักผมมา 2 ครั้งในเวลา 2นาทีว่า Hey man! มาทราบทีหลังว่าเป็นอเมริกัน ผมตอบว่า Hello กลับไปทั้ง 2 ครั้ง   แกเปิดเพลงร็อคหวานๆ บ้าง ป็อปอเมริกันบ้าง เพลงรักอมตะ “เย่ เลี่ยง ต้าย เปี่ยว หว่อ ตี ซิน” ที่แปลเป็นไทยว่า “พระจันทร์แทนใจฉัน” ของ “เติ้งลี่จวิน” ก็มี ก่อนจะเดินออกจากห้อง (แกเปิดประตูห้องไว้) ผมแกล้งพูดไปว่า “เพลงเพราะดีนะครับ” แกพูดกลับมาอีกยาวยืด ประมาณว่า “เพลงหายไปเยอะ ต้องค่อยๆ เก็บกลับมาใหม่....” แต่ผมยอมเสียมารยาทไม่ฟังให้จบ เดินออกไปก่อน รู้ว่าแกไม่เห็นหน้าผมอยู่แล้วเพราะแกพูดอยู่ในห้อง ทางเดินเข้าพิพิธภัณฑ์พระราชวังแห่งชาติ โออ่าอย่างกับพระราชวังจริงๆ จากนั้นออกไปนั่งเมโทรสายสีแดงที่ Main Taipei Station ไปลงสถานีซื่อหลิน (Shilin) แล้วต่อรถเมล์ไม่ไกลก็ถึงพิพิธภัณฑ์ “กู้กง” หรือพิพิธภัณฑ์พระราชวังแห่งชาติ เรียกในภาษาอังกฤษว่า National Palace Museum มีหลายอาคาร ซึ่งอาคารแสดงหลักนั้นขนาดใหญ่มาก นักท่องเที่ยวเต็มแน่น ส่วนมากมาจากจีนแผ่นดินใหญ่ มีค่าเข้าชม 250 ดอลลาร์ไต้หวัน หรือเกือบๆ 300 บาท ผู้เข้าชมจะต้องฝากกระเป๋าและกล้องถ่ายรูปในล็อกเกอร์แบบหยอดเหรียญ (ได้เหรียญคืนเมื่อเอากุญแจกลับมาไข) เป็นอันว่าอดนำภาพจากภายในพิพิธภัณฑ์มาฝากท่านผู้อ่าน พิพิธภัณฑ์พระราชวังแห่งชาติ เดิมทีเรียก “พิพิธภัณฑ์พระราชวัง” (Palace Museum) ก่อตั้งขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1925 หลัง ดร. ซุน ยัต-เซ็น สถาปนาสาธารณรัฐจีน (Republic of China) ภายในพื้นที่ของพระราชวังต้องห้าม กรุงปักกิ่ง นี่จึงเป็นที่มาว่าพิพิธภัณฑ์แห่งนี้มีคำว่า “พระราชวัง” ติดมาด้วย สมบัติมีค่าจำนวนนับไม่ถ้วนที่ก่อนหน้านั้นถูกเก็บไว้เชยชมภายในสมาชิกราชวงศ์ก็ได้รับการเปิดเผยต่อสายตาสาธารณชน    ในปี ค.ศ. 1933 ประธานาธิบดีเจียง ไค-เช็ค ได้สั่งให้เคลื่อนย้ายของสะสมและสิ่งแสดงไปยังเมืองทางด้านตะวันตกเฉียงใต้เพื่อหลีกเลี่ยงความเสียหายที่อาจเกิดจากการรุกรานของญี่ปุ่นที่กำลังคืบคลาน และแม้ว่าการต่อสู้ที่ดุเดือดในหลายพื้นที่แต่สมบัติชาติทั้งหมดก็ไม่ได้รับความเสียหาย ในปี ค.ศ. 1934พิพิธภัณฑ์พระราชวังได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น The Palace Museum of Beiping ซึ่ง Beiping ก็คือชื่อที่ใช้เรียก “ปักกิ่ง” ก่อน Beijing และยังใช้ในระหว่างปี ค.ศ. 1928 – 1949 ด้วย             ช่วงปลายปี ค.ศ. 1948 ขณะที่รัฐบาลจีนคณะชาติกำลังเพลี่ยงพล้ำให้กับจีนคอมมิวนิสต์ในสงครามกลางเมือง รัฐบาลจีนคณะชาติก็ได้ขนสิ่งของมีค่าราว 600,000 ชิ้นจาก “พิพิธภัณฑ์พระราชวัง” และ “สำนักงานจัดเก็บพิพิธภัณฑ์กลางแห่งชาติ” ไปยังเกาะไต้หวันโดยเรือหลายลำ จัดตั้งคลังเก็บแรกเริ่มขึ้นที่หยางเหม่ย และ เถาหยวน จากนั้นที่ไถจง             จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1965 เนื่องในโอกาศครบรอบ 100 ปีชาตกาลของ ดร.ซุน ยัต-เซ็น พิพิธภัณฑ์ได้รวมกับสำนักงานจัดเก็บพิพิธภัณฑ์กลางแห่งชาติ กลายเป็นชื่อใหม่ National Palace Museum หรือ “พิพิธภัณฑ์พระราชวังแห่งชาติ” ในเขตซื่อหลิน กรุงไทเป จนถึงปัจจุบัน             ตลอดระยะเวลามากกว่า 60 ปีที่ผ่านมา พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ได้พัฒนาไปสู่พิพิธภัณฑ์ที่ทันสมัยเต็มรูปแบบ ไม่เพียงความสามารถและศักยภาพในทางการศึกษาและการสำรวจวิจัยที่มีความก้าวหน้าอย่างมาก ในส่วนของสิ่งแสดงและของสะสมก็ได้เพิ่มจำนวนมากขึ้นกว่า 697,000 ชิ้น กลายเป็นพิพิธภัณฑ์ที่รวมศิลปะและวัฒนธรรมจีนเอาไว้ไม่น้อยกว่าที่ใดในโลก อีกทั้งได้รับการยกย่องว่าสามารถจัดแสดงนิทรรศการได้ดีเยี่ยมติด 1 ใน 3 ของพิพิธภัณฑ์ทั่วทั้งโลก แม้ว่าจะสามารถนำมาแสดงได้เพียงรอบละประมาณ 3 พันชิ้นเท่านั้น             พิพิธภัณฑ์พระราชวังแห่งชาติได้สร้างสาขาภาคใต้ขึ้นที่นครเจียอี้เมื่อ 3 ปีที่แล้ว บนพื้นฐานของคอลเล็กชั่นจำนวนมหาศาลของพิพิธภัณฑ์พระราชวังแห่งชาติที่ตั้งอยู่ทางภาคเหนือนี้ สาขาใหม่ที่เกิดขึ้นได้รับการนำเสนอในฐานะพิพิธภัณฑ์ศิลปะและวัฒนธรรมโดยรวมของเอเชีย โดยทั้ง 2 แห่งจะผนึกกำลังทำงานควบคู่กัน โดยมีภารกิจหลักทางด้านการศึกษาและวัฒนธรรม ส่งเสียงประสานความเป็นจีนและเอเชียสู่ชาวโลก  มุมมองจากชานหน้าอาคารแสดงหลักลงไปยังประตูทางเข้า             ไม่กี่ปีที่ผ่านมา พิพิธภัณฑ์ยังได้มีบทบาทอย่างสูงในโครงการจดหมายเหตุแห่งชาติในรูปแบบ “ดิจิตอล” ทำให้คอลเล็กชั่นหรือของสะสมของพิพิธภัณฑ์ถูกบรรจุในรูปแบบใหม่เพิ่มขึ้นมา การจัดแสดงนิทรรศการมีชีวิตชีวามากขึ้น ระบบใหม่นี้ช่วยให้พิพิธภัณฑ์มีบทบาทสำคัญในอุตสาหกรรมทางวัฒนธรรมและการสร้างสรรค์ศิลปะ เป็นตัวอย่างของพิพิธภัณฑ์แห่งอนาคต ขอวกกลับไปยังคำว่า “ดิจิตอล” สักหน่อยนะครับ หน่วยงานที่ดูแลการใช้ภาษาไทยได้กำหนดให้เขียนใหม่ว่า “ดิจิทัล” ทำให้ในอดีตที่คำนี้ (Digital) ออกเสียงในหมู่คนไทยว่า “ดิจิต้อว” และ “ดิจิต้อน” ปัจจุบันนอกจากการอ่าน 2 แบบนั้นยังดำรงไม่ไปไหนแล้ว การออกเสียงใหม่ๆ ก็เกิดขึ้นอีกมากมาย ไม่ว่าจะเป็น ดิจิทัน, ดิจิเท่า, ดิจิโท่ว, ดิจิท่อน, ดิจิท่อว แม้แต่บทประชาสัมพันธ์ของ “กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม” ยังถูกอ่านออกเสียงเป็น “ดิจิทั่น” Digital ออกทะเลเป็น “ดิจิทั่น” ไปได้อย่างไรกันครับ ผมหัวเราะด้วยความสมเพชทุกครั้งที่ได้ยิน หากจะว่าไป การกำหนดให้เขียนใหม่นี้ทำให้การอ่านออกเสียงยิ่งห่างจากต้นฉบับภาษาอังกฤษไปมากกว่าแบบเดิมด้วยซ้ำ เพราะภาษาอังกฤษนั้นจะอ่านออกเสียงคล้ายๆ “ดิจิเตา” ซึ่งการเขียน “ดิจิตอล” ย่อมใกล้เคียงกว่า การกำหนดให้เขียนอย่างไรนั้นย่อมทำได้ แต่ควรคาดการณ์ถึงการอ่านที่หลากหลายไม่รู้จบแบบไทยๆ ตามมาด้วย เรื่องนี้คิดๆ ไปก็มองได้ว่าการซุกซนของผู้ใหญ่สร้างความปวดหัววุ่นวายกว่าพฤติกรรมของเด็กๆ หลายเท่า (ยังมีอีกหลายตัวอย่าง แต่ขอไม่ยกมาในวันนี้)   กลับมาเรื่องเที่ยวไต้หวันกันต่อนะครับ ผมดูตามห้องนิทรรศการถาวรอยู่ได้ไม่กี่ห้อง โดยติดอยู่ที่ห้องพุทธศาสนาแบบธิเบตนานไปหน่อย อาการปวดฝ่าเท้าก็กำเริบขึ้นพร้อมๆ กับปวดท้องหิวข้าว จึงตัดสินใจเดินออกจากพิพิธภัณฑ์แล้วนั่งรถเมล์กลับไปย่านเมโทรสถานี Shilin ด้วยความหิวก็เลยเดินเข้าร้านบะหมี่แรกที่เจอ เข้าไปในร้านแล้วถึงรู้ว่าเป็นแนวเกาหลี ซดน้ำซุปเผ็ดๆ ไปได้แค่สองสามช้อน กินเส้นจนหมดก็เดินต่อจะเข้า “ตลาดกลางคืนซื่อหลิน” (Shilin Night Market) ที่ใหญ่และโด่งดังไม่แพ้ใครในบรรดาตลาดกลางคืนด้วยกัน  แต่เมื่อแวะกดเงินจากตู้เอทีเอ็มเงินไม่ยอมไหลออกมา ในกระเป๋ามีเหลืออยู่แค่ประมาณ 100 ดอลลาร์ไต้หวัน เท้าก็ปวดจนไม่อยากเดินหาตู้ใหม่ จึงซื้อเบียร์ไต้หวันที่ถูกสุดในมินิมาร์ทใกล้ๆ ราคา  32 ดอลลาร์ นั่งดื่มหน้าป้ายรถเมล์บริเวณวงเวียนก่อนเข้าตลาด (ด้านหลัง) อาการปวดเท้าทุเลาลงหน่อยผมก็เดินเข้าตลาด มีเสื้อผ้า รองเท้า และข้าวของต่างๆ อีกมากมาย ที่เป็นร้านแบรนด์เนมก็มี วางขายบนแผงก็เยอะ อาหารรถเข็นก็มีหลากหลายอยู่ในบางซอกซอยและริมถนนใหญ่ ผมอยากจะซื้อรองเท้าฟุตบอลอาดิดาสที่ราคาถูกกว่าบ้านเราค่อนข้างมาก แต่ไม่มีเงิน เจอตู้เอทีเอ็มก็ยังกดเงินไม่ออก เดินจนปวดเท้าอีกรอบก็แวะเข้าไปซื้อเบียร์ด้วยเงินก้อนสุดท้ายในร้าน 7-11 แล้วออกมานั่งดื่มหน้าร้าน หันกลับไปเห็นป้ายเขียนว่าในร้าน 7-11 มีตู้เอทีเอ็มก็เข้าไปถามพนักงาน ได้ความว่าอยู่มุมด้านในของร้าน คราวนี้เงินไหลออกมาแต่โดยดี เสียค่าธรรมเนียม 100 บาท แต่พอคิดจะเดินไปซื้อรองเท้าก็เดินไม่ไหวแล้ว จึงค่อยๆ ขยับทีละก้าวไปขึ้นเมโทรที่สถานี Jiantan ซึ่งตั้งอยู่ใกล้ตลาดซื่อหลินมากกว่าสถานี Shilin เสียอีก กลับถึงที่พักก็อาบน้ำทันที โดยใช้น้ำอุ่นฉีดเท้าอยู่นานกว่าจะรู้สึกดีขึ้น เอนหลังลงบนโซฟาในห้องได้ครู่หนึ่งก็ซ่าจะไปเดินตลาดซิเหมินติง เพราะวันนี้เป็นวันศุกร์ รู้สึกมั่นใจว่าบาร์ย่านหลังตึกแดงคงมีคนเยอะ แต่เดินไปได้ประมาณครึ่งทางก็ปวดเท้าขึ้นมาอีก เห็นบาร์ชื่อ Oxygen ซึ่งเป็นร้านของโฮสเทลในชื่อเดียวกันก็เข้าสั่งเบียร์สดแบบเอลมาดื่ม 2 ไพนต์ อเมริกันหนุ่มหน้าเกย์สอนภาษาอังกฤษอยู่ที่เมืองจีนเข้ามาคุยด้วย เขาพักที่นี่ โชคดีของผมที่เบียร์หมดจึงไม่เสียมารยาทที่จะขอลาออกมา ขากลับแวะมินิมาร์ทข้างที่พัก ซื้อซิงเกิลมอลต์วิสกี้ยี่ห้อ MACALLAN ขวดขนาด 350 มิลลิลิตรมาลองในราคาเกือบๆ  800 ดอลลาร์ พร้อมขนมขบเคี้ยวอีกนิดหน่อย ทางเดินด้านข้างออกจากพิพิธภัณฑ์ เวลาประมาณตี 1 เตรียมตัวจะเข้านอน หนุ่มหน้าตี๋เข้ามาคุยด้วย เขาเป็นคนสิงคโปร์แต่ไปอยู่ฮอลแลนด์ตั้งแต่เด็กๆ ขณะนั้นประเด็นอังกฤษออกจากอียูและอนาคตอียูกำลังอยู่ในกระแส เราเลยคุยกันถึงเรื่องนี้อย่างออกรส ตอนหลังผมเผลอพูดออกไปว่า “รู้นะคุณเป็นเกย์” เขาถึงกับผงะ ผมเสริมไปว่า “ผมเคารพพวกคุณนะ ผมเองก็มีเพื่อนเป็นเกย์หลายคน” เพื่อชดเชยที่เสียมารยาท ผมต้องดื่มวิสกี้เพียวๆ สนทนากับเขาจนเกือบตีห้า ถึงได้เข้านอน. https://www.thaipost.net/main/detail/18692 ท่องเที่ยว, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาศ, เบื้องหน้าที่ปรากฏ, ไทเป FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg 17643 16/09/2018 00:00 16/09/2018 00:00 เที่ยวไทเปกับคนบนฟ้า  “หลงซานซื่อ” หรือวัดเขามังกร วัดสำคัญและเก่าแก่ของไต้หวัน ตั้งอยู่ในเขตวั่นหัว กรุงไทเป สองปีที่แล้ว ก่อนที่ทางการไต้หวันจะยกเลิกการขอวีซ่าเข้าประเทศสำหรับคนไทยเพียง 1 หรือ 2 สัปดาห์ ผมก็ใช้วีซ่าแคนาดาที่สามารถเดินทางเข้าไต้หวันได้โดยได้รับการยกเว้น (เพื่อจะคุยได้ว่าใช้ประโยชน์จากวีซ่าแคนาดาอย่างเต็มที่) แต่จำได้ว่าต้องดำเนินการผ่านระบบออนไลน์และปรินต์เอกสารล่วงหน้า และประสบปัญหาเพราะอินเตอร์เน็ตทางโน้นล่ม วุ่นวายจนเกือบเสียค่าตั๋วเครื่องบินฟรีๆ ในช่วงไม่กี่ชั่วโมงก่อนการเดินทาง    วันหนึ่งของปลายกรกฎาคม 2559 โบอิ้ง 777 ร่อนลงบนรันเวย์ของสนามบินเถาหยวน ตอนประมาณ 8โมงเช้า นับได้ 3 ชั่วโมงกว่า ๆ ที่ออกมาจากดอนเมือง ผมหลับไปบ้างบนเครื่องบิน นั่นเท่ากับเวลาทั้งหมดที่ได้นอนรอบ 30 กว่าชั่วโมง ลงจากเครื่องแล้วก็ผ่านตรวจคนเข้าเมืองของไต้หวัน และเพราะไม่มีสัมภาระโหลดใต้เครื่องบิน ก็ออกไปมองหาป้ายสัญลักษณ์รถบัสเข้าเมือง แต่ขั้นแรกต้องหาตู้เอทีเอ็มก่อน ผมไม่มีเวลาไปแลกเงินดอลลาร์ไต้หวันที่สถานรับแลกราคาดีๆ และไม่ยอมแลกอัตราเลือดซิบที่สนามบินทั้งที่ดอนเมืองและเถาหยวนนี้ หวังมากดเงินด้วยบัตรเดบิตจากเอทีเอ็มได้เรตเท่าอัตราแลกเปลี่ยนประจำวัน บวกค่าประกันความผันผวนของค่าเงินประมาณ 2 เปอร์เซ็นต์ และเสียค่าบริการครั้งละ 100 บาท แต่ก็ยังดีกว่าแลกตามสนามบินหรือสถานีรถไฟและขนส่งทั่วไปอย่างไม่ต้องสงสัย เมื่อเงินดอลลาร์ไต้หวันไหลออกมาจากเครื่องอย่างว่าง่ายแล้วก็เดินไปหาเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ผมถามถึงบัตรอีซี่การ์ด หลายท่านที่ไปเที่ยวมาก่อนแนะนำว่าอีซีการ์ดจะทำให้การเดินทางท่องเที่ยวในไต้หวันสะดวกสบายขึ้น นอกจากจ่ายค่ารถค่าราได้แล้วก็ยังจ่ายในร้านสะดวกซื้อได้ด้วย เจ้าหน้าที่สาวบอกว่าต้องไปซื้อที่ “ไทเปเมนสเตชั่น” (Taipei Main Station) ที่นี่มีแต่บัตรชนิดอื่น จึงเดินออกจากอาคารผู้โดยสารลงไปยังชานชาลารถบัสเข้าเมือง เห็นมินิมาร์ทผมก็เดินเข้าไปจะซื้อน้ำดื่ม ตอนแรกตั้งใจจะไปกินอาหารเช้าในไทเป แต่มีโอเด้งขายในร้านนี้ด้วยจึงตักใส่ถ้วยมาหลายไม้หลายชิ้นเพราะความหิว แล้วออกไปนั่งกินรอรถบัส  มองจากด้านข้างของประตูวัดหลงซาน ระหว่างนั่งกินโอเด้งรถบัสก็วิ่งเข้ามาเทียบจอด รีบกินจนหมดและโชคดีที่รถยังไม่ออก วิ่งไปซื้อตั๋วราคา125 ดอลลาร์ไต้หวัน ซึ่งก็ตกประมาณ 140 บาท (1 ดอลลาร์เท่ากับประมาณ 1.1 บาท) ถือว่าคุ้มค่าที่ได้อิ่มท้องและทันบัสเข้าเมือง  ประมาณ 45 นาที รถก็มาจอดข้างอาคารขนาดใหญ่ ได้ยินเสียงจากลำโพงบนรถบัสขานว่า Taipei East Gate เมื่อเห็นคนลงกันหมดผมก็ลงด้วยแล้วเดินเข้าสถานีไปทำความเข้าใจกับแผนที่อยู่นานหลายนาที ก่อนจะได้ซื้ออีซี่การ์ด และนั่งรถไฟใต้ดินสายสีน้ำเงิน มีตัวย่อ MRT เหมือนบ้านเรา นั่งไปเพียง 1 สถานี ถึงXimen Station ออกทางประตู 6 แล้วเดินไปตามแผนที่ในใบจองที่พัก เวลาราว 11 โมง ก็ถึง Royal Hours Delux Inn เข้าเช็กอินแต่ยังเข้าพักไม่ได้เพราะยังไม่ถึงเวลา 4โมงเย็นตามระเบียบของโรงแรม จึงได้แค่ฝากกระเป๋าแล้วไปนั่งดื่มกาแฟร้านในย่านซิเหมินติง (Ximending)ใกล้ๆ สถานีรถไฟใต้ดินพอให้ร่างกายตื่นขึ้นมาได้บ้าง จากนั้นก็เดินผ่านหน้าสถานี MRT ไปยัง “บ้านแดง” หรือ Ximen Red House เดิมทีอาคารอิฐแดงนี้เป็นตลาด สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1908 สมัยที่ญี่ปุ่นเข้ามายึดไต้หวันหลังชนะ “สงครามจีน-ญี่ปุ่น ครั้งที่ 1” ได้สิบกว่าปี มีลักษณะเป็นอาคาร 8 เหลี่ยมและเชื่อมกับอาคารรูปไม้กางเขน หลังญี่ปุ่นแพ้สงครามโลกครั้งที่ 2 ก็ได้กลายสภาพเป็นโรงละครและสถานบันเทิง ปัจจุบันชั้นล่างจัดแสดงนิทรรศการประวัติของอาคาร อีกทั้งมีร้านกาแฟ คาเฟ่ศิลปะ ร้านขายเสื้อผ้า-ของระลึกที่เน้นการออกแบบ ชั้นบนจัดให้มีการแสดงต่างๆ บ้างเป็นครั้งคราว ส่วนที่เป็นอาคารรูปไม้กางเขนมีบริษัทมารับจัดคอนเสิร์ตต่างๆ ในช่วงสุดสัปดาห์ ขณะที่ด้านหลังของตึกมีบาร์เครื่องดื่มหลายร้าน รอเปิดหลังพระอาทิตย์ตก รายละเอียดความประณีตบางส่วนของศิลปกรรมวัดหลงซาน   มีข้อมูลที่ผมรับทราบทีหลังว่าอาคารแห่งนี้ยังได้จัดนับถอยหลังรับวันปีใหม่ของชาวเกย์ในทุกๆ ปี อีกทั้งยังใช้เป็นสถานที่ประกวด “Taipei Pride” และ “Mr. Gay World Taiwan” ทำให้ละแวกนี้ในบางเวลาคงจะชุกชุมไปด้วยชาวสีม่วงและสีรุ้ง หรือเรียกกันว่า LGBT ในปัจจุบัน (LGBT : Lesbian-Gay-Bisexual-Transgender) เหลือเวลาอีกหลายชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาเข้าพักในโรงแรม ผมตัดสินใจลงรถไฟ MRT ไปหนึ่งสถานี โผล่ที่สถานีวัดหลงซาน วัดหลงซาน หรือ “วัดเขามังกร” สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1740 ตรงกับรัชสมัยของพระเจ้าเฉียนหลงแห่งราชวงศ์ชิง วัดได้รับความเสียหายจากภัยธรรมชาติและภัยสงครามมาหลายครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งถูกทิ้งระเบิดในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 จนพระอุโบสถพังยับเยิน ทว่าองค์พระโพธิสัตว์เจ้าแม่กวนอิมภายในพระอุโบสถกลับไม่ได้รับความเสียหาย ยิ่งทำให้ผู้คนเพิ่มศรัทธาเลื่อมใสและเดินทางมากราบไหว้สักการะกันมากขึ้น ผมเดินชมวัดอยู่ไม่ถึง 1 ชั่วโมงก็กลับออกมา บริเวณทางเชื่อมใต้ดินระหว่างวัดกับสถานี MRT มีร้านอาหารและร้านชากาแฟหลายร้าน บางร้านมีกลุ่มผู้สูงอายุรวมตัวนั่งสนทนากัน คล้าย ๆ กับที่พบเจอในฟู้ดคอร์ตตามห้างสรรพสินค้า หรือร้านกาแฟในห้างโมเดิร์นเทรดขนาดใหญ่ อย่างบิ๊กซีหรือโลตัสในบ้านเรา ไม่แน่ใจว่าผู้อาวุโสเหล่านี้จะคุยกันเรื่องอะไรบ้าง อาจจะเรื่องความหลัง ความห่วงกังวลเกี่ยวกับชาติบ้านเมือง เรื่องของลูกหลาน หรือรวมๆ กันทุกเรื่อง บางร้านที่ผมเห็นมีแต่ผู้อาวุโสเท่านั้นเต็มร้าน คุยกันเสียงอึงมี่ ออกรสชาติ เป็นภาพที่น่าดูไปอีกแบบ  ยอดหลังคาของวัดเขามังกรเต็มไปด้วยมังกร ผมกลับมาถึง Royal Hours Delux Inn ราวบ่าย 3 โมง ห้องพักพร้อมแล้วก่อนเวลาเช็คอิน 4 โมงเย็นตามที่ระบุในใบจอง จึงเข้าไปนอนกะหลับให้ยาวไปถึงสองสามทุ่ม ที่ไหนได้ไม่ถึง 5 โมงเย็นก็ตื่น บิดขี้เกียจอยู่ครู่เดียวก็อาบน้ำออกไปหาอาหารเย็นรับประทาน  ตลาดซิเหมินติงกินพื้นที่กว้างขวาง เป็นย่านถนนคนเดินแห่งแรกของไต้หวัน เป็นศูนย์กลางแฟชั่นและการเที่ยวกลางคืน มีร้านรวงให้ช็อปปิ้งแน่นขนัด ร้านอาหารก็มาก บรรดาของกินแบบแผงลอยเปิดเฉพาะเวลาเย็นค่ำก็เยอะ อาหารค่อนข้างมีความหลากหลาย ผมต่อคิวร้านปลาหมึกทอด ไก่ทอด และเห็ดทอด ที่อยู่ในร้านเดียวกันโดยการรับบัตรคิวแล้วรอเรียกไปชี้ว่าจะเอาอะไร เมื่อถึงคิวของผมก็เหลือเฉพาะไก่ทอดชุดเล็กจากที่ตั้งใจจะกินปลาหมึกและเห็ด ได้ไก่ทอดแล้วผมก็เดินกินไปเรื่อยๆ (ไม่รู้ว่าผิดกฎหมายหรือเสียมารยาทชาวเมืองเขาหรือเปล่า) ผ่านย่านบาร์หลังตึกแดงที่เล็งไว้เมื่อตอนกลางวัน ยังไม่ค่อยมีคน จึงเลยไปยังถนนใหญ่ใกล้ๆ กัน เจอป้ายรถเมล์ก็นั่งลงกินที่ม้านั่งรอรถเมล์จนไก่เกลี้ยง ตรงข้ามป้ายรถเมล์เป็นมินิมาร์ทเลยเดินข้ามถนนไปซื้อเบียร์ญี่ปุ่นที่ราคาถูกกว่าญี่ปุ่นถึง 2 เท่า แล้วเดินจิบไปเรี่อยๆ ก่อนจะวกเข้าไปยังย่านตลาดอีกครั้ง เด็กๆ ไต้หวันเดินกลับออกจากวัดอย่างเป็นระเบียบไปขึ้นรถบัสกลับโรงเรียน ผมอยากได้แว่นดำเพื่อผจญแสงแดดในการไปเที่ยวหมู่บ้านแมววันรุ่งขึ้น เดินเข้าไปดูที่ร้านหนึ่ง ราคา250 ดอลลาร์ไต้หวัน ตัดสินใจซื้อทันที ลุงคนขายพูดภาษาอังกฤษได้ดีมาก แกเคยไปเมืองไทยหลายครั้ง พูดคำว่า “ขอบคุณ” และ “ห้องน้ำ” ได้หลายภาษา บอกว่าเป็นคำที่สำคัญที่สุดระหว่างการเดินทาง แล้วสอนผมให้รู้จักห้องน้ำในภาษาจีน ลุงถามว่า “เดินทางกับใคร ?” ตอบลุงว่า “คนเดียวครับ ผมชอบเดินทางคนเดียว” ลุงว่า “เราไม่รู้หรอกว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียว ไม่ได้เดินทางคนเดียว อาจมีคนบนฟ้าอยู่กับเราด้วย มีหลายสิ่งหลายอย่างที่อธิบายไม่ได้ เราจำเป็นที่จะต้องมีคนบนฟ้าดูแล เพราะเรา – มนุษย์นั้นมีความจำกัดในหลายๆ ด้าน ซึ่งคนบนฟ้าช่วยเราได้” ก่อนปิดท้ายว่า “โอเค บ๊ายบาย” แล้วแกก็เดินไปอีกมุมของร้าน ผมเดินกลับไปย่านบาร์หลังตึกแดงอีกครั้ง ตัดสินใจนั่งที่ร้านหนึ่ง สั่งซานมิเกลแบบเบียร์ดำมาหนึ่งไพนต์ หนึ่งในพนักงานของร้านแนะนำให้ไปเที่ยว Babe 108 ระบุว่าเป็นผับดัง แต่ห่างออกไปพอสมควร ต้องนั่งเมโทร ผมขอบคุณและบอกว่า “ไม่ดีกว่า” พอเช็กดูในอินเตอร์เน็ตหลังจากนั้นก็พบว่ามันคือไนท์คลับ เปิดเพลงแดนซ์อีดีเอ็มที่ผมไม่นิยมแถมยังมีค่าเข้าประมาณ 700 ดอลลาร์ บริเวณทางเดินเชื่อมระหว่างสองฝั่งของหมู่บ้านแมวหูตง พนักงานของร้านเป็นผู้ชายทุกคน รวมถึงเพื่อนๆ ของพวกเขาที่เป็นลูกค้าของร้านนั่งอยู่ที่โต๊ะใกล้ๆ บาร์เคาน์เตอร์ก็ล้วนเป็นผู้ชาย หากทราบข้อมูลเรื่องการเคาต์ดาวน์ปีใหม่และการประกวดชายงามมาก่อน ผมคงเสียวสันหลังและสังเกตสังกาอะไรมาเล่าได้มากกว่านี้ อย่างไรก็ตาม พวกเขาเป็นมิตรอย่างมาก หลายคนชวนให้นั่งโต๊ะเดียวกัน ผมกำลังจะเดินออกไปพอดี บอกพวกเขาว่าอาจจะกลับมาใหม่ แต่เดินเล่นอยู่ในย่านตลาดสักพักก็ซื้อเบียร์เยอรมันและญี่ปุ่นจากมินิมาร์ทกลับที่พัก รีเซ็พชั่นเปลี่ยนจากสาวทอมเป็นสาวสวยหน้าตาดีแต่บึ้งตึง ตาจ้องคอมพิวเตอร์ตลอดเวลา และเอาหน้าเข้าไปใกล้จอมากๆ หากุญแจห้องที่แขกฝากไว้ไม่ค่อยเจอ เธอคงสายตาสั้น แต่ไม่ใส่แว่น ผมถามราคาห้องพักสำหรับวันพรุ่งนี้ ได้รับคำตอบว่าแพงกว่าที่ผมจ่ายวันนี้ประมาณ 200 ดอลลาร์ ผมจึงจองกับเว็บไซต์รับจอง และได้ราคาเดิม  มีแมวอยู่ทุกมุม เสียงคล้ายคอมเพรสเซอร์แอร์ ดังเป็นระยะๆ จนต้องตื่นตั้งแต่ 7 โมงกว่าๆ ออกไปซื้อโอเด้งในร้านสะดวกซื้อกินเป็นมื้อเช้าแล้วกลับมานอนต่อ กว่าจะหลับลงได้อีกรอบก็แสนยากเย็น ตื่นใหม่ราว 11 โมง พบว่าเสียงที่ดังนั้นมาจากก๊อกน้ำของอ่างล้างหน้าแปรงฟันที่ตั้งอยู่ด้านนอกห้องเป็นแถวยาว หากเอาผนังกั้นห้องออกก็ติดกับกับหัวนอนผมเลย   ห้องประเภทที่ผมพักซึ่งราคาถูกสุดจนอยู่ใกล้แผงก๊อกน้ำนี้ พอคนเปิดทีหนึ่งจะได้ยินเสียงสนั่นหวั่นไหว คงเพราะปั๊มน้ำมีกำลังแรงมาก หลังอาบน้ำแต่งตัวผมก็ออกไปจ่ายเงินสำหรับค่าห้องที่จองไว้ตั้งแต่เมื่อคืน สาวทอมคนเดิมรับชำระเงิน สาวสวยสายตาสั้นออกกะไปแล้ว   โถงทางเดินระหว่างสองฝั่งของหมู่บ้านแมว มองจากระยะไกลก็ไม่แคล้วเป็นรูปแมว รถไฟจาก “ไทเปเมนสเตชั่น” ไปหมู่บ้านหูตง (Houtong) เป็นรถไฟธรรมดา ค่าตั๋วแค่ 56 ดอลลาร์ไต้หวัน แต่ผมนั่งหลับจนเลยสถานีที่ต้องเปลี่ยนขบวนและไปตื่นที่สถานีสุดท้ายชื่อ “จี้หลง” (Keelung) ซึ่งเป็นเมืองติดทะเลทางทิศเหนือ เจ้าหน้าที่รถไฟแนะให้นั่งขบวนเดิมกลับไปลงที่สถานี Badu แล้วรอรถอีกขบวน เจ้าหน้าที่ Badu ก็บอกให้นั่งขบวนใหม่ไปอีก 4 สถานี กำชับว่าลงหลังจากสถานีรุ่ยเฟิง (Ruifang)ซึ่งสถานีรุ่ยเฟิงนี้เป็นอีกหนึ่งสถานีที่นักเที่ยวลงกันเยอะเพราะต้องต่อรถบัสไปหมู่บ้านจิ่วเฟินที่โด่งดัง ถึงสถานีหูตงก็รู้ทันทีว่าเป็นสถานีแห่งหมู่บ้านแมว เพราะตกแต่งสถานีด้วยอะไรแมวๆ เต็มไปหมด. https://www.thaipost.net/main/detail/17643 ท่องเที่ยว, วิฑูรย์ ทิพย์กองลาศ, เบื้องหน้าที่ปรากฏ, ไทเป FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20171218/5a376835176cb.jpg